wolf II รักอันตรายนายวายร้ายเจ้าเล่ห์

ตอนที่ 4 : บทที่ 3 ฉันเกลียดนาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 พ.ย. 57

บทที่ 3

ฉันเกลียดนาย

แฮ่กๆ ฉันวิ่งหนีผีจากบ้านร้างหลังนั้นกลับมาบ้านในสภาพหอบสุดๆ -0- นี่คงเป็นผลมาจากที่ฉันไม่ค่อยออกกำลังกายใช่มั๊ย -*- ฉันเดินไปเปิดให้สว่างทั่วบ้านเพราะว่ากลัวผี!! และที่สำคัญฉันอยู่คนเดียวน่ะซิ T^T เพราะอะไรน่ะหรอ?? ก็เพราะว่าพ่อกับแม่ฉันไปเที่ยวอียิปต์แล้วก็ไปคุยธุรกิจแต่ฉันว่าไปเที่ยวรอบโลกมากกว่านะ - -* ถ้าถามว่าฉันอยากไปมั๊ย? ขอตอบโดยไม่คิดเลยนะว่าอยากไป!! แต่แม่ฉันบอกกับฉันว่า ลูกต้องอยู่นี่ตั้งใจนะจ๊ะ ^^ แม่กับพ่อไปเที่ยวไม่กี่เดือนเอง เดี๋ยวก็กลับจ้ะ^^/’ ไม่กี่เดือนเนี่ยนะ!! มันนานนะคะแม่ -0-/ ฉันนึกถึงเรื่องนั้นทีไร ก็อดเคืองแม่กับพ่อนิดๆไม่ได้ -0-* แต่ยังไงก็เถอะ ฉันรู้สึกชินแล้วล่ะที่อยู่คนเดียว เพราะว่าพ่อกับแม่ฉันไปทำธุระต่างประเทศบ่อยมากๆ =_=  ว่าแล้วฉันก็ลุกไปปิดผ้าม่านตรงหน้าต่าง แต่ทว่ากลับเห็นเงาอะไรบางอย่างข้างนอก หรือว่า......จะเป็นผี!! ไม่นะ กรี๊ดดดด!! ตามมาถึงที่บ้านเลยหรอ T^T กลับบ้านของคุณไปเถอะนะคะ T^Tอย่ามาหลอกหลอนกันเลยนะ ฉันขอร้อง~~

(Specail Talk : Fheonix)

ผมเป็นเด็กนักเรียนใหม่ของโรงเรียนฮวาซึงฮอนห้อง B-5 ผมมีเพื่อนสนิทด้วยกันสองคน คือ สไนท์ คนที่ดูเหมือนว่าสาวๆในห้องจะปลื้มกันเป็นพิเศษ และอีกคน แบคโฮ เป็นคนที่เงียบขรึม มีเหตุมีผล และผม ฟินิกซ์ ผมกับเพื่อนๆย้ายมาเรียนที่นี่แต่ก็มีความลับที่ต้องให้ใครรู้ไม่ได้ นั่นก็คือ ความลับที่พวกผมเป็นหมาป่ายังไงล่ะ ^^ ไม่ได้มีแต่ผมกับเพื่อนๆที่เป็นหมาป่าแต่ยังมีใครอีกหลายคนที่เป็นเหมือนกับผมแต่ก็ต้องปิดบังไว้เพื่อความอยู่รอด และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้ผมกับเพื่อนๆย้ายมาเรียนที่นี่ แต่การที่ผมมาเรียนที่นี่ก็ทำให้ผมนั้นรู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่งเธอชื่อ มีโซเธอน่าจะเป็นผู้หญิงที่ดูอ่อนหวาน เรียบร้อย เข้ากับหน้าตาของเธอ แต่มันไม่ใช่เธอไม่เหมือนที่ผมคิดไว้เลย ตอนที่ผมไปส่งเธอ เธอบอกว่าบ้านร้างเป็นบ้านของเธอ ผมไม่เชื่อหรอก -*- เธอคงจะระแวงผมมากสินะ แต่ผมก็ทำเนียนๆว่าเชื่อเธอเพราะเธอคงคิดว่าเธอโกหกเนียน แต่ความจริงผมรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอโกหก ^^ ผมแอบดูเธอตั้งแต่เข้าไปในบ้านจนถึงที่เธอวิ่งออกมาเพราะว่าคิดว่าแมวเป็นผี ความจริงผมเป็นเอาแมวตัวนั้นไปแกล้งเธอเองล่ะ และผมไม่คิดว่าเธอตกใจกลัวขนาดนั้น ผมยังจำหน้าเธอตอนนั้นได้นะ หน้าของมีโซตลกมากเลยล่ะ ฮ่าๆ ^0^ ผมก็เลยเดินตามเธอไป จนเธอเกือบจะเห็นผม รู้สึกว่าเธอจะคิดว่าผมเป็นผีน่ะซิ! จริงๆเลย ยัยบ๊อง

