wolf II รักอันตรายนายวายร้ายเจ้าเล่ห์

ตอนที่ 5 : บทที่ 4 เข้าใจผิดแล้วนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 พ.ย. 57

บทที่ 4

เข้าใจผิดแล้วนะ !

 กริ๊ง.....กริ๊ง.  ใครโทรมาอีกเนี่ย?! คนกำลังจะกินข้าว ขัดจังหวะฉันจริงๆ=_=*

“ฮัลโหล -__-;” ฉัน

(ฮัลโหลจ้ะ มีโซ ^^สบายดีมั๊ยลูก??) แม่ฉันนั่นเองที่โทรมา เสียงลั้ลลามากเลยนะคะ -*-

“สบายดีค่ะ =_=” ฉัน

(ลูกอยู่คนเดียว คงเหงาแย่เลยสินะ ^^) แม่คะ หนูว่าหนูชินแล้วล่ะค่ะ

“หนูชินแล้วล่ะค่ะแม่”

(เดี๋ยวหนูก็หายเหงาแล้วล่ะ เพราะว่าพี่เลย์กำลังจะกลับมาจากนิวซีแลนด์แล้วล่ะลูก ^0^/) อ้อ! พี่เลย์เป็นพี่ข้างบ้านฉันเองน่ะเราสนิทกันมากๆ แต่ว่าพี่เขาไปเรียนที่นิวซีแลนด์ตอนที่ฉันอยู่ม.สองพอดี

(จ้ะๆ งั้นหลับฝันดีนะมีโซ เดี๋ยวไว้ว่างๆ แม่จะโทรมาใหม่นะ Good Night จ้ะ ^^)

“ค่ะ บายค่ะ”

พูดถึงพีเลย์ก็คิดถึงเหมือนกัน ^__^/ ฉันเจอพี่เลย์ครั้งสุดท้ายก็ตอนที่ฉันนั้นอยู่ม.สอง ส่วนพี่เลย์ก็อยู่ม.หก ตอนนั้นพี่เลย์ฮอตมากๆเลยอ่ะ >0< เป็นนักกีฬาของโรงเรียนด้วยนะ เล่นกีต้าร์ก็เก่งร้องเพลงก็เพราะ ^//^ เป็นอะไรที่เพอร์เฟคสุดๆไปเลย! ที่บอกว่าร้องเพลงเพราะ เพราะว่าฉันได้ยินบ่อยเนื่องจากบ้านติดกัน  (ออกแนวแอบฟังมากกว่า -*-) สูงด้วย ขาว (มีสาวๆตามกรี๊ด ><) แถมยังมีลักยิ้มด้วยนะเออ >< ตอนที่พี่เขาอยู่นิวซีแลนด์พี่เขาส่งโปสการ์ดมาคุยกับฉันด้วยล่ะ ^^ แต่พอฉันขึ้นม.ห้า ส่วนพี่เลย์เขาก็เรียนหนักขึ้นเลยไม่มีเวลาคุยกันจนถึงทุกวันนี้ -0-/

“หาวว!!! @[]@” ง่วงนอนจังเลย นี่ฉันนั่งเล่นคอมจนจะห้าทุ่มแล้วหรอเนี่ย -*- นอนดีกว่า ง่วงๆไม่ไหวแล้ว หาว~~

เช้าวันใหม่....

            เช้าวันนี้อากาศสดใส ฮ่าๆ วันนี้ฉันตื่นเช้าฉะนั้นไม่มีการสายอย่างแน่นอน (^0^)v ฉันเดินไปพร้อมกับฟังเพลงแล้วก็ฮัมเพลงไปด้วย มีความสุขสุดๆไปเลย!!

“* Give it to me oh baby give it to me….

 “มีโซ~~^0^

Give it to me oh baby give it to me..

“มีโซ~~[1]^0^

“.....Oh oh oh oh oh ~ oh oh oh oh oh oh ~ oh …

“มีโซ >0</

Oh baby …..

พรึด!!

