` {fic exo} 。Bitter Beat ♡ chanbaek

ตอนที่ 11 : 。Bitter Beat - track ten

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 ก.ค. 57


 


 

 

 10

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

แพคฮยอนทิ้งตัวลงนอนบนเตียงก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนเปียกชื้นแนบไปกับหมอนหนุนใบโตก่อให้เกิดคราบน้ำเป็นดวง ๆ หากแต่เจ้าของหมอนใบนั้นกลับไม่ได้คิดสนใจ คนตัวเล็กพลิกตัวนอนคว่ำหน้าก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือสีดำของชานยอลที่วางอยู่บนหัวเตียงขึ้นมากดดู

 

 

    “ไม่รู้ตัวหรือไงนะว่าโทรศัพท์หายนักร้องนำบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เพราะวันทั้งวันไม่มีสายที่ไม่ได้รับจากเบอร์แปลกหน้าหรือเบอร์ที่เมมเอาไว้ในเครื่องเลยแม้แต่เบอร์เดียว แพคฮยอนนึกสงสัยว่าชานยอลยังไม่รู้ตัวว่าโทรศัพท์มือถือหายหรือเจ้าตัวไม่คิดจะใส่ใจกับโทรศัพท์เครื่องนี้ของเจ้าตัวกันแน่

 

 

คนตัวเล็กนอนคว่ำหน้าตีขาไปมาอยู่บนเตียงนอนนุ่ม ๆ ของตัวเองเพื่อรอให้ผมแห้งหลังจากที่เขาเพิ่งอาบน้ำสระผมเสร็จ นิ้วเรียวสวยจิ้มนู่นนี่บนหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรูของชานยอลดูนู่นดูนี่ไปเรื่อยเปื่อย อย่างแรกที่แพคฮยอนเปิดดูคือรายชื่อในโทรศัพท์ของชานยอล ส่วนมากเบอร์ที่ถูกบันทึกเอาไว้จะเป็นเบอร์ของสมาชิกในวงและทีมงานโปรดิวเซอร์เสียส่วนมาก คนตัวเล็กกดออกจากหน้าจอนั้นก่อนที่จะจิ้มไปที่บันทึกการโทรในโรศัพท์เครื่องนี้ดูบ้าง แต่แล้วขาขาวนวลทั้งสองข้างที่เคยตีไปมาอยู่บนเตียงกลับหยุดชะงักลงเสียดื้อ ๆ เมื่อสิ่งที่แพคฮยอนชัดอยู่ตรงหน้านี้คือบันทึกการโทรของโทรศัพท์ที่ทั้งหน้าจอเป็นเบอร์เดียวกันทั้งหมด เบอร์นั้นมันไม่ได้ถูกเมมชื่อเอาไว้และมันก็คงไม่น่าตกใจเท่าไหร่นักถ้าเบอร์โทรสิบเอ็ดหลักมันไม่ใช่เบอร์ที่เขาจำได้อย่างแม่นยำ เพราะมันคือเบอร์โทรของเขาเอง ...

 

 

การที่บันทึกการโทรของชานยอลเต็มไปด้วยเบอร์ของเขาหากแต่ไม่มีสักครั้งเลยที่โทรศัพท์ของเขาจะมีสายเรียกเข้าจากชานยอล แพคฮยอนเดาว่าที่มันเป็นแบบนั้นคงเป็นเพราะมือกีต้าร์หนุ่มคนนั้นคงจะกดโทรออกแล้วรีบกดวางสายไปเสียก่อนที่สัญญาณของโทรศัพท์จะดัง

 

 

แพคฮยอนจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ของชานยอลนิ่งค้างไปหลายวินาทีพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่อก คนตัวเล็กค่อย ๆ วางศีรษะของตัวเองลงบนเตียงตะแคงมองหน้าจอโทรศัพท์ของชานยอลที่ยังคงสว่างอยู่จากนั้นมือเรียวสวยของเจ้าตัวจึงค่อย ๆ เลื่อนมาวางทาบเอาไว้ตรงหน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง แพคฮยอนหลับตาลงตั้งใจฟังเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่มันยังคงเต้นเป็นจังหวะปกติไม่เปลี่ยนแปลง หากแต่ในวินานั้นมันช่างยากเหลือเกินที่เขาจะพยายามควบคุมไม่ให้ลมหายใจของตัวเองสั่นไหว

 

 

นิ้วเรียวสวยจิ้มลงบนเบอร์โทรศัพท์สิบเอ็ดตัวที่เรียงกันอยู่ก่อนที่จะนับหนึ่งถึงสามอยู่ในใจ หลังจากนั้นไม่นานเสียงโทรศัพท์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับโทรศัพท์ของชานยอลมากนัก แพคฮยอนหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูสายเรียกเข้าในตอนนี้ ทั้ง ๆ ที่เขาก็รู้ดีกว่าตัวเขาเองคือคนที่ใช้โทรศัพท์ของชานยอลโทรเข้ามา หากแต่มันควบคุมความรู้สึกของตัวเองไม่ได้เลยในยามที่เขามองเห็นว่ารายชื่อของใครบางคนปรากฏชัดเป็นสายเรียกเข้าที่โทรศัพท์เครื่องสีขาวของเขา

 

 

มือเรียวสวยสไลด์นิ้วเพื่อกดรับสายที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ แพคฮยอนค่อย ๆ เลื่อนมือที่ถือโทรศัพท์เครื่องสวยของตัวเองแนบลงกับใบหูก่อนที่จะกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ที่ยากมันไม่ใช่เพราะเขาเจ็บคอหรือป่วยกายแต่อย่างใด แต่สิ่งที่มันยากคือการพยายามข่มความรู้สึกลึก ๆ ของตัวเองเอาไว้ต่างหาก

 

 

ชานยอล...แพคฮยอนกรอกเสียงไปตามสายในขณะที่ดวงตาเรียวสวยจ้องมองไปยังหน้าจอโรศัพท์เครื่องสีดำที่หน้าจอเริ่มเปลี่ยนเป็นตัวเลขบ่งบอกว่ามันได้เริ่มจับเวลาของการสนทนาครั้งนี้เอาไว้แล้ว

