` {fic exo} 。 m e l t ♡ chanbaek

ตอนที่ 25 : 。 m e l t ♡ - 2 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    27 เม.ย. 56

…  m e l t  2 2 …

.

 

.

 

.

 

            ชานยอลตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เขานอนลืมตาอยู่บนเตียงของแบคฮยอนอยู่ครู่หนึ่ง มือหนาดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาดม เขาได้กลิ่นหอมที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นอยู่ที่ผ้าห่มผืนนี้ และชานยอลเดาว่ากลิ่นหอมเหล่านี้คงจะติดมาจากตัวของแบคฮยอนเป็นแน่แท้ เขาเลิกผ้าห่มขึ้นก่อนที่จะค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตาไปมองรอบห้องของแบคฮยอนแล้วจึงก้าวลงจากเตียงและเดินเข้าห้องตัวเองไป น้องชายไม่ได้นึกแปลกใจกับการที่เขาต้องตื่นนอนมาเพียงลำพัง มันมักจะเป็นแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง เพราะแบคฮยอนมักจะเป็นคนที่ตื่นเช้ากว่าเขาอยู่เสมอ พี่ชายตัวเล็กคนนั้นชอบลงไปทำอาหารเช้าให้ทุกคนในบ้าน

 

            “แบคฮยอนไม่อยู่หรอครับ ?” ชานยอลเดินเข้ามาในห้องครัวก่อนที่จะเอ่ยถามพยอนยูนาผู้ที่เป็นแม่คนใหม่ของเขาที่กำลังยืนล้างจานอยู่เงียบๆ น้องชายตัวสูงกวาดสายตาสำรวจและค้นหาร่างของพี่ชายตัวเล็กทั่วบ้าน แต่เขากลับไม่พบคนที่ต้องการเจอเลยแม้แต่เงา

 

            “ชานยอลมาก็ดีแล้ว แม่มีเรื่องที่อยากจะคุยกับชานยอลอยู่พอดีเลยยูนาไม่ได้ตอบคำถามของลูกชายคนใหม่ เธอวางจานเปล่าที่เพิ่งเช็ดเสร็จไปตรงชั้นเก็บจานก่อนที่จะหันมาพูดกับชานยอลด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้

 

            “มีอะไรจะคุยกับผมหรอครับ ?” ชานยอลถามด้วยความแปลกใจ สีหน้าที่ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักของยูนาทำให้เขาเองก็เริ่มรู้สึกหวั่นเกรงถึงอะไรบางอย่างที่กำลังจะมาถึง ชานยอลขมวดคิ้วด้วยความสงสัยจนทำให้ยูนาต้องเปิดปากพูดต่อ

 

            “กินข้าวเสร็จแล้ว ออกไปหาแม่ที่ห้องนั่งเล่นนะจ๊ะยูนาส่งยิ้มให้ชานยอลอีกครั้งก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องครัว ทิ้งให้ชานยอลได้แต่ยืนขมวดคิ้วสงสัยกับคำพูดของผู้เป็นแม่ แต่เป็นเพราะความหิวที่โจมตีเขาอย่างหนัก ทำให้ชานยอลหยุดคิดเกี่ยวกับคำพูดเมื่อครู่ของพยอนยูนาแล้วเลือกที่จะนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ติดกับโต๊ะอาหารและเริ่มลงมือทานมื้อช้าวของตัวเองเงียบๆ เพียงลำพัง

 

            “ตอนนี้แบคฮยอนไม่ได้อยู่ที่บ้านแล้วนะจ๊ะชานยอลนิ่งค้างไปครู่หนึ่งกับคำพูดประโยคแรกของพยอนยูนาที่ดังขึ้น

          

            “หมายความว่ายังไงครับ ?”

 

            “หมายความว่าตอนนี้แบคฮยอนไปเรียนที่อื่น และจะไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังนี้ช่วงหนึ่งจ่ะน้ำเสียงหวานๆ ของยูนาที่เอ่ยบอกออกมาเมื่อครู่เปรียบเสมือนคมมีดแหลมๆ ที่กรีดลงที่หัวใจของผู้ฟังอย่างช้าๆ ชานยอลรู้สึกหน้าชา เขาพยายามรวบรวมสติและคิดกลั่นกรองคำถามที่จะช่วยบรรเทาความสงสัยที่ตีกันวุ่นอยู่ในห้วงความคิดของเขาในตอนนี้

 

