[ฟิคเสื่อม] แฮ่น The series - Chanbaek

ตอนที่ 8 : Chapter : 8 เกม แอนด์ เกย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47,474
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 934 ครั้ง
    14 ก.ย. 63






                แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก

 

ภาในบ้านที่มืดสนิทและเงียสงัด....เสียงกดจอย ps4 ขยับไปมาตามการเคลื่อนไหวของตัวละครในจอ LCD ขนาดใหญ่ ตอนนี้แบคฮยอนกำลังซุกตัวอยู่ใต้ผ้านวมผืนหนาที่ขนลงมาจากห้องนอน มองดูตัวละครเอกในจอภาพเดินไปมาเรื่อยๆตามการบังคับของคนข้างกาย
 

แบคฮยอนไม่รู้ว่าทำไมเวลากลางวันแสกๆแบบนี้เขาต้องมานั่งดับไฟทั้งบ้านซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเพราะลมแอร์ที่ถูกลดลงถึง 15 องศาด้วย แถมคนปรับแอร์เองก็ยังต้องห่มผ้า นั่งกดจายมือเย็นเฉียบเพียงเพราะแค่อยากได้บรรยากาศในการเล่นเกม...
 

อันที่จริงแล้วพี่ชานยอลก็บอกเขาอยู่ว่าให้ขึ้นไปข้างบนก็ได้ถ้าหนาวแต่แบคฮยอนก็ยังอยากนั่งอยู่ที่นี่ เขาอยากจะทำทุกอย่างร่วมกับเฮีย เรียนรู้ทุกรสนิยมและความชอบเพื่อที่จะได้ใกล้เคียงกับการเป็นคนรู้ใจมากขึ้น
 

‘Welcome to silent hill’
 

“เฮีย มันอ่านว่าไรอ่ะ...” แบคฮยอนพยายามเบียดร่างตัวเองให้เข้าไปแนบกับคนด้านข้างมากที่สุด มือเล็กๆที่ชื้นเหงื่อยกขึ้นเกาะชายเสื้อยืดสีดำตัวหนาไว้แน่น

นอกจากอากาศที่หนาวเย็นแล้วอีกสิ่งหนึ่งที่แบคฮยอนเกลียดมากๆก็คือผี เพียงแค่คนตัวสูงปิดไฟเร่งแอร์เขาก็รู้แล้วว่าชานยอลจะเล่นเกมแนวไหน
 

“ยินดีต้อนรับสู่ไซเลนท์ฮิล”
 

“มันเป็นเกมผีอ่อ”
 

“ก็ไม่เชิง” ชานยอลตอบปัดในขณะที่เริ่มบังคับให้ตัวละครสาวเดินฝ่าเข้าไปในฝูงหมอก เขารู้สึกอึดอัดนิดหน่อยที่แบคฮยอนเอาทั้งขาและแขนขึ้นมาก่ายตัวจนจะกลายเป็นลูกลิง แต่ ณ เวลานี้ชานยอลให้ความสนใจกับเกมมากกว่า เขารอเวลานี้มานานแล้ว... รอเวลาที่บ้านจะไม่คนอยู่
 

“แล้วมันเป็นเกมแนวแบบไหน”
 

“อย่าถามมากดิ กลัวก็ขึ้นไปข้างบน” ว่าออกไปด้วยเสียงหงุดหงิดพร้อมกับกระแทกศอกเบาๆใส่อีบี๋แรดเป็นเชิงบอกให้อีกฝ่ายเขยิบตัวออกไปอีก ตอนนี้ชานยอลกำลังใช้สมาธิเขาคงไม่ว่างมาตอบคำถามแบคฮยอนจนเกมจบแน่
 

“ก็หนูอยากดูด้วยอะ! แค่อธิบายให้ฟังก็ไม่ได้” คนตัวเล็กทำหน้างอเมื่อไม่ได้รับคำอธิบายอย่างที่หวังก่อนที่จะยกมือข้างนึงขึ้นปิดตามองลอดผ่านง่ามนิ้วเพราะเกรงว่าเมื่อผีโผล่มาจะหลับตาไม่ทัน
 

อันที่จริงแล้วแบคฮยอนแค่อยากจะมีส่วนร่วมในกิจกรรมของชานยอลเท่านั้น เขาไม่ได้พิศวาสหรืออยากลองเล่นเกมเลยสักนิด แต่มันก็ช่วยไม่ได้ ถือว่าได้เก็บเกี่ยวกำไลเล็กๆน้อยๆจากการเกาะแกะไปจนกว่าเกมจะจบ ยิ่งผีโผล่มามากเท่าไหร่แบคฮยอนก็จะได้กอดกระแซะคนข้างๆมากเท่านั้น
 

ร้ายกาจ...
 

“ชู่ว....”
 

