Don't need [MarkBam]

ตอนที่ 2 : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,845
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 738 ครั้ง
    9 มี.ค. 62




          เบื่อ

          ผมมองร้านกาแฟใต้ตึกของคณะก่อนจะถอนหายใจออกมา กะว่าจะไปซื้อขนมหวานๆ มาดับความเซ็งให้ชีวิตกับยองแจสักหน่อย เพราะผมรำคาญ  สิ่งที่ทำผมหัวเสียอย่างหนึ่งคือวันนี้ผมโดนแขวะจากผู้หญิงของพี่มาร์คที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนนักหนา ไม่อยากเชื่อว่าจะเยอะขนาดนี้ด้วยซ้ำ

           ให้ตายเถอะ... แล้วสับรางยังไงเนี่ย

          “ ยองแจกินอะไร ”

          “ โกโก้ปั่นแล้วกัน ”

          “ อือ เดี๋ยวสั่งให้ ” ผมเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับยองแจก่อนจะหาที่นั่งที่เหมาะแล้วเป็นคนเดินไปสั่ง

 

          “ อะ ได้แล้ว ”

          “ เท่าไหร่ ”

          “ เราเลี้ยงเอง ” เจ้าตัวถามก่อนผมจะยื่นแก้วให้

          “ แบม... แบมโอเคแน่หรอ ”

          “ ถามทำไม เราจะไม่โอเคเรื่องอะไร ”

          “ ก็...

          เรื่องผู้หญิงของพี่มาร์คไง ” ยองแจถาม เพราะนอกจากยัยไอรีนแล้ว วันนี้ทั้งวันก็เจอแต่ผู้หญิงของพี่มาร์คที่คอยตามแซะตลอด น่ารำคาญเป็นบ้า

          “ อ๋อ เราไม่โอเคหรอก แต่ที่ไม่โอเคไม่ใช่เพราะหึงนะ เป็นเพราะเรารำคาญต่างหาก แต่นั่นแหละ ขี้เกียจจะสนใจ "

          “โธ่ แบมแบมคนดีของเรา มาให้หอมหัวทีดิ้ ” ยองแจยื่นหน้าเข้ามาใกล้แต่ก็โดนมือผมผลักออก พร้อมกับเสียงหัวเราะของผมกับเจ้าตัวที่ดังออกมา

          “ อย่าทำหน่า มันขนลุก “

          “ ไม่น่าเชื่อ ในที่สุดแบมก็เลิกวอร์ได้ซักที ”

          “ อือ เบื่อจะทำ แล้วก็จำไม่ค่อยได้ด้วยว่าเราทำอะไรแบบนี้ ” ผมพูดออกไปตามจริง ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะทำอะไรแบบนี้ด้วย น่าอายเป็นบ้า แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ประตูร้านคาเฟ่ก็เปิดออก พร้อมด้วยบุคคลที่ผมพึ่งพูดถึงไปอยู่หยกๆ

       

          พี่มาร์ค...

          มาได้ไง

          แต่จะว่าไป ผมยังไม่ได้บอกพี่เขาเลยนี่หน่าว่าไม่ต้องมารับอีกแล้ว

          “ นายคิดว่าฉันว่างมากนักหรือไง ” มาร์คพูดอย่างโมโห เขามาถึงที่นี่เมื่อสิบนาทีก่อน แต่เด็กนี่ไม่ได้อยู่ที่เดิม ถ้าสายตาของเขาแย่กว่านี้ก็คงจะไม่เห็นเด็กนี่นั่งสบายทำตัวเป็นคุณหนูอยู่ในร้านกาแฟ

          “ ทำไมเรียนเสร็จแล้วถึงไม่ไปรอฉันที่เดิม “

          “ เอ่อ ” ผมกำลังจะอธิบายแต่..

          “ น่ารำคาญ ”


          กึก

          รำคาญงั้นหรอ...