            “เรียนที่อื่น ? ไม่ได้อยู่บ้านหลังนี้ ?” ชานยอลทวนคำพูดของยูนาออกมาเบาๆ ผู้เป็นแม่จึงทำได้เพียงพยักหน้าตอบรับ และพยายามส่งยิ้มบางๆ ให้ชานยอล ถึงแม้เธอจะรู้ดีกว่าแท้ที่จริงแล้วชานยอลไม่ได้นึกชื่นชมรอยยิ้มของเธอแม้แต่น้อยหลังจากที่เพิ่งบอกกล่าวในสิ่งที่ทำให้ชานยอลรู้สึกเสียใจเลย

 

            “แบคฮยอนออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่น เพราะแบคฮยอนจะไปเรียนในสิ่งที่เขาอยากเรียน แบคฮยอนจะไปทำตามความฝันของตัวเอง แล้วแม่คิดว่าชานยอลก็ควรทำแบบนั้นเหมือนกันนะยูนาอธิบายต่อ

 

            “แบคฮยอนไปเรียนที่ไหน ?” น้ำเสียงที่แข็งกระด้างขึ้นพร้อมกับหางเสียงที่ขาดหายไปทำให้ยูนาเริ่มรู้สึกว่าชานยอลคงเริ่มไม่พอใจและรู้สึกไม่ดีกับการที่แบคฮยอนมาหายออกจากบ้านไปแบบนี้

 

            “ชานยอลไม่ต้องรู้หรอกจ่ะ ต่อจากนี้แม่อยากให้ชานยอลตั้งใจเรียน ทำตามความฝันของตัวเองให้เต็มที่ ตอนนี้แจฮยอนยินยอมให้ชานยอลได้เรียนในสิ่งที่ลูกอยากเรียนแล้วนะ ชานยอลต้องทำให้แจฮยอนภูมิใจ เข้าใจไหมลูกมือบางเอื้อมมาหมายจะลูบผมของชานยอลเพื่อปลอบประโลมลูกชายตัวสูงของเธอ แต่ชานยอลกลับเบี่ยงศีรษะหนีมือของยูนา

 

            “ทำไมผมจะรู้ไม่ได้ว่าแบคฮยอนเรียนที่ไหนชานยอลขมวดคิ้วถามเสียงเข้ม เขารู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันทีที่รู้สึกว่าทั้งพ่อและแม่พยายามจะกีดกันให้เขาและแบคฮยอนต้องแยกออกจากกัน

 

            “ชานยอลฟังแม่นะ ตอนนี้ชานยอลมีหน้าที่เรียนหนังสือ ในวัยเท่านี้ ลูกควรจะใส่ใจเรื่องการเรียนให้มากที่สุด การศึกษาคือสิ่งที่สำคัญที่สุดของลูกในตอนนี้ แม่รู้ว่าแบคฮยอนก็สำคัญมากสำหรับชานยอล แต่เรื่องของความรักมันยังไม่ใช่สิ่งที่ลูกควรจะให้ความสนใจมาเป็นอันดับแรกในตอนนี้ยูนาอธิบายออกมาและชานยอลก็นั่งฟังพร้อมกับหยาดน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตากลมโตคู่นั้น

 

            “ถึงแม้ว่าทั้งแม่และแจฮยอนจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของลูกทั้งสอง แต่ถึงยังไงลูกก็ยังเป็นลูกของแม่อยู่ดี แม่รับได้เสมอไม่ว่าลูกจะเป็นอะไร แม่เข้าใจว่าในอดีตชานยอลเป็นยังไง และชานยอลรู้สึกดีแค่ไหนในตอนที่มีแบคฮยอนอยู่ด้วย แต่ว่าในตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลานั้น มันยังไม่ใช่เวลาที่ชานยอลจะให้แบคฮยอนเป็นที่หนึ่งเหนือทุกสิ่งทุกอย่าง อนาคตและความมั่นคงของชานยอลต้องมาเป็นอันดับแรก และแบคฮยอนเองก็เหมือนกัน ลูกชายตัวเล็กของแม่ก็ควรที่จะใส่ใจเรื่องการเรียนให้มากที่สุด มากกว่าความรู้สึกรักใคร่ซึ่งกันและกันแบบนี้ ชานยอลเข้าใจที่แม่พูดไหม ?” ชานยอลพยักหน้ารับก่อนที่จะดึงคอเสื้อของตัวเองขึ้นมาซับน้ำตาของตัวเอง

 

