Don't need [MarkBam]

ตอนที่ 6 : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 956 ครั้ง
    11 มี.ค. 62



จากที่คิดไว้ว่ามันจะไม่วุ่นวายไปมากกว่านี้แล้วแท้ๆ เพราะผมก็แสดงออกอย่างชัดเจนนะว่าไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับพี่มาร์คอีก

แต่ตอนนี้ผมขอคิดใหม่

ร่างบางถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะเริ่มชินเสียแล้วกับเหตุการณ์แบบนี้

“ เธอต้องการอะไร “ ผมถามคนตรงหน้าที่แสดงอาการไม่พอใจมากๆอยู่ออกไป

ก็งงนะว่าไม่พอใจอะไรนักหนา เพราะผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย

“ เหอะ ต้องการอะไรงั้นหรอ ฉันต้องการให้นายเลิกยุ่งกับพี่มาร์คส้ะ ”

เสียงแหลมบาดหูถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากสีสดที่ชอบแขวะผมเป็นประจำเวลาที่ได้เห็นหน้า

บ้าแล้ว...

ก็บอกแล้วไงว่าผมไม่เคยไปยุ่งกับพี่เขา

        และถ้าผมเดาไม่ผิด ที่เธอมายืนด่าผมฉอดๆอยู่แบบนี้คงเป็นเพราะเมื่อเดือนก่อนวันที่พี่มาร์คมาที่นี่ วันนี้ผมต่อยหน้าเขาไปทีนึงแต่เธอดันเห็นแค่ตอนแรกๆเท่านั้น ซึ่งมันก็ผ่านมานานแล้วด้วย

เหอะ

จะอะไรนักหนา ก็แค่หาคนใหม่มันยากมากนักรึไงนะ ผู้ชายดีๆก็มีเยอะแยะ แถมยัยนี่ไม่รู้ลึกรู้จริงด้วยซ้ำยังมีหน้ามาด่าคนอื่นอีก

“ .... ”

“ อย่ามาเงียบนะแบมแบม ”

            “ เราจำเป็นต้องคุยกับเธอด้วยหรือไง ” ผมตอบเธอก่อนจะใช้ลิ้นดุนแก้มของตัวเองเล่น แต่ไม่ทันระวังเมื่อมือของอีกฝ่ายกระทบลงบนแก้มเนียนจนขึ้นสี

เพี้ยะ

 

เหิมเกริม !

กล้าตบหน้าผมด้วยหรอ  

มันจะมากเกินไปแล้วนะเว้ย

นี่คิดว่าตัวเองเป็นนางร้ายในละครหลังข้าวหรือไง

 

“ ทำอะไรกันน่ะ !  ”

จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลังผม เสียงที่คุ้นมากจนไม่ต้องให้เดาว่าเป็นใคร

พี่มาร์ค...

ผมเอามือลูบแก้มตัวเองที่เจ็บเพราะถูกตบจนเป็นปื้นแดง แต่จะให้ผมต่อยหน้าเธอคืนมันก็ดูไม่ใช่ลูกผู้ชายเท่าไหร่ แถมที่นี่ก็เป็นมหาลัย...

พี่มาร์คเดินเข้ามาก่อนจะมองหน้าผมสลับกับอีกคน เธอทำหน้าไม่ถูกแต่ก็โกหกออกไปส้ะจนคิดว่าถ้าพี่มาร์คเชื่อนี่ก็เริ่มเข้าข่ายไม่มีหัวคิดแล้วนะครับ

“ ไอรีน คะ คือ แบมแบมกับไอรีนเราคุยกันนิดหน่อยน่ะคะพี่มาร์ค ”

แหม...

อยากจะแหมให้ไปถึงจักรวาล...

พูดออกมาได้ไงว่าแค่คุยกันน่ะห้ะ !

“ ว่าแต่พี่มาร์คมาทำอะไรที่นี่ หรือว่า...คิดถึงไอรีนคะ ”

        ผมเบือนหน้าเพราะไม่อยากมองแล้วทำท่ากับโก่งคออ้วก แต่โชคไม่ดีที่หันข้างผิดทำให้สายตาของอีกฝ่ายเห็นรอยแดงปื้นบนแก้ม

“ แบมแบม ”

อ่า พี่มาร์คคงน่าจะรู้แล้ว

อันที่จริงก็น่าจะรู้ตั้งแต่ที่อีกคนเดินมาแล้วด้วย ผมว่านะ

“ แก้มไปโดนอะไรมา ”

ในเมื่อเลือกที่จะถามทั้งที่เห็นๆกันอยู่ ผมตอบให้ก็ได้ !

