` {fic exo} 。 m e l t ♡ chanbaek

ตอนที่ 22 : 。 m e l t ♡ - 2 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    24 เม.ย. 56

… m e l t 2 1 …

 

.

 

.

         แบคฮยอนเดินเข้ามาในห้องของแจฮยอนพร้อมกับคำพูดมากมายที่เจ้าตัวพยายามเรียงร้อยให้เป็นประโยค พี่ชายตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะค่อยๆ เดินเข้าไปหาแจฮยอนที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่ ปาร์คแจฮยอนหันกลับมามองหน้าเขาก่อนที่จะบอกให้เขานั่งลงบนเก้าอี้ที่วางอยู่แถวนั้น

 

            “มีอะไรจะพูดกับฉันหรอ ?” แจฮยอนเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ เขาได้คุยกับยูนาและพยายามหาทางออกของความสัมพันธ์ที่เกินเลยคำว่าพี่น้องของแบคฮยอนและชานยอลด้วยกันแล้ว และทั้งตัวเขาเองและยูนาต่างก็เห็นด้วยกับข้อเสนอที่คิดขึ้นมาร่วมกัน

 

            “ผมอยากคุยกับพ่อเรื่องของชานยอลครับ” แบคฮยอนเอ่ยขึ้น มือเรียวสวยที่กอบกุมกันอยู่สั่นเล็กน้อยเพราะในตอนนี้ความคิดของในหัวของแบคฮยอนกำลังตีกันวุ่นวายไปหมด พี่ชายตัวเล็กหลับตาลงเพื่อตั้งสติอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเปิดเปลือกตาขึ้น จ้องมองไปยังผู้เป็นพ่ออย่างเปิดเผย

 

            “จะคุยเรื่องอะไรล่ะ ?”

 

            “ผมอยากให้พ่อสนับสนุนชานยอล ไม่ว่าชานยอลจะเลือกเรียนด้านไหนก็ตาม”

 

“ฉันไม่อยากให้ชานยอลเรียนศิลปะ อาชีพพวกนั้นไม่มีความมั่นคง ถ้าวันหนึ่งที่ฉันตายจากไปแล้วชานยอลจะอยู่ยังไง” แจฮยอนอธิบาย เขารู้ดีว่าชานยอลชอบเรียนทางด้านศิลปะซึ่งนั่นคือเรื่องที่เขาไม่เห็นด้วย

 

“แต่นั่นคือความฝันของชานยอลนะครับ ชานยอลเป็นคนเรียน ไม่ใช่พ่อที่ไปเรียนกับเขา พ่อไม่คิดบ้างหรอครับว่าชานยอลจะอึดอัดแค่ไหนถ้าเขาต้องเรียนในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้รัก ส่วนเรื่องของอนาคตพ่อรู้ได้ยังไงว่าชานยอลจะดูแลตัวเองไม่ได้ พ่อไม่ควรดูถูกลูกชายแท้ๆ ของตัวเองแบบนี้นะครับ และที่สำคัญ พ่อรู้ไหมครับว่าทำไมชานยอลถึงอยากเรียนศิลปะ ...” แบคฮยอนอธิบายออกมายาวเหยียด ก่อนที่จะเริ่มพูดต่ออีก

 

“เพราะชานยอลอยากจะสานต่อความฝันของแม่ของเขา ชานยอลอยากเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียงเพื่อให้แม่ของเขาที่คอยมองจากสวรรค์นั้นรู้สึกภูมิใจในตัวลูกชายของเธอ ชานยอลเขาอยากทำให้พวกคุณภูมิใจในตัวเขา เขาพยายามสุดความสามารถที่เขามี พ่อเคยรู้ไหมครับว่าชานยอลเก็บเกียรติบัตรรางวัลชนะเลิศต่างๆ เอาไว้ตั้งแต่สมัยประถม เขาอยากเอามาให้พ่อดูเพื่อให้พ่อภูมิใจในตัวเขา แต่พ่อก็ไม่เคยจะสนใจชานยอลเลยสักครั้ง” น้ำตาหยดหนึ่งของแบคฮยอนไหลออกมาเมื่อเขาได้เอ่ยปากเล่าเรื่องของชานยอล ความเจ็บปวดของชานยอลที่เขาเคยได้รับฟังถูกถ่ายทอดออกมาให้ผู้ที่เป็นพ่อแท้ๆ ของน้องชายตัวสูงได้ฟัง

 

