` {fic exo} 。 m e l t ♡ chanbaek

ตอนที่ 21 : 。 m e l t ♡ - 2 0

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,044
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    27 เม.ย. 56

… m e l t 2 0 …

.

 

.

 

.

           

            ชานยอลเงยหน้าจากกีต้าร์ของตัวเองเมื่อพบว่าเสียงร้องเพลงของแบคฮยอนเงียบหายไปแล้ว พี่ชายตัวเล็กของเขานอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงของชานยอลหลังจากที่เขาทั้งคู่นั่งร้องเพลงและเล่นกีต้าร์ไปด้วยกัน ชานยอลเดินไปวางกีต้าร์พิงกับผนังของห้องก่อนที่จะเดินกลับมานั่งลงบนเตียงอีกครั้ง เขาจ้องมองพี่ชายตัวเล็กที่หลับตาไม่รู้เรื่องอยู่ข้างๆ กันอย่างไม่รู้สึกเบื่อ

           

            นานพอสมควรที่แบคฮยอนก้าวเข้ามาในชีวิตของเขาพร้อมกับฐานะของ พี่ชายต่างสายเลือด ในตอนแรกที่ชานยอลรู้ว่าพ่อของเขากำลังจะแต่งงานใหม่กับพยอนยูนา เขาไม่ได้รู้สึกแปลกใจมากนักและชานยอลเองก็ไม่มีความคิดที่จะขัดขวางงานแต่งงานในครั้งนี้ เขาอยากให้พ่อมีความสุขและได้ใช้ชีวิตอยู่กับคนที่พ่อรัก . . . เพราะเรื่องของความผิดพลาดในอดีตที่ต้องทำให้พ่อทนทุกข์ทรมานกับช่วงเวลาเหล่านั้น ชานยอลจึงยอมรับในการตัดสินใจของพ่อตัวเอง เพราะเขาอยากให้พ่อได้กลับมามีความสุขอีกครั้ง ถึงแม้ว่าความสุขนั้นอาจจะไม่ได้เกิดจากตัวเขาก็ตาม . . .

 

            แต่การแต่งงานในครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงแค่พยอนยูนาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้ก้าวเข้ามาในครอบครัวของเขา เจ้าสาวคนใหม่ของพ่อยังมีลูกชายติดมาอีกหนึ่งคน และคนคนนั้นก็คือพยอนแบคฮยอน เด็กหนุ่มตัวเล็กที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ เขาในตอนนี้ ชานยอลนึกย้อนไปถึงวันแรกที่เขาและแบคฮยอนได้เจอกัน ท่าทางที่ดูเป็นกันเอง พ่วงด้วยความสดใสร่าเริงดูเหมาะสมกับวัย ผิดกับตัวของเขาเองที่เป็นคนแข็งกระด้างและดูจะนิ่งขรึมเกินไปเสียด้วยซ้ำ

 

            ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน แบคฮยอนมักจะหยิบยื่นความอ่อนโยนและการดูแลเอาใจใส่ให้เขาอยู่เสมอจนเมื่อนานวันเข้า ชานยอลเองที่ไม่เคยได้รับสัมผัสแบบนี้จากใครจึงเริ่มเสพติดและต้องการสิ่งเหล่านั้นจากแบคฮยอนอยู่เสมอ จนถึงวันนี้ชานยอลรู้สึกว่าในความโชคร้ายที่เขาได้พาลพบมาตลอดชีวิตของเขา มันได้นำพาให้เขามาพบกับสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต และสิ่งนั้นก็คือแบคฮยอน 

 

 

แบคฮยอนตื่นขึ้นมาในช่วงหัวค่ำของวัน และพบว่าชานยอลกำลังนอนเล่นเส้นผมของเขาอยู่ นิ้วยาวๆของชานยอลม้วนเส้นผมสีน้ำตาลเข้มของเขาเล่นอย่างเพลินมือ แบคฮยอนใช้นิ้วของตัวเองดีดหน้าผากของชานยอลเบาๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ

 

“ตื่นแล้วหรอ หลับไปครึ่งวันเลยนะ ~” ชานยอลปล่อยนิ้วมือของตัวเองจากเส้นผมของแบคฮยอนแล้วจึงหันกลับมาพูดกับพี่ชายตัวเล็กที่นอนอยู่

 

“ก็อากาศมันดีนี่นา ~” แบคฮยอนดึงมือของชานยอลมาจับเอาไว้ก่อนที่จะใช้ฝ่ามืออุ่นๆ ของชานยอลวางรองแทนหมอนแล้วแนบใบหน้าของตัวเองลงไป น้องชายตัวสูงที่เห็นว่าพี่ชายตัวเล็กของเขาปิดเปลือกตาลงอีกครั้งค่อยๆ ขยับมือของตัวเองเพื่อปั่นป่วนการพักผ่อนของแบคฮยอน

