` {fic exo} 。Bitter Beat ♡ chanbaek

ตอนที่ 5 : 。Bitter Beat - track four

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    29 ก.ค. 57


 



 

 

 

.

 

 

 

.


 04

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

            ชานยอลนั่งนิ่งอยู่บนรถยนต์ส่วนตัวของตัวเองหลังจากที่เขารีบลุกออกมาจากห้องซ้อม คว้าเอาโทรศัพท์มือถือที่แพคฮยอนลืมเอาไว้แล้วขับรถมุ่งตรงมายังเส้นทางที่คุ้นเคยแม้ว่าจะไม่ได้มาบ่อยหากแต่เขากลับจำเส้นทางของมันได้เป็นอย่างดี ชานยอลจำได้แม้กระทั่งว่าร้านขายขนมเค้กแถวนี้ปิดกี่โมงและแถวนี้มีปั๊มน้ำมันอยู่กี่ที่

 

 

            คนตัวสูงหันกลับมามองโทรศัพท์ที่วางเฉยอยู่ที่เบาะข้างคนขับอย่างใช้ความคิด หน้าจอของมันยังคงมืดสนิทบ่งบอกว่าไม่มีใครโทรเข้ามาหรือไม่มีแม้กระทั่งข้อความเข้า แน่นอนว่าแบตของมันยังคงเหลืออยู่แต่ที่โทรศัพท์เครื่องนั้นยังคงนิ่งสนิทคงเป็นเพราะเจ้าของของมันอาจจะยังไม่รู้ก็ได้ว่าตัวเองได้ลืมมันทิ้งเอาไว้

 

 

            ชานยอลนั่งมองโทรศัพท์มือถือสีขาวเครื่องของแพคฮยอนสลับกับพวกมาลัยรถที่เขาจับเอาไว้อยู่ราวสามนาที ในใจหนึ่งเขาอยากจะวางมันเอาไว้แบบนั้นโดยไม่คิดจะทำอะไรกับมันเสียนอกจากนำมันส่งคืนเจ้าของที่ถูกต้อง หากแต่ในอีกใจหนึ่งก็แย้งและพยายามกล่อมตัวเองให้หยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาเปิดดู ถึงแม้จะรู้ดีว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำแต่เพราะความอยากรู้อยากเห็นในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยลืมกลับตีรวนอยู่ในจิตใจจนมันรู้สึกสับสนและลังเลไปหมด แต่แล้วจิตใจฝั่งร้ายก็เป็นผู้ชนะ

 

 

            มือหนาของชานยอลเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือของแพคฮยอนขึ้นมากดปลดล็อคหน้าจอ แต่แล้วปุ่มกดตัวเลขที่ปรากฏขึ้นมาทำให้ชานยอลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รอบแรกเขาลองใส่เลขวันเกิดสี่ตัวของแพคฮยอนไปแต่มันกลับไม่ใช่รหัสปลดล็อคที่ถูกต้อง ในครั้งที่สองชานยอลลองใส่เลขที่แพคฮยอนชอบหากแต่มันก็ยังไม่ใช่รหัสที่ถูกต้อง คนตัวสูงนั่งคิดตัวเลขที่น่าจะสำคัญกับแพคฮยอนมากถึงขั้นที่เจ้าตัวเอามาตั้งเป็นรหัสผ่านของโทรศัพท์ แต่ในเมื่อเลขวันเกิดและเลขที่ชอบของแพคฮยอนกลับไม่ใช่รหัสผ่านที่ถูกต้อง ในการเดารหัสผ่านครั้งสุดท้ายชานยอลจึงต้องพยายามคิดให้มากกว่าเก่า

 

 

            นิ้วมือของชานยอลสั่นเทาเล็กน้อยเหมือนกับอวัยวะที่อยู่ในอกข้างซ้ายของชานหนุ่มที่สั่นเร็วไม่แพ้กันเมื่อนิ้วมือด้านของนักกีต้าร์หนุ่มค่อย ๆ จิ้มตัวเลขที่เขานึกออกลงบนหน้าจอโทรศัพท์ในมือ

 

 

            03

 

            นั่นคือตัวเลขสองตัวเลขที่ชานยอลจิ้มนิ้วลงไป มันไม่ใช่เลขวันเกิดของแพคฮยอน ไม่ใช่เลขที่แพคฮยอชอบ แต่มันคือเบอร์เลขล็อคเกอร์ของแพคฮยอนในตอนที่เจ้าตัวเรียนอยู่ระดับชั้นมัธยมปลาย