ส่งเสียงชู่วผ่านริมฝีปากเพื่อบอกให้อีกฝ่ายเงียบเสียงลง ชานยอลบังคับตัวละครให้เดินไปด้านหน้าเมื่อได้ยินเสียงวิทยุสื่อสารดังแครกครากอันเป็นสัญญาณบ่งบอกว่ามีมอนส์เตอร์อยู่แถวนี้ แต่ทว่าตอนนี้ตัวเขายังไม่มีอาวุธอะไรเลยแม้แต่ท่อเหล็ก คงต้องหลบไปหยิบวิทยุก่อนแล้ววิ่งหนี
 

“อะไรอะเฮีย”
 

“เงียบดิ”
 

“ผีมันจะมาอ่อ หนูจะได้ปิดตารอ”
 

“มึงรู้จักคำว่าเงียบไหมเนี่ย! ชานยอลกระแทกเสียงด้วยสีหน้าหงุดหงิดกับอาการพูดไม่ฟังของแม่บ้านจอมจุ้น

เขาขยับก้านบังคับลงเพื่อสั่งให้ตัวละครหมอบแล้วอ้อมรถคันเก่าๆไปเก็บวิทยุสื่อสาร แต่ดูเหมือนว่าโชคจะไม่เข้าข้างเมื่อวิทยุส่งเสียงดังซ่าเป็นการเตือนว่ามอนสเตอร์ใกล้เข้ามาแล้ว และเพียงไม่ทันจะขาดความคิดร่างง่อนแง่นที่ถูกไฟเผาก็เดินฝ่าหมอกเข้ามาตรงหน้าทำเอากดปุ่มถอยหลังแทบไม่ทัน
 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!! มันมาแล้วเฮีย!!!
 

“โอ้ย!!! ปล่อย!!” เสียงทุ้มตะโกนลั่นพร้อมกับท่อนแขนหนาที่กระชากออกจากการเกาะกุมเต็มแรง

ชานยอลรีบกดถอยหลังอ้อมรถแล้ววิ่งสุดชีวิตเพื่อหนีมอนส์เตอร์ เขายังคงวิ่งไปข้างหน้าแม้แขนจะถูกจับไว้ แต่จนแล้วจนรอดเพราะปุ่มบังคับที่กดไม่ถนัดก็ทำให้ตัวละครวิ่งวนจนถูกมอนส์เตอร์พ่นควันใส่ ส่วนตัวปัญหาอย่างแบคฮยอนก็เอาแต่หลับตาไม่ยอมปล่อยมือออกจากแขนเขาสักที
 

“มันไปหรือยังเฮีย!
 

“ปล่อยแขนกู!
 

“อ๊ายยยยยยยยยยยยยยย!! เฮียต่อยมันดิ! ต่อยมันเลย!!
 

“มึงนั่นแหละปล่อยแขนกู!!

 

โฮ้ก!!!

 

“กรี๊ดดดดดดดดด!!!
 

......

 


GAME OVER




 

กว่าจะสื่อสารกันรู้เรื่องชานยอลก็ถูกมอนส์เตอร์พ่นควันไฟใส่จนตายทั้งๆที่เพิ่งจะเริ่มเกมได้ไม่ถึง 10 นาทีดี... เขาจิ๊ปากอย่างนึกเซ็ง โยนจอยทิ้งไว้ข้างตัวก่อนที่จะหันไปจัดการกับอีเด็กเจ้าปัญหาที่เอาแต่กรี๊ดๆๆๆแล้วก็ทำตัวรุ่มร่ามจนเขาเล่นเกมไม่รู้เรื่อง
 

ในความเป็นจริงแล้วเกมมันไม่ได้น่ากลัวเลย ไม่ใช่แนวไล่ล่าที่อยู่ๆผีก็โผล่มาให้ตกใจเล่น ซึ่งชานยอลก็ไม่เข้าใจว่าแบคฮยอนจะส่งเสียงร้องทำไมทั้งๆที่เสียงวิทยุมันก็เตือนอยู่แล้วว่ามอนส์เตอร์จะมา...
 

“มึงขึ้นไปอยู่ข้างบนไป”
 

“ไม่เอาอะ หนูอยากอยู่กับเฮีย” ไม่ว่าเปล่า แขนเล็กๆที่กอดอยู่บนท่อนแขนหนาก็ยังเพิ่มแรงกอดกระชับให้มากขึ้น  แบคฮยอนจะไม่ไปไหนทั้งนั้นเขาจะอยู่กับเฮียข้างล่างจนกว่าเกมจะจบ
 

“แล้วมึงอยู่ข้างล่างมึงก็กรี๊ด ก็ดึง จนกูเล่นไม่รู้เรื่องเนี่ย” ชานยอลพ่นลมหายใจออกมา ใช้สายตาจ้องมองดวงตาที่ซื่อเหมือนกับลูกหมาของแม่บ้านก่อนที่จะหันไปหยิบจอยมาเริ่มเกมใหม่ แต่ไม่ทันจะได้กดอะไรมือเล็กๆก็เอื้อมมือคว้าหมับเอาไว้ก่อน