“ก่อนที่ผมจะไป ผมขอให้พ่ออย่ากีดกันชานยอลเรื่องความฝันของเขาเลยนะครับ ผมขอร้อง” แบคฮยอนลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนที่จะเดินลงทรุดตัวลงคุกเข่าเพื่อขอร้องอ้อนวอนให้แจฮยอนได้เข้าใจว่าสิ่งที่ชานยอลต้องการจริงๆ นั้นคืออะไร 

 

แจฮยอนจ้องมองคนตัวเล็กที่นั่งคุกเข่าก้มหน้าลงอยู่ตรงหน้าของเขาด้วยสายตาที่เศร้าหมอง ผู้เป็นพ่อไม่เคยรู้มาก่อนว่าการกระทำของเขาทั้งหลายจะทำร้ายจิตใจของชานยอลได้มากถึงเพียงนี้ แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่เขาทำไปทั้งหมดก็เป็นเพราะเขารักและเป็นห่วงชานยอลเสมอ เขาอยากให้ชานยอลมีอนาคตที่ดี มีความมั่นคงในตัวเองและอยากให้ชานยอลอยู่อย่างสุขสบายในยามที่เขาไม่สามารถอยู่ดูแลลูกชายของตัวเองได้อีกต่อไป แต่แจฮยอนกลับมองข้ามและลืมที่จะใส่ใจในเรื่องของความรู้สึกและจิตใจของชานยอล ผู้เป็นพ่อเงยหน้าขึ้นเพื่อซ่อนน้ำตาที่กำลังจะไหลลงมาเพราะรู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเอง

 

ภายในห้องไม่มีเสียงพูดคุยใดๆ ดังขึ้นอีกหลังจากประโยคนั้นของแบคฮยอน จะมีก็เพียงแต่เสียงสะอื้นเบาๆ ของแบคฮยอนที่ดังอยู่ ลูกชายตัวเล็กของเขายังคงนั่งคุกเข่าอยู่อย่างเดิม แจฮยอนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมาแต่แล้วแบคฮยอนก็เอ่ยแทรกขึ้น

 

“ผมอยากให้พ่อดูแลชานยอลให้ดี ใส่ใจเขาให้มากๆ เอ่ยชมเขาในตอนที่เขาได้รางวัล ทำให้ชานยอลรู้ว่าพ่อภูมิใจในตัวชานยอล อย่าทำให้เขาต้องคิดโทษว่าตัวเองคือความผิดพลาดอีกเลยนะครับ ผมขอร้อง ... ผมอยากให้ชานยอลมีความสุข” แบคฮยอนสะอึกสะอื้นพูดประโยคเหล่านั้นออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ยังคงไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง

 

“เพราะหลังจากนี้ผมคงจะอยู่ดูแลชานยอลไม่ได้อีก พ่อสัญญากับผมได้ไหมว่าพ่อจะทำอย่างที่ผมบอก ถ้าพ่อสัญญาผมจะยอมไปเรียนต่ออย่างที่พ่อกับแม่ต้องการ ผมจะไม่เจอชานยอลอีกจนกว่าเวลาจะพิสูจน์ว่าที่แท้จริงแล้ว ผมกับชานยอลเรารักกันจริงๆ หรือเป็นเพียงแค่ความหลงใหลชั่วคราว” แจฮยอนก้มหน้าลงวางมือบนไหล่ที่สั่นสะท้านของแบคฮยอน ผู้เป็นพ่อหลั่งน้ำตาออกมาอย่างง่ายดายกับคำพูดของแบคฮยอน

 

“พ่อสัญญาว่าพ่อจะดูแลชานยอลให้ดีกว่าที่เคย พ่อขอโทษนะแบคฮยอน พ่อขอโทษ” แจฮยอนค่อยๆ ทรุดตัวลงแล้วดึงตัวของแบคฮยอนที่ร้องไห้สะอึกสะอึ้นเข้ามากอดเอาไว้ เขารู้สึกผิดที่ต้องทำให้ลูกชายทั้งสองของตัวเองเจ็บปวด แต่ถึงอย่างนั้นแจฮยอนก็ยังยืนยันที่จะให้ชานยอลและแบคฮยอนผ่านบทพิสูจน์ที่เขาและยูนาได้ตกลงกันเอาไว้ แจฮยอนเชื่อว่าถ้าความรักที่ชานยอลและแบคฮยอนมีให้กันมันคือสิ่งที่เรียกกว่าความรักจริงๆ วันเวลาที่ทั้งคู่ต้องแยกจากกันไม่ว่าจะผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ มันก็ไม่อาจจะจะพรากความรู้สึกนั้นออกจากหัวใจของทั้งคู่

 

.