 

 

เปลือกตาสีสวยค่อย ๆ ปิดลงราวกับไม่อยากจะรับรู้เรื่องราวที่จะเกิดขึ้นต่อจากวินาทีนี้ นักร้องนำตัวเล็กเงียบไปพักใหญ่ปล่อยให้ตัวเลขที่บันทึกระยะเวลาของการสนทนาในโทรศัพท์มือถือของชานยอลเดินไปเรื่อย ๆ อาจจะดูเหมือนเป็นคนไร้สติที่มานั่งทำอะไรแบบนี้อยู่เพียงลำพัง แต่ในความรู้สึกของแพคฮยอนแล้วมันกลับไม่ใช่เพียงเท่านั้น สิ่งที่เขาทำอยู่ในตอนนี้คือสิ่งที่เขาอยากรู้แต่สิ่งที่เขาไม่สามารถทำมันได้ ใช่ ... พยอนแพคฮยอนไม่สามารถทำแบบนี้ได้เลย ถ้าปลายสายอีกฝั่งของเขาคือเจ้าของโทรศัพท์มือถือสีดำเครื่องนั้น

 

 

ทำไมนายถึงทำแบบนี้ล่ะชานยอล ... ทำไมถึงทำแบบนี้มันเป็นคำถามที่แพคฮยอนไม่ได้รับคำตอบ เป็นคำถามที่ดังขึ้นในห้องพักของแพคฮยอนเพียงเท่านั้น ไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครรับรู้ และไม่มีใครสามารถหาคำตอบของคำถามนั้นได้ สิ่งที่นักร้องนำตัวเล็กเอ่ยถามออกมามันไม่ใช่การถามหาเหตุผลของการกระทำนี้ของชานยอล แต่มันรวมไปถึงเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผลักดันให้ชานยอลและแพคฮยอนมายืนอยู่ในจุด ๆ นี้

 

 

แพคฮยอนแค่อยากจะรู้ว่า ทำไมชานยอลถึงทำแบบนั้น ...

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

ข้อเสียของวันที่ไม่มีงานของแพคฮยอนคือมันทำให้เขาฟุ้งซ่าน อันที่จริงแล้วถ้าเป็นปกติ แพคฮยอนคงจะนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนอนของตัวเองหรือไม่ก็ลองเขียนเนื้อเพลงเล่น ๆ สักเพลงสองเพลง แต่ในวันนี้มันกลับไม่เป็นแบบนั้น เพราะเรื่องที่ชานยอลลืมโทรศัพท์มือถือเอาไว้ที่ห้องของเขามันยังคงค้างคาอยู่ในใจ นักร้องนำตัวเล็กสงสัยว่าทำไมชานยอลถึงไม่นึกเอะใจอะไรเลยเกี่ยวกับการที่โทรศัพท์มือถือของตัวเองหายไปแบบนี้

 

 

หรือว่าชานยอลจะแกล้งลืมเอาไว้แบบที่เขาเคยทำกับอีกฝ่าย ?

 

 

นั่นเป็นข้อสันนิษฐานต่อมาที่แพคฮยอนนึกออก แต่โดยนิสัยของชานยอลแล้ว แพคฮยอนไม่คิดว่าชานยอลจะทำแบบนั้น ใช่ ชานยอลไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ เพราะถ้าอีกฝ่ายอยากมาหาเขา ชานยอลก็แค่ขับรถยนต์คันหรูคันนั้นมาจอดที่หน้าคอนโดเพนท์เฮ้าส์ของเขา แล้วก็กดลิฟท์ เดินมากดกริ่งห้องของแพคฮยอนเสียก็สิ้นเรื่อง

 

 

เพราะแพคฮยอนรู้ดีว่าชานยอลไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลใด ๆ ประกอบสำหรับการกระทำของเจ้าตัว นอกเสียจากความต้องการในใจของอีกฝ่ายที่เป็นตัวการตัดสินทุกอย่าง

 

 

พยอนแพคฮยอนรู้สึกอยากจะตีตัวเองเพื่อเรียกสติกลับคืนมาแต่ดูเหมือนตีตอนนี้ก็คงจะสายไปแล้ว ในเมื่อตอนนี้เขามายืนอยู่หน้าคอนโดที่ชานยอลอาศัยอยู่ ตอนแรกแพคฮยอนไม่รู้หรอกว่าชานยอลพักอยู่ที่ไหน แต่พอได้รื้อ ๆ ค้น ๆ ข้อมูลในโทรศัพท์ของอีกฝ่าย มันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรที่จะหาที่พักของมือกีต้าร์หนุ่มคนดัง

 

 

คิ้วเรียงตัวของคนตัวเล็กขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเขาเห็นว่าคิมจงอินเดินออกมาจากคอนโดสุดหรูตรงหน้าแล้วมุ่งตรงไปยังรถยนต์สีทึบที่จอดอยู่ในโซนวีไอพีของลานจอดรถ ที่จริงแล้วมันก็คงจะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรมากเพียงแค่แพคฮยอนเพิ่งรู้เดี๋ยวนั้นเองว่าระดับผู้บริหารของค่ายเพลงที่ชานยอลสังกัดอยู่อย่างคิมจงอิน จะพักอยู่ที่เดียวกับศิลปินในค่ายของตัวเองด้วย

 

 

แพคฮยอนยักไหล่อย่างไม่สนใจเพราะแน่นอนว่านี่มันไม่ใช่เรื่องของเขา คิมจงอินนั่นไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับเขามันจึงไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่แพคฮยอนจะต้องเก็บเอาเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้มาคิดให้ปวดหัว คนตัวเล็กเดินไปตามทางเพื่ออ้อมไปยังทางเข้าด้านหน้าของคอนโดแห่งนี้อย่างเรื่อยเปื่อยโดยไม่ได้คิดอะไรแต่แล้วมือเรียวสวยต้องกระชับฮู้ดสีดำตัวเก่งให้เลื่อนลงมาปิดหน้าของตัวเองเอาไว้ก่อนที่แพคฮยอนจะหลบเข้าไปซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงของตึกนี้เมื่อเขาเหลือบไปเห็นว่าใครที่กำลังเดินออกมาจากคอนโดที่แสนหรูหราแห่งนี้