 

 

            1 0 และตัวเลขอีกสองตัวหลังก็เป็นเบอร์เลขล็อคเกอร์ของใครอีกคนหนึ่งที่เขารู้จักเป็นอย่างดี เสี้ยววินาทีที่ชานยอลจิ้มตัวเลขสี่หลักเหล่านั้นเสร็จ หน้าจอโทรศัพท์ที่เปลี่ยนไปเป็นรูปภาพของสุนัขหูตั้งตัวหนึ่งที่ปรากฏชัดยิ่งทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นเร็วมากยิ่งขึ้นกว่าเก่า

 

 

            นอกจากตัวเลขสี่หลักนั้นที่เขาเดาถูกทุกตัว รูปถ่ายสุนัขตัวนั้นที่แพคฮยอนตั้งเป็นภาพหน้าจอก็เป็นสัตว์เลี้ยงตัวเล็กที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีเช่นเดียวกัน ชานยอลพยายามบังคับนิ้วมือของตัวเองไม่ให้สั่นไหวในยามที่กำลังจะจิ้มลงไปบนไอคอนอัลบั้มรูปภาพในโทรศัพท์ของแพคฮยอน รอเพียงไม่ถึงวินาที รูปถ่ายต่าง ๆ มากมายที่ถูกบันทึกเอาไว้ในการ์ดความจำของตัวเครื่องก็ปรากฏชัดขึ้นในสายตาของปาร์คชานยอลขึ้นมาทันที

 

 

            นิ้วมือที่ยังคงสั่นไหวของชานยอลเลื่อนลงเพื่อไล่ดูรูปถ่ายเก่า ๆ ของแพคฮยอนพร้อมกับจังหวะหัวใจที่ยังไม่กลับเข้าสู่ภาวะปกติ ดวงตากลมโตจ้องมองรูปถ่ายต่าง ๆ ที่อยู่ในเครื่องไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รีบร้อน บางรูปก็เป็นรูปถ่ายของเจ้าของเครื่องเอง บางรูปเป็นรูปวิวทิวทัศน์ต่าง ๆ มากมาย สวยบ้าง แปลกบ้าง ปะปนกันไป ในอัลบั้มรูปถ่ายเหล่านั้นดูปกติดีทุกอย่างหากแต่เมื่อได้เลื่อนหน้าจอลงอีกสามครั้งรูปภาพในช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่เรียงกันมากมายกลับทำให้ลมหายใจของคนตัวสูงสะดุดไปครู่หนึ่ง

 

 

            มันเป็นรูปถ่ายที่ไม่ได้ถูกบันทึกลงในความจำการ์ดในโทรศัพท์เครื่องนี้เพียงเท่านั้น แต่มันเป็นรูปถ่ายที่ถูกบันทึกเอาไว้ในความทรงจำของคนสองคนที่ส่งยิ้มหวานให้กล้องเช่นเดียวกัน ยิ่งได้เห็นรูปถ่ายเหล่านั้นอีกครั้งชานยอลก็ยิ่งเห็นภาพความทรงจำต่าง ๆ ได้อย่างชัดเจน แน่นอนว่ารูปถ่ายเหล่านี้มันเป็นรูปถ่ายเมื่อหลายปีก่อน และแพคฮยอนเองก็เปลี่ยนโทรศัพท์เมื่อไม่นานมานี้ คนที่แอบเปิดโทรศัพท์ของแพคฮยอนดูจึงเข้าใจว่าแพคฮยอนตั้งใจย้ายข้อมูลความทรงจำเหล่านี้จากโทรศัพท์เครื่องเก่ามาเก็บบันทึกเอาไว้ในโทรศัพท์เครื่องใหม่

 

 

            และเพียงเท่านั้นที่ทำให้นักกีต้าร์หนุ่มตัวสูงตัดสินใจกดล็อคหน้าจอโทรศัพท์ดังเดิมก่อนที่จะก้าวลงจากรถยนต์ของตัวเองที่จอดนิ่งอยู่กับที่มานานเกือบชั่วโมง เสียงล็อครถดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะเดินข้ามถนนมายังฝั่งที่มีคอนโดเพนท์เฮ้าส์ที่ใครบางคนใช้เป็นที่อยู่อาศัยในยามที่ต้องเข้ามาใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างเมือง