Give it …. เฮ้ย!! O_O!” ขณะที่ฉันกำลังฟังเพลงพร้อมกับฮัมเพลงไปด้วย อยู่ๆก็มีคนมาดึงสายหูฟังของฉันออกจากทางด้านหลัง ใครกันที่มาดึงหูฟังฉันออก!  คนกำลังได้ฟีล

“-W-” พอฉันหันไปมองก็พบว่าเป็นนายฟินิกซ์ นายกล้าดียังไงเนี่ยห๊ะ!

“นาย!! นายกล้าดียังไง มาดึง........” ขณะที่ฉันกำลังว่านายนี่อยู่ เขาก็พูดแทรกขึ้นมาว่า

“ก็ฉันเรียกเธอตั้งหลายครั้ง แล้วเธอก็ไม่ได้ยินเพราะว่าฟังเพลงอยู่....” นายฟินิกซ์อธิบาย

“นายก็เลยมาดึงหูฟังฉันออกงั้นสิ -0-*”

“ก็เธอเรียกไม่ได้ยินนี่ -0-/”

“-0-*”

“เอาของมานี่ เดี๋ยวถือให้ ^0^” นายฟินิกซ์พูดพร้อมกับคว้าของจากมือฉันไป -*- วันนี้ฉันเอาของพวกที่เกี่ยวกับศิลปะมาด้วยน่ะ กะจะเอามาไว้ที่โรงเรียน

“-0-*”

            ขณะที่ฉันเดินมาเรื่อยๆก็พบกับสไนท์ที่กำลังปั่นจักรยานมาโรงเรียน โดยด้านหลังมีคนซ้อนมาด้วยเป็นผู้หญิง แฟนสไนท์เรอะ! o_O? แต่ว่าคนซ้อนน่ะมันดูคุ้นๆนะ ผมที่มัดรวบแบบนั้น เหมือนกับ ไชนีส เลย เฮ้ย! นั่นมันเพื่อนฉันนี่หว่า o_O แหมๆ คนเป็นผู้คุมกฎโหดแบบนี้ก็มีมุมหวานๆกับเขาด้วยน้า >//<  ขณะที่ฉันกำลังยืนมองไชนีสที่ซ้อนท้ายสไนท์ นายฟินิกซ์ก็พูดขึ้นมาว่า

“หวานกันน่าดูเลยนะ สไนท์กับยัยโหดไชนีสอ่ะ >0<” ฉันจะฟ้องไชนีสว่านายเรียกเพื่อนฉันว่ายัยโหด -0- นายโดนไชนีสซ้อมแน่ ฮ่าๆ (ดูชั่วร้ายมาก -*-)

-___-^

“เราทำแบบนั้นมั้งจิ >//</” อะไรของนายนี่กันเนี่ย เพ้อเจ้อ!

“นายกำลังเพ้อเจ้อ -//-/” ฉันพูด แล้วทำไมฉันต้องเขินด้วยล่ะ ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ

“ฉันไม่ได้เพ้อเจ่อนะ ฉันพูดจริงๆ ^W^” หมอนนี่พูดไป ยิ้มไป -0-* ฉันว่านายนี่ต้องบ้าแน่ๆ ควรไปเช็คสมองเป็นอย่างยิ่ง -___-//

“ฉันไม่อยู่ฟังนายเพ้อเจ้อและ ไปโรงเรียนดีกว่า -0-”

“อ้าว เฮ้ย! รอฉันด้วยสิ >0</”นายฟินิกซ์พูด ก่อนจะวิ่งตามฉันมาอย่างรวดเร็ว =___=;

“นี่ๆ มีโซ เธอไม่สงสัยความสัมพันธ์กับไชนีสเพื่อนเธอกับสไนท์เพื่อนฉันมั่งหรอ?? (‘   ‘)” นายฟินิกซ์ถามฉันขณะที่เรากำลังเดินเข้ามาในโรงเรียน

“สงสัย?? สงสัยทำไม??

“ก็เรื่องไชนีสกับเพื่อนฉันไงสองคนนี้อาจจะกุ๊กกิ๊กกันอยู่ก็ได้ -0-/”

“กุ๊กกิ๊กแล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน?!