 

 

โดคยองซูเดินออกมาจากคอนโดแห่งนี้ในชุดไปรเวทที่ดูสบาย ๆ แพคฮยอนเดาว่าวันนี้ฟินิกซ์เองก็คงไม่มีตารางงานที่ไหนเช่นเดียวกันกับวงของเขา น่าแปลกแต่มันก็อดไม่ได้ที่จะคิด ในเมื่อไนท์แมร์มีงาน ฟีนิกซ์ก็มีงาน ตารางงานของพวกเขาชนกันเสียอย่างกับต้องการจะชิงดีชิงเด่นกันอยู่ตลอดเวลาเสียอย่างนั้น แต่ถึงมันจะเป็นแบบนั้นก็คงไม่แปลกอะไรก็ในเมื่อวงของเขาและวงของคยองซูคือคู่แข่งในวงการดนตรีเหมือนกัน การคอยกันท่าไม่ให้อีกวงได้ดิบได้ดีกว่าก็คงเป็นยุทธการอีกอย่างหนึ่งในการแข่งขันระหว่างพวกเขา

 

 

แพคฮยอนยังไม่กล้าก้าวเดินออกจากหลังกำแพงที่เขาใช้ซ่อนตัวอยู่เพราะกลัวว่าคยองซูจะหันมาเจอและนั่นไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ เพราะมันไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่แพคฮยอนจะยกขึ้นมาอ้างสำหรับการมาอยู่ที่คอนโดที่พักอาศัยของเหล่าสมาชิกวงฟีนิกซ์แห่งนี้ อีกเรื่องที่แพคฮยอนเพิ่งรู้ก็คือ คยองซูเองก็อยู่คอนโดที่เดียวกับชานยอล เขาไม่แน่ใจเท่าไหร่นักว่าสองคนนั้นจะอยู่ห้องเดียวกันหรือเพียงแค่อยู่คอนโดเดียวกันแต่คนละห้องอย่างเซฮุนกับลู่หานหรือเปล่า แต่ในระหว่างที่เขาต้องไปเก็บตัวซ้อมโชว์พิเศษ แพคฮยอนจำได้ว่าจีฮยอกและมินซอกเองก็ไม่ได้อยู่ที่คอนโดแห่งนี้

 

 

นักร้องนำตัวเล็กไม่รู้ว่าคยองซูกำลังยืนรออะไรอยู่ แต่เขายืนรอให้คยองซูเดินพ้นไปจากคอนโดเขาถึงจะสามารถเดินก้าวออกมาจากที่ซ่อนตัวตรงนี้ได้ และหลังจากนั้นเพียงไม่นาน รถยนต์สีทึบคันหรูก็เคลื่อนตัวมาจอดมาจอดอยู่ที่หน้าคอนโด แพคฮยอนมองไม่เห็นว่าคนขับรถคันนั้นเป็นใคร เพราะกระจกฟิล์มสีดำทึบที่ปกปิดใบหน้าเจ้าของที่แท้จริงเอาไว้ คนตัวเล็กยืนมองคยองซูที่เดินไปเปิดประตูรถข้างคนขับก่อนที่จะหย่อนตัวนั่งลงบนเบาะ และเพียงไม่นานรถยนต์คันนั้นก็เคลื่อนหายไปจากสายตาของแพคฮยอน

 

 

ทำไมมันคุ้นจังเลยวะคนตัวเล็กบ่นพึมพำกับตัวเองเมื่อเขารู้สึกคลับคล้ายคลับคลากับรถยนต์คันนั้นเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก แต่ที่แน่ ๆ คือรถคันนั้นไม่ใช่รถของชานยอลอย่างแน่นอน แพคฮยอนรู้สึกโล่งใจในระดับหนึ่งถึงแม้จะไม่รู้ว่าอะไรทำไมให้เขารู้สึกแบบนั้นก็ตาม

 

 

หลังจากทางสะดวกแพคฮยอนจึงเดินออกมาจากกำแพงที่เขาใช้ซ่อนตัวก่อนที่จะเดินตรงเข้าไปยังคอนโดสุดหรูที่เป็นที่พักอาศัยของชานยอลในตอนนี้ คนตัวเล็กจิ้มนิ้วลงบนปุ่มเลขชั้น 23 ซึ่งเป็นชั้นที่มีห้องพักของชานยอล ความหรูหราของคอนโดแห่งนี้แตกต่างกับคอนโดของแพคฮยอนอยู่ไม่น้อย ถึงแม้ว่าคอนโดเพนท์เฮ้าส์ของแพคฮยอนจะมีระบบความรักษาความปลอดภัยที่ดีเยี่ยม และสัดส่วนของห้องก็กว้างขวางแต่ดูยังไงก็ยังเทียบไม่ติดกับคอนโดแห่งนี้อยู่ดี ยิ่งชานยอลอยู่ชั้นที่ยิ่งสูงแบบนี้ บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าห้องเช่าของชานยอลคงราคาแพงกว่าห้องของเขาหลายเท่านัก

 

 

แพคฮยอนก้าวเท้าออกมาจากลิฟท์ตัวหรูหลังจากที่ประตูของมันเปิดออก ห้องของชานยอลคือหมายเลข 2307 แพคฮยอนหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาเลขห้องก่อนที่จะค่อย ๆ เดินไปตามทางเดินที่เงียบสงบ ขนาดทางเดินยังปูด้วยพรมราคาแพงแพคฮยอนไม่อยากจะจินตนาการถึงราคาค่าเช่าในแต่ละเดือนเลยจริง ๆ ว่ามันมากมายมหาศาลขนาดไหน และเพราะสิ่งนี้เองที่ทำให้เขาตระหนักได้อีกอย่างหนึ่งว่า ชานยอลนั้นอยู่เหนือชั้นเขาอย่างชัดเจน

 

 