 

 

            อาจจะเป็นเพราะเป็นช่วงเวลากลางคืนที่มีเพียงแค่แสงสว่างจากเสาไฟข้างทางชานยอลที่กำลังข้ามถนนจึงไม่ทันได้นึกสังเกตมองรอบ ๆ บริเวณนั้นว่าร่างสูง ๆ ของตัวเองนั้นกำลังตกอยู่ในสายตาของใครบางคนที่จ้องมองมายังตัวเขาอย่างเปิดเผยจากห้องริมสุดของเพนท์เฮ้าส์ชั้นเจ็ด

 

 

            พยอนแพคฮยอนปิดประตูระเบียงก่อนที่จะเดินเข้ามาในห้องของตัวเองหลังจากที่เขาเฝ้ามองการกระทำของชายหนุ่มตัวสูงมาราวสามสิบนาทีโดยไม่คิดจะละสายตาไปไหน เขาไม่แน่ใจว่าในตอนที่ชานยอลนั่งอยู่ในรถคนตัวสูงกำลังทำอะไรอยู่ แต่เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มร่างสูงถือโทรศัพท์มือถือสองเครื่องลงมาจากรถแพค

ฮยอนจึงตัดสินใจเดินกลับเข้ามาในห้องของตัวเองก่อนที่จะเดินไปนั่งรถบนโซฟาตัวยาวกลางโซนห้องรับแขกอย่างใจเย็น

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

            ท่ามกลางท้องฟ้าที่มืดสนิทจนแทบจะมองไม่เห็นแสงสว่างระยิบระยับของดวงดาว สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาไม่บอกไม่กล่าวและไม่มีใครคาดคิดว่าในคืนฟ้ามืดแบบนี้จะมีสายฝนร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าในยามเที่ยงคืนแบบนี้

 

 

            แพคฮยอนยืนอยู่หน้าประตูห้องที่เปิดกว้างเอาไว้พร้อมกับชายหนุ่มตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าห้องของคนตัวเล็กเช่นเดียวกัน นานหลายวินาทีที่คนทั้งสองจ้องมองซึ่งกันและกันหากแต่ไร้ซึ่งเสียงพูดคุยทักทายหรือบทสนทนาใด ๆ จะมีก็เพียงแค่เสียงของหยดน้ำที่ตกกระทบกันสาดของคอนโดเพนท์เฮ้าส์ที่แพคฮยอนอาศัยอยู่

 

 

            “มีอะไร/นายลืมโทรศัพท์เอาไว้” ในตอนที่แพคฮยอนไม่พูดชานยอลก็ไม่พูด แต่เมื่อแพคฮยอนเอ่ยปากพูดน้ำเสียงทุ้มต่ำของคนตัวสูงก็เอ่ยขึ้นมาพร้อมกันราวกับนัดหมายกันเอาไว้

 

 

            แต่ไม่เลย คนทั้งคู่รู้ดีว่าพวกเขาไม่ได้นัดกัน แต่มันอาจจะเป็นความคิดที่มันตรงกัน

 

 

            ไม่มีคำพูดใด ๆ ที่เอ่ยออกมาจากริมฝีปากบางของแพคฮยอนอีก ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองไปยังโทรศัพท์มือถือสีขาวของตัวเองที่ตอนนี้ตกอยู่ในมือของปาร์คชานยอล

 

 

            “นายคงไม่ทันได้ดูให้ดีว่านายทำมันตกเอาไว้ในห้องซ้อม ฉันเลยเอามาคืน” แพคฮยอนพยักหน้าก่อนที่จะเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์ของตัวเองคืนมา พวกเขาทั้งคู่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมกับเมื่อหลายนาทีก่อน แพคฮยอนยืนอยู่หน้าประตูห้องด้านในและชานยอลก็ยังยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องด้านนอก

 

 

ธุระของชานยอลเสร็จแล้ว แน่นอนว่าการที่เขาต้องใช้เวลาเกือบชั่วโมงเพื่อขับรถจากห้องซ้อมมายังที่นี่มีเพียงเหตุผลเดียวนั่นคือการนำโทรศัพท์ที่เจ้าของของมันลืมเอาไว้มาคืน และเมื่อธุระของชานยอลเสร็จเรียบร้อยมันก็ถึงเวลาที่คนตัวสูงควรจะเอ่ยบอกลาเจ้าของห้องแล้วหันหลังกลับเดินลงลิฟต์และขับรถกลับห้องพักของตัวเอง หากแต่มันไม่ได้เป็นแบบนั้น ชานยอลยังคงยืนอยู่ที่เดิมเพราะในใจจริง ๆ ของชายหนุ่มตัวสูงแล้วการนำโทรศัพท์มาคืนเจ้าของมันเป็นเพียงแค่ข้ออ้างที่เขาจะสามารถใช้มันแลกกับการที่ได้จ้องมองใบหน้าของคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้นานกว่าเดิม