“เฮียเปลี่ยนเกมไม่ได้หรอ หนูกลัวอ่ะ”
 

“กลัวก็กลัวเฉยๆไม่ต้องร้อง ไม่ต้องดึงกู”

“กลัวก็ต้องเกาะดิ ไม่เกาะเฮียจะให้ไปเกาะเฮียคริสไง๊ล่ะ”
 

“อย่าประชด เดี๋ยวกูตบ”
 

“หนูไม่เอาเกมผีได้ไหมอะ” พูดไปพลางมือก็ลูบไล้แขนหนาๆไปมาเป็นเชิงออดอ้อน  แบคฮยอนจะดูเฮียชานเล่นเกมต่อสู้ ยิงปืนหรือซอมบี้อะไรก็ได้ทั้งนั้น ขออย่างเดียวไม่เอาผีเพราะเขากลัวผีมากจริงๆ

“มึงนี่มัน... วุ่นวายจริง ไปหยิบแผ่นใหม่มา” ถึงจะพูดออกไปด้วยท่าทางหัวเสียแต่ชานยอลก็ยอมเปลี่ยนเกมใหม่เพื่อที่แบคฮยอนจะได้อยู่ดูด้วยได้ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องเปลี่ยนเกมแต่ถ้าไล่แบคฮยอนขึ้นไปบนห้องเจ้าตัวคงไม่ยอมไปแน่และเขาก็จะไม่ได้เล่นอะไรเลย
 

“เอาแผ่นไหนอ่ะ” เจ้าเด็กจอมปัญหารีบวิ่งไปยังชั้นวางตลับเกมใต้ทีวีก่อนที่จะยกมันออกมาวางด้วยสีหน้ารื่นเริง แบคฮยอนดีใจทุกครั้งที่เฮียใจดีกับเขาถึงจะแสดงสีหน้าออกมาไม่ตรงกับการกระทำก็เถอะ
 

“หยิบ Outlast มา”
 

“คืออันไหนอะ อ่านไม่ออก”
 

“ปกสีเขียวๆ ขอบดำๆอะ”
 

“เฮีย มีเดอะซิมด้วยอะ เล่นเดอะซิมส์ไม่ได้อ่อ”
 

“อีบี๋... มึง ฟัง ที่ กู พูด... เอาแผ่นในตลับสีดำๆเขียวๆใส่เครื่องแล้วก็มานั่ง” ชานยอลย้ำคำพูดช้าๆชัดๆพร้อมกับออกคำสั่งให้แม่บ้านเอาแผ่นใส่เครื่องเล่นแล้วกลับมานั่งที่ เขาเพิ่งจะรู้สึกเมื่อกี้เองว่าพอแบคฮยอนลุกขึ้นไปแล้วพื้นที่ข้างๆมันก็หนาวจนสั่น คงต้องให้แม่บ้านบี๋เอาตูดมานั่งอุดแอร์ไว้กันไม่ให้ลมมันเข้ามาในผ้าห่ม
 

ตูดแบคฮยอนนี่สารพัดประโยชน์จริงๆ
 

“มาแล้ว~”
 

เมื่อเอาแผ่นใส่เรียบร้อยแบคฮยอนก็รีบวิ่งกลับไปนั่งที่ทันที เขาเปิดผ้าห่มขึ้นแล้วรีบซุกกายเข้ากับตัวหนาๆของพี่ชานยอลแต่ยังไม่ทันจะได้เกาะแขน เฮียก็ยกแขนขึ้นกอดคอเขาอ้อมมาจับจอยด้านหน้าเหมือนจะล็อคตัวไว้ก็ไม่เชิง แต่ว่าพอทำแบบนี้แล้วมันก็เขินแปลกๆยังไงไม่รู้ ถึงอีกฝ่ายจะไม่ได้สนใจการกระทำของตัวเองก็เถอะ
 

หน้าก็ซุกอกแถมถูกกอดคอเอาไว้ทั้งๆที่ใช้สองมือจับจอยเล่นเกม เหมือนแฟนกันยังไงก็ไม่รู้...
 

“ถ้ามึงดิ้นอีกจะรัดคอให้ตายเลย”
 

ดูเหมือนว่าการกระทำและคำพูดจะสวนทางกันเหลือเกิน ชานยอลยังคงใช้มือบังคับรถให้ขับไปตามทางในฉากเริ่มต้น เสียงภาษาอังกฤษและซับไตเติ้ลที่อยู่ใต้จอไม่ได้ทำให้เขาสนใจเท่าไหร่ ตอนนี้ชานยอลอยากเข้าไปในโรงพยาบาลบ้าใจจะขาด ที่เค้าว่าเกมนี้กระตุกขวัญนักหนาชานยอลก็อยากจะลองดู
 

“เฮีย มันเป็นเรื่องอะไรอ่ะ อ่านให้หนูฟังมั่งดิ”
 