 

.

 

.

 

แบคฮยอนเดินออกมาในห้องของแจฮยอนด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้ทำให้แบคฮยอนรู้สึกกลัวอยู่ไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นถ้ามันแลกมาได้ซึ่งความฝันของชานยอล แบคฮยอนก็พร้อมที่จะเจ็บปวดถึงแม้จะรู้ดีว่าทางเลือกนี้ก็อาจจะทำให้ชานยอลเจ็บปวดเช่นเดียวกัน

 

“ทำไมไม่นอนด้วยกันล่ะ” แบคฮยอนที่นั่งเหม่ออยู่บนเตียงของตัวเองหันกลับมามองเสียงทุ้มของชานยอลที่ดังขึ้น น้องชายตัวสูงของเขาเดินเข้ามาในห้องนอนของแบคฮยอนโดยใช้ประตูเชื่อมบานนั้น ชานยอลคลานเข่าขึ้นมาบนเตียงก่อนที่จะสวมกอดแบคฮยอนเอาไว้ราวกับเด็กน้อยที่ต้องการจะอ้อนผู้ปกครอง

 

“ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมไม่มีมืออุ่นๆ ของนายให้จับ” ชานยอลเอื้อมมือไปกอบกุมมือเรียวของแบคฮยอนเอาไว้ก่อนที่จะทิ้งตัวลงหนุนตักอุ่นๆ ของแบคฮยอนอย่างออดอ้อน ในยามที่หัวใจเขากำลังอ่อนแอ ชานยอลอยากจะอยู่กับแบคฮยอน อยากให้พี่ชายตัวเล็กคนนี้ของเขาอยู่เคียงข้างกาย อยากให้แบคฮยอนลูบผมของเขา อยากให้แบคฮยอนเอ่ยปลอบประโลม อยากให้กอบกุมมืออุ่นๆ ของแบคฮยอนเอาไว้ให้แน่น

 

“ฉันขอโทษที่ทำให้นายตื่นนะ ตอนนี้ฉันอยู่นี่แล้ว นายนอนเถอะ” แบคฮยอนเกลี่ยนิ้วโป้งของตัวเองลงบนมือของชานยอลที่จับมือของเขาเอาไว้แน่น มืออีกข้างก็ลูบผมของชานยอลเบาๆ ราวกับจะกล่อมให้น้องชายตัวสูงของเขาเข้าสู่ห้วงนิทราที่แสนหวาน

 

“อย่าหายไปไหนอีกนะแบคฮยอน คอยอยู่เพื่อเติมพลังให้ฉันนะ” ชานยอลจับมือของแบคฮยอนขึ้นมาจูบทั้งๆ ที่ยังหลับตาอยู่ น้องชายตัวสูงพยายามกลั้นน้ำตาและเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้เมื่อเขาสัมผัสได้ว่าหยดน้ำตาของแบคฮยอนหยดลงมาใส่แก้มของเขา แบคฮยอนเองก็กำลังร้องไห้อยู่เช่นเดียวกัน ชานยอลรู้ว่าพี่ชายตัวเล็กของเขาเองก็เจ็บปวดและหวาดกลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต เขาไม่รู้ว่าในวันพรุ่งนี้พ่อและแม่จะจัดการกับพวกเขาทั้งสองคนอย่างไร แต่ในวินาทีนี้ ชานยอลอยากจะซึมซับกักเก็บเอาความอ่อนโยนของแบคฮยอนเอาไว้

 

“ชานยอลยังจำเรื่องด้ายแดงที่ฉันเคยเล่าให้ฟังได้ไหม ? ถ้าสมมุติว่าวันหนึ่ง ชานยอลลืมตามาแล้วไม่เจอกับฉัน ให้ชานยอลหลับตาลงนะ แค่หลับตาแล้วฉันจะมาหานาย ถ้านายมองไม่เห็นฉัน ให้ใช้ตรงนี้คุยกับฉันนะ ฉันอยู่ข้างนายเสมอ เข้าใจไหม” แบคฮยอนดึงมือของชานยอลมาวางไว้ตรงตำแหน่งของหัวใจที่กำลังเต้นอยู่ในขณะที่เอ่ยอธิบายประโยคเมื่อครู่

 

“อย่าพูดเหมือนว่านายจะจากกันไปได้ไหม อย่าพูดเหมือนกับว่าฉันจะไม่เจอนายอีก ฉันอาจจะมีลมหายใจอยู่ต่อไป แต่จิตวิญญาณของฉันมันคงตายไปแล้วถ้าเกิดว่านายหายไป”