 

 

แพคฮยอนที่รับโทรศัพท์ของตัวเองกลับคืนมาก็ยังคงยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่ บทสนทนาของพวกเราทั้งคู่มันช่างแสนสั้นแต่เวลากลับเดินผ่านไปหลายนาทีจนบางทีมันก็ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังจะปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยไร้ประโยชน์

 

 

“ฝนมันตก ” นั่นคือข้ออ้างข้อที่สองที่ชานยอลนึกออกหลังจากที่พวกเขายืนนิ่งอยู่แบบเดิมมามากกว่าสามนาที

 

 

แพคฮยอนยืนนิ่งไม่ตอบรับหรือแสดงท่าทีอะไรเพราะเขารู้ดีว่าสิ่งที่ชานยอลกำลังจะบอกมันไม่ได้มีเพียงแค่นั้น

 

 

“ฉันไม่อยากขับรถกลับตอนฝนตก มันเอ่อ ค่อนข้างอันตราย .. ฉันขอรอฝนหยุดที่นี่สักพักได้ไหม ?” ข้ออ้างที่งี่เง่าที่สุดเท่าที่ชานยอลจะคิดออกในตอนนี้ถูกเอ่ยออกไปให้คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้รับรู้ ดวงตากลมโตจ้องมองพยอนแพคฮยอนไม่วางตา เขารอดูปฏิกิริยาตอบรับจากนักร้องนำของวงคู่แข่งอย่างใจจดใจจ่อ ในใจก็เฝ้าภาวนาให้แพคฮยอนตอบตกลงแต่ดูเหมือนว่ามันค่อนข้างเป็นไปได้ยากเสียเหลือเกินกับเหตุผลข้ออ้างที่เขายกมาอ้าง กับอีแค่ในตกปรอย ๆ มันไม่ได้เป็นอันตรายมากนักหรอกสำหรับการขับรถกลับห้องพักของเขา ถนนหนทางก็ดูปกติไม่มีโค้งอันตรายหรือสิ่งกีดขวางอย่างในป่าเขา แต่ชานยอลก็ยังทำใจกล้าเอ่ยข้ออ้างแสนงี่เง่านั้นออกไป

 

 

“งั้นก็เข้ามาก่อน” แพคฮยอนหลีกทางให้คนตัวสูงได้เดินเข้ามาในห้องของตัวเองก่อนที่จะหันกลับไปปิดประตูห้องอย่างแผ่วเบา ชานยอลแอบโห่ร้องดีใจอยู่ในใจหากแต่เขาพยายามควบคุมการกระทำของตัวเองไม่ให้ดูออกนอกหน้านอกตามากเกินไปนัก

 

“นายนั่งรอที่โซฟาก็แล้วกัน ฉันจะไปอาบน้ำ” ชานยอลพยักหน้ารับคำแล้วจึงเดินหายเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง และชานยอลเองก็ยอมทำตามที่แพคฮยอนบอก เขาเดินวนรอบห้องของแพคฮยอนรอบหนึ่งเพื่อสำรวจข้าวของเครื่องใช้ที่วางอยู่ในห้องและทุกอย่างมันก็ดูเป็นปกติดีไม่มีอะไรที่น่าสงสัย เมื่อสำรวจห้องจนพอใจคนตัวสูงจึงเดินไปหย่อนตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง

 

 

ชานยอลหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมากดปิดเครื่องแล้วจึงใส่มันเอาไว้ในกระเป๋ากางเกงแบบเดิม ที่จริงแล้วเขาควรจะหยิบรีโมทโทรทัศน์ขึ้นมาเปิดเพื่อทำลายบรรยากาศเงียบ ๆ ภายในห้องแต่เขากลับเลือกที่จะไม่ทำมัน ชายหนุ่มตัวสูงนั่งพิงพนักพิงของโซฟาเงี่ยหูฟังเสียงกุกกักที่ดังมาจากในห้องของแพค

