` {fic exo} 。 m e l t ♡ chanbaek

ตอนที่ 20 : 。 m e l t ♡ - 1 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,976
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    21 เม.ย. 56

. . . m e l t 1 9 . . .

 .

.

.

 

แบคฮยอนค่อยๆ เปิดเปลือกตาของตัวเองขึ้นเมื่อรู้สึกถึงแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาภายในห้อง เป็นอีกครั้งที่แบคฮยอนตื่นขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอดของชานยอล ยอมรับเลยว่าเขารู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยทุกคราที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของชานยอล ลมหายใจอุ่นๆ ที่ผ่อนเข้าออกอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอนั้นบอกแบคฮยอนได้เป็นอย่างดีกว่าน้องชายตัวสูงของเขายังคงอยู่ในโลกของความฝัน

 

พี่ชายตัวเล็กขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมกอดของชานยอล . . . มันไม่ใช่ว่าแบคฮยอนอึดอัดหรือรำคาญสัมผัสของน้องชายตัวสูงแต่อย่างใด แต่มันเป็นเพราะว่าแบคฮยอนกำลังมีความคิดดีๆ ที่อยากจะทำให้ชานยอลได้รับรู้สึกความในใจที่เขาอยากจะสื่อออกมาบ้าง และเมื่อคิดได้ดังนั้นแบคฮยอนจึงค่อยๆ ยกแขนของชานยอลที่โอบกอดเขาอยู่ออกอย่างเบามือ แบคฮยอนพยายามทำให้เกิดเสียงน้อยที่สุดเพราะไม่อยากให้ชานยอลถูกรบกวนเวลาพักผ่อน และเมื่อแบคฮยอนหลุดออกจากอ้อมกอดของชานยอลเรียบร้อยแล้ว พี่ชายตัวเล็กจึงค่อยๆ เคลื่อนตัวไปนั่งอยู่ที่ปลายเตียง

 

แบคฮยอนก้มลงมองตัวเองที่ในตอนนี้ถูกเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่เป็นของชานยอลสวมทับเอาไว้ ปลายแขนเสื้อของชานยอลยาวจนสามารถคลุมมือของเขาจนมิด ที่แบคฮยอนใส่เสื้อของชานยอลอยู่ในตอนนี้อาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนหลังจากที่เขาและชานยอลใช้ภาษากายในการสื่อถึงความรู้สึกที่มีให้กันอย่างลึกซึ้ง ในตอนก่อนที่เขาจะจมเข้าสู่ห้วงนินทรา แบคฮยอนจำได้ว่าชานยอลเอื้อมมือไปคว้าเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่ตกอยู่บนพื้นห้องขึ้นมาใส่ให้เขาเพราะกลัวว่าแบคฮยอนจะหนาวถ้าหากไม่ใส่อะไรนอนเลย ก่อนที่ทั้งคู่จะสอดตัวลงใต้ผ้าห่มผืนหน้า และตกอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน

 

พี่ชายตัวเล็กที่ได้สัมผัสกับการกระทำที่อ่อนโยนของชานยอลจึงส่งยิ้มหวานให้อีกคนเป็นรางวัลก่อนที่จะปิดเปลือกตาลงเมื่อรู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที แบคฮยอนเพิ่งรู้ว่าชานยอลเองก็เป็นคนที่อ่อนโยนอยู่ไม่น้อย ความคิดความอ่านของชานยอลมักจะแฝงไปด้วยความห่วงใยทั้งคำพูดและการกระทำ และนั่นทำให้แบคฮยอนคิดว่ามันเป็นเสน่ห์อย่างร้ายกาจ 

 

แบคฮยอนเดินกลับมาในห้องนอนของตัวเอง เดินตรงไปยังกล่องพลาสติกที่เก็บข้าวของเครื่องใช้ของตัวเองก่อนที่จะเผยยิ้มออกมาเล้กน้อยเมื่อเห็นว่าของที่แบคฮยอนต้องการใช้ในเช้าวันนี้ยังคงนอนนิ่งอยู่ในกล่องใบนั้น พี่ชายตัวเล็กไม่รอช้ารีบคว้าเอาสิ่งของสิ่งนั้นขึ้นมาถือไว้แล้วจึงเดินกลับไปยังห้องนอนของน้องชายตัวสูงอีกครั้ง

 

ชานยอลขมวดคิ้วขัดใจนิดหน่อยเมื่อเขาถูกรบกวนด้วยสัมผัสอะไรบางอย่างบนตัวของเขา ดวงตากลมโตที่ปิดสนิทค่อยๆ เปิดขึ้นทีละน้อยๆ เพื่อจ้องมองคนที่กำลังรบกวนเวลานอนของเขา