 

“น้ำเน่าจังเลยนะ” แบคฮยอนพยายามส่งเสียงหัวเราะออกมาถึงแม้ว่ามันจะดูฝืนมากก็ตามที พี่ชายตัวเล็กหันหน้าหนีไปทางอื่นเพราะเขาไม่อยากให้ชานยอลสัมผัสได้ถึงหยดน้ำตาที่ยังคงไหลออกมาท่ามกลางความมืดมิดภายในห้อง แบคฮยอนเม้มปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเอง ในตอนนี้หัวใจของเขาเจ็บปวดเหลือเกิน ถึงแม้จะรู้ดีว่าเรารักกันแต่เราทั้งคู่ก็ไม่อาจอยู่เคียงข้างกันได้อีกต่อไป  ...

 

.

 

.

 

.

 

วันเวลาเลยผ่านไปพร้อมกับความรักและความผูกพันที่เพิ่มมากยิ่งขึ้นระหว่างคนสองคน ถึงแม้ว่าชานยอลจะรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่หลังจากพ่อกับแม่จับได้ว่าเขากับแบคฮยอนมีความสัมพันธ์ที่มากเกินคำว่าพี่น้องกันแล้ว แทนที่เขาและแบคฮยอนจะได้รับบทลงโทษอะไรบางอย่างกลับกลายเป็นว่าทั้งพ่อและแม่ต่างก็นิ่งเฉยกับเรื่องนี้ จะมีก็เพียงแค่ถ้อยคำเอ่ยเตือนของพยอนยูนาที่บอกว่าให้เขาและแบคฮยอนวางตัวให้อยู่ในกรอบระเบียบที่เหมาะสม และอย่าทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง ซึ่งคำพูดที่แสดงออกมาว่าพ่อกับแม่ของเขาอาจจะยอมรับกับความสัมพันธ์นี้ของเขาและพี่ชายตัวเองทำให้ชานยอลรู้สึกดีอย่างไม่ต้องสงสัย

 

น้องชายตัวสูงปฏิบัติตัวให้อยู่ในกรอบระเบียบที่พ่อและแม่ได้ตั้งเอาไว้เป็นอย่างดี เขาและแบคฮยอนไม่เคยทำเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงเลยแม้แต่น้อย ชานยอลอย่าขาดจากบุหรี่และอบายมุขทั้งปวง แต่ก็อาจจะมีบ้างที่น้องชายตัวสูงออกไปเที่ยวในตอนกลางคืนแต่ถึงอย่างนั้นชานยอลก็เลือกจะไปเฉพาะในวันพิเศษอย่างเช่นวันเกิดของเพื่อน หรืองานเลี้ยงที่สำคัญเพียงเท่านั้น

 

ยกตัวอย่างเช่นงานเลี้ยงในวันนี้ . . . วันนี้ที่ชานยอลจบการศึกษาระดับมัธยมปลาย จุนมยอนนัดกับเพื่อนในห้องทุกคนให้ไปร่วมงานเลี้ยงร่ำลาในคืนนี้ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งด้วยกัน และชานยอลเองก็จะเข้าร่วมงานเลี้ยงในคืนนี้ด้วยเช่นกัน เพราะเขาอยากจะกักเก็บภาพความทรงจำของมิตรภาพระหว่างเพื่อนเอาไว้ให้ได้มากที่สุด และแน่นอนว่างานในคืนนี้พี่ชายตัวเล็กเองก็จะเข้าร่วมเหมือนกัน เพราะจุนมยอนและเพื่อนในห้องบางคนรวมไปถึงจงอินและเซฮุนต่างก็บ่นคิดถึงและอยากเจอแบคฮยอนอีกครั้ง 

 

หลังจากที่ชานยอลเสร็จสิ้นพิธีจบการศึกษาแล้ว น้องชายตัวสูงและผองเพื่อนทั้งหลายจึงเดินออกมาเพื่อถ่ายรูปร่วมกันเป็นที่ระลึก บ้างก็จับกลุ่มกับเพื่อนเพื่อถ่ายรูป บ้างก็แยกย้ายไปพูดคุยกับรุ่นน้องในโรงเรียนเดียวกัน จะมีก็แต่ปาร์คชานยอลที่เดินตรงเข้ามาหาพี่ชายตัวเล็กของตัวเองที่ยืนรออยู่บริเวณสนามบาสของโรงเรียนทันทีที่ถ่ายรูปหมู่กับเพื่อนของตัวเองเสร็จเรียบร้อย

 

“อะ ให้” ชานยอลยื่นมือข้างหนึ่งที่กำอะไรบางอย่างอยู่ในนั้นให้แบคฮยอนที่พันมามองเขาด้วยสายตางุนงง

 

“อะไรอะ ?”