“นักข่าว เข้าไปสืบข่าวในโรงพยาบาลบ้า”
 

“แล้วไงต่ออ่ะ”
 

“ก็รอเล่นอยู่นี่ไง” ชานยอลแกล้งใช้แขนรัดคอคนตัวเล็กที่เริ่มจะพูดมากเกินหนึ่งประโยคในขณะที่มือก็บังคับจอยไปด้วย เพียงแค่ไม่นานตัวละครของเขาก็เดินลงจากรถพร้อมกับกล้องวิดีโอคู่ใจเป็นจังหวะเดียวกับที่ผู้เล่นสามารถบังคับการเดินได้
 

“มันจะมีผีไหมเฮีย”
 

“ไม่มี”
 

มีแต่คนโรคจิต...
 

ประโยคหลังชานยอลไม่ได้พูดออกไปแต่เขาคิดว่าเกมนี้กระตุกขวัญกว่าไซเลนท์ฮิลเสียอีก ไซเลนท์ฮิลจะอใช้บรรยากาศกดดันผู้เล่นไปเรื่อยๆ แต่เอาท์ลาสท์มักใช้มุกกระตุกขวัญ แต่ก็นั่นแหละที่ชานยอลอยากลอง เขาอยากรู้ว่ามันจะกระตุกมากแค่ไหน
 

“แน่ใจนะ ถ้าเฮียหลอกหนู หนูกรี๊ดจริงๆอ่ะ”
 

“กรี๊ดอย่างเดียวก็พอมือไม่ต้องจับไข่กู...” ดวงตากลมโตเสไปมองอีเด็กแรดข้างตัวสลับกับมองลงไปที่หว่างขาใต้ผ้าห่ม

ชานยอลไม่คิดว่าการเอามือจับไข่คนอื่นไว้จะสามารถช่วยบรรเทาความกลัวได้ แล้วเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าแบคฮยอนเอามือสอดเข้าไปในกางเกงเขาทำไม
 

“หนูหนาวมือหรอก”
 

“หนาวก็ไปจับของตัวเอง”
 

“ของเฮียใหญ่กว่าอ่ะ มันอุ่นกว่า” อ้างเหตุผลข้างๆคูๆทั้งๆเจตนาก็รู้ๆกันดีอยู่ ที่จริงแล้วแบคฮยอนไม่ได้ตั้งใจจะล้วงมือเข้าไปในกางเกงสักหน่อย เขาจะลูบไล้ทั้งหมดแหละไม่ว่าจะหน้าท้องหรือแผงอกแต่เพียงแค่ลงไปสำรวจข้างล่างก่อนเท่านั้น
 

“.....................”
 

แกร๊ง
 

เสียงรั้วถูกผลักออกอย่างแรงเป็นสัญญาณเริ่มเกมที่น่าสยองขวัญ... ชานยอลบังคับตัวละครของเขาให้เดินไปเรื่อยๆเพื่อที่จะเข้าไปในตัวตึกและเจอกับนไข้โรคจิตมากมาย ปริศนาของการทดลองลึกลับกับคนไข้เหล่านี้จะต้องถูกเปิดเผยโดยผู้เล่นที่ดีที่สุดและสามารถพาตัวละครรอดออกไปได้
 

ชานยอลกำลังลักลอบเข้าไปในโรงพยาบาล...
 

 

 

-


 

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!
 

“โว้ย!! มึงเป็นบ้าอะไร!!!!
 


GAME OVER



 

เสียร้องแหกปากดังลั่นไปทั่วบ้านที่ทั้งเงียบและมืดสนิท ชานยอลใช้แขนรัดคออีบี๋เอาไว้แล้วใช้จอยเกมทุบหัวทุยๆดังปั่กหลายๆทีด้วยความโมโห นี่เป็นครั้งที่สิบกว่าแล้วที่เขาตายเพราะเสียงร้องของแบคฮยอน ไล่ให้ไปข้างบนก็ไม่ไป บอกให้หลับตาก็ไม่ยอม แต่พอถูกผีในเกมวิ่งไล่ดันแหกปากร้องอย่างกับเล่นเอง
 

สุดท้ายเขาก็ถูกไอ้ คริส วอลค์เกอร์ ฆ่าตายจนต้องกลับไปเล่นใหม่ที่จุดเซฟ จะวิ่งหนีแขนก็ถูกสั่นไปหมดจนมือกดปุ่มผิดๆถูกๆ แถมเสียงกรี๊ดยังดังจนกลบหูไปหมด
 

ตุ๊ดนี่มันแรดสมเป็นตุ๊ดจริงๆ
 

“ผีมันมาแล้วเฮีย!
 