 

“ตื่นแล้วหรอ ~” น้ำเสียงน่ารักทักขึ้นเมื่อเห็นว่าน้องชายตัวสูงค่อยๆ เปิดเปลือกตาของตัวเองขึ้น ชานยอลหรี่ตาเพื่อสู้กับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องก่อนที่จะพบกับแบคฮยอนที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตของเขากำลังนอนอยู่ข้างๆ กัน ชานยอลจำได้ว่าเมื่อคืนหลังจากที่บทรักของเขาและแบคฮยอนจบลง เขาเป็นคนที่เอื้อมมือไปคว้าเอาเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาส่วมใส่ให้แบคฮยอน เพราะว่าชานยอลรู้ว่าแบคฮยอนเป็นคนขี้หนาว และมันคงจะไม่ดีต่อสุขภาพร่างกายของแบคฮยอนเท่าไหร่นักถ้าเกิดว่าเจ้าตัวจะนอนหลับไปทั้งๆ ที่ไม่มีอะไรใส่คลุมร่างกายอยู่เลยแม้แต่เพียงชิ้นเดียว นั่นจึงทำให้ชานยอลฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเขาควรจะหาอะไรมาใส่คลุมร่างกายของแบคฮยอนเอาไว้บ้างแม้จะเป็นเพียงแค่เสื้อเชิ้ตตัวบางของเขาก็ยังดี

 

หลังจากที่ชานยอลส่วมเสื้อของตัวเองให้พี่ชายตัวเล็กเรียบร้อยแล้ว เขาจึงล้มตัวลงนอน สอดตัวเขาไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับแบคฮยอน ดึงร่างนุ่มนิ่มของพี่ชายตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้ หวังจะถ่ายทอดความอบอุ่นจากร่างกายของเขาไปยังร่างเล็กๆ ของอีกคน

 

“ซนแต่เช้าเลย” ชานยอลเอื้อมมือไปจับมือเรียวของแบคฮยอนที่ยังคงไล้วนอยู่ตรงบริเวณอกของเขาเอาไว้ ก่อนที่จะรวบตัวของพี่ชายตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้แน่นจนอีกคนไม่สามารถขยับร่างกายได้ แล้วจึงพลิกตัวนอนหงายโดยที่มีแบคฮยอนนอนทับอยู่ด้านบน

 

“งื้อ ~ ก็อยากให้ตื่นเร็วๆ นี่” แบคฮยอนผงกหัวของตัวเองขึ้นมาแผงอกของชานยอล หัวเราะคิกคักเมื่อเห็นว่าชานยอลยังตื่นไม่เต็มที่ พี่ชายขยับตัวลำบากเล็กน้อยเพราะในตอนนี้เขาขึ้นมานอนอยู่บนตัวของชานยอลอีกที

 

“หื้ม ? นี่อะไรเนี่ย” ชานยอลมองพี่ชายตัวเล็กของตัวเองที่ขยับตัวอยู่บนร่างของเขาก่อนที่จะเหลือบเห็นว่าที่นิ้วก้อยของแบคฮยอนมีไหมพรมสีแดงถูกผูกเอาไว้

 

“ชานยอลเคยได้ยินตำนานรักเส้นด้ายสีแดงหรือเปล่า ~” แบคฮยอนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสดใสก่อนที่จะชูนิ้วก้อยของตัวเองขึ้นมาให้ชานยอลดู ที่นิ้วก้อยของเขามีเชือกไหมพรมสีแดงถูกผูกเอาไว้

 

“มีคนเขาบอกกันมาว่าคนสองคนที่เป็นเนื้อคู่กันจะมีเส้นด้ายสีแดงที่มองไม่เห็นถูกผูกเอาไว้ที่นิ้วก้อยของกันและกัน ตอนแรกเส้นด้ายเส้นนั้นจะยาวมากๆ เลยล่ะ เส้นด้านเส้นนั้นนะ มันจะพาดผ่านเส้นด้ายของคนอื่นพันกันยุ่งเหยิงไปหมด แต่พอนานวันเข้า เส้นด้านเส้นนั้นก็จะค่อยๆ หดตัวลง และนำพาให้คนทั้งสองคนมาเจอกัน มาพบกัน และรักกัน” โดยไม่รอให้ชานยอลได้ตอบอะไรกลับมา แบคฮยอนจึงรีบเอ่ยปากเล่าสิ่งที่ตัวเองเก็บเอาไว้ออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นราวกับว่าเขากำลังเล่านิทานรักโรแมนติกให้กับน้องชายตัวสูงได้ฟัง

 