ฮยอนอย่างตั้งใจ และนั่นคือเหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้ชานยอลไม่ยอมเปิดโทรทัศน์ที่ตั้งอยู่ตรงหน้า

 

 

เพราะเขาไม่อยากให้เสียงจากโทรทัศน์มาเป็นอุปสรรคสำหรับการแอบฟังเสียงที่ดังมาจากห้องนอนของแพคฮยอน

 

 

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงชานยอลได้ยินเสียงกุกกักที่ดังมาจากในห้องของแพคฮยอน เขาเดาว่ามันคงเป็นเสียงเปิดตู้เสื้อผ้าที่อยู่ในห้อง หลังจากนั้นก็มีเสียงปิดประตูที่เขาคิดว่ามันคงเป็นเสียงปิดประตูห้องน้ำเพราะหลังจากนั้นเพียงไม่กี่นาที เสียงของสายน้ำจากฝักบัวที่ตกกระทบลงบนพื้นก็ดังขึ้น

 

 

แพคฮยอนเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเองอีกครั้งพร้อมกับผ้าขนหนูสีขาวผืนใหญ่และเสื้อกันหนาวมีฮู้ดสีเทาและกางเกงวอร์มตัวใหญ่ที่อยู่ในอ้อมกอด คนตัวเล็กยื่นมันให้ชานยอลแล้วจึงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงโทนปกติ

 

 

“นายไปอาบน้ำสิ” ชานยอลหันไปตามนิ้วชี้ของแพคฮยอนที่พุ่งตรงไปยังห้องน้ำห้องหนึ่งที่อยู่ติดกับเคาน์เตอร์ครัวภายในห้อง ห้องของแพคฮยอนนั้นกว้างใหญ่อยู่พอสมควรเพราะมีทั้งโซนห้องนั่งเล่น โซนเคาน์เตอร์ครัว ห้องน้ำที่อยู่ด้านนอก และห้องนอนที่มีห้องน้ำและระเบียงถูกแบ่งออกเป็นอีกห้องหนึ่ง

 

 

มือกีต้าร์หนุ่มเดินเข้าไปอาบน้ำชำระคราบไคลต่าง ๆ ตามที่แพคฮยอนบอก เขาใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำไม่นานเท่าไหร่นักเพราะไม่อยากจะปล่อยให้เวลาเลยผ่านไป ถึงแม้ในตอนแรกจะบอกกับแพคฮยอนเอาไว้ว่าเขาขอรออยู่ในห้องนี้จนกว่าฝนจะหยุดตก หากแต่ความหมายจริง ๆ ของในประโยคนั้นคือชานยอลต้องการจะอยู่ค้างคืนที่ห้อง ๆ นี้และเขาจะไม่ยอมกลับไปยังห้องพักของตัวเองถ้าหากท้องฟ้ายังไม่เปลี่ยนสี

 

 

แพคฮยอนเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองอีกครั้งก่อนที่จะเดินไปเปิดระเบียงห้องดูว่าฝนที่กำลังโปรยปรายอยู่ข้างนอกนั่นหยุดแล้วหรือยัง มันอาจจะฟังดูแปลกแต่ในเวลานี้เขาต้องการให้สายฝนเหล่านั้นร่วงหล่นลงมาจากฟ้าให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย ให้มันนานพอที่พยอนแพคฮยอนจะทำอะไรบางอย่างสำเร็จไปทีละขั้นทีละตอน

 

 

แต่แล้วคำขอของแพคฮยอนกลับไม่เป็นจริงเมื่อดวงตาเรียวสวยมองเห็นอย่างชัดเจนว่าสายฝนที่เคยโปรยปรายลงมานั้นหยุดไปเสียแล้ว มันเป็นเพียงฝนหลงฤดูที่ตกลงมาเพียงแค่ชั่วครู่หากแต่กลับนำพาเอาความหนาวเย็นให้ปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณและคงต้องใช้เวลาสักพักกว่าไอหนาวเหล่านั้นจะจางหายไป

 

 

บางที ใครบางคนก็คงจะเหมือนกับสายฝนเหล่านั้นที่เพียงแค่ผ่านเข้ามาให้พบเจอเพียงไม่นานหากแต่กลับสร้างความทรงจำเอาไว้ให้จดจำไปตราบนานแสนนาน

 

 

