` {fic exo} 。Bitter Beat ♡ chanbaek

ตอนที่ 31 : 。Bitter Beat - previous track thirty

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,054
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 ก.ค. 57

 

 


 

 

  

 

 

30

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

            “ไหน ๆ พวกนายเอาอะไรกันมาบ้างอะ” เสียงเล็ก ๆ ของแพคฮยอนเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นก่อนที่จะชะโงกหน้าไปดูข้าวกล่องของเซฮุน ชานยอล และบยองฮยอนที่กำลังจะเปิดฝากล่องในอีกไม่ช้า

 

 

            “ว้าว! น่ากินอะ” คนตัวเล็กยิ้มกว้างเมื่อเซฮุนเปิดกล่องข้าวออกมาแล้วพบกับแซนด์วิชชิ้นเล็ก ๆ ประมาณแปดชิ้นในกล่องนั้น ซึ่งแต่ละชิ้นก็มีไส้ที่แตกต่างกันออกไป

 

 

“ขอกินชิ้นหนึ่งนะ !” คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นอย่างร่าเริงก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบแซนด์วิชไส้ทูน่าของเซฮุนมายัดเข้าปากเคี้ยวแก้มตุ่ย ชานยอลมองการกระทำนั้นของแพคฮยอนก่อนที่จะยิ้มกว้างออกมาให้กับความน่ารักน่าชังของเพื่อนตัวเล็ก มือหนาของเด็กหนุ่มตัวสูงเอื้อมไปหยิบขวดน้ำที่อยู่ในกระเป๋าเป้ออกมาก่อนที่จะยื่นมันให้แพคฮยอนเพราะเขารู้แน่ ๆ ว่าเมื่อแพคฮยอนกลืนแซนด์วิชจนหมด เจ้าตัวจะต้องรอขอกินน้ำอย่างแน่นอน

 

 

“ไหน ๆ ชานยอลเอาอะไรมากินมั่งอะ ?” เมื่อกินน้ำเรียบร้อยแล้วแพคฮยอนจึงส่งขวดน้ำคืนชานยอลก่อนที่จะชะโงกหน้าไปมองที่กล่องข้าวของเพื่อนตัวสูงอย่างร่าเริงในขณะที่ชานยอลเองก็เต็มใจยื่นกล่องข้าวของตัวเองให้แพคฮยอนแต่โดยดี

 

 

ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนแล้วหากแต่พวกเขาทั้งสี่คนยังไม่กลับบ้านและนัดมาปิคนิกด้วยกันที่สนามหญ้าข้างลำธารที่อยู่ด้านหลังของโรงเรียน โดยแต่ละคนจะเอาข้าวกล่องที่ทำจากบ้านมาแบ่งกันกิน ชานยอลคิดว่านี่เป็นการปิคนิกที่ทำให้พวกเขาทั้งสี่คนสนิทสนมกันมากขึ้น ถึงแม้ว่ามันเพิ่งเป็นครั้งแรก แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี พวกเขาพูดคุยกันมากขึ้น ไว้วางใจซึ่งกันและกันมากยิ่งขึ้น และนั่นเองที่ทำให้ชานยอลมั่นใจว่านี่คงไม่ใช่การปิคนิกครั้งสุดท้ายของพวกเขาแน่นอน

 

 

“นึกถึงวันที่พวกเราไปแสดงดนตรีแล้วก็ตลกเนาะ ตอนนั้นแต่ละคนวิ่งกันกระเจิงเลย” แพคฮยอนเอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะหัวเราะร่วนเมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์ในตอนที่พวกเขาทั้งสี่คนต่างก็วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนเพื่อหนีตำรวจที่เข้ามาในผับ

 

 

“เออนั่นดิ แต่วันนั้นสนุกมากเลยนะ ถึงจะได้เล่นไปแค่เพลงเดียวก็เถอะ” บยองฮยอนเอ่ยขึ้นบ้าง และเพื่อนอีกสามคนที่เหลือก็พยักหน้าเห็นด้วย

 

 