“แล้วชานยอลรู้อะไรไหม ตอนนี้เส้นด้ายสีแดงที่ผูกอยู่ที่นิ้วของฉันมันหดตัวสั้นลงแล้วนะ” ชานยอลมองเส้นด้ายสีแดงที่ผูกอยู่กับนิ้วก้อยของแบคฮยอน เขาค่อยๆ เผยยิ้มออกมาเมื่อเริ่มเดาได้ว่าแบคฮยอนกำลังจะพูดอะไรออกมาอีก

 

“ตอนนี้เส้นด้ายของฉันมันหดลงจนทำให้ฉันเจอกับคนคนหนึ่ง คนคนนั้นที่มีเส้นด้ายสีแดงเส้นนี้ผูกเอาไว้ที่นิ้วก้อยเหมือนกัน ชานยอลรู้ไหมว่าคนที่ฉันเจอคือใคร ?”

 

“คนที่เส้นด้ายสีแดงเส้นนี้พาให้ฉันมาเจอ ทำให้ฉันรู้จักและรักเขา ก็คือคนคนนี้ไง” พี่ชายตัวเล็กคว้ามือข้างหนึ่งของชานยอลขึ้นมา แล้วน้องชายตัวสูงจึงพบว่าที่นิ้วก้อยของเขาเองก็มีเส้นด้ายสีแดงแบบเดียวกับแบคฮยอนถูกผูกเอาไว้เช่นเดียวกัน เส้นด้ายสีแดงที่เชื่อมเขาและแบคฮยอนเอาไว้ด้วยกันปรากฎชัดอยู่ตรงหน้าของชานยอล

 

“สักวันหนึ่งเส้นด้ายเส้นนี้อาจจะโดนใครบางคนตัดมันให้ขาดออกจากกัน แต่ชานยอลรู้อะไรไหม ว่าสายใยความผูกพันของเรายังไงก็ไม่มีวันขาดไป”

 

“จะไม่มีใครสามารถมาตัดสายใยความผูกพันระหว่างเราได้ มันจะไม่มีทางขาดออกจากกัน เพราะว่าไม่มีใครสามารถมองเห็นสายใยความผูกพันของเรา รวมทั้งฉันและชานยอลเองก็ด้วย มันมองไม่เห็นด้วยตา แต่ว่าเราสองคนสัมผัสมันได้ด้วยหัวใจ” แบคฮยอนซบหน้าลงกับแผงอกเปลือยเปล่าของชานยอล ชี้นิ้วลงบนตำแหน่งของหัวใจ พี่ชายตัวเล็กแนบหูของตัวเองลงตรงหน้าอกด้านซ้ายของชานยอลเพื่อฟังเสียงหัวใจของอีกคน

 

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ยังไงเราก็จะอยู่ด้วยกัน เรามีสายใยบางๆ เชื่อมกันและกันเอาไว้ จำเอาไว้ให้ดีนะชานยอล” แบคฮยอนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขาถ่ายทอดความรู้สึกของตัวเองให้น้องชายตัวสูงได้รับรู้

 

 แบคฮยอนไม่สามารถรู้ได้ว่าในอนาคตอันใกล้นี้จะเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขาบ้าง มันอาจจะเกิดการเปลี่ยนแปลงทั้งในทางที่ดีและไม่ดี แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็อยากจะบอกให้ชานยอลได้รับรู้ถึงความรู้สึกของเขา ไม่ว่ายังไงเขาก็พร้อมที่จะเคียงข้างชานยอลเสมอ ถึงแม้ว่าในบางทีเราทั้งคู่อาจจะมองไม่เห็นกันและกัน แต่ถึงอย่างนั้นแบคฮยอนก็อยากให้ชานยอลมั่นใจว่าเรายังอยู่ด้วยกันเสมอ

 

ชานยอลลูบเส้นผมของแบคฮยอนเบาๆ หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวที่แบคฮยอนได้เล่าให้ฟัง เขายกตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียงและแบคฮยอนเองก็นั่งอยู่บนตัวของเขาอีกที คนทั้งคู่นั่งหันหน้าเข้าหากัน สบสายตาเพื่อสื่อความหมายอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ชานยอลจะค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้าไปจุมพิตกับริมฝีปากของแบคฮยอน มือเรียวของพี่ชายตัวเล็กยกขึ้นโอบรอบคอของชานยอลเอาไว้ พร้อมกับที่บดเบียดริมฝีปากของตัวเองเข้าหาริมฝีปากของชานยอลอย่างดูดดื่ม

 