(End Specail Talk : Fheonix)

            โอย.....ง่วงจัง @_@ กี่โมงแล้วเนี่ย ฉันบิดขี้เกียจก่อนจะหยิบนาฬิกามาดูเวลาว่ากี่โมง พอฉันดูนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้มัน 07.20 นาที โอ๊ย! ชิลๆ ห๊ะ! อะไร 07.20 นาที. ตายๆ ฉันสายแน่ๆ >0< ฉันหายงัวเงียแล้วรีบกระโจนออกจากผ้าห่มอย่างรวดเร็ว กว่าฉันจะอาบน้ำเสร็จ แต่งตัว กินข้าว ไม่ทันแน่เลย T^T พอดูนาฬิกาอีกรอบก็เป็นเวลา 07.50 น. ให้ตาย ฉันต้องโดนยัยไชนีสเฉ่งแน่เลย วันนี้เป็นเวรของยัยไชนีสด้วย ทำมายยย~~~~ ฉันต้องมาสายวันนี้ด้วยเนี่ย >0</ ทำมายยยยย!! ฉันว่าต้องเป็นไชนีสโทรมาแน่เลย แค่นึกนะเนี่ยก็โทรมาจริงๆ -0-*

  You are  my sunshine of my….~~

: Chinese :                                                         

“ฮัลโหล...ไชนีส”

(เธออยู่ไหนแล้วเนี่ย รู้มั๊ยอีก 3 นาทีมัน 8 โมงแล้วนะ!) เสียงจากปลายสายแลดูหงุดหงิดมากๆ -*-

“เอ่อ.....”

(รู้มั๊ย! ว่าวันนี้ฉันเป็นคนตรวจแถวน่ะห๊ะ) รู้แล้วจร้า~ ไม่ต้องย้ำก็ได้ T^T

“ใกล้ถึงโรงเรียนแล้วๆ >0<” ฉันพูดกับไชนีสขณะที่ตัวเองยังวุ่นวายอยู่กับการล็อคประตูบ้าน

(งั้นก็ดี เพราะว่าถ้าเธอมาสาย เธอก็ต้องโดนทำโทษเหมือนกับคนอื่นๆ โดยปราศจากกรณียกเว้นใดๆ -_-+) เสียงที่ฟัง แลดูเย็นยะเยือกมั่กๆ -0-

“อื้มๆ ใกล้ถึงแล้วล่ะ ^^” ฉันรีบกดวางโทรศัพท์ก่อนจะรีบวิ่งไปโรงเรียน ซึ่งฉันต้องวิ่งไปให้ทันภายใน 8 นาที แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว แต่ตอนนี้ฉันต้องทำให้ได้!!

ตึก ตึกๆ.... แฮกๆ = =; โอย เหนื่อย ฉันหยุดวิ่งก่อนจะทำใจเพราะว่ายังไงฉันก็ไปไม่ทัน โอย...เหนื่อย ขณะที่ฉันกำลังจะนั่งลงสายตาก็ไปสะดุดอะไรบางอย่างเข้า (  - -) พอฉันหันไปมองก็พบว่ามันคือจักรยาน *0* คราวนี้แหละ แม่จะปั่นให้พังกันข้างนึงเลย ฮ่าๆ >0< ว่าแต่ จักรยานใครอ่ะ (  o_O)(O_o  )มองซ้ายมองวา อ๊ะ! ไม่มีเห็นมีใครเลย งั้นหนูขอยืมก่อนนะคะ เดี๋ยวเอามาคืน ^_^

ออด แอด ออด แอด ..... เสียงนี้ไม่ได้มาจากฉันนะ แต่มันมาจากจักรยานคันนี้ต่างหาก ฉันว่าจักรายายคันนี้เขาไม่ใช้แล้วล่ะ เพราะว่ามันคงเก่ามากๆน่ะสิ ดูดิ!มีเสียงคลอ ออดๆแอดๆ ระหว่างปั่นด้วย -*- แถมเบรกก็ใช้ไม่ได้อีกต่างหาก แต่ไม่เป็นไรหรอกถ้าไม่มีอะไรมาตัดหน้าซะอย่าง ^^ขณะที่ฉันกำลังมุ่งมั่นกับการปั่นจักรยาน ทว่ากลับมีคนมาตัดหน้ารถฉัน

O[]O เฮ้ย!!!