นักร้องนำตัวเล็กกดกริ่งหน้าห้องของชานยอลก่อนที่จะยืนรออยู่สักครู่หนึ่งคนตัวเล็กแปลกใจเล็กน้อยที่ชานยอลไม่ยอมออกมาเปิดประตูเสียที แต่เมื่อลองคิดดูใหม่อีกที บางทีชานยอลอาจจะไม่ได้อยู่ที่ห้องก็เป็นได้ แพคฮยอนตัดสินใจกดกริ่งอีกครั้งหนึ่งแล้วนับหนึ่งถึงสิบในใจเพื่อรอให้ประตูห้องนี้เปิดออก

 

 

หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด  แปด

 

 

แพคฮยอนนับถึงแปด และเขากำลังจะก้าวเดินออกจากคอนโดแห่งนี้เมื่อคิดว่าชานยอลคงไม่อยู่ที่ห้องนี้ คนตัวเล็กนึกเสียดายเวลาที่เขาต้องนั่งรถไฟมาไกลถึงคอนโดแห่งนี้ ใช่ในวันนี้แพคฮยอนเลือกที่จะนั่งรถไฟมาเพราะเขาไม่อยากให้ปาปารัสซี่ที่ไหนมาเจอว่ารถของเขาจอดอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับคอนโดที่พักของวงฟีนิกซ์ นั่นไม่ใช่เรื่องดีและมันก็ไม่ควรมีข่าวออกไปแบบนั้น เพราะเขาไม่ต้องการผูกมิตรกับวงดนตรีคู่แข่งวงนี้ หากแต่เรื่องที่เขาต้องมาที่นี่มันเป็นเหตุสุดวิสัย แพคฮยอนอยากจะเอาโทรศัพท์ของชานยอลมาคืนให้มันจบ ๆ ไป เรื่องที่ค้างคาในใจของเขาจะได้หมดไปจากใจของเขาเสียที

 

 

ในจังหวะที่แพคฮยอนกำลังจะหันกลับออกเดิน ประตูของห้องตรงหน้าก็เปิดออก คนตัวเล็กหันกลับมามองเจ้าของห้องที่เดินออกมาเปิดประตูด้วยสภาพที่ดูไม่ดีเท่าไหร่นัก

 

 

ชานยอลใส่เพียงเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเล็ก ผมเผ้าของอีกฝ่ายยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง หน้าตาดูหมองคล้ำและโทรมจนน่าตกใจ ริมฝีปากอวบอิ่มซีดเผือกแถมยังแห้งจนดูไม่มีชีวิตชีวา นักร้องนำตัวเล็กมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา เมื่อวานที่ชานยอลตื่นขึ้นมาในห้องของเขายังดูดีกว่านี้หลายเท่านัก แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่แพคฮยอนจะต้องเก็บมาใส่ใจ

 

 

ริมปากบางของคนตัวเล็กกำลังจะเอ่ยบอกถึงจุดประสงค์ที่เขาต้องบุกมาถึงห้องพักของชานยอลแห่งนี้ แต่ยังไม่ทันที่แพคฮยอนจะได้เอ่ยพูดอะไรออกมา

 

 

ชานยอล !!ร่างสูงใหญ่ของมือกีต้าร์หนุ่มกลับร่วงลงไปนอนกับพื้นเสียเฉย ๆ แพคฮยอนเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับอาการหมดสติไปอย่างกะทันหันของชานยอล คนตัวสูงล้มลงไปต่อหน้าต่อตาเขา สีหน้าที่ซีดเผือกยิ่งทำให้แพคฮยอนร้อนรนในใจ คนตัวเล็กตัดสินใจก้าวเข้าไปในห้องของชานยอลก่อนที่จะค่อย ๆ พยุงร่างสูงที่หมดสติไปแล้วขึ้นมา นักร้องนำตัวเล็กกึ่งลากกึ่งพยุงชานยอลไปที่เตียงด้วยความยากลำบาก เพราะชานยอหมดสติ แพคฮยอนจึงต้องแบกน้ำหนักร่างกายของชานยอลทั้งหมดไว้เพียงผู้เดียว และจากการสัมผัสกันเมื่อครู่ทำให้แพคฮยอนรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนจี๋ของชานยอล

 

 

คนตัวเล็กเดินวนไปวนมาอยู่ข้าง ๆ เตียงของมือกีต้าร์หนุ่มด้วยความร้อนใจ ใบหน้าของชานยอลไร้สีมันดูซีดและน่ากลัว นั่นจึงทำให้แพคฮยอนไม่สามารถทิ้งอีกฝ่ายให้หมดสติไปตามลำพังได้ แต่ถ้าหากจะให้เขาพาชานยอลไปที่โรงพยาบาลแพคฮยอนก็ทำไม่ได้อีกเช่นกันไม่ใช่เพราะเรื่องชื่อเสียงในวงการเพียงอย่างเดียวที่แพคฮยอนเป็นกังวลถ้าหากเขาต้องพาชานยอลไปที่โรงพยาบาล หากแต่เรือนร่างของชานยอลสูงใหญ่เกินไปที่แพคฮยอนจะแบกไหว แค่ลากชานยอลจากหน้าประตูห้องมาทิ้งเอาไว้บนเตียงยังหมดพลังไปมากมาย ไม่มีทางที่แพคฮยอนจะสามารถแบกร่างของชานยอลลงไปชั้นล่างของคอนโดได้อย่างปลอดภัยอย่างแน่นอน

 

 

เมื่อมองหาหนทางออกไม่เจอ แพคฮยอนจึงตัดสินใจวางข้าวของของตัวเองเอาไว้บนโต๊ะข้างเตียงของชานยอล เขาถอดเสื้อฮู้ดแขนยาวตัวหนาออกเพราะมันทำให้แพคฮยอนรู้สึกไม่สะดวกเท่าไหร่นักในตอนที่จะทำอะไร คนตัวเล็กจ้องมองร่างสูงใหญ่ที่หมดสติไปก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หลังจากนั้นไม่นานแพคฮยอนจึงเดินเข้าไปหากะละมังและผ้าขนหนูผืนเล็กในห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องนอนของชานยอล