น้องชายตัวสงผละจูบออกมาเพื่อให้แบคฮยอนได้พักหายใจ แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องทำให้ชานยอลมองเห็นเสี้ยวหน้าของแบคฮยอนต้องแสงแดดอ่อนๆ ใบหน้าเนียนใสดูเป็นประกายงดงามราวกับอัญมณีล้ำค่าสำหรับชานยอล ในเวลานี้แบคฮยอนดูงดงามจนทำให้ชานยอลตกอยู่ในภวังค์ของความหลงใหล เขาทั้งหลงใหลและหลงรักในตัวของแบคฮยอนจนโงหัวไม่ขึ้น รู้สึกว่าตัวเองเสพติดทั้งความอ่อนโยนและสัมผัสแสนหอมหวานที่ได้รับจากแบคฮยอน

 

ปาร์คชานยอลรู้สึกรักคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาจนเต็มตื้น ความรู้สึกอ่อนโยน ความรัก ความห่วงใยที่เคยโหยหาตลอดมาถูกแบคฮยอนเติมเต็มทำให้เขาเสพสุขกับสิ่งเหล่านั้นที่ได้รับจากแบคฮยอน พี่ชายตัวเล็กคนนี้คือคนที่สามารถทลายกำแพงที่แสนแข็งกระด้างของเขาลงโดยที่ไม่เกิดเสียงอะไรเลยแม้แต่น้อย กำแพงภายในจิตใจของเขาที่เคยมีอยู่ค่อยๆ ละลายหายไปเพียงเพราะการกระทำที่แสดงถึงความอ่อนโยนและห่วงใยของแบคฮยอน

 

แบคฮยอนสอนให้เขารู้จักกับสิ่งที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมันมาก่อน ในวันนี้ตอนนี้วินาทีนี้ชานยอลเรียนรู้ที่จะแสดงความอ่อนโยนออกมาทั้งคำพูดและการกระทำ เขาเรียนรู้ที่จะเป็นห่วงเป็นใยคนอื่น และที่สำคัญ แบคฮยอนสอนให้เขาเรียนรู้ที่จะรักคนคนหนึ่งจนสุดหัวใจ

 

และแบคฮยอนก็คือคนคนนั้นที่ชานยอลรักจนสุดหัวใจ รักโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น  

 

.

 

.

 

.

 

            “นี่ หลับหรือเปล่าเนี่ย” แบคฮยอนที่หลับตาอยู่ค่อยเปิดเปลือกตาของตัวเองขึ้นแล้วจึงเอ่ยตอบคำถามของอีกคนออกไป ในตอนนี้เขาและชานยอลนั่งแช่ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำในห้องของชานยอลด้วยกัน ก่อนหน้านี้แบคฮยอนเป็นคนเทครีมอาบน้ำลงในอ่างและตีน้ำจนเกิดฟองสีขาวปกคลุมไปทั่ว

           

            “ไม่ได้หลับซะหน่อย ขัดเสร็จหรือยังล่ะ ?”

 

“เสร็จแล้วครับ ~

 

“งั้นหันหลังสิ เดี๋ยวฉันขัดหลังให้” แบคฮยอนหันหลังกลับมาก่อนที่จะดึงที่ขัดตัวจากมือของชานยอลมาถือเอาไว้เอง น้องชายตัวสูงเองเมื่อได้ยินดังนั้นจึงหันหลังให้พี่ชายตัวเล็กที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

 

แบคฮยอนจุ่มที่ขัดตัวลงในอ่างอาบน้ำก่อนที่จะค่อยๆ ยกมันขึ้นมาขัดหลังของชานยอลเบาๆ น้องชายตัวสูงนั่งนิ่งเพื่อให้แบคฮยอนขัดหลังของตัวเองได้อย่างสะดวก สัมผัสเย็นๆ ที่หลังทำให้ชานยอลหลับตาพริ้ม นอกจากจะมีคนมาขัดหลังให้แล้ว ชานยอลยังได้ยินเสียงร้องเพลงคลอเบาๆที่แบคฮยอนเป็นคนร้องมันออกมา เสียงของแบคฮยอนนั้นเปรียบเสมือนยานอนหลับอย่างดีที่กล่อมให้ชานยอลเคลิบเคลิ้ม ชานยอลกำลังจะจมเข้าสู่ห้วงนิทราแต่ทว่าสัมผัสของแบคฮยอนกลับชะงักไป

 

แบคฮยอนปล่อยที่ขัดตัวลงให้จมไปในอ่างน้ำก่อนที่จะค่อยๆ ไล้นิ้วมือของตัวเองลงบนแผ่นหลังของชานยอล รอยแผลเป็นขนาดที่ไม่ใหญ่มากนักปรากฎชัดอยู่บริเวณกลางหลังของน้องชายตัวสูง แบคฮยอนจ้องมองรอยแผลเป็นนั้นอยู่ครู่หนึ่ง สังเกตจากลักษณะของรอยแผลเป็นนั้นแล้ว แบคฮยอนเดาว่ามันคงจะเป็นรอยแผลเป็นที่เกิดจากการถูกตี