O[]O เฮ้ย!!” ฉันหักหลบรถลงไปข้างทาง ซึ่งมันเป็นทางลาดเล็กๆเลยทำให้ฉันกลิ้งลงไป แต่ดีนะไม่กลิ้งตกน้ำไปเพราะว่าติดกองไม้ที่เขาวางๆไว้แถวนั้น โอย~~ ปวดร้าวไปทั้งตัว งือ ~~ เจ็บง่ะ T^T ฉันลุกขึ้นมา แต่ว่าฉันทรงตัวเกือบไม่ได้ ทำให้ฉันยืนแล้วล้มลงไปอีกรอบ วันนี้มันซวยอะไรของฉ้านนนนนน!! T^T ต้องคลานมั๊ยเนี่ย -*-

“ปะ...เป็นไรมั๊ย ฮ่าๆ มีโซ ฮ่าๆ >0<” เสียงของคนที่ตัดหน้าจักรยานฉันดังขึ้น เสียงแบบนี้มันคุ้นๆนะ พอฉันมองหน้าก็พบว่าเป็น...

“นาย!! นายฟินิกซ์!! นายอยากตายรึไงห๊ะ!? ถึงได้มาตัดหน้ารถฉันแบบนี้น่ะ นายรู้มั๊ย? ว่าฉันรีบแค่ไหน....”

“ฮ่าๆ เธอ เปนไรมากฮ่าๆ รึเปล่า >0<” หมอนี่ยังจะขำอีก มันไม่ตลกเลยนะ -__-+

“นายรู้มั๊ย?! ว่าวันนี้เป็นเวรตรวจแถวของไชนีส แล้วถ้าใครมาสาย ก็จะต้องโดนทำโทษแล้วนายรู้มั๊ยว่ายัยไชนีสโหดขนาดไหน แล้ว!!@#$%^&*()……ว่าแต่มันกี่โมงแล้วเนี่ย!!??

“ตอนนี้น่ะหรอ แปดโมงสิบห้านาที ^_____^

>0< ตายๆ ฉันแน่ๆ ฉันจะไปทันมั๊ยเนี่ย”

“ฮ่าๆๆๆ เธอจะไปโรงเรียนด้วยสภาพนี้จริงๆหรอ” นายฟินิกซ์กอดอกพูดกับฉันก่อนจะมองไล่ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า สภาพฉันมันแย่ขนาดนั้นเลยเรอะ -*-

“มองตรงหน้าต่างสิ ฮ่าๆๆ” หมอนี่ หยุดหัวเราะจะได้มั๊ยเนี่ย -___-^ ฉันหันไปมองตัวเองที่หน้าต่างตามที่นายฟินิกซ์บอก

=[]=” ฉันยังช็อคกับตัวเองเลย มีใบไม้แห้งเต็มหัวฉันไปหมดเลย นี่ฉันหรอเนี่ย สภาพอย่างกับผี!รับไม่ได้ >0</

“อึ้งเลยล่ะสิ ฮ่าๆ ฉันบอกแล้ว ฮ่าๆ” นายฟินิกซ์พูดพร้อมกับหัวเราะ

“นายหยุดหัวเราะจะได้มั๊ยห๊ะ เป็นเพราะนายคนเดียวเลยทำให้ต้องเป็นแบบนี้>0</

“ก็เธอตลกจริงๆนี่นา ฮ่าๆ >0<

“-____-^” ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ไม่ไปแล้วโรงเรียนเนี่ยไม่ไหว ขืนไปโดนทำโทษหักคะแนนอีก วุ่นวายน่าดู -*- ฉันคงต้องโทรบอกไชนีสแล้วล่ะ ว่าไปโรงเรียนไม่ได้ -0-/ โทรศัพท์ฉันอยู่ไหนแล้วเนี่ย โทรศัพท์อยู่หนาย~~ อ๊ะ! เจอแล้ว ดีนะที่โทรศัพท์ไม่หาย ไม่งั้นแย่แน่เลย -0- ฉันกดโทรหาไชนีสแต่ก็ต้องพบว่า

(ขอโทษค่ะ ยอดเงินของคุณ#$%^&*_.......) เวลาจำเป็นเนี่ย ตังค์หมดทุกทีเลย -*- ดังนั้นฉันจึงจำเป็นต้องยืมโทรศัพท์ของนายฟินิกซ์เพื่อโทรหายัยไชนีส - -*

“นี่! นายขอยืมโทรศัพท์หน่อยสิ -0-*”

“จะเอาโทรศัพท์ฉันไปทำอะไร??