“ฉันลองคุยกับพี่ที่รู้จักแล้ว เขาบอกว่าถ้าที่ร้านว่างไม่มีวงดนตรีมาเล่น เขาจะให้พวกเราไปแสดงอีกครั้ง เพราะผลงานของพวกเราน่ะเป็นที่พึงพอใจของลูกค้าอยู่เหมือนกัน” เซฮุนเอ่ยขึ้นบ้างเมื่อเขานึกออกว่าเมื่อวันก่อนเขาได้พูดคุยกับพี่ที่รู้จักที่ทำงานอยู่ในร้าน แม้ว่าจะยังไม่รู้ว่าพวกเขาจะได้ไปแสดงอีกครั้งเมื่อไหร่ แต่คำพูดที่ได้รับจากทางร้านก็ทำให้เซฮุนมีความหวังที่จะเฝ้ารอวันที่พวกเขาได้กลับขึ้นเวทีอีกครั้งหนึ่ง

 

 

“ถ้าอย่างนั้นต่อจากนี้เราก็ต้องตั้งใจซ้อมกันเยอะ ๆ เพื่อที่จะได้เป็นวงที่ทุกคนประทับใจ !” นักร้องนำตัวเล็กเอ่ยพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงร่าเริงและดวงตาเป็นประกาย การได้ทำวงดนตรีร่วมกับเพื่อนอีกสามคนเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่สำหรับเขาอยู่ไม่น้อย เพราะถึงแม้ว่าแพคฮยอนจะร้องเพลงดีแต่เขาก็ไม่เคยได้ร้องร่วมกับวงดนตรีจริง ๆ จัง ๆ อย่างตอนนี้ แถมประสบการณ์ทำวงดนตรีร่วมกับเพื่อนอีกสามคนยังถือว่าเป็นเรื่องราวดี ๆ ที่ทำให้เขาไม่รู้สึกเบื่อและยังสนุกสนานกับมันอีกด้วย

 

 

“เรื่องซ้อมเอาไว้เราค่อยนัดกันอีกทีแล้วกัน วันนี้ถือซะว่าเป็นการพักผ่อนเถอะ” ชานยอลเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเอียงตัวลงนอนไปบนพื้นหญ้าสีเขียวชอุ่ม

 

 

“ฝนทำท่าเหมือนจะตกเลยเนาะ” แพคฮยอนเองก็เอียงตัวลงนอนมองท้องฟ้าข้างกายของชานยอลก่อนที่จะเอ่ยขึ้นมาเมื่อเขามองเห็นท้องฟ้าที่ตอนนี้กลายเป็นสีเทาหม่น

 

 

“เมื่อเช้าฉันได้ยินข่าวในทีวีบอกว่าฝนจะตกแหละ”

 

 

“ถ้างั้นพวกเราควรรีบกลับบ้านไหม ?” เซฮุนถามขึ้นเมื่อเขาเองก็เห็นด้วยที่ว่าอีกไม่นานฝนอาจจะตกลงมาแน่ ๆ เพราะดูจากก้อนเมฆที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าแล้ว วันนี้ฝนอาจจะตกหนักด้วยซ้ำ

 

 

“ไม่เอาอะ ยังไม่อยากกลับบ้านเลย” แพคฮยอนส่ายหัวไปมาจนหญ้าที่อยู่บนพื้นติดมาบนเส้นผมของคนตัวเล็กอยู่ไม่น้อย

 

 

“ทำไมยังไม่อยากกลับอะ ?”

 

 

“กลับบ้านก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี วันนี้ฉันไม่มีการบ้าน ถ้าฝนตกลงมาจริง เดี๋ยวจะเล่นน้ำฝนให้ดูเลยด้วย !” คนตัวเล็กเอ่ยออกมาอย่างร่าเริง ก่อนที่จะพึมพำเพลงออกมาเบา ๆ เพราะในตอนนี้แพคฮยอนกำลังมีความสุข เขามีเรื่องสนุก ๆ อย่างทำวงดนตรีกับเพื่อนให้ทำ มีเพื่อนที่ดีอย่างชานยอล เซฮุนและบยองฮยอน แถมวันนี้ยังไม่มีการบ้านที่ต้องรีบกลับไปทำอีก เพราะฉะนั้นแพคฮยอนจึงไม่มีเรื่องเครียดอะไรให้ต้องหนักใจ แม้ว่าบ้านของพวกเขาจะอยู่ต่างจังหวัด ความสะดวกสบายอะไรก็ยังมีไม่มาก แต่เพราะความบ้าน ๆ แบบนี้แหละที่ทำให้แพคฮยอนเรียนรู้ที่จะอยู่กับธรรมชาติรอบตัวมากกว่าเทคโนโลยีที่พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว

 

 

เขาสามารถสนุกและหัวเราะร่วนได้กับการวิ่งไล่จับแมลงปอ หรือเตะบอลในทุ่งหญ้าแถว ๆ นี้ มากกว่าที่จะมีความสุขในการเข้าไปนั่งอุดอู้อยู่ในร้านเกมที่ได้ขยับเพียงแค่ปลายนิ้ว

 

 

“นอนดี ๆ สิแพคฮยอน หญ้าติดผมหมดแล้ว” เสียงทุ้ม ๆ ของชานยอลดังขึ้นข้างกายของแพคฮยอนจนคนตัวเล็กต้องหันไปมอง และแล้วดวงตาเรียวสวยของเจ้าตัวจึงเห็นว่าในตอนนี้เพื่อนตัวสูงของเขากำลังค่อย ๆ หยิบเอาเศษหน้าที่ติดอยู่กับผมของเขาออกให้อย่างเบามือ และโดยปกติแล้วแพคฮยอนเป็นคนที่ชอบให้คนเล่นผมของเขา มันรู้สึกสบายอย่างประหลาด และยิ่งคนที่เล่นผมของเขาดันเป็นชานยอลคนที่แพคฮยอนไว้ใจ เขาก็ยิ่งอยากให้อีกฝ่ายเล่นเส้นผมนุ่ม ๆ ของเขาไปอีกนาน ๆ

 

 

“นี่ ... จับผมฉันอีกสิ” แพคฮยอนช้อนสายตาขึ้นมองเพื่อนตัวสูงที่นอนอยู่ข้าง ๆ แววตาของแพคฮยอนฉ่ำน้ำเพราะเขาเพิ่งหัวเราะออกไปเมื่อครู่ ดวงตาที่เป็นประกายของคนตัวเล็กสะกดสายตาของชานยอลเอาไว้จนเจ้าตัวไม่สามารถละสายตาออกจากเพื่อนตัวเล็กที่นอนอยู่เคียงข้างได้เลย

 

 

“ชอบเหรอ ?” แพคฮยอนพยักหน้าตอบคำถามของชานยอลในขณะที่มือใหญ่ของชานยอลจับเส้นผมนุ่มมือของแพคฮยอนเล่น ผมของแพคฮยอนทั้งนุ่มและหอม ขนาดว่านอนอยู่บนพื้นหญ้าที่มีกลิ่นดินแต่ชานยอลก็ยังคงได้กลิ่นหอมจากผมของแพคฮยอนอย่างชัดเจน

 

 

เซฮุนที่นั่งมองเพื่อนร่วมวงทั้งสองคนอยู่เงียบ ๆ ยกยิ้มบางเบาออกมา เมื่อเห็นกริยาน่ารัก ๆ ของคนทั้งคู่ เขาเดาเอาไว้แล้วว่าทั้งชานยอลและแพคฮยอนอาจจะรู้สึกต่อกันมากกว่าเพื่อน แต่ทั้งคู่ก็ยังคงใช้คำว่าเพื่อนในการระบุสถานะของกันและกัน และเซฮุนคิดว่ามันไม่มีอะไรเสียหาย เพราะในสายตาของเขาคำว่าเพื่อนของทั้งชานยอลและแพคฮยอนมันยืนยาวเสียยิ่งกว่าความสัมพันธ์แบบอื่น

 

 

“ฝนตกจริง ๆ ด้วย” เด็กหนุ่มทั้งสามคนหันไปมองบยองฮยอนที่กำลังแบมือรองรับน้ำฝนที่ร่วงลงมาจากฟ้า ก่อนที่ชานยอลและแพคฮยอนจะค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง

 

 

“ไปเล่นน้ำฝนกันเถอะ !