 

“ฉันเคยโดนพ่อตีตอนเด็กๆ น่ะ” ชานยอลตัดสินใจเอ่ยพูดขึ้นมาเพื่อทำลายบรรยากาศเงียบเชียบภายในห้องน้ำ แบคฮยอนหยุดไล้นิ้วมือของตัวเองลงบนแผลนั้นอยู่ครู่หนึ่ง พี่ชายตัวเล็กไม่คิดจะเอ่ยถามอะไรออกมาเพราะเขากลัวว่าถ้าหากเขาเอ่ยถามอะไรออกไปแล้ว ตะกอนความเจ็บปวดของชานยอลจะถูกตีฟุ้งขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่อยากซักไซร้ถึงเรื่องในอดีตของชานยอลมากนักถ้าเจ้าตัวไม่อยากจะพูดถึงมัน แบคฮยอนก็พร้อมที่จะหลีกเลี่ยงการถามถึง

 

“เป็นเพราะว่าฉันดื้อมากๆ พ่อก็เลยคว้าไม้กวาดมาตีใส่ฉันไม่ยั้งเลย” ชานยอลกอดเข่าของตัวเองเอาไว้ก่อนที่จะซบหน้าลงกับแขนของตัวเอง

 

“พ่อไม่เคยรักฉัน” ชานยอลเอ่ยเสียงอ่อย

 

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ หื้ม ?” แบคฮยอนเอ่ยขึ้นมาบ้างเมื่อได้ยินประโยคที่ชานยอลพูดออกมา

 

“เพราะฉันเกิดจากความผิดพลาดยังไงล่ะ พ่อกับแม่ของฉันไม่ได้รักกันหรอก เพียงแค่ทั้งคู่ดันพลาดจนในที่สุดแม่ก็ตั้งท้อง . . .” ชานยอลค่อยๆ เล่าเรื่องของตัวเองออกมา และแบคฮยอนเองก็เงียบเพื่อตั้งใจฟังสิ่งที่ชานยอลกำลังพูดถึง

 

“พอแม่ท้อง ทั้งคู่ก็เลยต้องยอมแต่งงานกัน ทั้งๆ ที่ทั้งพ่อและแม่ต่างก็มีคนรักของตัวเองอยู่แล้ว” แบคฮยอนค่อยๆ เปิดฝักบัวแล้วใช้มืออีกข้างล้างคราบของฟองสบู่ออกจากตัวของชานยอลอย่างช้าๆ เขาหวังว่าสายน้ำเย็นๆ นี้จะช่วยล้างความเจ็บปวดและทรมานที่น้องชายตัวสูงกำลังพูดถึงออกไปด้วยเช่นเดียวกัน

 

“พอฉันเกิดมาได้ไม่นาน แม่ก็ตรอมใจตาย ทิ้งให้พ่อต้องเลี้ยงฉันมาเพียงคนเดียว ฉันมักจะได้ยินพ่อพูดอยู่บ่อยๆ ว่าฉันเกิดมาจากความผิดพลาดของพ่อและแม่ . . .” แบคฮยอนปิดฝักบัวแล้วจึงแขวนเอาไว้ดังเดิม พี่ชายตัวเล็กกดจูบเบาๆ ลงบนรอยแผลเป็นนั้นของชานยอล

 

“ไม่หรอก ชานยอลไม่ได้เกิดจากความผิดพลาด แล้วพ่อก็ต้องรักนายด้วยรู้ไหม ถ้าเขาไม่ได้รักนาย เขาคงไม่เลี้ยงนายมาจนโตขนาดนี้หรอก ปาร์คแจฮยอนรักนายนะชานยอล แต่การแสดงออกถึงความรักของคนเราแต่ละคนไม่เหมือนกัน ไม่มีพ่อแม่คนไหนที่ไม่รักลูกของตัวเองหรอก อย่าคิดแบบนี้อีกรู้ไหม ?” แบคฮยอนลูบผมของชานยอลเบาๆ พร้อมกับเอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับว่าเขากำลังสอนเด็กชายปาร์คชานยอลให้ปรับเปลี่ยนมุมมองความคิดเสียใหม่ การที่ชานยอลจมปลักอยู่กับความคิดแบบนี้จะยิ่งทำให้ความเจ็บปวดในใจของน้องชายตัวสูงฝังตัวแน่นอยู่ในนั้น แบคฮยอนอยากจะช่วยปัดเป่าเอาความทุกข์ใจของชานยอลออกไป