          “ ฉันเคยบอกนายแล้วว่าอย่าพยายามเรียกร้องความสนใจ แค่ฉันคอยมารับมาส่งมันยังไม่สมใจนายสินะ ”

          “ ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ ผมแค่มาซื้อน้ำ ”

          ผม ? คนตัวสูงขมวดคิ้วก่อนจะสงสัยอะไรบางอย่าง เด็กนี่ไม่เคยแทนตัวเองว่าผม แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมาคิดเรื่องไร้สาระ เพราะเจ้าตัวทำเขาเสียเวลามามากแล้ว

          “ เลิกแก้ตัวแล้วกลับได้แล้ว ฉันมีธุระ ”

          ผมกำหมัดแน่นเพราะคำพูดของอีกฝ่ายที่เพิ่งพูดออกมา 

          แก้ตัวงั้นหรอ .. 

          นี่มันบ้าอะไรกัน ผมแค่เข้ามาซื้อน้ำ จำเป็นต้องพูดจาแย่ๆใส่กันขนาดนี้เลยหรือไง

          “ ผมไม่ได้แก้ตัว พี่คิดก่อนพูดบ้างหรือเปล่า”

          “ หึ ”

          “ แบม...”

          “ ยองแจ เรากลับก่อนนะ  ”

          ปึก

          พูดจบผมก็ลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินกระแทกไหล่คนตัวสูงออกไปจากร้าน  

         ปล่อยให้มาร์คที่ยืนงงกับปฏิกิริยาของคนตัวเล็กที่พึ่งเดินออกไป  

         ทำไม...ถึงเป็นแบบนี้ไปได้


          “ เปิดประตูรถสิครับ ผมจะได้รีบกลับบ้าน ” 

          และมันยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่ เมื่อคำว่าจะกลับบ้านดังออกมาจากปากของอีกคน เพราะปกติแบมแบมจะไม่ยอมกลับบ้านง่ายๆ จะต้องให้เขาพาไปแวะห้างไม่ก็ที่ๆเจ้าตัวอย่างจะไป เขาเลยตัดความรำคาญด้วยการพาไปอย่างนั้น บางทีก็ทิ้งไว้ที่นั่นแล้วปล่อยให้กลับเอง

          แต่วันนี้ ..

          “ นายว่าอะไรนะ ”

          “ ผมจะกลับบ้านครับ รีบเปิดประตูสิ เรามีเรื่องต้องคุยกัน ” ผมพูดก่อนจะมองหน้าพี่เขานิ่งๆ เลิกใส่ใจคำพูดแย่ๆของอีกคนไปนานแล้ว

          ไม่นานประตูรถก็เปิดออก และนั้นทำให้ผมพอใจก่อนสอดตัวเข้าไป


          

          “ พี่มาร์ค ” ผมยิ้มให้พี่เขาเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “ ผมรู้ว่าที่ผ่านมาผมคงทำพี่ลำบากแย่ ” คำพูดที่ดูแปลกไปทำให้คนตัวสูงต้องพยักหน้าตาม

          “ ..... ”

          “ ขอโทษนะครับที่เมื่อก่อนรบกวนพี่ตลอดเลย แต่ต่อไปนี้ไม่ต้องแล้วหละครับ ” 

          “ นายหมายความว่ายังไง.... ”คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันคล้ายกับไม่เข้าใจ มาร์คไม่ได้หูฝาดไปหรอกใช่ไหม

          “ หมายความว่าผมจะมาเอง ไม่รบกวนแล้วครับ ” 

          คนอายุมากกว่ามองหน้าคู่หมั้นของตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ นิ่งค้างไปเพราะคำพูดที่ดูโตมากกว่าเก่า ถึงแม้เขาจะไม่อยากยอมรับ แต่เด็กนี่ทำให้เขารู้สึก ..


          “ หึ เปลี่ยนวิธีเรียกร้องความสนใจหรือไง ”

          “ ผมเปล่า ” เผลอถอนหายใจออกไปนิดหน่อยก่อนจะพูดออกมาอย่างปลงๆ 

          แล้วผมจะเรียกร้องความสนใจไปทำไม 

          “ ผมแค่คิดว่าผมกับพี่เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นหรอกครับ ถึงจะเป็นคู่หมั้นแต่ก็ไม่ได้รักกันเสียหน่อย อีกอย่าง พี่จะได้ไปหาพวกผู้หญิงของพี่ได้สะดวกกว่าเดิมไงครับ ” 


          “ .... ” 

          มาร์คนั่งนิ่งเหมือนกับปูนปั้นที่ถูกสาป พอได้ฟังคำพูดจากปากของอีกคน

          ไม่ได้รักกันเสียหน่อย  

          ไปหาผู้หญิงคนอื่นอย่างนั้นหรอ..