“เอามาเขวี้ยงหัวนายมั้ง ถามได้! ฉันก็เอามาโทรหาเพื่อนฉันน่ะสิ -0-/”

“ถ้าจะยืมก็พูดกับเจ้าของดีๆสิ ^____^” นายฟินิกซ์พูดพร้อมกับทำท่ากวนประสาท - -* ฉันเกลียดนายนี่จัง

“-0-^

“ไม่พูดดีๆก็ไม่ต้องยืม..^____^” อ๊าก!! ถ้าไม่จำเป็นฉันไม่ยืมหรอกนะ โทรศัพท์นายน่ะ >[]<//

“ก็ได้ๆ.......ขอยืมโทรศัพท์หน่อยสิ......”

^^

“...สิคะ”

“อ่ะนี่ ^[+++]^” นายนี่ยิ้มกวนๆก่อนจะยื่นโทรศัพท์มาให้ตรงหน้าฉัน นายยื่นโทรศัพท์จะแทงตาฉันอยู่แล้วนะยะ!! >0</

“ขอบใจ -0-” เดี๋ยวหมอนนี่จะหาว่ามารยาทไม่งามอีก

(ตู๊ด...ตู๊ด...) ทำไมไชนีสไม่รับสายสักทีอ่ะ -*-

(ฮัลโหล ใครเนี่ย??) เย้ๆ ไชนีสรับแล้ว~~

“ฉันเองๆ”

(ฉันเองน่ะใคร -0-*)

“ฉันเอง มีโซๆ >0< นี่ๆไชนีสๆ วันนี้ฉันไม่ไปโรงเรียนนะ”

(อย่าบอกนะว่าแกสายเลยไม่มา -*-) มันก็ใช่อ่ะนะ ไปโรงเรียนใครล่ะอยากจะไป เอ๊ย! ไม่ใช่ๆ

“ไม่ใช่ๆ พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยอ่ะ เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังทีหลังละกันนะ ^^

(อืมๆ เดี๋ยวฉันบอกอาจารย์ให้แล้วกัน)

“ขอบใจนะ แค่นี้ก่อนนะ บาย~~” พอฉันวางสายก็เห็นนายฟินิกซ์ยืนอมยิ้มอยู่ - -*

“อ่ะคืน -0-” ฉันยื่นโทรศัพท์คืนให้นายฟินิกซ์ แต่นายนี่ก็ยังยืนยิ้มอยู่ - -*

^^

“ยิ้มอะไรของนาย?!

“เปล่านี่ ใครยิ้ม >0<” ปากนายบอกว่าไม่ แต่หน้านายมันฟ้องมากเลยนะ -0-*

“ไม่ยิ้มก็ไม่ยิ้ม -0-/ ว่าแต่นายไม่ไปโรงเรียนรึไงห๊ะ”

“ไป ^^

“ก็ไปสิ ยืนอยู่ทำไม-0-”

“เธอไม่ไปโรงเรียนแล้วหรอ -W-” ฉันเกลียดนายนี่เวลาทำหน้ากวนๆจริงเลย!!

“ไม่ไปแล้ว >0</ ถอยไป!! ฉันจะกลับบ้าน!!” ฉันพูดกับนายฟินิกซ์

“ให้ฉันไปส่งนะ -W-” นายฟินิกซ์พูดก่อนจะหยิบกระเป๋าของฉันหิ้วเดินนำไป อะไรของนายเนี่ย!!

“เอากระเป๋าฉันคืนมานะ!!” ฉันวิ่ง(ทั้งทีไม่ค่อยไหว)ไปแย่งกระเป๋าจากนายฟินิกซ์

“ก็บอกแล้วไง ว่าเดี๋ยวไปส่ง ^0^

“ฉันไม่ต้องการ!!!!! เอากระเป๋าฉันคืนมาเดี๋ยวนี้!!

แล้วฉันก็พูดแบบนี้มาตลอดทางจนถึงบ้านตัวเอง -0-*

“ฉันส่งแค่นี้นะ ^___^” นายฟินิกซ์พูดก่อนจะยื่นกระเป๋าคืนมาให้ฉัน ความจริงฉันไม่ได้ให้นายมาส่งด้วยซ้ำนะ -*- นายมาเอง

“นายรีบไปโรงเรียนเถอะ -0-/”

“กลัวฉันไปโรงเรียนสายหรอ >0<” โอโห! คิดได้เนอะ -*- มันจะเก้าโมงแล้วย่ะมันไม่ทันแล้วล่ะ

“- -*”

“ฉันไปล่ะ บ๊ายบาย~~^0^” นายฟินิกซ์โบกมือลาก่อนจะเดินออกไป ฉันล่ะเพลียกับหมอนี่จริงๆเลย -__-;; ชอบทำตัวแปลกๆ เพี้ยนๆ -*- นอกจากนั้นนายเป็นต้นเหตุที่ทำให้ฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้อีกฉันเกลียดนาย!!!! 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น