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

ชานยอลรู้สึกตัวแต่เขายังไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมา เพราะเมื่อครู่เขากำลังฝันดี มันเป็นฝันที่ดีมาก ๆ ในรอบหลายปีของเขา มือกีต้าร์หนุ่มฝันว่าในขณะที่เขากำลังนอนป่วยจากพิษไข้เพราะต้องทนนอนกับอากาศหนาวจัดบนพื้นแข็ง ๆ ที่ห้องของแพคฮยอน ตอนแรกเขาคิดว่าไม่เป็นอะไร แต่พอกลับมาที่ห้องอาการคั่นเนื้อคั่นตัว เวียนหัว ปวดหัว เจ็บคอ และอีกสารพัดก็เล่นงานเขาจนร่างกายแทบทนไม่ไหว

 

 

ชานยอลนอนซมอยู่บนเตียงเพียงลำพัง ไม่ได้ลุกไปกินข้าว ไม่ได้ลุกขึ้นไปพบปะผู้คน เขาเหมือนขาดการติดต่อจากคนอื่นไปโดยปริยายเพราะโทรศัพท์มือถือของตัวเองหาย และเพราะอาการป่วยของตัวเองในตอนนี้มันทำให้ชานยอลนึกไม่ออกว่าเขาควรเริ่มต้นหาโทรศัพท์ของตัวเองอย่างไรดี

 

 

ในฝันของเขามันเริ่มจากมีเสียงกดกริ่งที่หน้าห้องดังขึ้นสองครั้ง ครั้งแรกเขาไม่ได้ลุกไปเปิดเพราะไม่มีแรงที่จะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น แต่เมื่อมันดังขึ้นมีอีกครั้งชานยอลคิดว่าคนที่รออยู่หน้าประตูนั่นอาจจะมีเรื่องสำคัญ เขาจึงพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องพักของตัวเอง และภาพแรกที่เขาเห็นเมื่อเปิดประตูออกคือภาพของพยอนแพคฮยอน

 

 

นักร้องนำตัวเล็กที่ยืนมองเขาด้วยสายตางุนงง ชานยอลคิดว่าในตอนนั้นแพคฮยอนคงจะงงที่เห็นสภาพร่างกายที่สุดจะโทรมของเขา หลังจากนั้นไม่นาน ภาพทุกอย่างก็มืดไป นอกจากชานยอลจะฝันดีที่เห็นว่าแพคฮยอนยืนอยู่หน้าห้องของเขาแล้ว

 

 

เขายังฝันต่ออีกว่าแพคฮยอนพยุงร่างที่หมดสติของเขาเข้ามาในห้อง จัดให้เขานอนบนเตียงอย่างสบาย ๆ ก่อนที่เจ้าคนตัวเล็กจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำและกลับออกมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กและผ้าขนหนูผืนเล็กในมือ ชานยอลสัมผัสได้ถึงความเย็นจากผ้าขนหนูที่แพคฮยอนใช้เช็ดตัวเขาทีละส่วน ไล่จากใบหน้าลงไปยังลำคอ แผ่นอก ท่อนแขนทั้งสองข้าง หน้าท้องและขาทั้งสองข้าง ชายหนุ่มนักดนตรีหลับตาพริ้มพร้อมกับความสุขที่ปริ่มล้นในใจ แม้จะเป็นเพียงในฝันแต่ชานยอลก็มีความสุข เขามีความสุขเสมอที่ได้รับสัมผัสที่อ่อนโยนจากแพคฮยอน

 

 

ดวงตากลมโตของชายหนุ่มค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ในเมื่อรู้สึกตัวแล้วมันคงยากที่จะกลับไปหลับฝันดีแบบเดิมได้อีก ชานยอลจึงตัดสินใจค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ เขารู้สึกสบายตัวขึ้นนิดหน่อย ลมหายใจที่เคยร้อนของเขาในตอนนี้มันลดอุณหภูมิลงบ้างแล้ว แม้ว่าจะรู้สึกปวดหัวและยังเจ็บคออยู่ แต่ชานยอลก็รู้สึกสบายตัวขึ้นมาก

 

 

ฟื้นสักที นายหลับไปหกชั่วโมงเลยนะ ฉันจะบ้าตายเสียงคุ้นเคยที่เอ่ยขึ้นข้างเตียงทำให้ชานยอลค่อย ๆ หันกลับไปมอง คนป่วยรู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยที่เขาเห็นว่าแพคฮยอนนั่งอยู่บนเตียงข้างเขา คนตัวเล็กกำลังไล่เปลี่ยนช่องโทรทัศน์เอาตามใจชอบและแน่นอนว่าชานยอลไม่มีทางว่าอะไรแพคฮยอนได้อยู่แล้ว

 

 

ฉันยังไม่ตื่นเหรอเนี่ย ?” มือกีต้าร์หนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเองแต่แพคฮยอนได้ยินมันเต็มทั้งสองรูหู ชานยอลนึกแปลกใจตัวเองอยู่ไม่น้อย เขาว่าเขารู้สึกตัวตื่นแล้วแต่ทำไมแพคฮยอนถึงยังนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาแบบนี้ล่ะ ? มันไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่แพคฮยอนจะมาที่นี่เพราะเจ้าตัวไม่รู้ว่าเขาพักอยู่ที่ไหน

 

 

ก็นายตื่นอยู่นี่ไงแพคฮยอนเถียง ในขณะที่ชานยอลเบิกตาขึ้น ในฝันเขาสามารถเถียงกันได้ด้วยเหรอ ?