           ก็เด็กนี่รักเขาไม่ใช่หรือไง คอยตามหึงหวงทุกคนให้เขาปวดหัวเป็นว่าเล่น แล้วทำไมวันนี้ถึงเป็นแบบนี้

           แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไรต่อไป โสตประสาทในการได้ยินมันก็ยิ่งทำให้เขาอึ้งหนักกว่าเก่ากับประโยคถัดมาของอีกคน

          “  ผมมีอะไรจะบอกด้วยล่ะ วันนี้พวกผู้หญิงของพี่ตามรังควานผมแทบทั้งวัน ช่วยจัดการให้ผมหน่อยสิครับ บอกพวกเธอไปเลยก็ได้ว่าผมกับพี่เราไม่ได้รักกัน เขาจะได้เลิกกวนผมซักที ”

 


            .

            .

            .

       

               “ ขอบคุณนะครับที่มาส่ง ” ผมปลดคาดเบลออกจากตัวแล้วหันไปมองอีกฝ่ายที่ยังคงสีหน้าแปลกๆ หลังจากที่ผมพูดเรื่องของเราในระหว่างที่พี่เขาขับมาส่งผม 

               ผมเข้าใจ ว่าพี่มาร์คคงจะแปลกใจนิดหน่อย แต่เดี๋ยวอีกหน่อยพี่เขาก็คงชินไปเอง

               “ ผมไปนะ ” ผมยิ้มบางๆ ให้กับพี่มาร์ค ก่อนจะปิดประตูรถแล้วเดินออกมา



หลังจากที่อีกฝ่ายลงจากรถ มันก็ยิ่งทำให้มาร์ครู้สึกงุนงงเพิ่มขึ้นไปอีก เพราะเด็กนั่นไม่มีการอ้อนเขาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

แถมยังทำเหมือนไม่สนกันใจเหมือนอย่างเคย ซึ่งลึกๆ แล้วเขาก็รู้สึกได้ว่าเด็กนั่นไม่ได้สนใจเขาจริงๆ

มือเรียวเสยผมที่บดบังใบหน้าของตัวเองขึ้นอย่างลวกๆ ระบายอารมณ์ที่จู่ๆก็ก่อเกิดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

หงุดหงิด .. เขาปรายตามองตามแผ่นหลังบางของคนที่กำลังเดินเข้าไปในตัวบ้าน ทั้งท่าทาง ทั้งกระกระทำ ทุกๆ อย่างของแบมแบมดูเปลี่ยนไป

             เขามองตามไปเรื่อยๆ จนกระทั่งอีกฝ่ายถึงโถงทางเข้า ตาคมเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตา เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังยกมือไหว้แม่บ้านทุกคนที่เดินผ่านเจ้าตัว


x ! “ เขาสบถ


เด็กนั่นประสาทกลับหรือไงกัน

 

รถยนต์คันหรูถูกขับออกจากรั่วบ้านด้วยความเร็วแล่นฉิวอย่างไม่คำนึงถึงเกณฑ์ ไม่อยากคิดว่าเป็นเพราะลึกๆ แล้วในใจของเขากำลังไม่พอใจอีกฝ่าย และความรู้สึกที่เหมือนจะเริ่มตีตื้นขึ้นมา 

ทำไมวะมาร์ค เป็นแบบนี้ตัวเองก็ชอบแล้วไม่ใช่หรือไง


“ หึ ก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องเห็นหน้านายอีก ”


 

            Jackson is calling... 