“ ผมโดนตบครับ จากผู้หญิงของพี่นั่นแหละ เป็นไง รู้หรือยังว่าเพราะพี่ที่ทำให้ผมต้องเจออะไรแบบนี้  

ผมว่าอย่างหัวเสีย ทั้งโมโห ทั้งเจ็บตัว

ถ้าอีกฝ่ายยอมตกลงกันง่ายๆตั้งแต่ทีแรกผมก็ไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ได้แทบทุกวี่ทุกวันหรอก

เบื่อนะครับ ท้อแล้วกับผู้หญิงของพี่เขาน่ะ

 

สิ้นคำของแบมแบม

ตาคมจึงเสมองไปทางดาวคณะวิศวะที่ยืนนิ่งอยู่อย่างเดาทางไม่ออก 

ไอรีนรู้สึกได้ถึงไอเย็นบางอย่างที่กำลังแผ่ออกมา จากคนที่เธอหลงรักมาตลอด เธอกัดริมฝีปากของตัวเองแน่น พยายามสบสายตาที่อีกฝ่ายส่งมาแต่แล้วก็ต้องหลุบต่ำลงเพราะทนแรงกดดันนี้ไม่ไหว

พี่มาร์คไม่ได้ทำหน้าโกรธ แต่เธอก็ไม่สามารถที่จะเอ่ยประโยคอะไรออกมาได้อีก

มีเพียงความรู้สึกกลัว เท่านี้จริงๆที่เธอสัมผัสได้ในเวลานี้

           “ อย่ายุ่งกับแบมแบม ” เจ้าของเสียงทุ้มต่ำเอ่ยประโยคด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนหญิงสาวต้องสะดุ้ง พี่มาร์คไม่เคยปกป้องแบมแบมเลยสักครั้ง  ไม่เคยเลยตั้งแต่ที่รู้จักกันมา

“ มะ หมายความว่ายังไงคะ ไอรีนไม่ได้ทำนะ แบมแบมโกหก ” เธอพูดพร้อมด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยด้วยความกลัว แต่เต็มไปด้วยความโกรธที่มันปกปิดไม่มิด

มาร์คไม่ตอบ เขาก้าวเข้าไปหาคนตัวเล็กก่อนที่จะก้มหน้าลง มือหนาค่อยๆ เอื้อมไปลูบรอยแดงเด่นชัดบนแก้มนิ่มที่ยังไม่จางหายอย่างแผ่วเบา โดยไม่สนใจสายตาของใครอีกคนที่กำลังมองภาพนั้นด้วยอิจฉาความริษยา มือเรียวของเธอกำเข้าหากันพร้อมกับจิกเล็บแน่น

เธอเกลียดแบมแบม...

ขาเรียวพาร่างระหงส์ของตัวเองออกมาจากบริเวณนั้น เพราะไม่สามารถทนดูได้อีก

แต่เธอจะไม่มีทางยอมแพ้ พี่มาร์คต้องเป็นของเธอ

 

มืออุ่นที่คุ้นเคยของพี่มาร์คสัมผัสบนใบหน้าของผมอย่างแผ่วเบา ต่างจากเวลานั้นโดยสิ้นเชิงที่มันไม่ได้นุ่มนวล แต่กลับเต็มไปด้วยความแข็งกระด้าง 

จู่ๆ ก็รู้สึกได้ว่าขอบตาของตัวเองกำลังร้อนผ่าว 

ผมยังจำมันได้ดีเสมอ มือเล็กจัดการปัดมันออกอย่างไม่พอใจนัก

ไม่ชอบ

แล้วก็อย่ามาจับด้วย

“ แบม ”

           

           “ อย่ามายุ่งกับผม ผมขอร้อง “ น้ำเสียงจริงจังเจือความเหนื่อยล้าเอ่ยออกมาจากริมฝีปากอิ่ม 

           ในเวลานี้ผมไม่อยากที่จะเห็นหน้าของอีกฝ่ายเอามากๆ 

          “ แล้วพี่ก็ช่วยจัดการพวกผู้หญิงของพี่สักทีเถอะครับ เพราะผมชักจะทนไม่ไหวเต็มทีแล้ว ” ผมพูดอย่างเหนื่อยอ่อน ซึ่งมันคงแสดงออกผ่านทางสีหน้าออกไปหมดแล้ว เพราะอีกฝ่ายดูเหมือนจะชะงักไป

 

 

“ ฉัน.. ขอโทษ... ”

 

 