 

 

เสียงหัวเราะของเด็ดหนุ่มทั้งสี่คนดังขึ้นแข่งกับเสียงของสายฝนที่โปรยปรายลงมา แพคฮยอนคว้าเอาแก้วน้ำที่วางอยู่ขึ้นมารองน้ำฝนก่อนที่จะสาดน้ำในแก้วนั้นใส่เซฮุนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนที่จะหัวเราะออกมาเสียงดัง ในขณะที่เซฮุนเองก็ไม่ยอม หันไปคว้าเอากล่องข้าวที่เคยมีแซนวิชอยู่ขึ้นมารองน้ำฝนแล้วจึงสาดมันกลับไปที่แพคฮยอนบ้าง

 

 

พวกเขาทั้งสี่คนเล่นน้ำฝนอยู่ด้วยกันที่ทุ่งหญ้าข้างลำธารอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของพวกเขาเกิดขึ้นอย่างง่ายดายพร้อมกับเม็ดฝนที่ยังคงร่วงหล่นลงมา บยองฮยอนที่กำลังวิ่งหนีแพคฮยอนหัวเราะร่วนเมื่อหันไปเห็นว่าตอนนี้แพคฮยอนกลับหยุดอยู่กับที่เพราะโดนชานยอลสายน้ำเข้าให้ ก่อนที่เสียงหัวเราะของพวกเขาจะดังขึ้นอีกครั้งเมื่อแพคฮยอนหันกลับไปกระโดดขี่คอชานยอลก่อนที่จะงับเข้าที่ใบหูของเพื่อนตัวสูง

 

 

บยองฮยอนยืนหัวเราะเพื่อนใหม่ต่างส่วนสูงที่วิ่งไล่จับกันจนเกือบสุดทางเดิน แต่แล้วดวงตาเรียวเล็กของมือกลองประจำวงต้องเบิกกว้างขึ้นก่อนที่จะตะโกนออกมาเสียงดังจนทำให้เซฮุนหันกลับไปมองที่ชานยอลและแพคฮยอนอย่างรวดเร็ว

 

 

“ชานยอล ! แพคฮยอน ! ระวังลื่น !!” เสียงตะโกนเตือนของบยองฮยอนดูเหมือนว่าจะช้าไปเสียแล้วเมื่อสิ่งที่มือกลองและมือเบสของวงเห็นคือร่างของทั้งชานยอลและแพคฮยอนที่หายไปจากทางเดิน พวกเขาทั้งคู่ตัดสินใจไม่รีรอก่อนที่จะรีบวิ่งวิ่งไปยังจุดที่ชานยอลและแพคฮยอนหายไปทันที

 

 

ในขณะที่บยองฮยอนและเซฮุนกำลังตกใจกับการหายตัวไปของทั้งชานยอลและแพคฮยอน เจ้าของชื่อทั้งสองคน

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

“ชานยอล ! แพคฮยอน ! ระวังลื่น !!” ในตอนที่แพคฮยอนได้ยินเสียงเตือนของบยองฮยอนที่ดังขึ้น เขาไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำว่าตรงทางข้างหน้านั้นมีอะไรอยู่ แพคฮยอนจำได้เพียงแค่ว่าในตอนที่เขากำลังวิ่งหนีชานยอลที่วิ่งตามมาติด ๆ ฝนที่ตกลงมาทำให้ดินตรงเนินตรงนี้ลื่นและแน่นอนว่าแพคฮยอนที่ไม่ทันได้ระวังจึงลื่นไหลลงมาตามเนินพร้อม ๆ กับชานยอลที่วิ่งตามเข้ามาและเจ้าตัวเองก็เบรกเอาไว้ไม่ทันเช่นเดียวกัน

 

 

ถึงแม้ว่าแพคฮยอนจะลื่นไหลลงมาตามเนินแต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บตัวเลยสักนิด ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะว่าพื้นด้านล่างที่รองรับร่างของเขาเอาไว้นั่นก็เป็นพื้นหญ้าเช่นเดียวกัน และแน่นอนว่าดินใต้พื้นหญ้าที่ชุ่มไปด้วยน้ำฝนนั้นก็ไม่ได้แข็งอะไรมากนัก คนตัวเล็กนึกขอบคุณสายฝนอยู่ในใจเมื่อเขาพบว่าร่างกายของเขาไม่ได้เจ็บที่ส่วนไหน