“ ว่าไง ”   มาร์คกดรับสายจากเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น

( วันนี้ที่เดิมมั้ยวะมาร์ค เหงาวะ ) คนปลายสายถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

“ อือ ”

              ( เจอกันนะเว้ย )

“ กูจะไปเดี๋ยวนี้ “ 

พูดแค่นั้นเท้าก็เหยียบคันเร่งจนรถที่เดิมทีวิ่งด้วยความเร็ว เพิ่มความเร็วเข้าไปจนหน้ากลัว


และยิ่งในตอนนี้ที่ความรู้สึกมันกำลังว้าวุ่นจนอยากจะสลัดออกไป

 

 

 

ร่างสูงก้าวเข้ามาในสถานที่นัดหมายก่อนใครเพื่อน เขามองไปรอบๆร้านที่ตอนนี้ยังมีคนมาไม่เยอะเท่าที่ควรเพราะอยู่ในช่วงหัวค่ำ 

มาร์คยังไม่อยากกลับคอนโด

ขายาวก้าวเข้ามาที่เค้าเตอร์ก่อนจะยื่นบัตรวีไอพีที่ใช้เป็นประจำ พาตัวเองเดินเข้าไปนั่งในโซนที่มีความเป็นส่วนตัวค่อนข้างสูง เขาถอนหายใจออกมาก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน

 

ในตอนนั้นที่คนตัวเล็กเดินเข้ามาในร้านด้วยสภาพชุดนักศึกษาที่ยังไม่ได้เปลี่ยน กับหน้าตาที่ดูเหวี่ยงและโกรธมากกว่าปกติ ซึ่งเขาเองรู้ดีว่าสาเหตุมาจากอะไร

“ พี่มาร์ค ทำไมพี่ทำแบบนี้กับแบมหละครับ แบมเป็นคู่หมั้นพี่นะ ” ในที่สุดเสียงโวยวายภายในโซนที่เขานั่งก็ดังขึ้นเพราะคู่หมั้น 

น่ารำคาญ

ว้าย ! มือบางผลักหญิงสาวให้ล้มลงแต่ก็ได้มาร์คเอาช่วยไว้ และมันยิ่งทำให้แบมแบมมองภาพนั้นด้วยความโกรธยิ่งกว่าเดิม รู้สึกเจ็บ..หนักมากกว่าเดิม

“ หยุดนะแบมแบม ! 

“ เหอะ สมควรแล้ว หน้าด้าน หาผู้ชายเองไม่เป็นหรือไงถึงชอบหน้าด้านแย่งของคนอื่นเขาน่ะ !

“ มาร์คคะ ช่วยมินอาด้วย ”

“ ฉันบอกให้นายหยุดไง 

“  แต่ยัยนี่กำลังจะแย่งพี่มาร์คไปจากแบมนะ  ”คนตัวเล็กพูดออกมาซึ่งมาร์คก็ไม่เถียง มินอาทำให้เขารู้สึกดีกว่าผู้หญิงทุกคนที่ผ่านๆมา

“ ไม่มีใครแย่งฉันทั้งนั้นแหละ นายก็รู้ว่าฉันไม่เคยรักนาย ”

“ พี่มาร์ค...”

“ ชัดเจนแล้วนะคะน้องแบม มาร์คเค้าเลือกพี่นะ ” มินอายิ้มมุมปากอย่างสะใจ

แบมแบมยืนกำหมัดแน่น รู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ไหลอาบแก้มลงมา

แบมแบมกำลังร้องไห้อีกครั้ง

           

“  ฉันเกลียดเธอ...มินอา ”

 

“ กรี้ดดดดดดด ~ ” 

ของเหลวสีอำพันในแก้วถูกสาดใส่ใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอาง โดยที่เส้นความอดทนที่เหลือน้อยนิดนั้นหมดลง 

เขายอมโง่ 

รู้ทั้งรู้ว่าพี่มาร์คมีผู้หญิงคนอื่น แต่เขาก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น 

ทำเป็นไม่สนใจ

แต่ทำไม .. พี่มาร์คถึงได้ยอมให้ผู้หญิงคนนี้ไปนอนที่คอนโด ทำไมพี่มาร์คถึงให้ความสำคัญกับเธอมากกว่าเขา ... ทั้งๆ ที่ผู้หญิงคนอื่นพี่มาร์คไม่เคย

เพี้ยะ

            แรงจากฝ่ามือของคนที่เป็นถึงคู่หมั้นกระทบเข้ากับแก้มนวลของแบมแบมจนขึ้นสี ที่ป๊ากับหม่าม๊าของเขาไม่เคยทำแบบนี้กับเขามาก่อน 