 

“ที่ฉันอยากเรียนทางด้านศิลปะก็เพราะว่าแม่อยากเป็นศิลปิน . . . ฉันเห็นว่าในห้องของแม่มีรูปวาดและงานศิลปะอื่นๆ อยู่เต็มไปหมด ฉันเจอไดอารี่ของแม่ สมุดเล่มนั้นมันกักเก็บความรู้สึกของแม่เอาไว้ทั้งหมด แม่หลงรักศิลปะทุกรูปแบบ และมีความฝันว่าอยากจะเป็นศิลปินหญิงที่มีชื่อเสียง  . . . แต่ที่แม่ทำตามฝันของตัวเองต่อไม่ได้เพราะว่าฉัน . . . เพราะฉันที่เกิดมาแม่ก็เลยต้องจากไป ฉันก็เลยอยากจะสานฝันของแม่ต่อ ฉันอยากเป็นศิลปินที่สร้างสรรค์งานดีๆออกมา อยากให้แม่ที่รออยู่บนสวรรค์ได้ภูมิใจในตัวลูกชายคนนี้บ้าง”  

 

เมื่อแบคฮยอนได้ยินคำพูดจากชานยอลดังนั้น เขาจึงนึกย้อนไปถึงรูปวาดเกี่ยวกับความฝันที่ชานยอลเคยวาดเอาไว้ ผู้หญิงที่ร้องไห้คนนั้นที่แท้จริงแล้วก็คือแม่ของชานยอล ดวงตาที่สะท้อนภาพของครอบครัวของชานยอลที่เต็มไปด้วยน้ำตาเหล่านั้นคือภาพของความจริงที่เกิดขึ้นในอดีตของชานยอล แต่ดวงตาอีกข้างที่มีแววประกายของความสุขนั่นคือสิ่งที่ชานยอลฝันหา

 

ในตอนนี้ แบคฮยอนเข้าใจชานยอลแล้ว เขาเข้าใจแล้วว่าในอดีตของชานยอลนั้นต้องจมอยู่กับความรู้สึกผิดเหล่านั้นจนหัวใจแข็งกระด้างและมองโลกในแง่ร้ายไปเสียหมด . . .

 

“ถ้าชานยอลอยากทำให้แม่ภูมิใจ ชานยอลก็ต้องตั้งใจสานฝันต่อไปนะรู้ไหม ? ชานยอลเป็นคนมีพรสวรรค์อยู่แล้ว ต้องพยายามกับมันให้เต็มที่ ความฝันของเรายังไงมันก็เป็นของเรา พยายามเข้านะฉันจะคอยเป็นกำลังใจให้” แบคฮยอนยังคงลูบผมของชานยอลอยู่อย่างนั้น เขาเอ่ยให้กำลังใจชานยอลหวังว่าจะทำให้น้องชายตัวมีแรงฮึดต่อสู้เพื่อสานฝันของตัวเองต่อให้สำเร็จ ถึงแม้แบคฮยอนจะรู้ดีว่าความฝันของชานยอลในตอนนี้จะมีผู้เป็นพ่อแท้ๆ ไม่สนับสนุนด้วยก็ตาม  

 

“ฉันจะทำได้ไหมแบคฮยอน ? พ่อไม่อยากให้ฉันเรียนศิลปะ”

 

“ทำได้สิ ชานยอลต้องทำได้อยู่แล้ว ส่วนเรื่องพ่อ ฉันว่าสักวันเขาต้องเข้าใจ ชานยอลห้ามยอมแพ้นะรู้ไหม ถ้ารู้สึกอ่อนแอก็ให้บอกฉัน ฉันจะคอยเต็มพลังให้นายเอง ตกลงไหม หื้ม ?” ชานยอลพยักหน้ารับคำของแบคฮยอน พี่ชายตัวเล็กจึงส่งยิ้มหวานกลับมาให้

 

“งั้นตอนนี้ฉันเติมพลังให้ชานยอลก่อนดีกว่า ~” แบคฮยอนใช้สองมือของตัวเองประคองใบหน้าของชานยอลเอาไว้ก่อนที่จะจุมพิตลงที่หน้าผากของชานยอลเบาๆ

 

ชานยอลหลับตาลงรับสัมผัสนั้นของแบคยอนด้วยความเต็มใจ เขารู้สึกดีทุกครั้งที่ถูกแบคฮยอนจูบ มันอาจจะเป็นจูบที่ไม่หวือหวาแต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึก แต่ที่พิเศษไปกว่านั้นก็คือจูบนี้ของแบคฮยอน เปรียบเสมือนกับจูบวิเศษที่เต็มพลังสามารถทำให้เขามีกำลังใจที่จะก้าวเดินต่อไป