 

 

แต่แล้วในวินาทีที่เปลือกตาของแพคฮยอนค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพใบหน้าของเพื่อนตัวสูงที่คร่อมอยู่บนร่างของเขากลับปรากฎชัดขึ้นมาแม้ว่าสายฝนกำลังร่วงหล่นลงมาก็ตาม

 

 

ไม่มีคำพูดใด ๆ ระหว่างเขาและชานยอล แต่แพคฮยอนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเพื่อนตัวสูงที่เป่ารดใบหน้าของเขา แพคฮยอนมองเห็นชัดเจนว่าในตอนนี้ดวงตากลมโตของเพื่อนสนิทมีภาพใบหน้าของเขาสะท้อนอยู่อย่างชัดเจน

 

 

แพคฮยอนมองเห็นเม็ดฝนที่ค่อย ๆ ไหลจากหน้าผากได้รูปของชานยอล ไหล่ผ่านสันจมูกโด่งระหว่างคิ้วทั้งสองข้างของชานยอลก่อนที่มันจะมาหยุดอยู่ที่ปลายจมูกโด่งสวยของชานยอลที่อยู่ห่างจากใบหน้าของแพคฮยอนเพียงไม่กี่เซนติเมตร

 

 

แพคฮยอนกระพริบตาหนึ่งครั้งในตอนที่เม็ดฝนเม็ดนั้นที่หยดจากปลายจมูกโด่งของชานยอลร่วงลงสู่ผิวแก้มใสของของคนตัวเล็กที่นอนอยู่ใต้ร่างของเพื่อนตัวสูงก่อนที่มันจะไหลลงสู่พื้นดิน และมันไม่ใช่เพียงแค่สัมผัสเย็น ๆ จากเม็ดฝนหยดเมื่อครู่ หากแต่สิ่งที่แพคฮยอนสัมผัสได้ในลำดับต่อมาคือความอบอุ่นที่ถูกริมฝีปากของชานยอลจุมพิตลงอย่างแผ่วเบาที่ริมฝีปากของตัวเอง ดวงตาเรียวสวยของคนตัวเล็กกระพริบถี่ขึ้นเมื่อแพคฮยอนรู้ตัวว่าตอนนี้ชานยอลก้มหน้าลงมาจูบเขา

 

 

มันไม่ใช่จูบที่มีการรุกล้ำ เป็นเพียงแต่ริมฝีปากของคนทั้งสองคนที่สัมผัสกัน หากแต่สัมผัสนั้นของชานยอลกลับตราตรึงให้แพคฮยอนไม่สามารถปฏิเสธสัมผัสนั้นของชานยอลได้เลย

 

 

ไม่รู้ว่ากี่วินาทีที่ริมฝีปากของพวกเขาสัมผัสกันอยู่อย่างนั้น แต่สำหรับแพคฮยอนแล้วแม้ว่ามันจะเป็นช่วงเวลาเพียงไม่กี่วินาที หากแต่สัมผัสนั้นกลับชัดเจนและทำให้แพคฮยอนรู้สึกราวกับว่าเข็มนาฬิกาได้หยุดเดินไปแล้ว เขาจำได้ดีว่าหลังจากนั้นไม่นานชานยอลจึงค่อย ๆ ละริมฝีปากของตัวเองออกจากริมฝีปากของเขา ก่อนที่จะค่อย ๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นจากร่างของเขา

 

 

“ชานยอล ! แพคฮยอน ! เป็นอะไรหรือเปล่า ?” เสียงเรียกของเซฮุนที่ดังขึ้นเรียกสติของแพคฮยอนให้กลับมาเหมือนเดิม คนตัวเล็กลุกขึ้นจากพื้นหญ้าพร้อม ๆ กับชานยอลก่อนที่จะส่ายหน้าบอกเพื่อนอีกสองคนที่รีบไถ่ตัวลงมาตามเนินว่าเขาไม่ได้เจ็บอะไร

 

 