            แต่พี่มาร์คทำ...พี่มาร์คตบเขา เพราะผู้หญิงคนนี้

“ ฮึก พี่มาร์คตบหน้าแบมหรอ ”

“ ใช่ ตบเพื่อเรียกสตินายไง ว่าฉันไม่เคยรักนาย ”

เจ็บ...สุดท้ายแล้วคนที่เจ็บคือแบมแบมมาตลอด เขาไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้แม้แต่สักนาทีเดียว ทุกอย่างที่พยายามทำมันสูญเปล่า พี่มาร์คไม่เคยรักเขา.. เขารู้ แต่ครั้งนี้มันมากเกินไปแล้ว.. 

ขาเรียวพาตัวเองวิ่งออกจากร้านโดยที่มาร์คไม่แม้แต่จะชายตามองมันด้วยซ้ำ และในที่สุดก็เกิดอุบัติเหตุ

 

 

“ มาร์ค "

 


" คิดอะไรอยู่ ”

“ เปล่า... ” คนที่นั่งอยู่นานก่อนใครเพื่อนตอบแบบปัดๆ เขาไม่ได้ตกใจอะไรเพราะเห็นว่าแจ็คสันเดินเข้ามานานแล้ว ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดที่จู่ๆก็ผุดขึ้นมาในหัวออกไป

จู่ๆ ก็นึกถึงซะเฉยๆ

“ มึงเหม่อ มีอะไรวะ ยังไม่เลิกรำคาญน้องแบมอีกหรอ ”

…..

“ อ่าวเงียบ ” แจ็คสันมองหน้าเพื่อนสนิทที่ตอนนี้เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ เขาเลยตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะไม่อยากให้บรรยากาศดีๆมันหมดลง

“ เจบีกำลังตามมา ” 

และนี่เป็นเรื่องเดียวที่แจ็คสันเองก็นึกได้

 

 

 

เฮือก !

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนจะใช้มือทาบที่หน้าอก วัดอัตราการเต้นของหัวใจตัวเองเบาๆ ก็พบว่ามันเต้นแรงจนหน้ากลัว

ผมฝัน...

ฝันว่าก่อนที่ผมจะขับรถชนมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง มันคือความทรงจำที่ผมจำไม่ได้ตอนที่ผมฟื้นขึ้นมา รู้สึกเจ็บ แต่หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้สักที 

แต่ตอนนี้ผมว่าผมรู้แล้ว

ผมรักพี่มาร์ค...มากขนาดนั้นเลยหรอ

คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน เหงื่อที่ไหลเปียกชื้นอาบใบหน้าจนต้องเช็ดมันออก จู่ๆก็รู้สึกโกรธขึ้นมาเสียดื้อๆ โกรธที่ถูกอีกคนทำแบบนั้นใส่ ทำไมพี่มาร์คถึงได้ใจร้าย

พี่เขาตบหน้าผม... เพราะผู้หญิงคนอื่น

ตลกสิ้นดี 

แบมแบมหัวเราะเหอะในลำคอ ต่อไปนี้จะไม่มีเหตุการณ์หึงหวงเกิดขึ้นอีกแล้ว ผมจะไม่มีวันกลับไปวนลูปเดิมๆนั่นอีก เพราะผมไม่ได้รักพี่เขาเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว

ผมถอนหายใจออกมา ครุ่นคิดอยู่กับความทรงจำบางส่วนของตัวเองกับอีกฝ่ายที่เพิ่งจะจำได้ ตอนนั้นผมคิดอะไรอยู่นะที่เข้าไปหึงหวงพี่เขาขนาดนั้น ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ

 

ตึ้ง

จู่ๆเสียงแจ้งเตือนอะไรบางอย่างในโทรศัพท์เครื่องใหม่ของผมก็ดังขึ้น ผมหยิบมันขึ้นมาแล้วกดเข้าไปดู

มันเป็นสตอรี่ไอจีที่ลงรูปและคลิปยาวเป็นจุดไข่ปลาของคนที่ผมเพิ่งฝันถึงไปอยู่หยกๆ ผมกดเลื่อนไปสักก็พบกับภาพเคลื่อนไหวไทป์เดิมๆ