แพคฮยอนเดินกลับเข้ามาในห้องของตัวเองอีกครั้งแล้วจึงดึงม่านสีน้ำตาลเข้มปิดวิวทิวทัศน์ด้านนอกทั้ง ๆ ที่โดยปกติแล้วแพคฮยอนมักจะนอนหลับไปโดยไม่คิดจะเลื่อนม่านปิดเลยสักคืน และที่แพคฮยอนต้องทำแบบนั้นมันอาจจะเป็นเพราะต้องการบดบังไม่ให้ใครอีกคนมองเห็นว่าในตอนนี้นั้นท้องฟ้าด้านนอกมันเป็นอย่างไร

 

 

“นี่มันก็ดึกแล้ว แต่ฝนยังตกอยู่เลย นายจะนอนค้างที่นี่เลยหรือเปล่า ?” คำถามที่ชานยอลไม่คิดว่าจะได้ยินมันจากปากของแพคฮยอนทำให้คนตัวสูงเบิกตาขึ้นด้วยความตกใจเล็กน้อย

 

 

“ฉันนอนได้เหรอ ?” คนตัวเล็กยักไหล่ราวกับว่ามันไม่มีปัญหาอะไรถ้าหากว่าชานยอลจะนอนค้างที่นี่ในคืนนี้

 

 

“เตียงของฉันมันกว้างพอสำหรับเราสองคน” แพคฮยอนพูดทิ้งไว้เอาไว้เท่านั้นก่อนจะเดินนำเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ชานยอลเมื่อเห็นดังนั้นจึงไม่รอช้ารีบเดินตามแพคฮยอนเข้าไปในห้องนอน แม้จะรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวหน้ามือกับหลังมือของแพคฮยอนแต่เขาเดาว่าแพคฮยอนคงรู้สึกพอใจที่เขานำเอาโทรศัพท์ที่เจ้าตัวลืมเอาไว้มาส่งคืนอย่างรวดเร็ว

 

 

บางทีสิ่งที่แพคฮยอนทำให้หัวใจเขาเต้นรัวได้ในวันนี้คนตัวเล็กคนนั้นอาจจะคิดว่าเป็นการตอบแทนกับสิ่งที่เขาได้ทำลงไป

 

 

“ฉันนอนก่อนนะ” นั่นคือประโยคสุดท้ายที่แพคฮยอนทิ้งเอาไว้ก่อนที่คนตัวเล็กจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงดึงเอาผ้านวมผืนหนาขึ้นมาคลุมตัวแล้วหันหลังเข้าหากำแพงไปเหลือที่นอนอีกครึ่งเตียงให้เขาได้ทิ้งกายลงนอนพัก

 

 

ชานยอลทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของแพคฮยอนอย่างว่าง่ายก่อนที่จะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวของตัวเองบ้าง แม้ว่าจะอยากนอนหันหน้าไปมองแผ่นหลังบางที่อยู่ข้างกันแต่ชานยอลก็รู้ว่ามันไม่สมควรในเวลานี้ เพียงแค่แพคฮยอนให้เขานอนร่วมเตียงด้วยมันก็น่าประหลาดใจมากพอแล้ว ในเวลานี้ปาร์คชานยอลยังไม่กล้าที่จะผลีผลามทำอะไรตามใจมากเท่าไหร่นัก เพราะนั่นมันอาจจะเป็นการเพิ่มระยะห่างระหว่างเขาและคนตัวเล็กคนนั้นอีกก็เป็นได้

 

 

นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยเพียงไม่นานปาร์คชานยอลก็จมเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างง่ายดาย หัวใจของชายหนุ่มเต้นเป็นจังหวะปกติหากแต่ในค่ำคืนนี้เจ้าตัวรู้สึกว่ามันรู้สึกดีเหลือเกินกับการที่ได้อยู่กับพยอนแพคฮยอน แม้จะไม่มีอ้อมกอด ไม่มีถ้อยคำหวานซึ้ง แต่เพียงแค่ท่าทีที่เริ่มเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นของแพคฮยอนมันก็ทำให้ชานยอลรู้สึกมีความสุขขึ้นมากอย่างห้ามไม่ได้

 

 

แพคฮยอนยังไม่ได้นอนอย่างที่ได้เอ่ยบอกกับชานยอลเอาไว้ ดวงตาเรียวสวยยังคงลืมตาอยู่ท่ามกลางความมืดและความเงียบงันที่ปกคลุมอยู่ทั่วห้อง เสียงลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอของชานยอลทำให้แพค