 

“งื้อ อย่าแกล้งสิ ~” แบคฮยอนงึมงำพูดออกมาพร้อมกับขมวดคิ้วทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตาขึ้นมา

 

“นอนเยอะแล้ว ลงไปกินข้าวกันเถอะ ฉันหิวแล้ว” ชานยอลดึงมือของตัวเองที่แบคฮยอนใช้รองเป็นหมอนออกก่อนที่จะดึงให้แบคฮยอนลุกขึ้นออกจากเตียง

 

“อ่า หิวแล้วหรอ งั้นเดี๋ยวฉันทำอะไรให้กินนะ” แบคฮยอนยอมลุกขึ้นจากเตียงแต่โดยดีเมื่อได้ยินน้องชายตัวสูงของตัวเองบ่นว่าหิว พักนี้พ่อและแม่ของเราทั้งคู่มักจะกลับบ้านดึกกว่าปกติเพราะงานในบริษัทที่เพิ่มมากขึ้น จึงทำให้แบคฮยอนและชานยอลมักจะนั่งทานอาหารมื้อเย็นด้วยกันเพียงแค่สองคน ส่วนพ่อกับแม่ก็มักจะทานอาหารก่อนที่จะกลับมาถึงบ้าน

 

เสียงหัวเราะสดใสดังขึ้นภายในห้องครัวเล็กของบ้าน บนใบหน้าของพี่ชายตัวเล็กและน้องชายตัวสูงเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่ออกมาจากใจ เพราะต่างฝ่ายต่างก็แกล้งกันอยู่ตลอดเวลาที่ช่วยกันทำอาหารสำหรับมื้อเย็น

 

ชานยอลเดินไปซ้อนอยู่ด้านหลังของแบคฮยอนที่กำลังยืนล้างผักอยู่หน้าอ่างล้างจาน ปลายคางของน้องชายตัวสูงกดลงบนศีรษะของพี่ชายตัวเล็กเบาๆก่อนที่มือหนาทั้งสองข้างจะเลื่อนมากุมเอาไว้ที่หน้าท้องของแบคฮยอน 

 

ชานยอลชอบกอดแบคฮยอนจากด้านหลัง

 

เพราะการกอดจากด้านหลังแบบนี้มันทำให้ชานยอลรู้สึกว่าเขาสามารถปกป้องแบคฮยอนได้ และอีกอย่างคือชานยอลสามารถฝังจมูกของตัวเองลงบนแก้มนุ่มนิ่มของพี่ชายตัวเล็กได้อย่างง่ายดาย นอกจากนั้นการกอดพี่ชายตัวเล็กจากด้านหลังแบบนี้ยังทำให้เขาสามารถได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของแบคฮยอนได้อย่างชัดเจนอีกด้วย แต่เหนือสิ่งอื่นใด ไม่ว่าเขาจะกอดจากแบคฮยอนจากด้านหน้าหรือด้านหลัง ก็ล้วนแล้วแต่เป็นสัมผัสที่ชานยอลชอบทั้งนั้น ขอเพียงแค่คนที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาคือพยอนแบคฮยอนคนนี้ก็พอ 

 

หลังจากที่เขาและแบคฮยอนจัดการอาหารสำหรับมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว หน้าที่การเก็บโต๊ะล้างจานจึงตกเป็นของชานยอลเพราะก่อนหน้านี้แบคฮยอนเป็นคนทำอาหาร แต่ถึงอย่างนั้นพี่ชายตัวเล็กก็ไม่ได้ปล่อยให้น้องชายตัวสูงของตัวเองเป็นผู้ที่เก็บกวาดทำความสะอาดเพียงลำพัง แบคฮยอนช่วยชานยอลเก็บจานมาวางไว้ในอ่างล้างจานก่อนที่จะกระโดดขึ้นไปนั่งบนเค้าน์เตอร์เพื่อรอชานยอลที่ยืนล้างจานอยู่

 

แบคฮยอนหยิบผ้าขนหนูสีขาวสะอาดขึ้นมาเช็ดจานที่ชานยอลล้างเสร็จแล้วอย่างไม่รีบร้อน เสียงพูดคุยของน้องชายตัวสูงและพี่ชายตัวเล็กดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย และมีเสียงหัวเราะดังคลอไปกับบทสนทนานั้น . . .