 

            ถึงแม้ว่าในอดีตที่ผ่านมาชานยอลจะเจอแต่เรื่องราวที่ทำให้เขาต้องเจ็บปวด แต่เมื่อเขาได้รู้จักกับพี่ชายตัวเล็กอย่างแบคฮยอนคนนี้ เรื่องราวดีๆ ก็ดูเหมือนจะแวะเวียนเข้ามาหาเขามากขึ้นราวกับว่าใครบางคนบนฟ้าที่ขีดเขียนเรื่องราวของมนุษย์โลกอย่างเขา ได้ส่งแบคฮยอนมาให้เป็นของขวัญสำหรับเขา

 
 

พยอนแบคฮยอนคือของขวัญที่มีค่าที่สุดในชีวิตของชานยอล . . . 




















เราคิดพลอตตอนจบของเรื่องนี้ได้แล้วล่ะ กิ _____ กิ
ช่วงนี้อาจจะมาช้าไม่ตรงเวลาบ้างนะคะ  อาจจะเป็นวันเว้นวันหรือวันเว้นสองวันอะไรแบบนี้
เพราะกำลังจัดหน้าเรื่องนี้แล้วก็ปั่นโปรเจคของมยองยอลด้วย ฮ่า 
เรื่องรวมเล่มรออีกสักนิดนึงน้า ~ ให้เวลาเก็บเงินกันก่อน 
อ่อ พอพูดถึงเรื่องรวมเล่ม เรามีไอเดียเรื่องเกี่ยวกับของแถมเอาไว้เเล้ว 
เลยอยากจะลองถามดูว่าถ้าไม่มีที่คั่นหนังสือจะเป็นอะไรไหม ? 
เราแค่ลองถามดูเฉยๆน้า ไม่ได้แปลว่าจะไม่มีที่คั่นหรืออย่างไร
แล้วก็จะบอกว่าะมีนัดรับที่สยามด้วย ใครที่ไม่อยากรับทางไปรษณีย์ก็มารับกับเราแบบตัวต่อตัว ฮ่าฮ่า
อีกเรื่องที่อยากบอกคือ ฟิคเม้ลติดอันดับแล้วนะ ! ได้ที่เก้าแหละ 
ขอบคุณทุกคนมากๆที่คลิกเข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้นะคะ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ทุกกำลังใจที่มีให้ทั้งในเด็กดี
และแท็ก #ficmelt ในทวิตเตอร์ด้วย เราปริ่มมากจริงๆ ขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะคะ
ที่ฟิคเม้ลมาถึงตรงนี้ได้ไม่ใช่เพราะเราแต่เป็นเพราะรีดเดอร์ทุกคนต่างหาก ขอบคุณทุกคนอีกครั้งจริงๆค่ะ ^ - ^
ตอนนี้ทอล์คจะยาวไปไหนอะ ไปดีกว่า แล้วเจอกันตอนหน้าจ้า เลิ้บทุกคนนะจ๊ะ <3



:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,840 ความคิดเห็น

  1. #6687 11507416p (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 14:36
    อยู่ข้างกันไปนานๆนะ
    #6,687
    0
  2. #6608 ดั๋มได๋ยัยแตง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 22:05
    ชีวิตชานโคตรน่าสงสารเลยอ่า ดีนะที่มีแบคเข้ามาในชีวิตชานไม่งั้นป่านนี้ชานจะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้
    #6,608
    0
  3. #6571 pim pimmi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 16:51
    ชานยอลต้องทำให้สำเร็จนะ
    #6,571
    0
  4. #6512 อ่านกันเข้าไป (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 17:19
    ความผิดพลาดของตัวเองแท้ๆ แต่เอามาลงกับเด็กที่ไม่ได้รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยเลยนี่เป็นสิ่งที่แย่มากๆ เลยนะคะคุณพ่อ
    #6,512
    0
  5. #6467 little daffodil (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 08:54
    ถึงจะผ่านเรื่องเศร้ามามากแค่ไหนชานยอลก็ยังมีแบคฮยอนนะ
    #6,467
    0
  6. #6436 pakjeejan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 16:12
    ชานสู้นะ นายทำได้ยุแล้ว แบคเปนกำลังให้ชานด้วยย
    #6,436
    0
  7. #6375 มนุษย์ไอศกรีม (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 07:20
    ถ้าพ่อแม่รู้เรื่องความสัมพันธ์จะเป็นยังไงเนี่ย .__.
    #6,375
    0
  8. #6279 aimmiry (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 13:10
    สงสานชานจัง
    #6,279
    0
  9. #6254 THE.JUNG SOORI♔ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 18:33
    ไม่เอานะยอลลี่ของแบคกี้ไม่นะ...
    55555555555555555555555
    ถ้าคุณพ่อมาขัดขวางแม่จะฟาดด้วยนิ้วก้อยเลย55
    #6,254
    0
  10. #6237 spbx_ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 17:28
    ชานยอลฟังแต่คำพูดร้ายๆมาตั้งแต่เด็กเลยทำให้
    กลายเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย พอแบคฮยอนมา
    แบคฮยอนเป็นคนที่อ่อนหวาน ละมุนอยู่แล้วและ
    ยิง่คอยเทคแคร์น้องชายตัวเอง ทำให้ชานยอลเปลี่ยนความคิดใหม่
    หวานมากตอนนี้ เอาจริง เขินทุกตอน มันละมุนมาก
    #6,237
    0
  11. #6135 MiSO_SMiNE (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 10:06
    พี่ชายน่ารักมาก ขอได้ไหม>,<
    #6,135
    0
  12. #6057 secret_me (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 10:47
    มดขึ้นแล้ววววว
    #6,057
    0
  13. #6026 Pornpawee_zZ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 22:56
    หวานนนนนนนนนนนน