ฮยอนคิดว่าคนตัวสูงข้างกายของเขาคงจะนอนหลับไปแล้ว ร่างบางค่อย ๆ พลิกตัวหันกลับมาจ้องมองแผ่นหลังกว้างของชานยอลที่นอนอยู่อีกฝั่งของเตียง เขาถอนหายใจออกมาเพียงแผ่วเบาเมื่อคิดได้ว่าชานยอลนั้นดูจะไม่เอะใจอะไรเลยกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขา

 

 

สิ่งที่น่าดีใจคือทุกอย่างมันเป็นไปตามที่แพคฮยอนคิดเอาไว้ทุกอย่าง และมันก็ดีกว่าที่คิดเอาไว้เสียด้วยซ้ำเมื่อชานยอลเอ่ยปากขอเข้ามาในห้องของเขาในคืนนี้ แพคฮยอนสามารถเดาการกระทำต่าง ๆ ของคนตัวสูงได้อย่างง่ายดายราวกับว่าเขาสามารถอ่านใจของมือกีต้าร์หนุ่มคนนี้ออก

 

 

และในค่ำคืนที่สายฝนหยุดโปรยปรายไปแล้วนั้น ชานยอลไม่มีทางได้รู้เลยว่าแพคฮยอนคือคนที่ตั้งใจทิ้งโทรศัพท์ของตัวเองเอาไว้ที่ห้องซ้อมแห่งนั้น มันเป็นความตั้งใจของพยอนแพคฮยอนไม่ใช่การหลงลืมอย่างที่ใคร ๆ เข้าใจกัน

 

 

 

 

 

 

            

 

           

           

            

 

 

           

           

            

 

    

 

 



 


ฝากติดตามฟิคเรื่องนี้ด้วยนะคะ ~
ปล. ตอนนี้ฟิค melt เปิดจองอีกรอบแล้วนะคะ
ฟิค mate ด็ยังสั่งเข้ามาได้นะคะ มีหนังสือพร้อมส่งจ้า 

#ฟิคบทบ @mmeawchy








© Tenpoints!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1,440 ความคิดเห็น

  1. #1428 In68 (@eight) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 08:54
    แบคจะทำไรอ่าาา อย่าทำร้ายความรู้สึกชานยอลสิ
    #1428
    0
  2. #1373 HUNHUN. (@korawan333) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 21:34
    หน่วงอ่ะ แต่แบคก็ยังรักชานอยู่ใช่ไหม? 
    #1373
    0
  3. #1350 cat_casper (@cass_per) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 18:18
    ฟาดฟันกันด้วยสายตา +.- !! ชิ้งงง//// ฮุนฮานน่ารักกกกก เง้อมีการมาดูแลดันและกันด้วย
    #1350
    0
  4. #1130 คุมะนารายณ์ (@mnemosynechi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 16:35
    แบคเเอบร้ายนะเนี่ย อย่าใจร้ายกับชานยอลนะพลีสสส-/-
    #1130
    0
  5. #865 e_nongnid (@e-nongnid) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 13:00
    กลับมาอ่านอตนนี้อีกรอบรุปในทอสับก้ปาร์คนั่นเอง
    เราอ่านข้ามซะงั้น -o-
    #865
    0
  6. #862 e_nongnid (@e-nongnid) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 02:56
    พยอนคิดจะทำอะไรรร 
    เราสงสัยว่าาลอกเกอร์เลข10คือใคร
    ละรูปคนในทอสับอะใคร ใช่ปาร์คมะะ
    #862
    0
  7. #789 mojikoto (@kavinna880) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 15:32
    งงเว่ยงง
    #789
    0
  8. #770 sungsangjoon (@sungsangjoon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 10:58
    แบคกี้คิดจะทำอะไรกันนะ อยากรู้จังเลยอ่ะ แต่แอบสงสารชยอลเหมือนกันนะที่โดนเล่นกับความรู้สึกแบบเนี้ย ถ้ารู้ความจริงขึ้นมาจะเป็นยังไงเนี่ย อยากรู้เบื้องหลังของปมที่ทำให้แบคเกลียดชยอลด้วยอ่ะ ทั้งๆ ที่ชยอลดูออกจะรักแบคและอยากง้อขนาดนี้ เรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่นะ อยากรู้จริงๆ ขอบคุณมากนะคะไรท์เตอร์ สนุกมากเลยค่ะ ฟิคของไรท์เตอร์ไม่เคยทำให้ผิดหวังจริงๆ ^^
    #770
    0
  9. #702 Minikyeol (@hokoy-sg) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 05:04
    นั้นนนนนนนน !! แบคตั้งใจลืมโทรศัพท์ไว้ 
    แบคคิดจะทำอะไรกับพี่ชานนนน ;wwwwwwwwwwwwww;
    #702
    0
  10. #663 smokybaek (@nunanumja) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 20:29
    จะว่าตอนแรกๆ ก็ไม่ชอบชานยอลอยู่เลย แล้วจู่ๆ ก็มาดีกะยอล ฮื่ออออ
    แต่เคยคบกันมาก่อนใช่มั้ย TTT_____TTT
    หน่วงงงงงงงง หน่วงมากกกก เรื่องนี้เป็นแบบปมเยอะยังไงก็ไม่รู้อ่ะ 
    มันซับซ้อนกว่าทุกเรื่องที่ผ่านมา 
    กลืนไม่เข้าคายไม่ออก 
    #663
    0
  11. #625 l2mocbj (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 00:20
    แบคหล่อหวะ 555555