 ภาพที่ปรากฏ วีดิโอสั้นประมาณสิบวิกว่าๆของพี่มาร์คกับผู้หญิงเซ็กซี่อีกหนึ่งคน  พี่มาร์คใส่ชุดตัวเดิมตอนที่มาส่งผม แต่ตอนนี้เปลี่ยนไปเล็กน้อยเพราะกระดุมมันถูกปลดออกจากรังเกือบหมด

ผมว่ามันก็ดูเซ็กซี่ดี

แต่ไม่เห็นจะน่าสนใจ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมคิดว่าผมอาจจะปรี้ดแตกแล้วคาดว่าน่าจะบึ่งรถไปถึงที่นั่นภายในเวลาสิบนาทีเลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้คงไม่แล้ว เพราะผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่เขาซักหน่อย ผมเลยตัดสินใจกดเลิกติดตามไป พร้อมกับเลิกติดแจ้งเตือนไปเลย 

ซึ่งผมก็ได้แต่ตั้งคำถามให้กับตัวเอง ว่าเคยชอบผู้ชายแบบนี้เข้าไปได้ยังไง






              น่าเบื่อ..

          “ อื้ม~ มาร์คคะ ทำไม…”

          “ พอก่อน “ มือหนาจัดการติดกระดุมเสื้อที่หลุดลุ่ยของตัวเอง ก่อนจะดันร่างของหญิงสาวตรงหน้าให้ออกห่างจากตัว เธองุนงงแต่ก็ยอมหยุดพร้อมกับกอดซบและออดอ้อนเขา

          “ มาร์คเป็นอะไรคะ จีนทำอะไรให้มาร์คไม่พอใจหรือเปล่า “

          “ เปล่า...วันนี้ฉันแค่ไม่มีอารมณ์ “

          อีกฝ่ายพูดจบก็เป็นอันรู้ ว่าคืนนี้ได้หมดหน้าที่ของเธอไปแล้วทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มเลยด้วยซ้ำ เธอรู้ว่าคนอย่างมาร์คต้วนไม่ควรทำให้โมโห เพราะฉะนั้นเธอจะยังไม่ทำตัวเองให้อีกฝ่ายเบื่อในเร็วๆนี้หรอก

           “ งั้นมาร์คอยากดื่มอะไรมั้ยคะ เดี๋ยวจีนบอกเด็กให้ “ จีนเปลี่ยนจากการกอดซบมาเป็นลูบไล้ใบหน้าคมคายของร่างสูงแทน

            ใครๆก็รู้ว่ามาร์คต้วนคนนี้เป็นถึงทายาทคนเดียวของตระกูลใหญ่ที่ทำธุรกิอสังหาริมทรัพย์ทั้งในแถบยุโรปและเอเชีย เธอรู้สึกอิจฉาทุกครั้งที่นึกถึง ว่าถ้าหากผู้ชายคนนี้จริงจังกับใครขึ้นมาจริงๆ คนๆนั้นคงจะเป็นคนที่โชคดีมากๆ

            “ ไม่ต้อง “

            “ มึงเป็นอะไรวะมาร์ค แปลกๆ ตั้งแต่มาแล้วเนี่ย “ เป็นแจ็คสันที่เอ่ยถาม เขามองเพื่อนของตัวเองอยู่นาน เห็นได้ชัดว่ามันแปลกๆ ไปจากเดิม

             แล้วก็นะ 

             เขายังเห็นอีกว่ามันทำหน้าไม่พอใจตลอดเวลาที่ผู้หญิงคนนี้คลอเคลียอยู่กับตัว แต่ถ้าไม่ชอบก็แค่บอกให้เธอออกไปสิวะ จะให้เธอแกะกระดุมเสื้อตัวเองเล่นจนหมดรังทำไม แถมยังให้เอาโทรศัพท์ไปเล่นอีก แจ็คสันล่ะไม่เข้าใจมันจริงๆ 

              “ กูก็ปกติ “

              “ หึ ไอ้มาร์ค มึงไม่ปกติตั้งแต่มาถึงเร็วก่อนพวกกูแล้ว “ เจบีว่า 

              เขาเองก็แอบแปลกใจเหมือนกับแจ็คสัน เพราะมาร์คมันมาถึงที่นี่ตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดินดีเลยด้วยซ้ำ