 

ชานยอลคว่ำจานใบสุดท้ายก่อนที่จะล้างมือของตัวเอง มือหนาเอื้อมไปปิดวาล์วน้ำก่อนที่จะใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของพี่ชายตัวเล็กที่นั่งรอเขาอยู่บนเค้าน์เตอร์ในครัวแล้วก้มตัวลงไปประทับริมฝีปากอุ่นๆ ของตัวเองกับริมฝีปากของแบคฮยอนราวกับจะให้รางวัลที่พี่ชายตัวเล็กนั่งรอให้เขาล้างจานเสร็จ อาจจะเป็นเพราะสัมผัสหอมหวานที่ดึงดูดให้ทั้งคู่เสพติดกันและกัน จากการที่ริมฝีปากประทับกันเพียงแผ่วเบาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสัมผัสที่ลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น

 

คราวนี้แบคฮยอนเป็นฝ่ายกดจูบของตัวเองลงบนริมฝีปากของชานยอลก่อน และตัวของชานยอลเองก็ไม่ปล่อยให้จูบที่แบคฮยอนเป็นคนเริ่มนั้นหยุดลงเพียงแค่ผิวเผิน ริมฝีปากที่บดเบียดเข้าหากันทำให้สติของคนทั้งคู่เริ่มเลือนหาย ชานยอลที่กำลังจะสอดมือของตัวเองเข้าไปในเสื้อยืดที่แบคฮยอนใส่อยู่กลับชะงักลงดื้อๆ เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

 

“ช-ชานยอลแบคฮยอน นี่พวกเธอทำอะไรกัน !

 

แบคฮยอนและชานยอลผละออกจากกันอย่างรวดเร็วเมื่อทั้งคู่ได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคยของแจฮยอนดังขึ้น แบคฮยอนเบิกตากว้างก่อนที่จะรีบกระโดดลงมาจากเค้าน์เตอร์ เช่นเดียวกันกับชานยอลที่หันกลับมาพบกับพ่อและแม่ของเขาที่ยืนนิ่งพร้อมกับจ้องมองมาที่เขาและแบคฮยอนด้วยสายตาไม่พอใจ

 

“แบคฮยอนมานี่” น้ำเสียงที่แสดงออกถึงความไม่พอใจของพยอนยูนาดังขึ้น ทำให้พี่ชายตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างชานยอลค่อยๆ เดินเข้าไปหาแม่ของตัวเอง

 

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

“เมื่อกี้พวกเธอทำอะไรกัน” น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจและสีหน้าที่แสดงออกถึงความโกรธของแจฮยอนทำให้แบคฮยอนรู้สึกกลัว เขาไม่คิดว่าพ่อและแม่จะเข้ามาเจอกับเขาและชานยอลในสภาพแบบนั้น การกระทำที่ไม่ระวังของเขาและชานยอลเมื่อครู่อาจจะนำพามาซึ่งปัญหาที่ยากจะแก้ไข

 

“ฉันถาม !!!” แบคฮยอนสะดุ้งสุดตัวเมื่อแจฮยอนตะคอกออกมาผิดกับชานยอลที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขา ในตอนนี้ทั้งเขา ชานยอล รวมทั้งพ่อและแม่ต่างก็ยืนอยู่ในห้องนอนของน้องชายตัวสูง ชานยอลหันมามองเขาด้วยสายตาเป็นห่วงและนั่นทำให้แบคฮยอนต้องก้มหน้าลงเพื่อหลบสายของทุกคนที่จ้องมองมาที่เขา

 

“พ่อก็เห็นอยู่แล้วจะถามเอาอะไรอีกล่ะครับ” ชานยอลหันกลับมาตอบคำถามของผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเรียบๆ และคำตอบนั้นของชานยอลจึงทำให้อารมณ์โกรธของแจฮยอนเพิ่มมากยิ่งขึ้นไปอีก ผู้เป็นพ่อก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชานยอลก่อนที่จะเงื้อฝ่ามือขึ้นตบลงบนใบหน้าของลูกชาย

 

            แบคฮยอนเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับการกระทำของแจฮยอน เขาหันไปมองชานยอลที่หน้าหันไปอีกทางเพราะถูกผู้เป็นพ่อตบเมื่อครู่ทั้งน้ำตา พยอนยูนาที่ยืนอยู่ด้านหลังเองก็รู้สึกตกใจไม่แพ้กัน ชานยอลค่อยๆ หันหน้ากลับมาจ้องตากับผู้เป็นพ่อ ดวงตากลมโตของชานยอลคลอไปด้วยน้ำตาที่พร้อมจะไหลลงมาทุกเมื่อและที่มุมปากของชานยอลเองก็มีเลือดซึมออกมา

 

“แกรู้ไหมว่าทำอะไรกันอยู่ !!!!” แจฮยอนตะคอกออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธา

 

“ผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ และที่ผมทำแบบนั้นก็เพราะผมรักแบคฮยอน รักแบบที่ผู้ชายคนหนึ่งจะสามารถรักใครอีกคนอย่างสุดหัวใจ ผมไม่ได้รักแบคฮยอนแบบพี่ชาย พ่อได้ยินไหม !!” ทันทีที่ชานยอลพูดจบ แจฮยอนก็เงื้อฝ่ามือขึ้นตบลงที่ใบหน้าของชานยอลอีกครั้ง แบคฮยอนทำท่าจะเข้าไปห้ามแต่แล้วแจฮยอนกลับลากตัวของชานยอลให้เดินตามเข้าไปในห้องน้ำ ผู้เป็นพ่อกดชานยอลให้นั่งลงกับพื้น ก่อนที่จะเปิดฝักบัว สายน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัวร่วงหล่นใส่ตัวของชานยอลจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว

 

“แบคฮยอนเป็นพี่ของแก !! ฉันแต่งงานกับแม่ของเขาและพวกแกเป็นแค่พี่น้องกัน !! อย่ามาแสดงความรู้สึกทุเรศๆ แบบนั้นกับพี่ชายตัวแกเองแบบนี้นะชานยอล !!!” แจฮยอนลงมือตบตีตัวของชานยอลอีกครั้ง น้ำเสียงที่แสดงออกถึงความโกรธและผิดหวังของผู้เป็นพ่อทำให้ชานยอลรู้สึกเจ็บปวด

           

“มันทุเรศหรอครับพ่อ . . .” ชานยอลเงยหน้าที่เต็มไปด้วยรอยน้ำตาขึ้นมามองปาร์คแจฮยอนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขา

 

“การที่ผมเรียนรู้ที่จะรักคนที่มอบความอ่อนโยนให้ผม คนที่สอนให้ผมรู้จักห่วงใยคนอื่น ใส่ใจคนอื่น มันดูทุเรศในสายตาของพ่อหรอครับ ?” แบคฮยอนยกมือขึ้นปิดปากของตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองทันทีที่เขาได้ยินบทสนทนาที่ดังอยู่ในห้องน้ำ พี่ชายตัวเล็กร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารไม่แตกต่างกับชานยอลที่ยังคงนั่งอยู่กับพื้นห้องน้ำที่เปียกชุ่มไปด้วยสายน้ำจากฝักบัวที่แขวนอยู่

 

“ผมรักคนที่คอยดูแลผม ห่วงใยผม มันดูน่าทุเรศในสายตาของพ่อหรอครับ ?” ชานยอลเอ่ยถามผู้เป็นพ่ออีกครั้ง ปาร์คแจฮยอนหยุดยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำถามเหล่านั้นของชานยอล ในตอนนี้ชานยอลร้องไห้ออกมาอย่างง่ายดายราวกับเด็กน้อยที่ไม่รู้จักโต มือหนาของลูกชายยกขึ้นปาดน้ำตาที่ยังคงไหลออกมาเรื่อยๆ

 

“ถ้าอย่างนั้นพ่อช่วยทนดูคนทุเรศๆ อย่างผมที่ใช้หัวใจรักใครคนหนึ่งได้ไหมครับ ? เพราะผมอยากถูกรักบ้าง ผมอยากได้รับความอ่อนโยนและความห่วงใยอย่างที่คนอื่นเขาได้รับบ้าง ผมขอได้ไหมครับพ่อ” น้ำตาหยดหนึ่งของแจฮยอนไหลออกมาเมื่อเขาได้ยินประโยคของลูกชายเพียงคนเดียว สายน้ำที่ยังคงไหลลงมาใส่ตัวของชานยอลทำให้แจฮยอนไม่รู้ว่าบนใบหน้าของลูกชายนั้นแท้ที่จริงแล้วหยดน้ำหยดไหนคือหยาดน้ำตาหรือเป็นเพียงแค่สายน้ำที่ร่วงหล่นลงมา

 

“ผมรู้ว่าผมไม่เคยดีพอสำหรับพ่อ ผมไม่เคยทำอะไรให้พ่อภูมิใจในตัวของผมเลย ผมผิดเองทั้งหมด ผิดมาตั้งแต่ผมเกิดแล้ว ...” น้ำตาอีกหยดหนึ่งของแจฮยอนไหลออกมาช้าๆ ผู้เป็นพ่อรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดของลูกชายเพียงคนเดียวของตัวเอง แจฮยอนรู้ตัวดีว่าในตอนที่เขาโมโหเขามักจะต่อว่าชานยอลด้วยถ้อยคำร้ายกาจเหล่านั้นอยู่บ่อยครั้ง ชานยอลถูกปลูกฝังว่าตัวเองคือสิ่งที่ผิดพลาดมาตั้งแต่ตอนยังเป็นเด็ก แต่ที่แจฮยอนไม่เคยรู้เลยก็คือสิ่งที่ชานยอลต้องการ เขาไม่รู้ว่าชานยอลต้องการความห่วงใย และความอ่อนโยนอย่างที่เด็กคนหนึ่งควรจะได้รับจากครอบครัว