 

“ก็รับไปสิ” แบคฮยอนแบมือของตัวเองออกและนั่นจึงทำให้ชานยอลที่กำของบางอย่างอยู่ในมือวางเจ้าสิ่งของนั้นลงบนฝ่ามือของแบคฮยอนพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

 

“กระดุมหรอ ?” พี่ชายตัวเล็กก้มหน้าลงมองสิ่งที่อยู่ในมือของตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถามน้องชายตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า

 

“ไม่ใช่กระดุมธรรมดา แต่เป็นกระดุมเม็ดที่สองของปาร์คชานยอลเชียวนะ” พี่ชายตัวเล็กยิ้มกว้างออกมาเมื่อได้ยินคำตอบของชานยอล สายตาเรียวเหลือบไปมองที่เสื้อเชิ้ตของชานยอลก่อนที่จะพบว่าในตอนนี้เสื้อของชานยอลไร้ซึ่งกระดุมเม็ดที่สองเสียแล้ว จะมีก็แต่เข็มกลัดอันเล็กที่เหน็บเนื้อผ้าให้ติดกัน

 

“จะเก็บเอาไว้อย่างดีเลย” แบคฮยอนหย่อนกระดุมเม็ดที่สองลงในกระเป๋ากางเกงของตัวเองก่อนที่จะเรียกให้น้องชายตัวสูงมาถ่ายรูปด้วยกัน จงอินที่เซฮุนที่เดินมาบริเวณนั้นพอดีจึงเดินเข้ามาพูดคุยทักทายกับพี่ชายตัวเล็กของชานยอลด้วยเช่นกัน

 

“เดี๋ยวตอนค่ำเจอกันนะ” ชานยอลและแบคฮยอนโบกมือลาจงอินและเซฮุนที่เดินแยกไปอีกทางหลังจากที่ทั้งสี่คนเดินออกมานอกโรงเรียนของชานยอล น้องชายตัวสูงตัดสินใจว่าเขาจะกลับเข้าบ้านเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าและเอาข้าวของไปเก็บให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยออกเดินทางไปงานเลี้ยงของนักเรียนห้องบีในคืนนี้

 

.

 

 

.

 

 

.

 

งานเลี้ยงในค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยเสียงพูดคุย และเสียงหัวเราะของนักเรียนทุกคน บ้างก็พูดคุยถึงเรื่องราวในอดีตที่เคยทำร่วมกัน บ้างก็พูดถึงอาจารย์คนอื่นๆ ที่สอนอยู่ภายในโรงเรียน บ้างก็แฉวีรกรรมของเพื่อนร่วมห้องกันอย่างสนุกสนาน บ้างก็พูดคุยถึงเรื่องการเรียนในอนาคต แต่เมื่อเวลาเดินผ่านไป เสียงพูดคุยเหล่านั้นก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงเศร้าๆ ที่เอ่ยร่ำลาเพื่อนที่อยู่ร่วมห้องกันมาเป็นเวลาสามปี เสียงสะอื้นย่อมคู่กับหยาดน้ำตาเฉกเช่นเดียวกับงานเลี้ยงที่คู่กับวันเลิกลา ทุกคนต่างรู้ดีว่ามนุษย์โลกทุกคนนั้นพบกันเพื่อจากลา ถึงแม้ว่าจะรักและผูกพันกันมาเพียงไหนก็ตาม อาจมีบ้างที่สามารถยึดเยื้อความสัมพันธ์ในรูปแบบต่างๆ ให้อยู่ได้นานยิ่งขึ้น แต่เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนแปลง จิตใจของมนุษย์ก็ย่อมหมุนไปตามการเปลี่ยนแปลงนั้นเช่นเดียวกัน และทุกความสัมพันธ์ของมนุษย์บนโลกนี้มักจะจบลงด้วยการจากลาเสมอ

 

แบคฮยอนบอกกับจงอินและเซฮุนที่ไถ่ถามถึงเรื่องการเรียนต่อว่าเขาจะเข้าเรียนในมหาลัยแห่งหนึ่งในคณะที่เกี่ยวกับดนตรี เพราะแบคฮยอนชอบที่จะอยู่กับดนตรี พี่ชายตัวเล็กชอบที่จะใช้เวลาเพื่อซึมซับความหมายของท้วงทำนอง ตัวโน้ตและเนื้อเพลงต่างๆ เพื่อเรียนรู้และรังสรรค์ผลงานทางด้านโสตศิลป์ที่ถือว่าเป็นศิลปะอีกแขนงหนึ่ง