               “ จิ้! “

               “ เอ้า ทำมาเป็นหงุดหงิด “

               “ เป็นอะไรก็บอกพวกกูได้ ยังไงพวกกูก็เพื่อนมึง “ บอกแบบนั้นเจบีก็ยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบ รอให้อีกฝ่ายพูดออกมา ความคิดไม่ตกฉายแววชัดเจนอยู่บนใบหน้าที่กำลังขมวดคิ้วยุ่งภายใต้แสงไฟในร้าน

               มันยิ่งทำให้เขาอยากรู้เข้าไปใหญ่ว่าไอ้มาร์คเป็นอะไรกันแน่

               “ ไม่มี “

               “ อะไร ? “

               “ ไม่มีอะไรจะบอกพวกมึงทั้งนั้น “ 

               มาร์คตอบอย่างไม่เต็มปากนัก ถึงแม้ในใจของเขาจะมีคำถามมากมายเกี่ยวกับเด็กคนนั้น แต่อีกใจหนึ่งเขาเองก็ไม่อยากเก็บมาคิดให้เหนื่อย 

               แล้วทำไมต้องเก็บมาคิดด้วยวะ ?

                

                 ปึก !

              “ เบา เบา.. ไอมาร์ค “ แจ็คสันพูดห้าม “ กูรู้ว่ามึงรวย แต่มึงจะทำลายข้าวของไม่ได้ “


              “ มาร์คคะ… จีนว่าใจเย็นๆแบบที่เพื่อนมาร์คบอกดีกว่า…”

              “ เธอออกไปก่อน “

              “ มะ มาร์ค “

              “ ฉันบอกให้ออกไปก่อน “ เจ้าของร่างสูงว่าเสียงเย็น ทำให้ร่างของหญิงสาวรีบลุกออกจากตรงนั้นโดยทันที

            มาร์คจัดการหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะกระจกขึ้นมา ก่อนจะกดเช็คว่าเธอทำอะไรกับโทรศัพท์ของเขาบ้าง ซึ่งแจ็คสันได้แต่มองบนอย่างเบื่อหน่าย

            นี่มันพึ่งนึกได้หรือไง สตอรี่ไอจีตัวเองยาวเป็นจุดไข่ปลาแล้วไอ้มาร์ค แล้วนี่น้องแบมจะมาพังร้านรึเปล่าเขารอลุ้นอยู่นะ บ้าเอ้ย !


              “ มาร์ค แล้วน้องแบมจะไม่เห็นหรอวะ “



              “ ... ” 


              เห็นงั้นหรอ..


              หึ


              เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน


              ที่ทำเป็นไม่สนใจเขานักเนี่ย...


              จะทนเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงพวกนี้ได้หรือเปล่า…


              “ ยิ้มอะไรวะ นี่กูพูดถึงน้องแบมอยู่นะมาร์ค “ แจ็คสันที่งงกับอาการของเพื่อนพูดขึ้นอีกครั้งอยากไม่อยากเชื่อ

             “ แต่แม่ง สงสารน้องเขานะที่หลงรักคนอย่างมึงอะ “


             “ หรอ… งั้นก็สงสารต่อไปนะแจ็คสัน “


 



*********************************************************************************************************************************************************

 14/10/61

15/10/61

   สารภาพว่าช่วงนี้ติดซีรีย์ค่ะ ฮือออ 

      อยากขอโทษที่อัพน้อย จะพยายามมาอัพเรื่อยๆ  ขอบคุณรีดทุกคนที่ชอบนะคะ

19/10/61

    อัพน้อยอีกแล้ว

      ที่หายไปเพราะไรท์ป่วยนิดหน่อยค่ะ T T. เลยแต่งไม่ไหว วันพรุ่งนี้ไม่ก็คืนนี้น่าจะได้อัพตอนต่อไปน้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 738 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