 

“พอแล้วชานยอล ไม่ต้องพูดแล้ว ไม่เป็นไรนะ” ยังไม่ทันที่ผู้เป็นพ่อจะได้พูดอะไรออกมา ร่างเล็กๆของแบคฮยอนก็เดินเข้ามาในห้องน้ำ มือเรียวของแบคฮยอนเอื้อมไปปิดน้ำจากฝักบัวก่อนที่จะค่อยๆ ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างๆ ชานยอล เรียวแขนเล็กที่ดูบอบบางนั้นยกขึ้นโอบกอดชานยอลที่นั่งสั่นอยู่ตรงนั้น แบคฮยอนกอดชานยอลเอาไว้แน่น ปากก็เอ่ยถ้อยคำปลอบใจออกมาทั้งๆ ที่ตัวเองก็ยังคงสะอื้นร่ำไห้อยู่อย่างไม่ขาดสาย

 

“ไม่เป็นไรนะชานยอล อย่าร้องไห้นะ ฉันอยู่นี่แล้ว อย่าร้องเลยนะ” แบคฮยอนผละออกมาจากชานยอลก่อนที่จะยกมือของตัวเองปาดน้ำตาของน้องชายตัวสูงออกอย่างเบามือ แบคฮยอนทั้งลูบหัวและลูบหลังของชานยอลโดยไม่ได้คำนึงเลยว่าพ่อและแม่ของเขายังยืนอยู่ตรงนั้น แบคฮยอนไม่สนใจว่าในตอนนี้พ่อและแม่ของเขาจะรู้สึกยังไง แต่เพราะเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของชานยอลที่ดังขึ้นมันทำให้แบคฮยอนรู้สึกสงสารอย่างสุดหัวใจ ถ้อยคำที่ชานยอลเอ่ยออกมาตอกย้ำตัวเอง ยิ่งฟังแบคฮยอนก็ยิ่งรู้สึกเศร้าหมองตามไปด้วย

 

“คุณคะ เราออกไปก่อนดีกว่านะคะ” พยอนยูนาเดินเข้ามาในห้องน้ำก่อนที่จะค่อยๆดึงมือของแจฮยอนที่ยืนนิ่งให้เดินออกจากห้องของชานยอลไป เธอเองก็เพิ่งได้รับรู้ถึงความในใจของชานยอลจากคำพูดเมื่อครู่ ถึงแม้ว่ายูนาจะมองออกว่าชานยอลค่อนข้างเป็นเด็กที่ขาดความอบอุ่น แต่เธอก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าบาดแผลของชานยอลจะเหวอะหวะมากถึงเพียงนี้ คำพูดของชานยอลทำให้เธอเองก็ร้องไห้ออกมาเช่นเดียวกัน ยูนารู้ว่าสิ่งที่ฝังใจชานยอลอยู่ตลอดเวลานั้นไม่ใช่เรื่องที่ดีเลยแม้แต่น้อย เด็กคนหนึ่งที่เกิดขึ้นมาไม่ควรสะกดจิตตัวเองว่าเป็นเพราะความผิดพลาดของผู้เป็นพ่อและแม่ เมื่อคิดได้ดังนั้น พยอนยูนาจึงพอจะรู้สึกสาเหตุที่ทำให้ชานยอลรักแบคฮยอน

 

เพียงแค่สังเกตดูการการกระทำของแบคฮยอนที่แสดงออกถึงความห่วงใยในตัวของชานยอลทำให้ผู้เป็นแม่รู้ดีว่าชานยอลโหยหาอ้อมกอดที่พร้อมจะปกป้องและปลอบประโลมแบบนั้นมากเพียงไหน เด็กชายคนหนึ่งที่ไม่เคยได้รับความอ่อนโยนเหล่านั้น โชคดีเพียงไหนที่ชานยอลยังถือว่าเป็นเด็กดีที่อยู่ในลู่ทางที่ดี ไม่ไปหลงมั่วสุมอบายมุขทั้งหลายจนเสียผู้เสียคน 

 

“ผมเลี้ยงลูกไม่ดีเลยใช่ไหม” แจฮยอนเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาและภรรยาคนใหม่เดินเข้ามาในห้องนอน