            “แล้วในตอนนี้แจฮยอนก็ยอมให้ลูกได้เรียนในสิ่งที่ลูกรักแล้ว ชานยอลควรตั้งใจทำมันออกมาให้ดีที่สุด ชานยอลควรสานฝันของแม่จริงๆ ของลูกให้สำเร็จ ทำให้ท่านที่เฝ้ามองลูกอยู่บนท้องฟ้าเห็นถึงความพยายาม ทำให้พ่อกับแม่เห็นว่าชานยอลทำให้พ่อและแม่ภูมิใจได้ด้วยตัวเอง แสดงให้คนอื่นเห็นว่าลูกมีศักยภาพในตัวเองมากแค่ไหน แล้วถ้าถึงในวันนั้น วันที่ชานยอลประสบความสำเร็จ แม่คิดว่ามันก็ยังคงไม่สายเกินไปที่จะปล่อยให้ลูกได้พบกับแบคฮยอนอีกครั้ง แล้วในตอนนั้นไม่ว่าลูกทั้งสองคนจะรู้สึกยังไงต่อกัน ทั้งพ่อและแม่ก็จะไม่ห้ามอีกต่อไป ขอแค่ให้พ่อและแม่ได้วางใจว่าในอนาคตลูกทั้งสองจะยืนอยู่ได้ในวันที่ไม่มีพ่อกับแม่อยู่เคียงข้างลูกอีกต่อไป

 

            ชานยอลทิ้งตัวลงนอนบนเตียงภายในห้องของแบคฮยอน และยังคงร้องไห้ออกมากับคำอธิบายเหล่านั้นของยูนา เขาเข้าใจดีในสิ่งที่พ่อและแม่ต้องการ และเขาก็เข้าใจว่าสุดท้ายแล้วนั้นสิ่งที่พ่อและแม่ได้ทำลงไปก็เพื่อตัวของเขาและแบคฮยอนเองไม่ใช่เพื่อตัวของพวกท่านเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงชานยอลจะรู้ดีอย่างนั้น มันก็อดไม่ได้ที่เขาจะรู้สึกเสียใจเมื่อคิดว่าในวินาทีต่อจากนี้เขาจะไม่มีแบคฮยอนอยู่ข้างกัน เขาจะไม่ได้รับสัมผัสที่อ่อนโยนต่างๆ มากมายจากพี่ชายตัวเล็กอีกต่อไป

 

            ชานยอลไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เขาต้องแยกจากแบคฮยอน ต้องผ่านกี่วันกี่เดือนหรือกี่ปีกว่าที่เขาและแบคฮยอนจะกลับมาพบกันอีกครั้งหนึ่ง ชานยอลกลัว ... กลัวว่าถ้าในวันข้างหน้าเขาและแบคฮยอนได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ความรู้สึกที่เรามีให้กันในวันนี้มันอาจจะไม่เหมือนเดิม แล้วถ้ามันเป็นอย่างนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่ชานยอลทำลงไปนั้นทำเพื่ออะไร

 

            ห้วงความคิดของน้องชายตัวสูงถูกรบกวนด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้น ชานยอลปาดน้ำตาของตัวเองเล็กน้อยก่อนที่จะเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาดู เบอร์โทรศัพท์ที่เขาไม่คุ้นเคยปรากฎอยู่บนหน้าจอเพียงครู่เดียวเพราะชานยอลกดตัดสาย เขาไม่ต้องการคุยกับใครทั้งนั้นถ้าคนนั้นไม่ใช่แบคฮยอน แต่แล้วเสียงโทรศัพท์นั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง ชานยอลกดรับและเตรียมที่จะบอกให้ปลายสายเลิกโทรเข้ามาหาเขาในตอนนี้ เพราะเขาไม่มีอารมณ์จะคุยกับใครทั้งนั้น

 

            “ชานยอล ....แต่แล้วทุกคำพูดที่ชานยอลกำลังจะเอ่ยออกมากลับเงียบหายไปอย่างไร้ร่องรอย เพียงแค่น้องชายตัวสูงได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย

 

            “ชานยอลฟังอยู่หรือเปล่า

 

            “อ-อื้อชานยอลแทบหยุดหายใจเมื่อเขาได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนั่นดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เขามั่นใจว่ามันคือเสียงของพี่ชายตัวเล็กแน่นอน เขาจำได้ขึ้นใจ เพราะมันคือน้ำเสียงที่เขาได้ยินอยู่ทุกวัน

 

            “ขอโทษนะที่ออกมาโดยไม่ได้บอกไว้ก่อน โกรธหรือเปล่า ...

