wolf II รักอันตรายนายวายร้ายเจ้าเล่ห์

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 พี่เลย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 พ.ย. 57

บทที่5

พี่เลย์

            สรุปว่าวันนี้ฉันก็กลับมาบ้านคนเดียวเหมือนเคย เพราะว่าวันนี้ไชนีสต้องซ้อมเทควันโด ก็เลยต้องกลับคนเดียว แต่ว่านายฟินิกซ์ก็ตามมาว่งด้วยเหมือนเดิม แถมยังพูดไม่หยุด -0-* ขณะที่ฉันกำลังไขประตูบ้านอยู่นั้น ก็มีเสียงผู้ชายทักขึ้น หวังว่าจะไม่ใช่นายฟินิกซ์นะ -*-

Hi สาวน้อย ^__^” เสียงที่ทักฉันนั้นมันคุ้นหูมาก เหมือนเคยได้ยินมาก่อน ฉันเลยหันไปดู ปรากฏว่าเป็นพี่เลย์!! ที่กำลังยืนยิ้มอยู่ >///< พี่เลย์เค้าเปลี่ยนไปมากเลยอ่ะ ทั้งสูงขึ้น ขาวขึ้น หล่อขึ้น จำเกือบไม่ได้แน่ะ >0</

            “จำพี่ไม่ได้หรอ ยัยมีโซ ^^” พี่เลย์พูดพร้อมกับยิ้มอีกที กรี๊ด!! ละลายไปตายตรงพื้นแล้วค่า >///</

            “อ่อๆ......จะ จะ จำได้ค่ะ ><” พูดไม่ค่อยถูกเลยอ่ะ

            “คุณอาไม่อยู่หรอ? ^^

            “ค่ะ ไปเที่ยวอียิปต์กันแล้วก็ไปคุยเรื่องงานน่ะค่ะ แล้วก็บอกว่าจะไปตามหาผ้าพันศพมัมมี่ทองคำด้วย >0</” แม่ไปอ่านเจอมาจากไหนเนี่ยผ้าพันศพมัมมี่ทองคำ -*-

            “หรอ ผ้าพันศพมัมมี่ทองคำ??” พี่เลย์พูดทวนอย่างช้าๆ

            “ค่ะ พี่เลย์ได้ยินไม่ผิดหรอกค่ะ ^^

            “อ่อๆ พี่ก็เกือบจำเราไม่ได้เหมือนกันนะ โตขึ้นเยอะเลย ^___^” พี่เลย์พูดอย่างนี้ก็ฟินสิคะ >///</

            >//<” แต่ทว่า...

            “แต่ก็ยังเป็นยัยบ๊องเหมือนเดิม ฮ่าๆ ^__^” ชมใช่มั๊ยคะ?

“โห่! พี่เลย์อ่ะ ว่าแต่พี่มาถึงเกาหลีนานแล้วหรอคะ?? ^^

“ก็มาถึงที่เกาหลีก็ประมาณบ่ายๆน่ะ ^^ ไปอยู่นิวซีแลนด์ซะนานเกือบกลับบ้านไม่ถูกเหมือนกัน ”

“ฮ่าๆ ^__^” หลังจากที่เจอกันฉันกับพี่เลย์ก็คุยกันกระจุกกระจิกไปเรื่อย จนเกือบสองทุ่มแน่ะ -*- ถึงฉันจะไม่ได้เจอพี่เลย์เขามาตั้งนาน แต่พี่เลย์ยังนิสัยอบอุ่นเหมือนเดิม ^^/

(Specail Talk : Lay)

            ผมชื่อ เลย์ ผมเกิดที่จีนแต่พอผมสามขวบครอบครัวของผมก็ย้ายมาอยู่ที่เกาหลี บ้านของผมอยู่ติดกับบ้านของคุณอาเรซองกับคุณอาซอนมีพ่อกับแม่ของมีโซ ผมกับมีโซอายุห่างกันสามปีเกือบสี่ปีเลยล่ะ ด้วยความที่ผมเป็นลูกชายคนเดียวผมเลยรักมีโซเหมือนกับน้องสาวแท้ๆคนหนึ่งเลยล่ะ ^____^

17 ปีก่อนหน้า

แม่ฮะ เมื่อไรน้องจะโตสักทีล่ะฮะ? เด็กวัยห้าขวบถามแม่ที่กำลังอุ้มน้องอยู่

ต้องใช้เวลาจ้ะ ก็เหมือนเลย์ไงล่ะ เมื่อก่อนเลย์ก็เป็นแบบนี้ ^^’

หรอฮะแม่ อีกนานมั๊ยฮะแม่กว่าน้องจะโต

ไม่นานหรอกจ้ะ ^^’

3 ปีต่อมา

            ‘ไปเร็วๆ ใครไปช้าอดกินขนมนะ ^^’ เด็กชายวัยเจ็ดขวบพูดขึ้น ขณะที่วิ่งแซงน้องไปแล้ว

            พี่เลย์รอด้วยๆ ></’ เสียงเด็กผู้หญิงวัยสามขวบพูดขึ้น พร้อมกับวิ่งตาม

            ขนมมาแล้วจ้ะ ^^’ คุณแม่ของเลย์เดินถือถาดขนมเข้ามาที่สวนก่อนจะวางลงบนโต๊ะ

            เย้ๆ ชนะแล้ว ><I’เด็กชายวิ่งมาพร้อมกับดีใจกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง

            พี่เลย์โกงอ่ะ T^T’ เด็กสาวตัวเล็กกว่าทำหน้าบึ้ง

            พี่เปล่าโกงนะ >0<’เด็กชายรีบส่ายหัวทันที

ก็พี่เลย์วิ่งนำมาแล้วค่อยบอกอ่ะ T^T’

ไม่ใช่สักหน่อยน้า~’

งั้น..ใครกินขนมนี่ก่อน คนนั้นชนะ ^^’ เด็กผูหญิงพูดก่อนจะหยิบขนมเข้าปากก่อนทันที

อ้าว! งั้นมีโซก็ชนะน่ะสิ เด็กชายพูดขึ้นก่อนจะแย่งกันกินขนม

คิคิคิ ><

ตอนเด็กๆผมมีความสุขมาก ^__^ พอผมเรียนจบม.ปลายผมก็ไปเรียนต่อที่นิวซีแลนด์ที่ที่มีประชากรแกมากกว่ามนุษย์เสียอีก ^^ และผมอาจจะเป็นคนที่ทำให้ประชากรแกะลดลงก็ได้นะ เพราะอะไรน่ะหรอ?? เพราะผมเป็นหมาป่ายังไงล่ะ ^^ แต่ไม่มีใครรู้หรอกนะว่าผมเป็นหมาป่า ผมไม่ค่อยได้อยู่กับพ่อและแม่เท่าไรเพราะว่าพ่อแม่ของผมต้องคอยดูแลธุรกิจไร่ชาทั้งในจีนและเกาหลี ตอนที่ผมเรียนอยู่ที่นิซีแลนด์ผมเขียนโปสการ์ดถึงมีโซบ่อยมาก บางทีก็เฟสไทม์คุยกันแต่ว่าพักหลังๆผมกับมีโซต่างก็เรียนหนักขึ้นเลยไม่มีเวลาที่จะคุยกัน และในการที่ผมกลับมาอยู่ที่นี่ผมก็กะว่าอยู่ที่นี่นานๆ

(End Specail Talk : Lay)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น