คงเป็นคำพูดเดียวที่มาร์คจะพูดได้ในเวลานี้

หลายนาทีก่อนเขาได้รับข่าวจากแทคฮยอน ว่าบุคคลตรงหน้ากำลังมีปัญหา เขารีบจัดการกับภาระงานที่คณะก่อนจะรีบบึ่งรถอย่างรวดเร็วมาที่นี่ เป็นกังวลว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาบ้าง จะเกิดเรื่องแบบที่ตัวเขาคิดไว้หรือเปล่า

และมันก็จริง

แต่มันผิดคาดจากเดิมตรงที่ไอรีนไม่ได้ทำเพียงแค่พูด มือเรียวของเจ้าหล่อนตวัดตบถูกแก้มนิ่มของแบมแบมเข้าอย่างจัง ซึ่งทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของมาร์ค

เขาทำได้เพียงแค่เอ่ยถาม คนตัวเล็กที่แก้มแดงขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น  เพียงแต่เขารู้สึกแย่เกินกว่าที่จะพูดอะไรออกมาได้ว่าสาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ มันก็มาจากตัวเขาเอง

รู้สึกผิดมากๆ ... เขาไม่อยากเชื่อเลย

ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยมีเรื่องแบบนี้อยู่ในเสี้ยวความคิดของตัวเองเลยด้วยซ้ำ แต่ทว่าตอนนี้ความรู้สึกของเขามันไม่ได้ดำเนินไปในทิศทางเดิมอีกต่อไปแล้ว 

มาร์คยอมรับว่าตัวเองโมโหมาก ไอรีนไม่ยอมทำตามข้อตกลงของเขาที่ให้ไว้กับเธอ แถมเธอยังดื้อด้านกล้าทำร้ายร่างบางตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัวต่อคำขู่

ไอรีนจะต้องได้รับการสั่งสอนจากเขา ว่าเจ้าตัวไม่ควรมาเล่นกับไฟตั้งต้น

เพราะมาร์คต้วนไม่เคยเป็นคนดี

 

“ เจ็บมากหรือเปล่า ”

คนอายุมากกว่าถามออกไปด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงที่คิดว่าปกติที่สุด มาร์คกำลังประหม่าอีกครั้ง เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ตัวเขาพูดดีๆกับอีกฝ่าย ไม่เคยเลยตั้งแต่ที่รู้จักกันมา

ตอนนี้มันทั้งตื่นเต้น...และรู้สึกผิดในเวลาเดียวกัน

 

“ .... ”

ผมไม่ได้ตอบอะไรไป เพราะไม่รู้ว่าตัวเองต้องรู้สึกยังไงกับพี่มาร์คในเวลานี้  ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงทำเหมือนว่าตัวเองกำลังรู้สึกผิด กำลังแคร์ความรู้สึกของผม 

พี่มาร์คน่าจะชอบแบบนี้แล้วไม่ใช่หรอ แบบที่ไม่มีผม ไม่ต้องรำคาญ ไม่ต้องทนอยู่กับสิ่งที่ตัวเองเกลียดอีก

มันก็น่าจะเป็นแบบนี้ไม่ใช่หรอ

แล้วทำไมถึงยังไม่ปล่อยให้ผมไปสักที ทั้งที่ผมกำลังพอใจตัวเองในเวลานี้มากที่สุดแล้วแท้ๆ 

ไม่ต้องรู้สึกอะไรกับใคร 

ไม่ต้องมานั่งเสียใจให้กับใครอีก...แค่ได้อยู่กับสิ่งที่มันสมควรอยู่กับผมจริงๆ 

ผมก็แค่ต้องการเท่านี้ ..

“ ผมไม่พร้อมคุยกับพี่เท่าไหร่ ”

“ ขอตัวก่อนนะครับ ”

 

“ เดี๋ยวก่อนสิ ”

ผมกำลังจะหมุนตัวหันหลังเพราะไม่อยากอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่ แต่ทว่าเสียงของอีกฝ่ายมันทำให้ผมต้องยืนอยู่ที่เดิม ผมจ้องมองใบหน้าของคนตรงหน้า อยากให้เขารู้ว่าที่ผ่านมาผมพยายามที่จะจบเรื่องทุกอย่างมากแค่ไหน

“ ฉัน.. ”

มาร์คสบตากับคนอายุน้อยกว่าที่สีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึก เขาก้าวขยับเข้าไปหา แต่อีกฝ่ายกลับขยับถอยห่างออกไป

มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกเลยในเวลานี้

เขารู้สึกแย่ มันหน่วงๆ ที่หัวใจ รู้สึกเหมือนกับบางอย่างกำลังจะจากเขาไป

 

“ พี่มาร์ค...อย่าให้ผมต้องพูดเรื่องเดิมซ้ำๆอีกเลย ” ผมพูดอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจออกมา

 

เพราะตอนนี้ผมเหนื่อยเหลือเกิน

 

 “.....”