 

            “โกรธ ...

 

            “อ่า ... จริงหรอ ฉันขอโทษที่ทำให้ชานยอลโกรธนะ

 

            “กลับมาง้อสิ

 

            “ไม่ได้หรอก กลับตอนนี้ไม่ได้ แต่ชานยอลอย่าโกรธฉันนานเลยนะ

 

            “แบคฮยอนขี้โกหก ไหนบอกว่าจะคอยอยู่เติมพลังให้ฉันไง แล้วทำไมถึงมาหายไปแบบนี้ชานยอลพูดออกมาทั้งน้ำตา ในตอนนี้เขาทั้งรู้สึกโกรธที่แบคฮยอนไม่เคยบอกอะไรเขาเลย รู้สึกเสียใจที่โชคชะตานำมาให้เขาทั้งคู่มาพบกัน ผูกพันและรักกัน แต่ก็ทำให้เขาและแบคฮยอนต้องพรากออกจากกันถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาหนึ่งก็ตาม แต่ถึงแม้เขาจะทั้งโกรธและเสียใจแต่เหนือสิ่งอื่นใดทั้งปวง ท้ายที่สุดแล้วเขาก็แค่ต้องการให้แบคฮยอนกลับมาอยู่ด้วยกัน คอยให้กำลังใจเขาในวันที่เขาผิดหวัง

 

            “ชานยอล ... ต่อจากนี้ไปนายต้องตั้งใจเรียนนะรู้ไหม ความฝันของนายอยู่แค่เอื้อมแล้วนะ นายต้องทำมันให้สำเร็จ ฉันจะคอยเป็นกำลังใจให้นายเอง อย่าท้อนะชานยอลแบคฮยอนตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องพูดเพราะถ้าไม่อย่างนั้น เขาอาจจะร้องไห้สะอึกสะอึ้นออกมาจนพูดไม่รู้เรื่องก็เป็นได้ เขารู้ว่าในตอนนี้ชานยอลเองก็ร้องไห้อยู่เหมือนกัน แต่ให้ทำยังไงได้ ในเมื่อนี่คือทางเลือกเดียวที่สามารถทำให้เขาและชานยอลกลับมาพบและรักกันได้อีกครั้งหนึ่ง ถึงแม้แบคฮยอนจะไม่รู้ว่ามันต้องใช้เวลานานแค่ไหนก็ตาม

 

            “ความฝันของฉันอยู่แค่เอื้อม แต่ฉันก็ยังไม่รู้ว่าฉันจะคว้ามันเอาไว้ได้หรือเปล่า แต่สิ่งที่ฉันมีอยู่ข้างกายอย่างนายกลับเดินออกไปจากฉัน ทิ้งให้ฉันกลายเป็นคนที่ไม่มีอะไรเลย นายเคยถามฉันไหมแบคฮยอนว่าฉันต้องการอะไร เคยคิดบ้างไหมว่าถ้าฉันไม่มีนายแล้วฉันจะเป็นยังไง ยังไม่ทันจะข้ามวันเลยด้วยซ้ำ ฉันยังเป็นถึงขนาดนี้ นายคิดว่าฉันจะผ่านมันไปได้หรอแบคฮยอนชานยอลพูดออกมาพร้อมเสียงสะอึ้น เขาอยากให้แบคฮยอนกลับมากอดปลอบเขา แล้วเอามือเรียวสวยที่ทั้งนุ่มและอุ่นทาบลงบนแก้มทั้งสองข้างคอยเอ่ยปลอบเขาอย่างที่พี่ชายตัวเล็กเคยทำ เขาคิดถึงสัมผัสเหล่านั้น และต้องการมันมากที่สุดในตอนนี้ ...

 

            “ชานยอลต้องทำได้สิ น้องชายตัวสูงของฉันเป็นคนเก่ง นายจะประสบความสำเร็จ ความฝันของนายจะเป็นจริง ความฝันของนายมีค่ามากๆ อย่าเอาความฝันทั้งชีวิตของตัวเองมาฝากเอาไว้ที่ฉันเลยนะชานยอล ฉันไม่ได้เข้มแข็งขนาดนั้นแบคฮยอนพยายามกลั้นเสียงสั่นๆ ของตัวเองก่อนที่จะเอ่ยตอบกลับไป เขามั่นใจว่าชานยอลได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นอย่างครบถ้วนสมบรูณ์ แต่เสียงร้องไห้สะอึกสะอึ้นของชานยอลที่ดังออกมาทำให้เขารู้สึกปวดหัวใจเหลือเกิน แบคฮยอนกำหูโทรศัพท์สาธารณะเอาไว้แน่น ร้อมกับกัดริมฝีปากของตัวเองเพื่อกักเก็บเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้