“ฉันก็ไม่เป็นไร” ชานยอลเอ่ยขึ้นบ้างก่อนที่พวกเขาทั้งคู่จะหันมาสบสายตากันอีกครั้ง

 

 

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว งั้นเรากลับบ้านกันเถอะ เสื้อผ้าพวกนายเลอะดินหมดแล้ว” แพคฮยอนพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของบยองฮยอนก่อนที่พวกเขาทั้งสี่คนจะตัดสินใจเดินทางกลับบ้านใครบ้านมัน

 

 

เซฮุนและบยองฮยอนแยกกลับไปอีกทาง ตอนนี้จึงเหลือเพียงแค่ชานยอลและแพคฮยอนที่เดินเคียงคู่กันอยู่บนถนนที่ไร้ซึ่งผู้คน จะมีก็เพียงแค่สายฝนที่ยังไงโปรยปรายลงมาอยู่เรื่อย ๆ ความเงียบที่เข้าปกคลุมทำให้แพคฮยอนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ที่จริงแล้วตั้งแต่ที่ชานยอลจูบเขา เราทั้งคู่ก็ไม่มีใครเอ่ยพูดอะไรออกมาอีก ในช่วงหนึ่งแพคฮยอนหันไปมองเพื่อนตัวสูงที่เดินอยู่ด้านข้าง เขาอยากจะเอ่ยปากถามอะไรบางอย่างเพื่อทำลายบรรยากาศที่หน้าอึดอัดนี้ หากแต่แพคฮยอนก็คิดไม่ออกว่าเขาควรเอ่ยพูดอะไรกับชานยอล คนตัวเล็กจึงทำได้เพียงลอบมองเพื่อนตัวสูงอยู่เป็นระยะ ๆ

 

 

โดยที่แพคฮยอนเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่าชานยอลเองก็แอบหันมามองใบหน้าของแพคฮยอนเป็นระยะ ๆ เช่นเดียวกัน ...












สกรีมกันได้ที่แฮชแท็ก #ฟิคบทบ นะคะ

 



© Tenpoints!
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1,441 ความคิดเห็น

  1. #1402 sungsangjoon (@sungsangjoon) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 10:26
    กรี๊ดดดดดดด จูบกันแล้ว 55555555 ช่วงวัยเรียนเป็นอะไรที่แฮปปี้มากเลยนะ พอมาคิดถึงปัจจุบันของชานแพคแล้ว ทำไมมันหน่วง งือออ ทั้งๆ ที่รักกันปานจะกลืนกิน แต่ยังไงก็ต้องมีเรื่องมาถ่วงหัวใจอ่ะ อ๊ากกก บ่องตงไม่อยากให้แบคแก้แค้นเลยเหอะ ปล่อยๆ ไปไม่ได้เลยเหรอ ยังไงชานก็รักแบคคนเดียวอยู่แล้วอ่ะ ฮือออ ขอบคุณมากนะคะไรท์เตอร์ ^^
    #1402
    0
  2. #1183 pure_ka (@pureka) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 17:07
    อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกโลกน่าอยู่ขึ้นมาเลยค่ะ  จนไม่อยากเชื่อเลยว่า

    อะไรจะมาเป็นสาเหตุให้น้องแบค แค้นชานยอลมากจนแทบอยากฆ่าให้ตายกับมือตัวเอง
    #1183
    0
  3. #1178 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 00:30
    อู้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เขินอ่ะ
    เป็นฉากจุ๊บที่ละมุนมากกกก เขินอายยยยยยยย
    #1178
    0
  4. #1177 `ตูดหมึก (@pangziiz7755) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 23:05
    โรแมนติกชรุงเบยยยยย น่ารักอ้ะ
    #1177
    0
  5. #1176 Namsoya90 (@lovestrawberry90) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 16:38
    อ้ากกกกกกกกกกก คิสแล้ววววววววว โอ้ยยยยยย อยากถูกจุ้บบ้างงงงงงงค้าาาาาาาาาาาา
    #1176
    0
  6. #1175 ♥kaejaa♥ (@ilove-kz) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 16:17
    อูยยยย แตะปากกันแล้วนะ ยังไงต่อๆ
    #1175
    0
  7. #1171 DuckingSunshine (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 14:45
    ครึ่งหลังนี้ชานแบคหว๊านหวาน เขินแทนนน -//////-