 

 

ไม่หรอก ฉันอาจจะยังไม่ตื่นจริง ๆ ก็ได้ แพคฮยอนจะมาอยู่ที่ห้องของฉันได้ยังไงล่ะ แถมยังมานั่งอยู่ข้าง ๆ ฉันแบบนี้อีก มันเป็นไปไม่ได้แน่ๆในเมื่อชานยอลคิดว่านี่คือความฝัน เขาจึงตัดสินใจเอ่ยพูดทุกอย่างที่คิดออกมา

 

 

โอ๊ย !ชานยอลร้องขึ้นมาพร้อมกับสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อแพคฮยอนเอื้อมมือมาหยิกแขนของเขา

 

 

ถ้าเจ็บก็แสดงว่านายไม่ได้ฝัน เพ้อเจ้ออะไรอยู่ได้ ป่วยจนสมองกลับแล้วหรือไงคนตัวเล็กบ่นออกมาอย่างหัวเสีย เขารู้สึกแปลก ๆ อยู่ไม่น้อยเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ของชานยอล นี่แสดงว่าชานยอลคงมองว่าเขาไม่มีทางญาติดีกับอีกฝ่ายเลยสินะ ถึงได้เพ้อเจ้อว่าตอนนี้เห็นเขาอยู่แบบนั้นนั่นคือความฝันของตัวเอง

 

 

แพคฮยอนจริง ๆ เหรอ ?”

 

 

ก็จริงน่ะสิ ฉันรู้ที่อยู่ของห้องนายเพราะมันมีบอกอยู่ในโทรศัพท์ยังไงเล่า ลืมโทรศัพท์เอาไว้ที่ห้องของฉันก็ไม่คิดจะสนใจเลยหรือไง เดือดร้อนฉันต้องเอามาคืนอีก มันใช่เรื่องไหมเนี่ย !แพคฮยอนบ่นออกมาด้วยความหงุดหงิดใจ วันนี้ทั้งวันเขาไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั่งเฝ้าคนป่วยที่เดี๋ยวก็ละเมอ เพ้ออะไรออกมาก็ไม่รู้ เดี๋ยวก็น้ำตาซึม เดี๋ยวก็นอนกระสับส่าย แพคฮยอนคิดว่าชานยอลตอนป่วยนี่ดูแลยากกว่าตอนที่ปกติเป็นไหน ๆ

 

 

โทรศัพท์ฉันอยู่ที่ห้องนายเหรอ ?”

 

 

ก็ใช่น่ะสิ มันกระเด็นเข้าไปอยู่ใต้โซฟาตอนนายออกจากห้องก็เลยมองไม่เห็นล่ะมั่งแพคฮยอนยักไหล่พูดออกมาอย่างสบาย ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดกับอีกฝ่ายด้วยท่าทางที่แตกต่างออกไป นั่นเป็นเพราะชานยอลกำลังป่วยและแพคฮยอนรู้สึกผิด เพราะเขารู้ดีว่าการที่ชานยอลป่วยแบบนี้เป็นเพราะเขาเองที่ปล่อยให้อีกฝ่ายต้องนอนทนหนาวอยู่บนพื้นแข็ง ๆ ของห้องตัวเองตลอดทั้งคืน

 

 

ขอโทษที่ทำให้นายต้องลำบากนะชานยอลเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกผิด แพคฮยอนพยักหน้ารับคำนั้นไว้และไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก เขานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะกระแอ้มถามออกมาเบา ๆ

 

 

หิวหรือเปล่า นายยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่ชานยอลพยักหน้ารับและนั่นจึงทำให้แพคฮยอนลุกออกจากเตียงนอนของคนตัวสูง เดินเข้าไปในครัวเปิดตู้เย็นเพื่อมองว่าวัตถุดิบที่พอจะทำอาหารง่าย ๆ สำหรับคนป่วยโดยไม่คิดเอ่ยปากขออนุญาตเจ้าของห้องเลยแม้แต่น้อย

 

 

ชานยอลนอนมองภาพของแพคฮยอนที่เดินไปเดินมาในห้องของตัวเองด้วยความสุขใจ เขาอยากรู้สึกแบบนี้มานานแล้ว มีแพคฮยอนวนเวียนอยู่ในห้องเดียวกัน คอยดูแลเขาในตอนที่เขาป่วย แม้ว่ามันดูจะเป็นไปได้ยาก แต่ชานยอลก็ดีใจ ดีใจมาก ๆ ที่เขาได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้

 

 

หลังจากนั้นไม่นานแพคฮยอนก็เดินกลับมาที่เตียงของชานยอลอีกครั้งพร้อมกับชามข้าวต้มหอมกรุ่นในมือ ชานยอลรับชามข้าวต้มมาถือเอาไว้ก่อนที่จะตักเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย แพคฮยอนมองคนป่วยที่ดูจะมีความสุขกับข้าวต้มตรงหน้าก่อนที่จะเอ่ยถามออกมา

 

 

แล้วนายเก็บพวกยาแก้ไข้ แก้ปวดหัวเอาไว้ที่ไหน ฉันจะไปหยิบให้

 

 

อยู่ในลิ้นชักชั้นสองตรงนั้นน่ะคนตัวเล็กพยักหน้ารับก่อนที่จะเดินไปค้นลิ้นชักเพื่อหากระปุกยาแก้ไข้อย่างที่ชานยอลบอก หลังจากนั้นไม่นานคนตัวสูงที่ทานข้าวทานยาเสร็จเรียบร้อยก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง โดยมีพยาบาลที่วันนี้ดูจะใจดีเป็นพิเศษอย่างแพคฮยอนคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง

 

 

อย่าเพิ่งกลับเลยนะ มันดึกแล้ว อยู่กับฉันก่อนได้ไหม ?” มันเป็นประโยคขอร้องของชานยอลที่เอ่ยอ้อนวอนให้แพคฮยอนอย่าเพิ่งทิ้งให้เขาอยู่เพียงลำพังในค่ำคืนนี้ ชานยอลไม่อยากให้เขาต้องหลับไปเพียงลำพัง ยิ่งได้สัมผัสความสุข มันก็ยากจริง ๆ ที่จะต้องทำใจปล่อยให้มันหลุดมือไป

 

 

แพคฮยอนนิ่งค้างไปครู่หนึ่งกับคำขอของชานยอล เขาเหลือบมองนาฬิกาที่บ่งบอกว่านี่เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว รถไฟคงหมดไปแล้ว เช่นเดียวกับรถโดยสารอื่น ๆ และเพราะแพคฮยอนไม่ได้เอารถมามันคงจะลำบากอยู่ไม่น้อยกับการที่เขาต้องกลับคอนโดของตัวเองที่อยู่ห่างไกลจากที่นี่

 