 

            ไม่มีบทสนทนาอะไรเกิดขึ้นอีกหลังจากนั้น แบคฮยอนคิดว่าชานยอลคงเข้าใจในสถานะของเราทั้งคู่ในตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเรื่องของความฝัน เขาและชานยอลจะต้องพิสูจน์ตัวเองด้วยการทำให้ความฝันของตัวเองเป็นจริง พยอนแบคฮยอนและปาร์คชานยอลจะต้องประสบความสำเร็จเพื่อให้พ่อและแม่ภูมิใจ และเมื่อถึงเวลานั้น เส้นด้ายสีแดงที่เชื่อมเขาและชานยอลเอาไว้ด้วยกันก็คงจะหดตัวสั้นลงเพื่อดึงให้คนทั้งคู่กลับมาพบเจอกันอีกครั้งหนึ่ง

 

            แบคฮยอนวางหูโทรศัพท์สาธารณะลงก่อนที่จะก้าวเดินออกมาจากตู้โทรศัพท์ คนตัวเล็กเดินไปตามเส้นทางที่ไม่คุ้นเคยพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ยังไหลอกอมาเป็นสาย ก่อนที่จะวางสายไป เขาได้ยินเสียงร่ำไห้สะอึกสะอึ้นของชานยอลอย่างชัดเจน ถึงแม้จะดูเป็นคนใจร้ายที่ต้องทิ้งชานยอลเอาไว้แบบนั้นเพียงลำพัง แต่แบคฮยอนก็ยอมถูกกล่าวหาว่าเป็นคนใจร้าย เป็นคนขี้โกหก และยอมให้ชานยอลโกรธ เพราะแบคฮยอนคิดว่านี่คือสิ่งสุดท้ายที่เขาจะทำเพื่อชานยอลได้ในเวลานี้

 

ฉันขอโทษนะชานยอล ... แต่ฉันเองก็เจ็บเหมือนกัน 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

พ่อครับชานยอลที่ก้าวเท้าออกมาจากห้องของแบคฮยอนเอ่ยรั้งผู้เป็นพ่อที่กำลังจะเดินเข้าไปในห้องนอน

 

มีอะไรหรอ ?” ปาร์คแจฮยอนหันหลับมามองลูกชายของตัวเองที่เดินเข้ามาเขาช้าๆ ชานยอลหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้น ก้มหน้าราวกับสำนึกผิด แจฮยอนรู้สึกตกใจนิดหน่อยกับการกระทำของลูกชาย ถึงแม้จะยังไม่รู้แน่ชัดว่าชานยอลทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร แต่แจฮยอนก็พอจะเดาได้ว่ามันคงจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับแบคฮยอน

 

แบคฮยอนอยู่ที่ไหนหรอครับพ่อ ...น้ำเสียงที่ปะปนไปกับเสียงสะอึ้นราวจะขาดใจของลูกชายทำให้ผู้เป็นพ่อหยุดยืนนิ่ง เป็นอีกครั้งที่ปาร์คแจฮยอนจะต้องยืนมองลูกชายเพียงคนเดียวของตัวเองร้องไห้ออกมาอย่างง่ายดาย

 

ผมคิดถึงแบคฮยอน ผมอยากเจอเขาชานยอลจิกมือของตัวเองลงบนกางเกงที่ตัวเองใส่อยู่ในตอนที่เอ่ยประโยคนั้นออกมา น้ำเสียงเศร้าหมองที่เอ่ยออกมาทำให้ผู้เป็นพ่อรู้สึกใจหาย แจฮยอนรู้สึกผิดอีกครั้งที่การกระทำของเขาต้องทำให้ชานยอลต้องเสียใจ แต่ถึงอย่างนั้นทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาได้ทำลงไป มันก็เพื่อตัวของชานยอลและแบคฮยอนเองทั้งนั้น ในวันนี้อาจจะเจ็บปวดแต่เมื่อเวลาผ่านพ้นไป ทั้งชานยอลและแบคฮยอนเองจะรู้ดีว่าความเจ็บปวดเหล่านั้นได้สอนอะไรเอาไว้บ้าง

 