มาร์คพูดไม่ออกอีกครั้ง เขามองเข้าไปในนัยน์ตาของอีกฝ่าย มันสะท้อนความเหนื่อยอ่อนและความสับสนกลับมา แต่ไม่มี .. ไม่มีความรู้สึกรักอยู่ในดวงตาของอีกฝ่ายเหมือนอย่างเคย


และเขาก็พึ่งรู้


ว่าความเจ็บปวดที่บางคนถูกเมินมาตลอดมันเป็นยังไง


“ ฉันจะไม่ถอนหมั้นกับนาย ไม่มีวัน.. ” 

คำพูดที่ไม่คิดจะเอ่ย ความรู้สึกที่ไม่เคยคิดว่ามันจะเริ่มก่อตัวขึ้นมา ในวันที่คนตรงหน้าเปลี่ยนไปเป็นคนละคน วันที่คนตรงหน้าไม่ได้ให้ค่ากับเขาอีกแล้ว แต่เขากลับเรียกร้อง เขารั้งเอาไว้ ให้อยู่กับตัวเขาเหมือนที่ผ่านมา  


หน้าสมเพชตัวเองจริงๆ

 

“ ผมไม่ตลกกับมุขของพี่อีกแล้วนะพี่มาร์ค อย่ามาเล่นกับความรู้สึกของผม เพราะถึงตอนนี้ผมจะยังไม่ได้รักพี่ แต่ถ้าวันนึงผมเกิดรักพี่ขึ้นมา ผมไม่อยากเสียใจอีกแล้ว “

 

“......”

นั่นสินะ

เขาจำได้ดี เขาพูดย้ำกับตัวเอง กับคนตรงหน้า กับคนรอบๆ ตัวเสมอว่าเขาไม่เคยรัก มันคงไม่แปลกถ้าอีกฝ่ายจะเกลียดเขาไปแล้ว มันคงไม่แปลก.. ถ้าจะไม่ให้โอกาสกันอีก

เพราะเขามันเลวเอง 

“ ขอร้องอีกครั้งนะครับ ช่วยปล่อยผมไปได้ไหม ” น้ำเสียงสุภาพสั่นๆเพราะพยายามควบคุมตัวเองถูกเปล่งออกมาอย่างยากลำบาก แต่สุดท้ายแล้วผมก็ไม่เคยห้ามไม่ให้น้ำตามันไหลออกมาได้   ทั้งที่ความรู้สึกของผมที่มีต่อพี่มาร์คมันก็ไม่ได้เป็นแบบเดิมแล้ว มันไม่ได้รู้สึกอะไรกับอีกฝ่ายแล้ว แต่ทำไมถึงได้รู้สึกเจ็บ ไม่เข้าใจว่าทำไมน้ำตาถึงได้ไหลออกมา ผมไม่เข้าใจมันเลย...

“ ฉัน ..

“ ทำให้นายไม่ได้หรอกแบมแบม “

 

“ ฮึก.. ”

พรึบ

ร่างทั้งร่างถูกกอดเข้าหาลำตัวหลังจากที่หยดน้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม เป็นภาพที่ไม่น่าดูสำหรับคนที่มองเห็นมันอย่างเขา

เพราะมาร์คอ่อนไหว

อ่อนไหวกับน้ำตาของบางคน

ทั้งที่เมื่อก่อนเกลียดมันแทบแย่ ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยสนใจ ทั้งที่เมื่อก่อน เขาเองก็ไม่เคยปลอบใคร

เขาปล่อยให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดร้องไห้ต่อหน้านับครั้งไม่ถ้วน โดยไม่เหลียวมอง ไม่เคยแคร์ความรู้สึก ไม่เคยปลอบ .. เขาเป็นคนใจร้าย ทุกคนกล่าวหาว่าเขาเป็นคนใจร้าย.. เขายอมรับ เขาไม่มีข้อโต้แยงใดๆ เพราะที่ผ่านมามันดำเนินไปแบบนั้นจริงๆ


เพียงแต่ต่อจากนี้ .. มันคงจะกลายเป็นอดีตที่ค่อยๆ เลื่อนลางลง


 “ แบม...  ชู่ อย่าร้อง ”