    ละมุนจนบิดเลย55555555
    #1171
    0
  8. #1170 ~ *FreSH MusHRoOm* ~ (@aiyagirl) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 14:25
    จุ๊บแล้ว วู้ๆๆๆๆ ( >{}<)
    #1170
    0
  9. #1169 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 13:22
    มันเป็นจูบแรกที่น่าประทับใจนะว่าไหม
    #1169
    0
  10. #1166 I'm SonE ... B2utY ...Cassi!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 10:38
    อรั้ยยยยย >////< ชั่งเป็นการลื่นที่ดีจริงๆ จุ๊บๆกันแล้ว แอบเขินกันด้วย เดี๋ยวมองเดี๋ยวแอบมอง บรรยากาศแบบนั้นแฮปปี้ฝุดๆ ทำไมโลกกลายเป็นสีชมพูดเนียยยยยยยยยย
    #1166
    0
  11. #1165 คุมะนารายณ์ (@mnemosynechi) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 09:44
    เย้มาอัพแล้ว>< โรเเมนติกมากมั้ยคะชานเเบค สวีทกลางสายฝนไรงี้กิ้วๆ *กระเเซะ*
    #1165
    0
  12. #1164 t-t-thn (@thn-56) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 01:29
    ฮื่อออออ เขินนนนนน ชอบจังงงง *^*
    #1164
    0
  13. #1163 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 00:24
    กรี๊ดดดด จุ๊บุ. จุ๊บุด้วยอ่าาา มันใช่ค่ะ มันใช่ อ๊ากกก ชอบๆ
    #1163
    0
  14. #1160 คุมะนารายณ์ (@mnemosynechi) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 / 20:51
    เซฮุนจะชิปชานเเบคมั้ยคะ*กวักมือเรียก*55555555 อยากให้มีความสุขเเบบนี้ไปนานๆมันคงจะดีเนอะ
    #1160
    0
  15. #1158 beamba (@beam_qq) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 / 15:20
    น่ารักฟรุ้งฟริ้งมากอะแกร - - ยังใสใสอยู่เลยชานแบคของฉ้านนน คิดถึงปัจจุบัน เริ่มแปลก ๆ กับน้องคยองแล้วสิ เธอคิดเหมือนฉันไหมบีหนึง เอ่อ อืม -3-
    #1158
    0
  16. #1125 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 23:57
    ชานแบคน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกก
    แบคต่างจากตอนปัจจุบันสุดๆ
    #1125
    0
  17. #1112 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 14:04
    กรี๊ดดด โคตรหวานอ่ะชานแบค งื้อออ งี้สินะรักมากถึงแค้นมาก ฮือออ
    #1112
    0
  18. #1111 IamChocoBerry (@aehoh) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 13:57
    ความรักอันบริสุทธิ์ของเด็กหนุ่ม....แต่พอเป็นเรื่องกิน เหมือนพยอนจะไม่เคยแพ้ใคร ฮาๆ
    #1111
    0
  19. #1107 Parkpum (@parkpum002) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 09:34
    แค่เล่นผมกันทำไมอ่านแล้วใจสั่น >\<
    #1107
    0
  20. #1105 Delight.PN (@paew_nonticha) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 08:09
    แบคน่ารักสดใสมากเลยนะเมื่อก่อนเนี่ย ><
    #1105
    0
  21. #1102 t-t-thn (@thn-56) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 00:07
    อะไรกันนะที่ทำคนที่เคยสดใสร่าเริงแบบนี้ เปลี่ยนไปขนาดนั้นได้ 
    แบคน่ารักอ่าา *^*
    #1102
    0
  22. #1101 ~ *FreSH MusHRoOm* ~ (@aiyagirl) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 23:25
    สดใส~ ^-^
    #1101
    0
  23. #1100 *Aphorist* (@beloved_yeye13) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 23:04
    ยังละมุนอยู่ ;__;
    #1100
    0
  24. #1095 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 09:26
    รออ่านอย่างใจจดใจจ่อนะคะ
    #1095
    0