977 ความคิดเห็น

  1. #952 Icedly (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 15:16
    ว้ายยย น้องไม่สนใจแล้ววว
    #952
    0
  2. #943 sophitkongkaew (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 21:52
    น้องไม่รัก-ค่ะคุณมาร์ค
    #943
    0
  3. #854 Minlaneee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 22:50
    สาแก่ใจแม่ยิ่งนัก หึหึ
    #854
    0
  4. #831 Baby-G (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 12:23
    แหมะ มาร์คจ๊ะ มาร์คยังไม่รู้ตัวว่าจะโดนเท นี่ขอขำนำไปก่อนค่ะ 5555555555555555555
    #831
    0
  5. #785 Mon0402 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 07:20
    สงสารต่อไปนะแจ็คเพร่
    าะอีกหน่อยเราจะได้สงสารมาร์คแล้ว.
    #785
    0
  6. #752 Bbuterrjjn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 01:24
    โอโฮ้ พูดได้เ-ยยมากกค่ะ พี่มาร์ค
    #752
    0
  7. #705 KanandKanandKan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 11:46
    5555น้องแบมไม่สนใจเทอแล้วมาร์ค><คิ้กค้าก
    #705
    0
  8. #688 dada0627 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 08:37
    น้องไม่รักแล้ว ทำมาเป็นหงุดหงิด สมหน้า!!
    #688
    0
  9. #675 Spices_smile (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 21:53
    เเหมะ เค้าเลิกรักเเกเเล้วเสียใจด้วย
    #675
    0
  10. #627 My love markbam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 23:42
    น้องไม่สนย่ะ เสียใจด้วยนะมาร์ค
    #627
    0
  11. #567 Jermm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 23:34
    ที่บอกให้สงสารต่อไป คือสงสารตัวเองป่าวจ้ะพรี่ 555555
    #567
    0
  12. #539 markbammuay (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 22:14
    สงสารตัวเองเถอะมาร์ค น้องเขานิพพานแล้วจ้า
    #539
    0
  13. #530 พยอซัล. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 15:19
    แบมเก่งมากลูก อยู่นิ่งๆให้พี่มันดิ้นไป 55555
    #530
    0
  14. #523 Bella1997 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 12:42
    ให้มันได้ยังงี้สิน้องแบม move on ค่ะลูก
    #523
    0
  15. #470 PiiProud (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 13:58
    สงสารตัวเองไปเถอะ
    #470
    0
  16. #461 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 10:57

    อยากจะตะโกนใส่หน้าว่าสมน้ำหน้า

    สะใจป้ายิ่งนัก

    #461
    0
  17. #386 Kibibiza (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 06:28
    ชอบแบมที่เป็นแบบนี้อะ
    #386
    0
  18. #371 Tatarxyx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 17:08
    ต่อไปนี้เปลี่ยนคนสงสารเลยค่ะ แจ็กสัน เพราะคนหน้าสงสารจะไม่ใช่น้องแบมแล้ว ว้าย ได้กลิ่นเหม็นๆ อ๋อ ...หัวเน่านั่นเองงงงง ปล.อินมากกก เมนมาร์คโปรดอภัยด้วยค่ะ
    #371
    0
  19. #350 ppploycb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 23:18
    สงสารพี่มาร์คล่วงหน้า55555555555 ทำมาเปงหงุดหงิดที่น้องไม่สนใจ
    #350
    0
  20. #315 bbboobb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 21:02
    แค่นี้ก็หงุดหงิดแล้วอะคนเรา จะเมินเฉยน้องได้สักเท่าไหร่
    #315
    0
  21. #314 bbboobb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 21:02
    แค่นี้ก็หงุดหงิดแล้วอะคนเรา จะเมินเฉยน้องได้สักเท่าไหร่
    #314
    0
  22. #313 bbboobb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 21:02
    แค่นี้ก็หงุดหงิดแล้วอะคนเรา จะเมินเฉยน้องได้สักเท่าไหร่
    #313
    0
  23. #312 bbboobb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 21:00
    แค่นี้ก็หงุดหงิดแล้วอะคนเรา จะเมินเฉยน้องได้สักเท่าไหร่
    #312
    0
  24. #311 bbboobb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 21:00
    แค่นี้ก็หงุดหงิดแล้วอะคนเรา จะเมินเฉยน้องได้สักเท่าไหร่
    #311
    0
  25. #310 bbboobb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 21:00
    แค่นี้ก็หงุดหงิดแล้วอะคนเรา จะเมินเฉยน้องได้สักเท่าไหร่
    #310
    0