พ่อ ... ผมคิดถึงแบคฮยอนจริงๆ พ่อบอกผมเถอะครับว่าแบคฮยอนอยู่ที่ไหนชานยอลเอ่ยขอร้องออกมาอีกครั้ง เพียงแค่อาทิตย์เดียวที่แบคฮยอนไม่อยู่ ชานยอลก็แทบจะไม่มีเรี่ยวแรงที่จะทำอะไรเลยสักอย่าง เขากลายเป็นคนอ่อนแอที่สามารถร้องไห้ออกมาได้อย่างง่ายดายเพียงแค่คิดถึงคนรักของตัวเอง เพราะเขาคิดถึงและโหยหาสัมผัสของแบคฮยอนอยู่ทุกค่ำคืน อ้อมกอดของเขาที่ไม่มีแบคฮยอนมันช่างดูว่างเปล่าและไร้ค่า ระยะห่างระหว่างเขาและแบคฮยอนก่อตัวและกลายเป็นความคิดถึงที่ชานยอลมีอยู่เต็มหัวใจ

 

ลูกควรเลิกทำตัวอ่อนแอ แล้วพยายามทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวเองนะชานยอล อย่าปล่อยให้เวลาเลยผ่านไปกับการนั่งร้องไห้แบบนี้ มันไม่ได้ช่วยให้แบคฮยอนกลับมาหาลูกเร็วขึ้นแจฮยอนเอ่ยถึงท้ายไว้แบบนั้นก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ทิ้งให้ชานยอลเก็บเอาคำพูดเหล่านั้นมาขบคิด

 

ชานยอลเดินกลับเข้ามาในห้องของตัวเองก่อนที่จะเดินไปหยิบเอาเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวของตัวเองขึ้นมาถือเอาไว้แล้วจึงเดินเข้าไปยังห้องนอนของพี่ชายตัวเล็กโดยใช้ประตูเชื่อมบานนั้นอย่างที่เคย น้องชายตัวสูงเดินเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ในห้องของแบคฮยอน เขาเปิดฝักบัวอาบน้ำอย่างเงียบๆ สายน้ำเย็นๆ ที่ไหลผ่านตัวของเขาไปทำให้ชานยอลได้ใช้ความคิดอยู่กับตัวเองมากขึ้น เรื่องราวที่เกิดขึ้นยังคงสร้างความเจ็บปวดให้ชานยอลอยู่เสมอ แต่ถึงอย่างนั้นตัวของชานยอลเองก็เริ่มจะเข้าใจอะไรมากยิ่งขึ้น เขาเฝ้าสะกดจิตตัวเองว่าต่อจากนี้ไปปาร์คชานยอลจะต้องทำให้ได้ ชานยอลจะต้องประสบความสำเร็จด้วยตัวเอง ถึงแม้ว่ามันจะดูยากมากตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม แต่ชานยอลก็จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ในสักวันหนึ่ง แบคฮยอนจะกลับมาหาเขา และอยู่ด้วยกันตามเดิมอย่างที่พ่อและแม่ได้บอกเอาไว้

 

น้องชายตัวสูงไม่ได้กลับไปที่ห้องของตัวเองอีกหลังจากที่อาบน้ำเสร็จแล้ว เขาเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ที่วางอยู่หน้าโต๊ะที่วางของประทินโฉมสำหรับผู้ชายของแบคฮยอนที่ยังมีข้าวของทุกอย่างวางเรียงกันเหมือนเดิมราวกับว่าเจ้าของของสิ่งเหล่านี้ยังไม่ได้ย้ายออกไปไหน มือหนาจะเอื้อมมือไปหยิบขวดครีมบำรุงผิวขึ้นมาเปิดมันออก แล้วบีบครีมลงบนฝ่ามือของตัวเอง และใช้นิ้วทั้งสองปาดเนื้อครีมลงบนใบหน้าของตัวเอง ชานยอลทาครีมอย่างที่แบคฮยอนเคยสอนเอาไว้ ปิดท้ายด้วยการหยิบลิปมันกลิ่นหอมของพี่ชายตัวเล็กขึ้นมาทาที่ริมฝีปากของตัวเอง

 

ชานยอลเดินไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าของแบคฮยอนแล้วจึงปลดเสื้อฮู้ดลายทางสีเหลืองสลับน้ำตาลออกมาถือเอาไว้ ก่อนที่จะเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของแบคฮยอนอย่างถือสิทธิ์ น้องชายตัวสูงกอดเสื้อฮู้ดตัวนั้นของแบคฮยอนเอาไว้ในอ้อมอก ชานยอลหลับตาลงแล้วนึกถึงคำพูดที่แบคฮยอนเคยบอกเอาไว้ ... เขาเฝ้านึกถึงภาพของแบคฮยอนในวันที่เคยอยู่เคียงข้างกัน น้องชายตัวสูงกระชับเสื้อฮู้ดตัวนั้นเข้ากับอกของตัวเองราวกับว่ามันคือร่างเล็กๆ ของผู้เป็นพี่ชายที่เขารักสุดหัวใจ ภาพความทรงจำระหว่างเขาและแบคฮยอนฉายขึ้นมาในมโนความคิดอย่างต่อเนื่องราวกับภาพยนตร์ที่ถูกเปิดฉายวนซ้ำไปซ้ำมา ทุกคำพูดและการกระทำที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหว ชานยอลยังคงจำมันได้เป็นอย่างดี

 

หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาจากหางตาของน้องชายตัวสูงเมื่อเขาคิดถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในวันวาน ในวันนี้วินาทีนี้ ชานยอลทำได้เพียงแค่กักเก็บความทรงจำที่มีค่าเหล่านั้นเอาไว้ภายในใจ เพื่อคอยตอกย้ำอยู่เสมอว่าครั้งหนึ่งความทรงจำที่เคยมีร่วมกับแบคฮยอนเหล่านั้นเคยเป็นเรื่องจริง  ...










ตอนนี้เศร้าไหม ? ._____. #ยื่นผ้าเช็ดหน้า
อย่าเพิ่งสาปเราน้า ~ ฮ่าา มีข่าวดี (หรือเปล่า ?) มาบอกค่ะ
ตอนแรกเราว่าจะให้เรื่องนี้จบใน 25 ตอน แต่ตอนนี้เราคิดว่า 25 คงไม่จบแน่ๆเลย กิ _____ กิ
มาเอาใจช่วยน้องชายตัวสูงกับพี่ชายตัวเล็กกันต่อนะคะ > - <
ตอนนี้เม้ลมีแฟนพันธ์ครบหนึ่งพันคนแล้วด้วย เยเย้ ! แล้วก็ติดท็อปเท็นอยู่อันดับที่แปดด้วย ~
อ้อ ! แล้วตอนนี้เม้ลมีโอพีวีแล้วนะคะ อย่าลืมไปดูกันน้า ขอบคุณฝ้ายที่ทำให้ด้วยน้า <3
เราเห็นหลายคนวาดต้นกระบองเพชรแล้วแท็กเอาไว้ในทวิตเตอร์ น่ารักมากเลยยย วาดอีกเราชอบบ ฮ่าา 
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันมาตลอด ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ทุกแท็ก #ficmelt ทุกคำวิจารณ์ ทุกโหวต 
เป็นเพราะทุกคนฟิคเม้ลถึงมาได้ถึงจุดนี้ ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ 
ตอนนี้ปกฟิคใกล้เสร็จแล้วด้วย ส่วนเรื่องของแถมเรากำลังคิดหาอยู่ค่ะ รอกันหน่อยน้า > - < 
ปล. ใครที่โอนเงินค่าฟิคมาแล้วอย่าลืมส่งอีเมล์มาแจ้งโอนด้วยนะคะะ ไม่งั้นเราเช็ดไม่ได้ว่าใครคือคนที่โอนมา 
แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ รักทุกคน เยเย้ <3 

 

 

 

 
 