มือหนาค่อยๆ เลื่อนมาลูบแผ่นหลังบางอย่างแผ่วเบาคล้ายกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะเจ็บ รู้สึกถึงความเปราะบางของคนที่อยู่ในอ้อมกอดแล้วหัวใจของเขาก็เริ่มกระตุก

มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด

ทั้งที่แต่ก่อนปากก็พร่ำบอกว่าเกลียดแทบตาย แต่สุดท้าย .. คนที่ปากเอาแต่จะผลักไสกลับเป็นคนที่เขาไม่คิดอยากจะปล่อย ไม่อยากให้หลุดมือไปแล้วในตอนนี้

 

แค่คิดก็ทนไม่ได้

 

แค่คิดว่าถ้าเจ้าตัวกลายเป็นของคนอื่น มันยิ่งทนไม่ได้จนอยากจะเก็บไว้มองแค่คนเดียว

 

               “ อื้อ ปะ ล่อยผม ฮึก ”

“ ไม่... “

“ อย่าทำแบบนี้.. พี่ไม่สงสารผมบ้างหรอ ฮึก ผะ ผมไม่ได้เข้มแข็งอะไรเลยนะ ฮะ ฮึก จะทำร้ายหัวใจของผมไปถึงเมื่อไหร่.. ” เสียงอู้อี้ปนสะอื้นรอดผ่านช่องอากาศที่เหลือน้อยนิดของทั้งสอง เพราะแขนแกร่งไม่มีทีท่าว่าจะยอมคลายเอวบางลง


ผมพยายามดันตัวเองออกห่าง แต่มันกลับไม่เคยเป็นผล


ขอร้องล่ะ อย่าทำแบบนี้กับผมอีกเลย

 

“ ไม่ทำแล้ว.. จะไม่ทำร้ายนายอีกแล้ว ”

“.....”

ฉันขอโทษนะ .. ฉันขอโทษนะแบมแบม

พูดปลอบประโลมพลางอ้อนวอน .. และหวังว่าอีกฝ่ายจะให้โอกาสกับเขา สักน้อยนิดก็ยังดี

 

“ ผะ ผมไม่เชื่อ ผมไม่เชื่อพี่อีกแล้ว

“ ไม่รักกันก็ปล่อยผมไปเถอะ ฮึก ปล่อยให้ผมไปเจอคนที่ดีกว่านี้ ”

“ แบม..” 

มาร์คกดเสียงเย็น เพราะเริ่มรู้สึกโมโหกับรูปประโยคที่อีกฝ่ายพรั่งพรูมันออกมา เขาเป็นพวกควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่เก่ง เขาไม่รู้ว่าถ้าอีกฝ่ายยังพูดแบบนี้อยู่เรื่อยๆ สถานการณ์ข้างหน้ามันจะยังดำเนินไปในทิศทางเดิมอยู่หรือไม่ มันอาจจะถูกร่วมรัดให้เร็วขึ้น ถ้าความอดทนของเขามันหมดลงไป

“ ผม ฮึก จะไปจากพี่ ฮึก จะไปจากพี่ให้ไกลๆเลย .. ผะ ผมรู้ ว่ามีคนที่รักผมจริงๆรออยู่ ผมจะรอเข อะ อื้มมมม ”

ปากหยักอุ่นร้อนทาบทับลงบนริมฝีปากอิ่มของอีกคน มันรวดเร็วไปหมดจนคนที่เป็นฝ่ายถูกจูบได้แต่มึนงง และทันทีที่ความอดทนของมาร์คนั้นหมดลง

เขาไม่ใช่สุภาพบุรุษมากพอ

ถึงตอนนี้จะรู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ เขาก็จะไม่ขอแก้ไขถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้

เขาใจร้อน ..

นั่นคือเรื่องหนึ่งที่ทุกคนรอบตัวรู้มาตลอด แต่ที่น่าแปลกคือคนที่กำลังรับรสจูบของเขากลับทำให้มันเย็นลงได้ เขาไม่ได้ทำการลุกล้ำใดๆ เพียงแค่ขบเม้มความนุ่มหยุ่นของคนอายุน้อยกว่าเบาๆ ทั้งเอ็นดูปนมันเขี้ยวในความไร้เดียงสา และเมื่อเจ้าตัวพยายามใช้อุ้งมือน้อยๆ ทุบทึ่งเขาอย่างไม่ยอมหยุด จนเขาต้องรวบข้อมือเอาไว้

 

ในตอนนั้นเองที่มาร์คคิดว่ามันช่างเป็นรสจูบที่หอมหวาน .. มันหอมกว่าใครๆ ที่เคยสัมผัสมา

 

ไม่สิ ..