    มันดูแบดๆ น่่ากลัวไงไม่รู้ อิอิ
    #625
    0
  12. #512 t-t-thn56 (@thn-56) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 13:08
    แบคโหมดนี้น่ารักกกกกกกก ยินดีด้วยนะชานยอลแบคใจอ่อนแล้ววว ><
    #512
    0
  13. #467 ิbluerabbit (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:33
    น้องแบคมีแผน.....



    แผนเธอจะมาร้ายหรือมาดีเนี่ย นี่กะจะทำให้ยอลหลงเยใช่ไหม หืออออออ



    ยังคงหน่วง และคงหน่วงไปทุกตอนใช่ไหมคะมินา งื้อออออออออออออ
    #467
    0
  14. #396 kkoy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:41
    เหหหหหห แบคคิดจะทำไร
    #396
    0
  15. #338 『 BLACK PEARL』 (@04177) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 00:40
    อุต๊ะ แบคจะหลอกให้ชานยอลตายใจหรอ แบบนี้ก็ดราม่าสิ ฮื่อ ㅠㅠ
    เลข10นั่นคือของใคร ตอนแรกคิดว่าของชานยอลซะอีก
    #338
    0
  16. #260 deereastsea (@Naana) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 10:45
    แบคคิดจะทำอะไรกันนะ
    ดูเหมือนจะทำให้ชานยอลหลงกล และเจ็บปวด~_~
    #260
    0
  17. #236 Park Yahjin (@parkyaji) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 21:24
    ร้ายไม่เบาน่ะแบค!!! คิดจะอะไรของเธอจ๊ะ?!!
    #236
    0
  18. #211 มินยอล (@pparkmn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 12:28
    แบคจะทำไรรรรร จะให้ความหวังชานยอลหรอ ; ^ ;
    สงสารชานยอลนะะ เค้ามาดีนะลูกกก
    #211
    0
  19. #201 ดาว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 17:57
    คุคิๆ แอบวางแผนไว้หรอ
    #201
    0
  20. #174 Lumograph (@wannabeyou_68) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 16:47
    แบค ร้ายนะเทออ มีการแอบลืมโทรศัพท์ด้วยอ่ะ><
    #174
    0
  21. #153 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 12:41
    แบคมีแผนการอะไรที่ไม่ค่อยดีใช่ไหม
    #153
    0
  22. #132 neatle (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 01:04
    ชอบ

    แบคเขาคิดจะทำอะไรอยู่นะ...?
    #132
    0
  23. #130 bigbadbgirl (@-axxvvxx95) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 00:02
    แบคคงเจ็บมามากพอสมควรอ่ะ
    ถึงได้วางแผนจะทำอะไรแบบนี้กับชานยอล TT


    #130
    0
  24. #122 bitty.honey (@sour-sugar) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มกราคม 2557 / 15:12
    ชานยอลดูรักแบคจะตาย แบคจะทำอะไรอ่ะ อย่าทำร้ายชานยอลนะ
    #122
    0
  25. #110 mmckenzie (@mmckenzie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 12:47
    บยอนอย่าทำแบบนั้นนะเหวย ยอลดูรักแกดีออก 
    #110
    0