 

 

กินยาแล้วก็นอนไปเถอะแพคฮยอนเลี่ยงที่จะตอบคำถามทั้ง ๆ ที่เขารู้ดีอยู่แล้วว่าคำตอบมันคืออะไร อาจจะเป็นเพราะกลัวเสียฟอร์มหรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้เขาเลือกที่จะเลี่ยงคำตอบของคำอ้อนวอนนั้น

 

 

อย่าเพิ่งกลับเลยนะแพคฮยอน อยู่ด้วยกันนะคราวนี้น้ำเสียงที่ชานยอลเอ่ยขึ้นอีกครั้งมันเปลี่ยนไปเป็นการอ้อนวอนที่มากกว่าเดิม แพคฮยอนจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากพยักหน้าตอบตกลงอย่างเงียบ ๆ แทนการเอ่ยพูดอะไรออกมา แต่เพียงแค่เท่านั้นก็เรียกรอยยิ้มของชานยอลได้เป็นอย่างดี

 

 

ชานยอลไม่รู้ว่าแพคฮยอนจะรู้ถึงความนัยของประโยคที่ว่าอยู่ด้วยกันเมื่อครู่ของเขาหรือไม่ แต่ที่เขาเอ่ยออกไป มันไม่ใช่เพียงแค่คืนนี้เท่านั้นที่เขากำลังขอร้องให้แพคฮยอนอยู่ด้วยกัน

 

 

แต่มันหมายถึงช่วงเวลานับจากนี้ ที่เขาอยากจะมีพยอนแพคฮยอนคนนั้นอยู่ด้วยกันกับเขาไปอีกนานแสนนาน



 

ตอนนี้ยาวมากกกก แอ่ก ~ หลายคนอยากให้สองคนนี้ได้มีช่วงเวลาดี ๆ กันบ้าง
อิอิจัดไปเลยจย้าาา แล้วเดี๋ยวมารอดูกันว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีกหลังจากนี้ กิ ___ กิ 
ประกาศนิดหนึ่งว่าเนื่องจากงานฟิคเลื่อนออกไป เราจึงเปลี่ยนวันนัดรับสำหรับคนที่สั่งฟิคเม้ลท์ และ เจลาโต้
เป็นวันที่ 1 มีนาคม 2557 ที่ร้าน TOM N TOM Siam Center ชั้น 4 นะคะ 
มารับหนังสือได้วันนั้น เราไปพร้อมกับซีมีค่ะ ~ 
สุดท้ายนี้ขอบคุณสำหรับทุกแท็กในทวิตและคอมเม้นท์ในเด็กดีมากเลยนะคะ 
ยังไงก็ฝากฟิคเรื่องนี้ด้วยน้า แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ <3
#ฟิคบทบ 
@mmeawchy 







© Tenpoints!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1,441 ความคิดเห็น

  1. #1379 HUNHUN. (@korawan333) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 21:57
    ทำให้ดีที่สุดนะ.. อะไร?5555555555555555
    #1379
    0
  2. #1355 cat_casper (@cass_per) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 21:48
    แบค คิดอย่างนั้นแหละดีแล้วลูก รักก็รัก ต้องการก็ต้องการ สิเนอะ ฝืนตัวเองทำไมกัน?
    #1355
    0
  3. #1136 คุมะนารายณ์ (@mnemosynechi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 17:22
    แอร๊ยยยยย ในที่สุดเราก็ได้อ่านโมเม้นต์ดีๆของชานเเบคบ้างเเล้วสินะ *กระซิก*
    #1136
    0
  4. #956 sungsangjoon (@sungsangjoon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 14:19
    โฮกกกกกก ตอนนี้เริ่มแคลงใจว่าโด้ไม่ได้รู้สึกอะไรกับยอลหรอก แต่โด้ต้องมีสัมพันธ์พิเศษกับท่านจงอินผู้บริหารค่ายแน่ๆ แล้วบางทีอินนี่อาจจะให้โด้คอยจับตามองยอลอยู่ว่าไม่ให้ไปยุ่งกับวงคู่แข่ง (อินี่คิดไปไกลและ อย่าสนใจเลยค่ะไรท์เตอร์ 555) แต่ตอนนี้ชานแบคน่าร้ากกก ชานอ้อนแบคมากมาย ตลกตอนที่คิดว่าฝัน แต่แบคก็มีท่าทีเปลี่ยนไปแล้วนะ กล้าที่จะเปิดเผยตัวตนแล้วใช้คำสบายๆ กับยอลมากขึ้น คงจะเริ่มทำตัวให้เหมือนเมื่อก่อนแล้วสินะ ขอบคุณมากเลยค่ะไรท์เตอร์ กำลังลุ้นกับความหวานของคู่นี้ได้ทีเลยทีเดียว อยากให้หวานกว่านี้อีกจัง แต่จะเป็นไปได้เหรอ ในเมื่อชื่อเรื่องก็บอกอยู่ว่าขม 555555 ขอบคุณมากเลยค่ะไรท์เตอร์
    #956
    0
  5. #872 e_nongnid (@e-nongnid) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 14:49
    ดีใจด้วยนะยอล ที่ฝันเปนจริงๆ ฮ่าๆๆ
    นี่ไงเขาอยุ่ตรงนี้กับแกแล้วไง 
    ต่อไปจะเกิดไรขึ้น ไรเตอร์สปอยอะะ 55555
    #872
    0
  6. #829 jkyx (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 08:02
    pause ไว้ที่ตรงนี้เลยได้มั้ย แงงงง

    ไม่อยากให้มรดราม่า TT/
    #829
    0
  7. #708 Minikyeol (@hokoy-sg) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 16:25
    รถที่คยองขึ้นนี้รถจงอินใช่มั้ย ?? ยังไงคยองกับจงอินนี้ยังงายยยยยยยย ???
    แบคดูแลชานยอลคือเขินคือฟินไปสามโลกกกกกกกกกก - ////////////// - 
    อยู่ด้วยกันปีะโยคที่ชานยอลขอร้องแบคนี้แบบเขินนน - ... - 
    #708
    0
  8. #473 bluerabbit (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 16:48
    นั่นไงงงงงงงงง