“ผีพ่อมึงสิ! กูตายรอบที่เท่าไหร่แล้ว กูบอกว่าอย่าร้องๆ!” ยิ่งพูดไปก็ยิ่งหมั่นไส้ ชานยอลใช้แขนรัดคอคนตัวเล็กเอาไว้อีกครั้งแล้วใช้จอยเขกลงไปบนหัวแรงๆเป็นการสั่งสอน มันมีอย่างที่ไหนเจออะไรก็ร้องกรี๊ดไปหมดจนไม่ได้ฟังเนื้อเรื่องอะไรเลย
 

“ผีหรือไม่ผีมันก็เหมือนกันแหละ! อยู่ๆมันก็โผล่มาเหมือนกันมันน่ากลัวนะเฮีย! เฮียอะหลอกหนู!” คนตัวเล็กโวยเสียงดังอย่างไม่ยอมแพ้ เขาพยายามจะดิ้นออกจากแรงกอดรัดแต่ดูเหมือนยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกกักขังไปกันใหญ่เลยได้แต่นั่งทำหน้างออยู่ในอ้อมกอด...
 

แบคฮยอนจะขอเรียกว่าอ้อมกอดแล้วกันถึงจริงๆมันจะคือการรัดคอก็เถอะ...
 

“ผีก็ไม่เอาอะไรก็ไม่เอามึงจะให้กูเล่นอะไร! เกมก็ของกู มึงนั่นแหละขึ้นไปอยู่บนห้องไป!” ชานยอลนึกอยากเอาจอยฟาดปากอีบี๋อีกสักทีสองทีให้หายซ่า แบคฮยอนพูดเหมือนว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความผิดเขาอย่างนั้นแหละทั้งๆที่ตัวเองมาขออยู่ด้วยเองแล้วก็กลัวเอง
 

“ก็หนูอยากเล่นด้วยอ่ะ!
 

“มึงเล่นเป็นหรือไงล่ะ”
 

“ก็เล่นไม่เป็นแต่อยากเล่นอ่ะ! เฮียก็สอนดิ!
 

เถียงกันไปมาจนเสียงดังไปทั้งบ้าน ทำเอาเจ้าของบ้านผู้รักสงบถึงกับต้องจิ๊ปากถอนหายใจกับความยุ่งยากของแม่บ้านที่ไม่รู้ว่าจ้างมาทำงานหรือสร้างความวุ่นวายกันแน่ แบคฮยอนชักจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขามากขึ้นทุกที จนตอนนี้ชานยอลเริ่มคิดแล้วว่าแบคฮยอนอยู่กับเขาในสภานะอะไรกัน
 

“จะเล่นอะไร มึงเล่นฟีฟ่าเป็นไหมล่ะ”
 

“ไม่เอาเกมกีฬาดิ เอาแบบเดอะซิมแบบนี้ดิเฮีย”
 

“งั้นมาเล่นเกมมัลติกัน”
 

สุดท้ายชานยอลก็ยอมแพ้ต่อความเยอะของตุ๊ดที่เอาแต่คุกคามชีวิตเขา จอยเกมอันที่สองที่วางอยู่บนโต๊ะถูกโยนไปข้างตัวก่อนที่ชานยอลจะเปลี่ยนเข้าเมนูเลือกเกมใหม่มาเล่นทันทีโดยไม่ต้องใส่แผ่นลงเกมซ้ำ เกมที่เขาเลือกมาเล่นกับแบคฮยอนเป็นแค่เกมฟาดเอเลี่ยนง่ายๆ เล่นด้วยกันอยู่บนยานแล้วก็เก็บของ คอยหลบเอเลี่ยนไปเรื่อยๆจนกว่าจะเจอทางออก
 

เกมนี้ชานยอลไม่ได้เล่นมานานแล้วเพราะไม่ค่อยจะว่างตรงกับเวลาที่คริสอยากเล่นสักที ถือซะว่าคราวนี้เอาฝีมือมาเคาะสนิมใหม่
 

“มันเล่นยังไงอ่ะเฮีย”
 

“มึงก็เดินตามกูไปเรื่อยๆแล้วก็เก็บของ ถ้าเจอเอเลี่ยนมันหมอบได้ หลบได้ แต่ถ้าเจอจังๆเอาท่อฟาดได้” หันไปอธิบายคร่าวๆพร้อมกับบังคับตัวเองให้ออกเดินไปเก็บ Healing ทันที เขามั่นใจว่าเกมง่ายๆที่แม้แต่เด็ก ป.2 ยังเล่นได้แบบนี้ยังไงแบคฮยอนก็เล่นได้
 

“เดินยังไงอ่ะ”
 

“มึงก็โยกก้านมันขึ้นไปสิ เออ นั่นแหละเดินมา มึงจะหมอบทำไมเล่า” ชานยอลทำเสียหงุดหงิดหันไปตีมือแบคฮยอนที่ยังเอาแต่กดให้ตัวละครหมอบๆแอบๆอยู่ข้างกล่อง เกมที่เล่นแสดงบนจอตอนนี้เป็น POV ของเขา ถ้าแบคฮยอนตกเฟรมไปก็จะไม่เห็นเลยว่าคนตัวเล็กกำลังทำอะไร มันก็เลยทำให้ชานยอลหงุดหงิดนิดหน่อย
 

“กดสามเหลี่ยมหมอบ กด L วิ่ง กด X ตีเข้าใจไหม”
 

ผลั่ก!
 