ตลอดเวลาที่ผ่านมา มันไม่เคยมีรสจูบหอมหวานสำหรับมาร์คเลยต่างหาก มาร์คไม่ได้สนว่าบริเวณนี้จะมีคนเดินผ่านไปมากี่คน ไม่สนว่าใครจะพูดอะไรออกมาบ้าง เพราะเขาสนใจเพียงแค่คนตรงหน้า คนที่ตราตรึงสัมผัสของเขาจนยากที่จะหยุดมัน 

และนอกจากนี้ มันอาจจะเป็นเรื่องดีสำหรับเขาเสียด้วยซ้ำ เพราะแบมแบมถูกเขาจูบ ต่อหน้าสาธารแล้วใครจะยอมให้ลูกเสื่อมเสียชื่อเสียงกัน..  แค่นี้แบมแบมก็ไปจากเขาไม่ได้แล้ว

พนันได้เลยว่าพรุ่งนี้จะต้องมีข่าวเขากับเจ้าตัวดังไปทั่วมหาลัย แล้วเขาก็จะเป็นคนรับผิดชอบข่าวนี้เอง

 

“ อื้ออ”

ฟอดดด

               จมูกโด่งขโมยความหอมจากแก้มนิ่มแล้วยิ้มมุมปากเบาๆ ถึงอีกฝ่ายจะพูดว่าจะไปจากเขาจนทำให้เขารู้สึกแย่ แต่ตอนนี้ก็ได้กำไรกลับคืนมาแล้ว

               และแน่นอนว่าสำหรับมาร์คมันยังไม่พอ

 

แบมแบมถอยตัวออกห่าง มือไม้สั่นไปหมดเพราะมึนงงอยู่กับเหตุการณ์ แต่พอตั้งสติได้ก็จะสวนหมัดใส่ใบหน้าของคนที่ทำมึนไม่รู้ร้อนหนาว แต่ทว่า

“ ถ้าหมัดเล็กๆของนายโดนแก้มของฉันเมื่อไหร่ .. ฉันจะจูบนายจนกว่านายจะหลับคาอกของฉัน ”

               พลัก !

ไม่มีอะไรที่จะทำให้โกรธได้เท่าพี่มาร์คอีกแล้ว

ผมจัดการต่อยคนตรงหน้าไปหนึ่งทีเพราะแรงโกรธที่ไม่สามารถยับยั้งได้ ผมไม่ได้สนใจว่าเมื่อกี้อีกฝ่ายเพิ่งจะพูดอะไรออกมา ผมโกรธที่ไม่เคยทำอะไรได้เลย โกรธจนต้องร้องไห้ออกมาอีกรอบ ผมยืนร้องไห้เหมือนคนบ้าเพราะไม่รู้จะทำยังไงต่อ มันทั้งอึดอัด ไม่ชอบ ทั้งที่คิดว่าตัวเองจะสามารถจัดการไอ้เรื่องบ้าๆนี่ได้แล้วแท้ๆ แต่ก็ทำไม่ได้เลย

“ ฮึก ฮือ ” สุดท้ายแล้วผมก็เป็นคนที่แพ้แบบเดิม

 

“ อย่าร้อง .. ทำอะไรไว้ก็รับผิดชอบกับการกระทำของตัวเองด้วยแล้วกัน เพราะฉันไม่เคยพูดเล่น

ไม่ว่าเปล่า มือหนาจัดการล้วงโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาก่อนจะต่อสายโทรหาลูกน้องคนสนิทที่รอเขาอยู่แถวมหาลัย 

เขาไม่ได้อยากทำแบบนี้เท่าไหร่หรอก แต่พอเห็นอีกฝ่ายแล้วมันก็น่านัก

แถมรสจูบเมื่อกี้มันก็ทำให้เขาติดใจจนอยากจะเสพติด

“ มารับฉันที่มหาลัยด่วน ฉันไม่ว่างขับรถกลับ ” พูดจบก็จัดการตัดสายทิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วก้าวเข้าไปหาคนที่กำลังร้องไห้โยเยอยู่อย่างน่าสงสาร ที่มองยังไงๆ มันก็น่ารักมากๆ อยู่ดี

 หึ

น่ารักขนาดนี้ทำไมเขาพึ่งจะมองเห็นกันวะ

“ ปะ ปล่อยนะ ฮึก พี่มาร์คปล่อยผม ”