 

“ในเรื่องอื่นคุณอาจจะไม่เคยบกพร่อง แต่บางทีคำพูดของคุณก็ทำร้ายจิตใจของชานยอลเกินไปนะคะ” เธอเอ่ยขึ้น

 

“ผมจะทำยังไงดียูนา ถึงผมจะรู้ว่าผมเองก็มีส่วนผิดในเรื่องนี้ แต่ผมก็ยังไม่เห็นด้วยที่ชานยอลกับแบคฮยอนจะมีความสัมพันธ์อย่างอื่นนอกเหนือจากพี่น้อง”

 

“ฉันขอลองคุยกับแบคฮยอนดูก่อนนะคะ บางทีเด็กสองคนนั้นอาจจะมีเหตุผลดีๆ ที่พร้อมจะอธิบายให้เราฟังก็ได้ค่ะ”

 

.

 

.

 

.

 

แบคฮยอนนั่งพิงหัวเตียงลูบผมของชานยอลที่นอนหลับไปแล้วราวกับจะกล่อมให้เด็กหนุ่มตัวสูงคนนี้จมอยู่ในห้วงความฝันที่งดงาม มืออีกข้างของเขาถูกชานยอลกอบกุมเอาไว้แน่น หลังจากที่พ่อและแม่เดินออกจากห้องไป นานเกือบชั่วโมงกว่าที่แบคฮยอนจะปลอบชานยอลจนอีกฝ่ายหยุดร้องไห้และหลับไปในที่สุด พี่ชายตัวเล็กนั่งทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง ถ้อยคำที่ชานยอลพูดออกมาในวันนี้ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดไปพร้อมๆ กับที่ชานยอลรู้สึก

 

เรื่องของความสัมพันธ์ระหว่างเขาและชานยอลที่ถูกพ่อและแม่จับได้ก็ยังคงสร้างความเป็นกังวลใจให้กับแบคฮยอนอยู่ไม่น้อย เขารู้ว่าแจฮยอนไม่พอใจกับความสัมพันธ์ที่มากเกินกว่าคำว่าพี่น้องของเขาและชานยอล และดูเหมือนว่าแม่ของเขาเองก็คงจะไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่นัก

 

เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นเรียกให้แบคฮยอนหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเอง มือเรียวที่ลูบผมของชานยอลชะงักไปเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนที่เปิดประตูห้องของชานยอลเข้ามา

 

“แบคฮยอน ออกมาคุยกับแม่หน่อยสิลูก” เจ้าของชื่อพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนที่จะค่อยๆ ขยับตัวลงจากเตียง แบคฮยอนพยายามเคลื่อนไหวร่างกายให้เบาและเงียบเชียบที่สุดเพราะเขาไม่อยากให้ชานยอลตื่นขึ้นมาในตอนนี้

 

“ลูกกับชานยอลมีความรู้สึกพิเศษๆ แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ?” คำถามแรกที่แบคฮยอนได้รับจากผู้เป็นแม่ทำให้พี่ชายตัวเล็กอึกอักเล็กน้อย เขาหาคำตอบที่แน่ชัดให้กับคำถามของผู้เป็นแม่ไม่ได้

 

“ผมไม่แน่ใจครับ”

 

“แม่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าลูกกับชานยอลจะคิดกันเกินกว่าพี่น้อง ถึงมันจะไม่ใช่สิ่งที่ผิดทั้งหมด แต่ลูกก็รู้ใช่ไหมว่ามันคือสิ่งที่ไม่สมควร” แบคฮยอนพยักหน้ารับกับคำพูดของผู้เป็นแม่

 

“แม่คุยกับแจฮยอนแล้ว เราทั้งคู่ต่างก็คิดตรงกันว่าความรักของลูกกับชานยอลอาจจะเป็นเพียงแค่ความเหงา หรือความลุ่มหลง มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรถ้าจะมีความรู้สึกแบบนี้ในช่วงวัยรุ่น” ยูนาอธิบายต่อ

 

“บางทีแม่คิดว่าสิ่งที่ลูกรู้สึกกับชานยอลอาจจะเป็นเพียงแค่ความลุ่มหลง มันอาจจะไม่ใช่ความรักอย่างที่พวกลูกคิดก็ได้นะ”

 

“แล้วถ้ามันเป็นสิ่งที่เรียกว่าความรักจริงๆ ล่ะครับ ?”