“เอ้า! แล้วมึงตีตัวกูทำไม!
 

ชานยอลแทบเขวี้ยงจอยทิ้งเมื่อแบคฮยอนกด X ใช้ท่อแป๊บตีตัวเขาในเกมจนตายด้วยฟาดเดียว แล้วแบบนี้ชานยอลจะไปวิ่งกลับมาจากเซฟได้ยังไงในเมื่ออีกตัวยังเล่นอยู่

“หนูเล่นไม่เป็นอ่ะ เฮียเอาไปเล่นเหอะ” คนตัวเล็กนิ่วหน้าพร้อมกับส่งจอยคืนให้เจ้าของเกมที่ยังทำหน้าหงุดหงิดอยู่กับการบังคบเดินที่ไม่ได้เรื่องของเขา

มันก็อย่างที่บอกว่าตั้งแต่แรกแบคฮยอนก็แค่อยากจะมีส่วนร่วมกับกิจกรรมของพี่ชานยอล เขาแค่อยากจะทำอะไรที่ชานยอลชอบด้วยกันแต่ไม่ได้แปลว่าอยากเล่นเกม
 

“ไหนบอกอยากเล่น?”
 

“ก็หนูเล่นไม่เป็นอ่ะ”
 

“งั้นมานั่งนี่” ชานยอลขยับตัวถอยหลังไปจนติดพนักพิงโซฟาแล้วถ่างขาออกก่อนที่จะดึงคนตัวเล็กให้เข้ามานั่งตรงโซฟากลางหว่างขา
 

จอย PS4 ผู้เล่นสองถูกยัดใส่มือคนตัวเล็กอีกครั้ง ชานยอลกดออกจากเกมฟาดเอเลี่ยนแล้วเปลี่ยนไปเล่น The sims ที่เขาไม่เคยเล่นแทน พวกเกมจำลองสถานการณ์คงไม่ยากเท่าไหร่ถ้าลองคิดดูมันก็แค่สร้างตัว สร้างบ้าน โกงเงิน ทำเควส มีลูกมีผัวแล้วก็จบ
 

“มันเล่นยังไงอ่ะ”
 

“มึงก็สร้างตัวมึงนี่ไง ปรับหน้า เลือกเพศ แต่งตัว เลื่อนขึ้นลงซ้ายขวาขยับก้าน ตกลงกด O” ไม่แค่อธิบายเปล่าแต่ชานยอลยังเอื้อมมือไปจับซ้อนทับมือคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างหน้าเพื่อสาธิตการควบคุมให้ดูไปด้วย เขากดเลือกหน้าตาแบบสุ่มไปมาก่อนที่จะละมือออกปล่อยให้คนตัวเล็กได้ลองเล่นเอง
 

ยังไงซะชานยอลก็ไม่ได้เล่นเกมนี้อยู่แล้ว ถ้าแบคฮยอนอยู่บ้านว่างๆก็จะได้เปิดเล่นได้
 

“เฮีย หนูสร้างตัวหนูเสร็จแล้วสร้างของเฮียอีกตัวได้แมะ” นิ้วเล็กๆพยายามกดขยับขึ้นลงเพื่อเลือกสีผิวและดวงตาอย่างทุลักทุเล มือใหม่อย่างแบคฮยอนยังคงต้องก้มมองจอยอยู่เป็นระยะๆ

เขารู้เพียงแค่ว่าเกมซิมส์คือเกมที่เราสามารถเนรมิตอะไรก็ได้ตามใจไม่ว่าจะเป็นบ้าน รถ เงิน ครอบครัว แฟนหรือลูก และถ้าอยากเป็นอย่างอื่นก็ใช้สูตรโกงได้ แบบนี้สิชีวิตในฝันของแบคฮยอน
 

“ได้มั้ง น่าจะได้” ชานยอลตอบส่งเดช เขาไม่แน่ใจเท่าไหร่เรื่องการสร้างตัวละครสองตัวในโลกเดียวกันเพราะไม่เคยเล่นเกมแนวนี้ แต่จะบอกให้ไปถามคริสหรือให้คริสสอนประโยคมันก็ติดอยู่ที่ปากพูดออกไปไม่ได้


ไม่ใช่ว่ากลัวแบคฮยอนจะเล่นเป็นแล้วเอาแต่เล่นเกมแต่ชานยอลแค่รู้สึกว่าเขาไม่อยากให้คริสเข้าใกล้แบคฮยอนไปมากกว่านี้ ไม่ได้หมายถึงแค่เรื่องการถูกเนื้อต้องตัวแต่ยังรวมถึงความสนิทสนมระหว่างกันด้วย

 

“งั้นหนูสร้างเฮียมาเป็นผัวดีกว่า”
 

“มึงถามกูยัง?”
 