“ นายได้นอนหลับฝันดีแน่ ไม่ต้องกลัว ”

มาร์คจัดการอุ้มร่างบางพาดบ่าขณะที่รถยนต์คันหรูจอดเทียบท่าพอดี เขาอุ้มคนตัวเล็กในขณะที่เฉินเปิดประตูหลังให้ ก่อนแขนแกร่งจะวางอีกฝ่ายลงบนเบาะข้างในท่ามกลางเสียงโวยวายของเจ้าตัว และนักศึกษาบริเวณรอบๆที่มองมาอย่างอยากรู้

               แต่มาร์คไม่ได้สนใจ เขาออกจะชอบมันเสียอีก

“ จะ ฮึก จะ พาผมไปไหน !

 

เฉินที่มองเหตุการณ์อยู่ทางกระจกรู้ว่าเจ้านายของเขาต้องการอะไร เจ้าตัวจัดการปิดกระจกกั้นอัตโนมัติระหว่างคนขับเพื่อที่คุณมาร์คจะได้สะดวกเคลียร์กับคุณหนูของบ้านภูวกุลอย่างรู้งาน

“ จูบ จนกว่านายจะหลับ จำไม่ได้ ? ”

 

!!

 

“ มะ ฮึก ไม่นะ  ปล่อยอื้มม ”

ร่างบางลอยหวือขึ้นมาบนตักแกร่ง ก่อนร่างกายจะเริ่มอ่อนแรงเพราะรสจูบที่ถูกป้อนเข้ามาอย่างรวดเร็ว มาร์คจัดการจับข้อมือเล็กที่พยายามดันเขาให้ออกห่างจากเจ้าตัว 

แต่เชื่อสิ ว่าแรงน้อยนิดแบบนี้มันไม่สามารถสู้แรงของเขาได้หรอก เพราะฉะนั้นแบมแบมไม่มีทางหนีสัมผัสของเขาพ้น

 “ อืม .. ” 

มาร์คครางออกมา ใช้มืออีกข้างจัดการโอบไล้เอวบางที่นุ่มนิ่มจนอยากจะฟัดให้ทั่วร่าง คนที่เด็กกว่าสั่นสะท้านเพราะสัมผัสที่ไม่เคยชินได้แต่ส่งเสียงร้องประท้วง เกือบเผลอไผลไปกับมันจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ แน่นอนว่าคนที่กำลังทำให้แบมแบมปั่นป่วน ก็กำลังจะหยุดการกระทำแค่ที่จูบไม่ได้เหมือนกัน ..

มือสากเลิกสาบเสื้อนักศึกษาพอดีตัวของคนบนตักออก ขณะที่ปากหยักยังคงประกบจูบหอมหวานจนอยากจะตักตวงให้มากๆ


 “ อะ อื้อ  ” 

 

เขากำลังจะหยุดตัวเองไม่ได้อีกต่อไป ..

เพราะทุกอย่างที่เป็นแบมแบม

ความไร้เดียงสา กับความบริสุทธิ์ทำให้มาร์คยากที่จะควบคุมตัวเอง พอๆกับที่ความสามารถในการหยุดการกระทำของเขาที่ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นศูนย์ 

 

น่าแปลกใจที่อีกคนสามารถทำให้เขาเป็นได้ถึงขนาดนี้

 

               ทำให้หลงแม้กระทั่งเสียงครางอื้ออึงที่ดังออกมา

 

และยิ่งหลงเมื่อคิดว่าจูบแรกของอีกฝ่ายมันก็คือเขาเอง 

 

เพราะฉะนั้นต่อจากนี้ไป .. แบมแบมจะเป็นของใครไม่ได้ นอกจากเป็นของเขาแค่คนเดียว






**********************************************************************************************

7/12/61


อย่าด่าพี่มาร์คเย้อะะ ซงซานแล้วค่าาาา 5555. แต่นางก็จริงๆนั่นแหละ 

ขอบคุณที่ชอบนิยายไรท์นะคะ

เอ็นจอยรีดดิ้ง :)

26/12/61

merry xmas ย้อนหลังนะคะ มีความสุขมากๆ นี่คือของขวัญวันคริสต์มาสของไรท์ค่าา มาช้าดีกว่าไม่มาเนาะ 55555  ได้แต่พูดกับตัวเองว่าใจเย็นๆนะคะคุณมาร์ค

ปลไม่ต้องห่วง ยัยน้องได้เอาคืนแน่ๆค่าา

บอกคำผิดไรท์ด้วยน้าา ขอบคุณค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 956 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