 

“ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ แม่ก็คงจะห้ามอะไรไม่ได้ ความรักคือสิ่งสวยงาม และการที่ลูกและชานยอลดูแลซึ่งกันและกัน คอยอยู่เคียงข้างในวันที่อีกคนเสียใจมันก็เป็นเรื่องที่ดี” แบคฮยอนยิ้มออกมาเล็กน้อยกับคำพูดของผู้เป็นแม่

 

“อย่างนั้น ถ้าผมจะพิสูจน์ว่าผมกับชานยอลเรารักกันจริงๆ พ่อกับแม่จะยอมรับเราใช่ไหมครับ ?”

 

“ใช่จ่ะ แต่แม่ก็มีบทพิสูจน์ของแม่นะ แบคฮยอนพร้อมที่จะพิสูจน์หรือเปล่าล่ะ ?”

 

“บทพิสูจน์อะไรหรอครับ ?”

 

แบคฮยอนนั่งฟังคำอธิบายของผู้เป็นแม่ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขารู้ดีว่านี่จะเป็นทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่สำหรับเขาและชานยอล ถึงแม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากจะทำเท่าไหร่นัก แต่ในเมื่อสถานการณ์มันออกมาในรูปแบบนี้ แบคฮยอนก็ทำได้เพียงแค่ทำใจยอมรับความเป็นไป

 

“แม่ครับ ... ผมอยากจะขอร้องอะไรกับพ่อเพื่อชานยอลสักเรื่องได้ไหมครับ ?”

 

 


 

.
 





เม้ลใกล้จะจบแล้วนะคะ ^ - ^
ขอบคุณทุกคนมากๆ ที่ยังติดตามกันเสมอมา ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ทุกกำลังใจ ทุกโหวตนะคะ
ฟิคของเราอาจจะไม่สนุกและดูน่าเบื่อไปบ้าง ขอบคุณอีกครั้งที่ยังไม่ทิ้งกันไปไหน
ฮ่า ~ มาเอาใจช่วยพี่ชายตัวเล็กกับน้องชายตัวสูงกันต่อนะคะ เรื่องราวของสองคนนี้จะเป็นยังไงต่อน้า ~
แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ
ปล. ในรวมเล่มจะมีตอนพิเศษเพิ่มสองถึงสามตอนนะคะ ^ - ^
@mmeawchy   

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,840 ความคิดเห็น

  1. #6800 Moma momint (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 07:32
    แงไๆๆๆๆๆๆๆ
    #6,800
    0
  2. #6726 cuttt (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 20:39
    จะพิสูจน์อารายยย
    #6,726
    0
  3. #6688 11507416p (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 14:46
    อย่าให้พวกเค้าห่างกันเลยนะ ฮื่อออออ
    #6,688
    0
  4. #6609 ดั๋มได๋ยัยแตง (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 22:26
    นั่นไง ว่าแล้วว่าพ่อแม่ต้องรู้อ่า ฮื้อออออ พ่อชานยอลแม่งโคตรรรรรรเห็นแก่ตัวเลย ดีนะที่แม่แบคมีเหตุผลมากพอ สู้ๆนะชานแบค
    #6,609
    0
  5. #6572 pim pimmi (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 17:01
    เฮ้ยยยย ยังไงก็ขอให้สู้กันทุกคนนะ แล้วจะผ่านอุปสรรคต่างๆไปได้
    #6,572
    0
  6. #6513 อ่านกันเข้าไป (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 17:47
    ไม่รู้ว่าชานยอลต้องการความรัก ความเอาใจใส่ไม่ใช่ข้ออ้างนะคะคุณพ่อ เพราะขนาดตัวเองยังทนอยู่กับคนที่ไม่ได้รักไม่ได้เลยไม่ใช่เหรอแล้วเด็กๆ อย่างชานยอลจะอยู่ได้ยังไงกันคะ ลองคิดกลับกันดูบ้างสิ ใจเขาใจเราน่ะ