 

“แล้วเจอกันใหม่นะเว้ย ฉันจะคิดถึงพวกแกทุกคนเลย” ชานยอลและแบคฮยอนโบกมืออำลากับเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่งที่ต้องเดินแยกไปอีกทางเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้านของตนเอง น้องชายตัวสูงคว้ามือนิ่มๆ ของพี่ชายตัวเล็กมากอบกุมเอาไว้ก่อนที่จะสอดมือข้างนั้นของแบคฮยอนเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทของตัวเองเพื่อมอบความอบอุ่นให้กับฝ่ามือนุ่มนิ่มนั้น

 

แบคฮยอนเดินเซเล็กน้อยเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ลที่ดื่มเข้าไปทำให้สติสัมปชัญญะของพี่ชายตัวเล็กขาดหายไปกว่าครึ่ง และมันก็เป็นอย่างเช่นทุกครั้งที่แบคฮยอนเมา พี่ชายตัวเล็กจะชอบเอ่ยปากร้องเพลงออกมาและเมื่อใดที่พี่ชายตัวเล็กเอ่ยบทสนทนาใดๆ ออกมา เจ้าตัวก็ใช้ชื่อแบคฮยอนแทนการเรียกสรรพนามแทนตัวเอง

 

“นี่ เดินระวังๆ หน่อยสิ เดี๋ยวก็ล้มกันพอดี” ชานยอลหันมาประคองพี่ชายตัวเล็กของตัวเองเมื่อเดินมาถึงสถานีรถไฟแห่งหนึ่งและแบคฮยอนก็เกือบจะสะดุดบันไดทางเดินจนทำให้ชานยอลต้องรีบหันมาประคองตัวเอาไว้

 

“ก็เชือกรองเท้ามันหลุดอา แบคฮยอนสะดุดเชือกรองเท้า ~” น้องชายตัวสูงก้มลงมองเชือกรองเท้าของพี่ชายตัวเล็กเมื่อได้ยินแบบนั้น ในตอนนี้เขาทั้งคู่หยุดยืนอยู่บนขั้นบันไดของสถานีรถไฟ ชานยอลย่อตัวลงนั่งยองๆ ลงกับพื้นก่อนที่จะเอื้อมมือของตัวเองไปผูกเชือกรองเท้าผ้าใบของแบคฮยอนที่หลุดอยู่ให้เรียบร้อย แบคฮยอนก้มลงมองการกระทำของชานยอลด้วยความรู้สึกตื้นตัน ก่อนที่ชานยอลจะยืนขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเอื้อมมือมาจับมือของแบคฮยอนเอาไว้ แล้วทั้งคู่จึงเดินทางกลับบ้านไปด้วยกัน

 

แบคฮยอนเดินออกมาเปิดตู้เสื้อผ้าของตัวเองหลังจากที่อาบน้ำเสร็จแล้ว ก่อนที่จะเลือกหยิบเอาเสื้อฮู้ดสีเหลืองของตัวเองขึ้นมาใส่ พี่ชายตัวเล็กหมุนตัวกลับมากวาดสายตามองรอบห้องนอนของตัวเอง แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ นานเกือบนาทีที่แบคฮยอนยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นราวกับกำลังจะซึมซับอะไรบางอย่างเอาไว้ ก่อนที่คนตัวเล็กจะเข้าห้องของชานยอลไปโดนใช้ประตูที่เชื่อมห้องทั้งสองเอาไว้ด้วยกันอย่างเคย

 

แทบจะกลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้วกับการที่แบคฮยอนจะย้ายมานอนในห้องชานยอลทุกคืน หากคืนไหนที่เขาไม่ได้ย่างกายเข้ามาในห้องที่มีระเบียงห้องนี้ ก็จะเป็นชานยอลที่ย้ายไปนอนในห้องนอนของพี่ชายตัวเล็ก ในทุกคืนที่สองพี่น้องจะโอบกอดกันเอาไว้เพื่อมอบความอบอุ่นให้กันและกัน ถึงแม้ว่าใครคนใดคนหนึ่งจะฝันร้าย แต่เป็นเพราะอ้อมกอดที่มอบให้กันอยู่เสมอ ฝันร้ายเหล่านั้นจึงกลายเป็นเพียงในร้ายที่สวยงามและแฝงไปด้วยไออุ่นจากอ้อมกอดของคนที่มีความรู้สึกพิเศษให้กันและกัน