977 ความคิดเห็น

  1. #966 pornpun2609 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:53
    ชอบมากค่ะ
    #966
    0
  2. #945 sophitkongkaew (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 22:53
    พี่มันหื่นละ
    #945
    0
  3. #857 Minlaneee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 00:11
    อย่าเพิ่งยอมลูก เล่นตัวอีกสักสี่ห้าตอน ให้อิพี่ปวด...เล่นๆ. 55555
    #857
    0
  4. #842 SsnnookK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 19:43
    ทำไมน้องไม่บอกที่บ้านอ่ะ คุยกับที่บ้านก็จบละนะ พฤติกรรมพี่มาร์คใครๆก็น่าจะรับรู้ได้นะคะ พี่ไม่เข้าใจอ่ะ 555555
    #842
    0
  5. #835 Baby-G (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 13:43
    อย่ามาจุ้บน้องงง โอ้ยใจแม่ มาร์คต้วนคนเห็นแก่ตัว จัดการผญ.ของตัวเองยังไม่ได้ มีสิทธิ์อะไรมาทำกับน้องแบมแบบนี้ /กำไม้มะยมแน่นนมาก
    #835
    0
  6. #790 oohsebam12 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 07:52
    เอาปากของเธอออกไปนะ มะถ้วน
    #790
    0
  7. #708 KanandKanandKan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 12:25
    ไม่น้าาาาาหนีไปแบมแบมมมมม
    #708
    0
  8. #692 dada0627 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 10:40
    ฮึ่ยยยยย เกลียดดด!!! มาทำน้องร้องไห้แล้วยังมาจูบอีก
    #692
    0
  9. #679 Spices_smile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:22
    อย่านะไรท์~ เเค่นี้ไม่พอนะะะ
    #679
    0
  10. #634 Tatarxyx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 18:59
    แบมมมมม ปล่อยลูกช้านนนน มาร์คจะมาเอาน้องแบมไปแบบนี้ไม่ได้นะ
    #634
    0
  11. #631 My love markbam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 10:34
    แบมมมมม กัดเลยลูก อย่าไปยอม
    #631
    0
  12. #611 Khampoohnaka (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 18:18
    อย่าให้มันได้น้อง น้องงงงงงงงงง
    #611
    0
  13. #540 markbammuay (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 23:22
    นังพี่มาร์คไม่สมควรได้รับการให้อภัยยยยยย กลับบ้านไปสำนึกไป๋ ช่วยน้ิงแบมด้วย!!!!
    #540
    0
  14. #535 พยอซัล. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 16:10
    พี่เมิงงงงจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีใช่ไหมอ่ะ อย่ามาทให้ำน้องเสียใจอีกนะ
    #535
    0
  15. #528 XCII (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 14:40
    พอเค้าจะไปละมารั้งไว้เลยนะทีนี่ ถ้านายทำลูกชั้นเสียใจอีกต่อไปนี้ โดน!!! รักให้มันจริงอย่างที่ปากพูดด้วย ไม่ใช่ไปมั่วที่อื่นต่อ
    #528
    0
  16. #491 LuhanBen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 21:52
    ไม่เอามาร์ค น้องจะติดโรคมั้ยอ่ะ มัคนางมั่วขนาดนั้น รับไม่ได้!!!!!! กรี้ดดดดด ลูกชั้นนน คนดีๆไปไหนหมดดด ช่วนแบมด้วยยยย ฮือออออ
    #491
    0
  17. #487 Kibibiza (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 11:53
    ออกไปจากน้องนะ
    #487
    0
  18. #480 toto (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 19:08

    พี่จะรีบไปไหน เป็นจูบแรกแล้วจะเป็นคนแรกอีก พอก่อนมั้ย

    #480
    0
  19. #478 DarkST (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 17:57
    สงสารน้อง ค่อยๆคุยอย่าทำน้อง
    #478
    0
  20. #477 Sudaratchompoo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 16:49
    เอาอิพี่ออกไป๊!!!!
    #477
    0
  21. #473 PiiProud (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 14:30
    ทำไมทำกับแบมแบบนี้
    #473
    0
  22. #465 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 11:40

    เห้ยย

    เอามันออกไปจากลูกช้านนนนน


    #465
    0
  23. #452 ppploycb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 04:04
    แงงงงงงงง พี่มาร์คใจเย็น
    #452
    0
  24. #448 BloodA93 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 02:33
    อย่าทำน้องงงงงงงงง
    #448
    0
  25. #443 eye_au (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 00:46
    อย่ารังแกน้องสิโว้ยยยยย
    #443
    0