“ก็หนูเป็นคนเล่นอ่ะ เฮียอยากเล่นก็สร้างตัวใหม่ดิ” แบคฮยอนหัวเราะคิกกับหน้าตาตลกๆของตัวซิมส์ในจอที่เขากำลังสร้างอยู่ ตอนนี้แบคฮยอนกำลังเลือกตาแบบที่เหมือนกับตัวเองที่สุดรวมถึงส่วนอื่นๆบนใบหน้าและร่างกายด้วย
 

พอสร้างตัวเองเสร็จแล้วก็จะสร้างชานยอลอีกตัวมาเป็นแฟนกัน สร้างบ้านหลังใหญ่ๆจัดสวยๆแล้วก็อยู่ด้วยกันในบ้าน แค่นี้แบคฮยอนก็สามารถมีความสุขได้ในโลกใบเล็กแล้ว
 

“จะเล่นก็เล่นไป ห้าม กด มั่ว ไม่รู้อันไหนถาม ถ้าเครื่องเจ๊งกูจะหักเงินเดือนมึง” ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก่อนที่จะเอนหลังนอนพิงกับพนักโซฟา

เขาหยิบเอาผ้านวมที่ถูกวางกองทิ้งไว้ข้างตัวขึ้นมาห่มแต่ก็ติดแบคฮยอนที่นั่งเล่นเกมอยู่จนต้องห่มขาให้คนตัวเล็กด้วย ทว่าถึงอย่างนั้นมันก็ติดเอวแบคฮยอนอยู่ดี จะบอกให้อีบี๋ลงไปนั่งที่อื่นก็ไม่ได้...
 

นั่นแหละ...ไม่ได้ก็คือไม่ได้ ไม่มีเหตุผล
 

“บี๋ มึงนอนพิงลงมาดิกูจะห่มผ้า” ชานยอลเขยิบตัวลงนิดหน่อยแล้วจับให้แบคฮยอนนอนพิงทับบนอกเขาก่อนที่จะเอาผ้าคลุมทั้งคนด้านบนและตัวเอง
 

อากาศที่หนาวเพราะแอร์นอนแบบนี้แหละกำลังดี แบคฮยอนตัวเล็กจนไม่รู้สึกอึดอัด แต่เนื้อหนังก็เต็มพอให้กอดอุ่นแถมจะได้ตบหัวได้ง่ายๆด้วยเผื่ออีบี๋คิดจะมั่วอะไรในจอยจนเครื่องเจ๊ง สรุปแล้วว่าวันนี้ชานยอลแทบไม่ได้เล่นอะไรเลย เรียกได้ว่าไม่ทันได้เซฟสักเกมแถมยังต้องมานั่งเล่นเกมเด็กผู้หญิงอีก
 

แต่ว่าช่างเถอะ... อย่างน้อยเด็กที่ไม่มีเพื่อนเล่นและพ่อแม่หนีไปอย่างแบคฮยอนจะได้มีอะไรทำแก้เหงา ผ่อนคลายไปกับโลกใบเล็กๆที่อยู่ในจอทีวี
 

“นอนแบบนี้อุ่นว่ะเฮีย”
 

“อือ....”
 

ชานยอลเพียงแค่ครางตอบในลำคอแล้วหลับตาลงปล่อยตัวเองให้เข้าสู่ห้วงนิทราโดยมีแม่บ้านนอนทับอยู่บนอกกับความมืดและเสียงเกม...
 

 ที่จริงแล้วชานยอลเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแบคฮยอนอยู่ในสถานะอะไรสำหรับเขา หลายครั้งที่เขาค่อนข้างมั่นใจว่าความรู้สึกที่มีต่อแบคฮยอนนั้นเป็นแค่ความรู้สึกเอ็นดู ส่วนเซ็กส์ก็เป็นของแถมแต่ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มที่โสดมานานหลายปีอย่างเขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่รู้สึกอะไร
 

บางทีชานยอลก็คิดว่าแบคฮยอนน่ารักและเป็นคนเอาใจใส่ดีมากแต่ความรู้สึกมันก็ไม่ใช่แบบแฟนอยู่ดี ชานยอลไม่ได้อยากดูแลหรือคอยเอาใจแบคฮยอน เขาชอบแบคฮยอนที่เป็นแบบนี้และอยู่แบบนี้ไปได้นานเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
 

ชานยอลไม่อยากยกแบคฮยอนให้ใคร เขายอมรับว่าอยากเก็บเอาไว้แม้จะไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมก็ตาม ซึ่งแบคฮยอนก็เป็นคนพูดเองว่าจะอยู่ตรงนี้จนกว่าเขาจะมีแฟน แล้วถ้าชานยอลไม่มีแฟนไปเรื่อยๆแบคฮยอนก็จะอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆได้...