 

แบคฮยอนทิ้งตัวลงนอนลงบนเตียงของชานยอลก่อนที่เจ้าของเตียงจะทิ้งตัวลงนอนตามกันมาติดๆ แขนยาวเอื้อมไปดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมทั้งร่างของตัวเองและร่างเล็กๆ ของคนที่นอนอยู่ข้างๆ ชานยอลเอื้อมมือไปปิดไฟหัวเตียงแล้วจึงชะโงกหน้าเข้าไปสูดดมความหอมจากพวงแก้มใสของพี่ชายตัวเล็ก ก่อนที่จะสอดแขนไว้ใต้ร่างของแบคฮยอนและโอบกอดร่างของพี่ชายตัวเล็กเอาไว้จากทางด้านหลัง

 

“ราตรีสวัสดิ์นะชานยอล ทั้งคืนนี้และอีกหลายคืนต่อๆ ไปเลย” หลังจากประโยคนั้นมือเรียวสวยของแบคฮยอนเอื้อมมาจับมือของชานยอลที่สอดประสานกันเอาไว้ตรงหน้าท้องของเขาอย่างเคยชิน ก่อนที่ดวงตาเรียวสวยจะค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง          

        

“ราตรีสวัสดิ์ครับแบคฮยอน”

 

หยาดน้ำตาไหลออกมาจากหางตาของแบคฮยอนอย่างเงียบๆ หลังจากที่น้องชายตัวสูงเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว ท่ามกลางความเงียบสงบในยามค่ำคืน มันช่างยากเสียเหลือเกินกับการที่เขาต้องกลั้นน้ำตา เสียงสะอื้น และกลั้นกลืนความรู้สึกเจ็บปวดเอาไว้ให้ลึกจนสุดหัวใจ ห้ามปราบไม่ให้มันแสดงออกมาเพราะกลัวว่าคนที่นอนอยู่ด้วยกันนี้จะจับได้ถึงความผิดปกติ ทั้งๆ ที่ในตอนนี้เองแบคฮยอนก็นอนอยู่ในอ้อมกอดที่พร้อมจะปกป้องเขาจากความเจ็บปวดทุกประการ แต่ถึงอย่างนั้น อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของชานยอลนี้ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยบรรเทาความรวดร้าวภายในจิตใจของเขาได้เลยแม้แต่น้อย เพราะเพียงแค่คิดว่าในค่ำคืนต่อไปนั้น พยอนแบคฮยอนคนนี้จะไม่ได้นอนหลับไปในอ้อมกอดของปาร์คชานยอล หยาดน้ำตาที่แสดงถึงความเจ็บปวดและอ่อนแอก็หลั่งไหลออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่  ...








ตอนที่ยี่สิบเอ็ดมาแล้วค่ะ ~ ตอนนี้มาพร้อมกับการเปิดให้จองฟิคเม้ลด้วยนะคะ ^ - ^
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามฟิคเรื่องนี้มาตลอดไม่ทิ้งกันไปไหน ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ
ทุกคอมเม้นท์ ทุกแท็ก #ficmelt ในทวิต เราอ่านทุกข้อความนะคะ แต่อาจจะตอบกลับได้ไม่หมด
แต่ก็ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ หลายคนบอกว่ายังไม่อยากให้ฟิคเรื่องนี้จบ
เราก็ยังไม่อยากให้จบเหมือนกันค่ะ แต่งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกลาเนาะ ^ - ^ 
เอาเป็นว่า จบเรื่องนี้แล้วเราก็ยังคงแต่งเรื่องอื่นมาให้อ่านกันอีกแน่นอนค่ะ 
(กระซิบว่าเรื่องต่อไปจะเป็นฟิคสั้นของไคโด้ และจะกลับมาแต่งฟิคยาวชานแบคอีกเรื่องค่ะ กิ ____ กิ)
แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ <3 