    แปป ดิ้นก่อน
    #6,026
    0
  14. #5980 Isabella >_ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 20:05
    ละมุนละไมเชียว 
    #5,980
    0
  15. #5949 oummy-boice (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 13:24
    ละมุนอีกแล้ว  กรี๊ดดดดดดดดดด
    ความรู้สึกตอนนี้ไม่สามารถอธิบายได้  55555555
    #5,949
    0
  16. #5893 benz130441 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 22:11
    กรี๊ดดดดด!อยากมีคนเข้าใจเราแบบนี้บ้าง ชานแบคอีสเรียล-/-
    #5,893
    0
  17. #5869 Hwang Temmy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 15:29
    ชานยอล Fighting. สู้ๆน่ะค่ะ น้องชายตัวสูงของพี่ชายตัวเล็ก ❤
    #5,869
    0
  18. #5841 pin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 13:55
    ฟินเวอร์รรรรรรรรรรรรรร>_
    #5,841
    0
  19. #5818 'lกรีu_มืoฉมัง' (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 17:35
    ไม่หวือหวามาก แต่ละมุนและฟินมากๆๆๆ ของมากที่สุด
    เขินจัง ไรท์เตอร์แต่งเก่งจังค่ะ
    ชานยอลดูเป็นสุภาพบุรุษมาก
    ไม่กล้าทำรอยไว้เพราะกลัวคนอื่นจะ
    มองแบคไม่ดี อ้ากกกกก ฟินอ่ะ
    อยากจิพ่นไฟ ♥
    #5,818
    0
  20. #5793 'โยดา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 02:29
    นายทั้งสองก็เป็นของขวัญที่มีค่าสำหรับฉันเหมือนกันนะ ... // นังนี่มาแต่ที่ใด 555
    #5,793
    0
  21. #5769 Teay (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 20:29
    เสื้อตัวเดียวหรอ #มโน น่ารักอะ
    #5,769
    0
  22. #5727 *_กระดาษเอสี่สีชมพู8-) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 22:50
    ตำนานด้ายแดง เหมือนเคยได้ยินมา แต่ก็ลืมแล้ว แฮๆ ได้ระลึกขึ้นมาอีกรอบล่ะ ขอบคุณที่ทำให้ได้รู้อีกครั้งนะคะ
    ยังไงยอลก็ต้องสู้ต่อไป จะได้ถอยยย //เฮ้ย ผิดเพลงป่ะ -*-
    เอาจริงๆคือ ยอลก็เป็นคนอ่อนโยนมากๆสินะ เพราะแบคดิ ที่มาช่วยทำให้ยอลกลับมาเป็นยอลที่อ่อนโยน ><
    #5,727
    0
  23. #5609 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:51
    แค่คิดเรื่องหนูป๋ายในชุดพี่ชาน ก็ฟินไปถึงโลกหน้าแล้วจ้า
    #5,609
    0
  24. #5567 uzosou (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 18:08
    ฮืออออ บทพิสูจน์อะไร จะแยกแบคออกจากชานใช่ไสงสารชานยอลมากกกตอนพูดกับพ่อในห้องน้ำเห็นความอ้างว้างของเด็กคนนี้เลยอ่ะ
    #5,567
    0
  25. #5543 i love แทแท (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 00:39
    สงสารหยอยอ่ะ มีปมที่เจ็บปวด
    แบคคงเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของหยอยในตอนนี้สินะ
    #5,543
    0