“เธอไม่อิจฉาหรอ >0<” ฟินิกซ์พร้อมกับทำท่ากวนๆ

“ทำไมฉันต้องอิจฉา ฉันว่านายอิจฉามากกว่าย่ะ อีกอย่างนะถ้านายสงสัยนายก็ไปถามเพื่อนนายดูสิ เผื่อจะได้คำตอบที่นายต้องอยู่ก็ได้นะ -0-/” ฉันพูด ขณะที่ตัวเองกำลังรู้สึกแปลกๆ เหมือนกับ..ช่างเถอะ คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง

“ฉันไม่ได้อิจฉานะ ></ อีกอย่างถ้าฉันไปถามสไนท์คงไม่บอกฉันหรอก” นายฟินิกซ์อธิบายพร้อมเอามือที่ไม่ได้ถือของมาวางบนหัวฉัน -0-* ฉันไปสนิทกับนาย จนนายเอามือมาวางบนหัวฉันได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน -0-/

“เอามือออกไปจากหัวฉัน -0-/”

“สบายดีออก ^0^” นายสบายแต่ฉันรำคาญ ขณะที่ฉันกำลังทะเละกับนายฟินิกซ์ สายตาก็ไปเห็นอะไรบางอย่างเข้า นั่นคือ....

“(- (- -(- -)- -) -)++ ชิ้งๆ” รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตของเหล่าชะนีปากแดง ทำไมต้องมองกันด้วยสายตาแบบนั้น ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย - -*

“(- (- -(- -)- -) -)++ ชิ้งๆ” ทำไมมองแบบนั้นด้วย ไม่เข้าใจ >0</ หรือว่าจะเป็นเพราะที่ฉันดูสนิทกับนายนี่มากล่ะมั้ง พวกเธออิจฉาฉันใช่มั๊ยล่ะ หุหุ -..-/

แค่สายตารังสีอำมหิตนี่ก็พอแล้วม้างง พอฉันเดินเข้ามาในตัวอาคารก็มีบางคนยืนจับกลุ่มซุบซิบๆ -0-/ ซุบซิบอะไรกัน บอกมั่งสิ -*- ซุบซิบอ่ะไม่เท่าไรมองหน้าฉันแล้วซุบซิบมีปัญหาอะไรกับฉันหรือไงห๊ะ ?! ซุบซิบไปเถอะไม่สนใจหรอก อิอิ เอาของไปเก็บที่ชมรมดีกว่า -0-/

“นี่นาย! เดี๋ยวเอาของไปเก็บที่ชมรมก่อนละกันนะ” ฉันหันไปพูดกับนายฟินิกซ์ ที่เดินตามมาเหมือนลูกกระจ๊อก -0-/

“อ่อๆ ได้สิๆ ^__^

: ชมรมศิลปะ (Art) :

“เดี๋ยวนายวางไว้ตรงมุมนี้เลยนะ”

“โอเคๆ ^^” โห! แค่ปิดเทอมสองไป ห้องชมรมปรับปรุงใหม่ไปเยอะเลยนะเนี่ย ></ สวยขึ้นมากเลย น่าอยู่ๆ ถึงแม้ว่าห้องจะถูกปรับปรุงใหม่ แต่งานทุกชิ้นยังอยู่ที่เดิมหมดเลย ยกเว้นรูปที่มาใหม่ ใครวาดเนี่ย? สวยชะมัดเลย ^__^ พอฉันเดินเข้าไปดูรูปนั้นใกล้ๆก็เห็นชื่อของคนที่วาดรูปนี้

“ฮวัง ยูซอง” ภาพนี้ยูซองเป็นคนวาดหรอเนี่ย สวยจัง ก็นะยูซองเป็นคนวาดนี่นาก็ต้องสวยสิ ขนาดฉันยังชอบเลย *0* เป็นรูปบรรยากาศตอนกลางคืนที่แสงของพระจันทร์กำลังสาดส่องมายังหอคอย ท่ามกลางหุบเขา ดวงดาวบนท้องฟ้าส่องสว่างเป็นประกาย ^^ บนหอคอยมีเงาของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังมองพระจันทร์ ราวกับ.....