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,840 ความคิดเห็น

  1. #6801 Moma momint (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 07:37
    ฮือออออออออ
    #6,801
    0
  2. #6762 bbhwrp (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 10:06
    ฮือร้องไห้แล้วT___T
    #6,762
    0
  3. #6689 11507416p (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 14:51
    ฮื่อออทางไหนก็เจ็บปวดสินะ สงสารร
    #6,689
    0
  4. #6610 ดั๋มได๋ยัยแตง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 22:43
    ชานยังไม่รู้สินะ แบคยังไงก็เข้มแข็งไว้นะแค่เชื่อในกันและกันแล้วมันจะผ่านไปได้ด้วยดีเอง TT
    #6,610
    0
  5. #6573 pim pimmi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 17:34
    เชื่อในตัวของกันและกันนะ...
    #6,573
    0
  6. #6514 อ่านกันเข้าไป (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 18:02
    อดทนไว้นะคะทั้งสองคน //กอด
    #6,514
    0
  7. #6469 little daffodil (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 17:33
    ชานยอลตื่นมาจะรู้สึกยังไง... T_T
    #6,469
    0
  8. #6438 pakjeejan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 16:29
    แบครีบกลับมาน๊าาาาา ฮือออออเศร้าาาาสงสารทั้งสองเลยอ่าาา
    #6,438
    0
  9. #6377 มนุษย์ไอศกรีม (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 07:32
    มันเศร้าอ่ะ T^T
    #6,377
    0
  10. #6256 THE.JUNG SOORI♔ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 18:38
    สงสารชานยอลแต่คุณพ่อค่ะ!ยังไงก็ต้องดูแล
    ปาร์ค ชานยอลดีๆด้วยนะค่ะTT 
    #6,256
    0
  11. #6244 spbx_ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 18:01
    กลัวชานยอลนี่แหละ กลัวชานยอลจะเสียใจมากๆ
    แต่ก็นะชานยอลต้องอดทนให้ได้รอวันที่แบคกลับมา..
    ถ้ารักกันจริงๆ ถึงแม้จะต้องห่างไกล ถึงแม้จะไม่ได้
    เห็นหน้ากัน ความสัมพันธ์ของเรามันก็ยังจะเหมือนเดิม ..
    #6,244
    0
  12. #6059 secret_me (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 21:42
    รอหน่อยนะ ผ่านมันไปให้ได้
    #6,059
    0
  13. #6053 ฟินนนนนนนนนนนน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 18:50
    ฉากน้ำทำน้ำตาคลอเลย งืออออ

    รอกันจนให้ถึงวันนั้นน้าาา งืออออออออ
    #6,053
    0
  14. #6028 Pornpawee_zZ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 16:27
    อดทนหน่อยนะ รอจนถึงวันนั้นT^T
    #6,028
    0
  15. #5981 Isabella >_ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 20:42
    ไม่เอาาาาา อย่าจากกันไปสิ 
    #5,981
    0
  16. #5951 oummy-boice (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 13:40
    แบคจะไปเรียนต่อเหรอ  ไปนานมั้ยเนี่ย?
    แล้วถ้าชานยอลรู้จะเป็นไง  สงสารเลย  T^T
    #5,951
    0
  17. #5895 benz130441 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 22:35
    สงสารชานแบค ทำไมต้องคิดว่าความรักของทั้งคู่เป็นเพียงความลุ่มหลง? ทำไมๆๆๆๆ!? //เค้าอิน._.//
    #5,895
    0
  18. #5871 Hwang Temmy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 16:04
    'พรุ่งนี้ไม่มีอยู่จริง' T^T ❤ 'เจ็บและชินไปเอง'
    #5,871
    0
  19. #5842 pin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 21:54
    โหยยยยยยยยยเศร้าาาT T
    #5,842
    0
  20. #5822 'lกรีu_มืoฉมัง' (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 22:49
    โหยย~ เศร้าเลยอ่า
    ละมุนมาตั้งนานตอน
    นี้เศร้าเลยอ่ะ T.T
    แบคจะจากไปโดยไป
    โดยไม่บอกชานยอล
    เลยเหรอ ขอให้ผ่าน
    อุปสรรคแห่งรักนี้ไป
    ให้ได้นะ 
    #5,822
    0
  21. #5795 'โยดา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 02:57
    ไม่ไปไม่ได้หรอ อยู่ด้วยกันนะ นะ TT
    #5,795
    0
  22. #5771 Teay (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 20:47
    ไม่เอาอะ ไม่ให้ไปนะ อย่าไปนะแบคฮยอน
    #5,771
    0
  23. #5741 เอ๊ย..ยังไง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 19:27
    ไม่ไปได้มั้ยแบคฮยอน ฮืออออ T T
    #5,741
    0
  24. #5729 *_กระดาษเอสี่สีชมพู8-) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 23:16
    คือมันเศร้าเนาะไรท์เตอร์ TT^TT
    ขอรีบไปอ่านตอนต่อไปก่อนนะคะ ยังแอบหวังว่าไม่อยากให้เศร้ากว่านี้แล้ว
    #5,729
    0
  25. #5670 veszhezaa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:31
    ร้องไห้เลยอะ แง่งแง่ง
    #5,670
    0