    ตอนนี้อุตส่าห์มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นแล้ว มินาก็จะใจร้ายต้มมาม่าให้เราอีกแล้วใชไหม ฮืออออออ TT^TT



    แล้วๆๆๆคยองซูออกไปกับใคร ไปกีบจงอินใช่หรือป่าววววว หุหุหุ



    สองคนนี้มีความสัมพันธ์กันอย่างไร ช่างน่าติดตาม หุหุหุ
    #473
    0
  9. #431 HalloPuiFai (@mynameisb2uty) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:26
    โหยยยย แบคฮยอนวางแผนจะทำอะไร? แต่เขินมากกก ไรท์บรรยายได้แบบเห็นเป็นภาพอะ คือฟิน คือดีงาม คือชอบ คือเขิน โอยยยย ชานหลงรักแบคมานานแล้วจริงๆสินะ แล้วแบคหละ???
    #431
    0
  10. #421 kkoy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:03
    ก็ดูรักกันออกขนาดนี้นะ แต่ก็ฟอร์มจัดไง นี่ถ้าหยอยรุคอย่างจริงจังนะได้กันไปนานแล้ววว
    #421
    0
  11. #363 ~ *FreSH MusHRoOm* ~ (@aiyagirl) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มกราคม 2557 / 16:44
    หายไวแน่เลยยอล ได้พยาบาลดีแบบนี้
    #363
    0
  12. #354 iphone-pp (@iphone-pp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 10:15
    แบคคคค เธอมีความหลังอะไรกับยอลอ่ะเราอยากรู้ ฮือออ อย่าล้อเล่นกับความรู้สึกยอลนะแบคเราขิร้องงงงง สงสารยอลนะ TT
    #354
    0
  13. #344 『 BLACK PEARL』 (@04177) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 02:04
    หลังจากมีความหวานพอกรุบกริบนี่อย่าบอกว่ามีดราม่าหนักหน่วงนะคะ ไม่เอานะคะ 5555555555
    นี่อยากรู้ความหลัง เหมือนจะมีหลายปมด้วยรึป่าว
    #344
    0
  14. #328 LUSEE - 루시 (@bbbluesky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 15:27
    การที่ชานยอลลืมมือถือไว้มันทำให้เราเกิดอาการเดจาวู

    เหมือนตอนที่แบคลืมมือถือไว้เลยแฮะแต่จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ

    คนตัวเล็กก็มาหาถึงห้องแถมยังรับหน้าที่พยาบาลคอยดูแลคนป่วยชอบเพ้ออีก

    อย่างนี้ต้องให้รางวัลคุณพยาบาลแบบจัดหนักด้วยล่ะชานยอล

    ><



    จงอินแปดร้อยล้านเปอร์เซ็นต์อ่ะ

    หรือบางทีคยองอาจจะไม่้ได้ชอบชานยอล

    เอาแล้วสิแต่ที่แน่ๆ...

    จงอิน...หนูพาคยองไปจัดการเลยนะร้ายนัก><
    #328
    0
  15. #308 BelyP (@proppy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 21:54
    ชานยอลเพ้อขนาดนี้แสดงว่าเมื่อก่อนคงมีความรู้สึกดีๆให้กันใช่ป่ะ

    แอบคิดได้มั้ยว่าเป็นแฟนเก่า หรือเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ

    ติดตามนะคะ พี่ไรต์สู้ๆค่ะ
    #308
    0
  16. #306 ♥kaejaa♥ (@ilove-kz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 17:24
    เนี่ย ก็ดูชานยอลรักแบคดีจะตาย แต่ทำไมสองคนนี้ถึงต้องแยกกันล่ะ
    ทำไมอยู่คนละวง ทำไมถึงไม่อยู่ด้วยกัน 
    #306
    0
  17. #305 TOONuknik (@toonuknik) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 14:03
    คยองขึ้นรถจงอินป่ะะ แอร้ยย มีซัมติงอะไรกันน แอบสงสารแพคตอนเอาโทรศัพท์ชานยอลโทรหาตัวเองTT แต่สุดท้ายนางก็ใจดียอมชานยอล อิ_อิ
    #305
    0
  18. #304 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 12:37
    รถที่มารับคยองเป็นรถจงอินหรือเปล่า เพราะแบคบอกว่าเห็นจงอินเดินออกมาแล้วคยองก้อตามออกมา น่าสงสัยนะเนี้ย
    #304
    0
  19. #303 Malangzz (@mymalang1127) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 10:54
    จงอินกับโด้ไปไหนด้วยกัน
    มีอะไรในกอไผ่ป่าว แล้วที่หึงชานยอลเพื่ออะไร

    คือแบคก็ยังรักยอลมากอ่า
    จะมีหนทางไหนที่จะกลับมารักกันได้เหมือนเดิมเนี่ย
    ทิฐิแบคมันค้ำคอสูงเกินไป
    #303
    0
  20. #302 Xtabi (@first--2) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 08:51
    ชานยอลเวลาป่วยนี่เรียกคะแนนสงสารจากคนอ่านได้เยอะเลย หายไวๆนะ;-;
    ตอนนี้หวานกันเบาๆให้คนอ่านฟินกันเล่นๆไปก่อนใช่มะ
    #302
    0
  21. #301 *Aphorist* (@beloved_yeye13) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 02:31
    อย่างน้อยแบคก็ใจดีกับยอลล่ะนะ TT
    #301
    0
  22. #300 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 01:44
    ตอนนี้หวานเบาๆอ่ะ ฮ่าๆๆ
    ทำไมชานยอลแลน่าสงสารจัง
    #300
    0
  23. #299 vyochi (@vyochi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 23:45
    งืออออออออ

    ดีกันน้าาา
    #299
    0
  24. วันที่ 23 มกราคม 2557 / 23:10
    ใช้โอกาสที่ป่วยให้เป็นประโยชน์ ป่วยแล้วอ้อนใหญ่เชียวนะชาน
    #298
    0
  25. #296 `ตูดหมึก (@pangziiz7755) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 22:44
    ดูแลอย่างดี .///.
    #296
    0