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,840 ความคิดเห็น

  1. #6829 haneul_o4 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 01:44
    น้ำตาไหลพรากกก
    #6,829
    0
  2. #6805 ApisaraYaemsuan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 00:11
    นั่งร้องไห้เหมียนหมา
    #6,805
    0
  3. #6785 pikapan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 22:28
    นี่คืออ่านผ่านม่านน้ำตาตัวเอง ฮือออ
    #6,785
    0
  4. #6772 rabbithert (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 13:57
    ตอนนี้ก็คือไม่ไหวแล้วอะ TT
    #6,772
    0
  5. #6690 11507416p (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 14:56
    สู้ๆฮื่ออออผ่านไปให้ได้นะๆ
    #6,690
    0
  6. #6611 ดั๋มได๋ยัยแตง (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 22:54
    ฮื้ออออ เศร้าอ่า ชานสู้ๆนะแบคก็ด้วยทั้งสองต้องเข้มแข็งต้องทำให้พ่อกับแม่เห็นให้ได้ว่าทั้งสองคนรักกันจริงไม่ใช่รักแบบฉาบฉวย
    #6,611
    0
  7. #6586 Meannie Sirichon (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 20:35
    ขอเหมาทิชชู่ทั้งโรงงาน
    #6,586
    0
  8. #6574 pim pimmi (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 17:43
    ต้องอย่างงี้สิ ดีแล้วที่คิดได้ สู้นะคนดี
    #6,574
    0
  9. #6539 kamrung (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 21:25
    กอดดดดด
    #6,539
    0
  10. #6535 เซแจ่มชานแจ๋ว (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 08:39
    จากคนที่กระด้าง เย็นชา พอได้รับสิ่งที่ไม่เคยได้วันนึงกลับต้องจากลาสิ่งที่เคยได้รับ มันกลายเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยเนาะ แต่ก่อนยังอยู่ได้ตัวคนเดียว พอแบคเข้ามาเติมเต็มช่วยเหลือความอ่อนโยน ทำให้ชานจากแข็งกระด้างเป็นคนอ่อนแอเพราะชานเป็นคนโหยหาความอบอุ่นต้องการ เพียงแค่มีสิ่งแข็งเคลือบเอาไว้ไม่ให้ความอ่อนแอให้ใครได้เห็น อ่ะ สงสาร ?_?
    #6,535
    0
  11. #6533 teete2535 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 03:15
    อยุ่ๆน้ำตาก้ไหล
    #6,533
    0
  12. #6515 อ่านกันเข้าไป (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 18:13
    ทรมานนนนนน . . .
    #6,515
    0
  13. #6470 little daffodil (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 18:06
    ตั้งใจทำฝันให้เป็นจริง จั้งใจเรียนแล้วกลับมาอยู่ด้วยกันอีกนะ
    #6,470
    0
  14. #6439 pakjeejan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 16:50
    เจ็บปวดชิบ ฮืออออออออออ
    #6,439
    0
  15. #6386 action (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 23:31
    เห้ยยยยย มันเศร้าอ่ะ ร้องไห้จริงๆนะมันอธิบายไม่ถูก เป็นฟิคเรื่องแรกที่เราอ่านแล้วอยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมา
    #6,386
    0
  16. #6378 มนุษย์ไอศกรีม (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 07:38
    เธอ เราอ่านบนรถตู้ เราจะร้องไห้แล้วเนี่ย สงสารอ่ะ T^T
    #6,378
    0
  17. #6352 Chanpor (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 22:26
    แง~~~~~~.
    #6,352
    0
  18. #6257 THE.JUNG SOORI♔ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 18:45
    ชานยอลเข้าใจด้วยนะ!
    #6,257
    0
  19. #6248 spbx_ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 18:15
    มันเศร้ามากตอนนี้ แต่หวังว่าชานยอลคงจะเข้าใจ
    กาลเวลาจะเป็นตัวช่วยพิสูจน์ความรักของเขาและแบคฮยอนได้
    ตอนนี้ชานยอลเพียงแค่ต้องรอเวลาและต้องพิสูจน์ตัวเองไปด้วย
    เหมือนกัน ต้องทำตามความฝันที่เขาฝันและสานต่อให้แม่ที่อยู่
    บนสวรรค์ได้เห็น สู้ๆนะพี่ชายตัวเล็กและน้องชายตัวสูง..
    #6,248
    0
  20. #6223 PINKLAND (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 17:54
    เจ็บปวดหัวใจTT

    #6,223
    0
  21. #6211 CB'Chanbaek (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 22:18
    ร้องไห้หนักมากเพราะฟิคเม้ลฮื้ออออTT พี่สาวกับแม่ดูหนีงอยู่แล้วร้องไห้แต่เค้าอ่านฟิคแล้วร้อง เศร้ามากอ่า ชานยอลสู้ๆน้ะ พี่ชายฉันสู้ๆTT
    #6,211
    0
  22. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  23. #6060 secret_me (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 06:23
    อย่าเพิ่งท้อน้าาาา
    #6,060
    0
  24. #6029 Pornpawee_zZ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 17:51
    อดทนได้ไหม ช่วยกันได้ไหมเธอ อดทนกับความเหงาที่เราต้องเจอ~
    #6,029
    0
  25. #6024 millanin (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 14:50
    อ่านแล้วก็คิดถึงตา ไม่กล้าร้องไห้เพราะกลัวใครจะมาเห็น มันทรมานนะรู้หรือเปล่า ไม่ได้ว่าอะไรนะอินอ่ะ อ่านเรื่องนี้แล้วคิดถึงตาอ่ะ ฮื้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #6,024
    0