    แต่ก็ยังดีนะคะที่มีคุณแม่ของแบคมาช่วยเบรคคุณพ่อเอาไว้ เพราะถ้าได้ลองปล่อยให้คุณพ่อเป็นคนจัดการปัญหานี้เองเราว่าก็คงมีแต่จะจับทั้งสองคนแยกออกจากกันถาวรอย่างเดียวแน่ๆ เลยล่ะ
    #6,513
    0
  7. #6468 little daffodil (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 13:19
    อะไรกัน แม่ต่องรองอะไรกับแบคฮยอน T_T
    #6,468
    0
  8. #6437 pakjeejan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 16:21
    ร้องตามเลยฉากที่พ่อลูดร้องไห้อ่ะ ฮืออออโชคดีหน่อยที่แม่แบคมีเหตุผลดี .
    #6,437
    0
  9. #6412 ♚champagne♚ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 16:14
    เฮ้อ~สงสารทั้งคู่เลย แต่ดีนะที่พ่อแม่ยังมีเหตุผลพอสมควรและรับฟัง บทพิสูจน์อาจจะยากนิดนึงแต่คงจะทำให้ชานแบครักกันมากขึ้นแล้วชัดเจนในความสัมพันธ์
    #6,412
    0
  10. #6376 มนุษย์ไอศกรีม (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 07:26
    แม่แบคใจดีมากเลยนะ.__. สงสารชานยอลอ่ะ สงสารทุกคนเลย
    #6,376
    0
  11. #6327 Emmy Jindapun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:06
    มันสนุกมากๆๆจริงๆเลยค่ะ..อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหล....
    #6,327
    0
  12. #6280 aimmiry (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 13:22
    หวานปนเศร้า แต่ก็สนุกดี
    #6,280
    0
  13. #6255 THE.JUNG SOORI♔ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 18:36
    ดีนะที่คุณนายยังเข้าใจอ่ะฮืกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกฮึกก 
    #6,255
    0
  14. #6241 spbx_ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 17:47
    อ่านตอนนี้ไปน้ำตาคลอไปค่ะ สงสารชานยอลจับใจ

    พ่อของชานยอลก็ได้รู้สึกความรู้สึกของลูกตัวเองซะที

    ได้แต่หวังว่าพี่แบคน้องชานจะฝ่าฟันบททดสอบไปให้ได้

    ไฟท์ติ้ง ! ^^
    #6,241
    0
  15. #6221 PINKLAND (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 17:30
    เจ็บปวด..
    #6,221
    0
  16. #6162 Aomdmsh' (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 12:51
    ร้องไห้เลย ฮือออ..
    #6,162
    0
  17. #6148 Namsoya90 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 21:19
    TTT_______TTT เพิ่งจะได้เข้ามาอ่านวันนี้ค่ะ

    ตอนแรกกะจะอ่านให้จบแล้วเม้นรวดเดียวยาวๆตอนจบ 

    แต่มาเจอตอนนี้เล่นเอาวูบเลย

    กับคำพูดคุณพ่อที่บอกว่า ทำอะไรกัน!!! โหยยยย อย่างกับตัวเองเป็นชานแบคตรงนั้น(มโนว่าตัวเองเป็นแบคอยูค่ะ555)

    สงสารยอลลลลล T^T ฮื้อออ คุณพ่ออออ

    ถ้าเป็นเรานะ จะวิ่งเข้าไปรับแรงตีแทนเลย ไม่อยากให้ยอลเจ็บT^T



    #6,148
    0
  18. #6058 secret_me (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 11:02
    ไม่น้าาาาา
    #6,058
    0
  19. #6027 Pornpawee_zZ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 06:34
    จะร้องงงงงงงงงT^T
    #6,027
    0
  20. #5950 oummy-boice (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 13:33
    สงสารชานยอลอ่ะแก  
    ถ้าไม่มีแบค  ชานยอลจะเป็นยังไงเนี่ย
    แล้วแม่จะพิสูจน์ยังไงเหรอ?
    #5,950
    0
  21. #5894 benz130441 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 22:25
    เจ็บปวดTT ตอนต่อไปดราม่า?แบคหนียอล? อ้ากกก!คาดเดาไม่ถูกแล้ว._.

    #5,894
    0
  22. #5870 Hwang Temmy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 15:45
    แงๆๆๆๆๆ ฮึกกกก ฮื่ออออออออออ สงสาร ชานยอล จัง ToT แบคฮยอน ช่วยดูแล ชานยอล ด้วยน่ะ TT''
    #5,870
    0
  23. #5819 'lกรีu_มืoฉมัง' (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 17:56
     สงสารทั้งคู่ แต่สักวันเรื่องมันก็ต้องเปิดเผยอยู่ดี
    คุณแม่ใจดีมากอ่ะ ส่วนึุณพ่อนี่เอะอะก็เอาแต่ทำ
    ร้ายชานยอล ใจร้ายเกินไปแล้ว ชานแบคสู้ต่อไปนะ
    สร้างความเรียลต่อไป ให้แม่ยกได้ฟิน #อิอิ
    ปล. ฟิคของไรท์เตอร์สนุกมากๆค่ะ ไม่น่าเบื่อ แต่......
            น่าติดตาม คึคึคึ♥
    #5,819
    0
  24. #5794 'โยดา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 02:41
    ไม่น้าาาาา เด็จพ่อทำเกินไปแล้ววว งื้อออ TT
    #5,794
    0
  25. #5770 Teay (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 20:38
    ชานยอลน่าสงสารอะ แจฮยอนจะมากไปแล้วนะ
    #5,770
    0