“รูปอะไร ดูน่ากลัวชะมัด -0-” คำพูดชมของนายฟินิกซ์ทำลายบรรยากาศจินตนาการอันสวยงามของฉันเมื่อกี้มาก -0-

“สวยจะตาย นายใช้อะไรดูเนี่ย - -*”

“ไม่สวยอ่ะ” นายฟินิกซ์พูดพร้อมกับทำท่าจะดึงภาพที่แขวนอยู่ออก หมอรี่ไม่มีมารยาทเลยนะ - -*

“เฮ้ย! ดึงไม่ได้นะ >0<//” ฉันรีบห้ามนายนี่ทันที ก่อนที่เขาจะดึงออก

“ก็ฉันไม่....”

“บอกว่าไม่ได้ ก็ไม่ได้สิ นายเนี่ยพูดยากจังเลย! - -*

“ก็....”

“ถ้านายยังไม่ได้ฟังฉันอีกล่ะก็ ฉันจะเอาขาตั้งวาดรูปฟาดหัวนาย!! -0-”

“โหดร้าย~~T^T” ฉันโหดร้ายกับนายนี่แหละย่ะ -0-/

“ไปกันได้แล้ว -0-” ฉันพูดก่อนจะเดินออกจากห้องมา แต่ว่านายฟินิกซ์ยังยืนที่เดิม เลยทำให้ฉันต้องเดินเข้าไปลากนายฟินิกซ์ออกมาจากห้องชมรม ฉันว่านายควรจะไปเช็คสมองได้แล้วนะ -*-

“สวัสดีค่ะ รุ่นพี่มีโซ มากับแฟนหรอคะ ^___^”/ รุ่นน้องม.สี่ที่อยู่ชมรมเดียวกันทักขึ้น ขณะที่เดินสวนกันหน้าห้องชมรม

“ไม่ใช่ๆ ฮานึล แฟนเฟินอะไรกันล่ะฮานึล (><  )(  ><)” ฉันรีบปฏิเสธทันที

“อ้าว! หรอคะ? หนูนึกว่าพี่สองคนเป็นแฟนกันซะอีก ก็เห็นจับมือกัน >///<” ฮานึลพูดพร้อมกับเขินบิดตัวเป็นเกลียว

O_O!” ฉันพึ่งนึกได้ว่า ฉันจับมือกับนายฟินิกซ์อยู่ ความจริงฉันลากนายยี่ออกมาจากห้องชมรมต่างหากล่ะ -*- ฉันพยามสะบัดมือออกแต่นายฟินิกซ์กลับจับมือฉันแน่นขึ้น เฮ้ย!! เดี๋ยวรุ่นน้องเค้าก็เข้าใจผิดหมดหรอก!

“ถูกต้องแล้วล่ะ เราสองคนเป็นแฟนกัน ^[+++]^” นายฟินิกซ์พูดขึ้น

“เฮ้ย! ฮานึลอย่าไปฟัง นายนี่เค้าเพี้ยนๆน่ะ ว่างๆพี่จะพาเค้าไปเช็คสมอง ><//

>///<” ฮานึล เธอฟังฉันรึเปล่าเนี่ย มัวแต่เขินอยู่นั่นแหละ -0-*

“จะอายทำไม? ก็บอกไปสิว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน~^___^” นายฟินิกซ์พูดย้ำกับฮานึลอีกรอบ เฮ้ย! ทำไมนายพูดแบบนั้นล่ะ จะบ้าหรอ?! นายฟินิกซ์พูดจบก่อนจะลากฉันเดินไปห้องเรียนไป ปล่อยให้ยัยฮานึลเข้าใจผิดอย่างนั้น ฮานึล!! เธอเข้าใจผิดแล้วนะ><// อย่าไปฟังหมอนี่ๆ ทว่าทำไมตอนที่หมอนั่นพูดว่าเป็นแฟนฉันต้องรู้สึกว่าตัวเองหน้ามันร้อนผ่าวด้วยนะ -///-



[1] *เพลง Give it to meของ Sistar


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น