 


คร่อก....

 

เสียงกรนเบาๆที่ดังขึ้นข้างหูทำเอาแบคฮยอนใจเต้นไปหมดจนมือชื้นเหงื่อ เขายังรู้สึกได้ถึงความอุ่นที่หลังมือตอนที่ถูกบังคับให้จับจอยอยู่เลย แบบนี้มันจะเขินเกินไปแล้ว.... ตั้งแต่เมื่อเช้าพี่ชานยอลก็ทำตัวแปลกๆกับเขาก็เหมือนจะสัมผัสตัวกันมากขึ้นแต่ก็ไม่ได้นิ่มนวลหรือลดความหยาบกระด้างลง หรือไม่บางทีแบคฮยอนอาจจะคิดไปเอง
 

พี่ชานยอลเป็นพวกเอาแต่ใจตัวเองอยู่แล้ว อยากได้อะไรต้องได้ อยากให้ทำอะไรต้องทำโดยที่ไม่มีเหตุผลมารองรับ เพราะอย่างนั้นบางทีแบคฮยอนอาจไม่ต้องการเหตุผล รู้แค่ว่าอยู่ตรงนี้แล้วรู้สึกดีก็พอแล้ว...
 

“เฮีย ทำเสร็จแล้วมันเล่นยังไงต่ออ่ะ โกงเงินให้หน่อยดิ มันทำได้แมะ”
 

ทันทีที่สร้างตัวละครเสร็จแบคฮยอนเสี่ยงกดเลือกที่คำว่าสร้างและเกมก็เข้าสู่ช่วงสร้างบ้านต่อทันที เขาเห็นตัวเองยืนบิดไปบิดมาอยู่บนสนามโล่งแจ้งโดยมีแถบเงินแสดงอยู่เล็กน้อยที่มุมบน และไกด์แนะนำการเล่นก็เริ่มทำงาน
 

เสียงกรนของชานยอลยังคงดังต่อเนื่องบ่งบอกว่าคนตัวสูงหลับไปแล้วเหลือเพียงแค่แบคฮยอนที่ยังนั่งเล่นต่อไปเงียบๆตามการแนะนำของไกด์เริ่มต้น...

 
 

.
 

.
 

.
 

.

 

22 : 45

แกร๊ก
 

“เห้ย! เหี้ยไรวะเนี่ย หนาวชิบหาย ชานยอล! มึงไม่เปิดไฟวะ!
 

ประตูกระจกบานใหญ่ถูกเปิดและปิดลงเบาๆ คริสที่เพิ่งกลับมาจากบ้านจงอินเขี่ยรองเท้าตัวเองไปวางไว้หน้าชั้นรองเท้า เขานิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ว่าแอร์ในบ้านมันเย็นเฉียบจนเหมือนกับหน้าหนาวแถมชานยอลยังไม่ยอมเปิดไฟหน้าบ้านด้วยทั้งๆที่โทรทัศน์ก็เปิดอยู่
 

คนตัวสูงได้แต่จิ๊ปากอย่างนึกขัดใจก่อนที่จะเดินไปเปิดไฟหน้าบ้านพร้อมกับถอดหมวกกันน็อคออก เขาเห็นว่าทีวีเครื่องใหญ่ตัดเข้าจอพักไปแล้ว ดูท่าว่าชานยอลจะเล่นเกมแล้วหลับไปเหมือนทุกที
 

“ชานยอล มึง....” ไม่ทันที่คริสจะได้กล่าวเรียกเพื่อนซี้ที่คิดว่าจะหลับอยู่ เพียงแค่ก้าวขาไปพ้นบันไดภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาต้องเงียบเสียงลงแล้วส่งเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอแทน
 

ตอนนี้เครื่องเล่นเกมเข้าสู่โหมด Sleep ไปแล้วและผู้เล่นก็เช่นกัน คริสนึกเหตุผลไม่ออกเลยว่าทำไมแบคฮยอนถึงได้ไปนอนทับอยู่บนตัวชานยอลแถมมือยังจับจอยอันเดียวกัน นอนหลับห่มผ้าตัวกลมอยู่บนโซฟา เหมือนกับฉากเกมเมอร์ที่เล่นเกมกับแฟนจนหลับไปพร้อมกัน
 

ความสัมพันธ์ของแม่บ้านกับนายจ้างนี่มันช่างน่าสับสนปนน่าอิจฉาจริงๆ สาบานได้ว่าแม้แต่กับเขาและอี้ชิงที่เป็นแฟนกันจริงๆก็ยังไม่เคยทำขนาดนี้เลย...
 

คริสละเบื่อไอ้พวกปากแข็งจริงๆ...
 

.
 

.
 

.


 

2 : 15

“มึงกากว่ะบี๋”
 

“ฮ่าๆๆๆๆ เฮียยังเล่นไม่ผ่านเลยแล้วเฮียมาว่าหนู”
 

เวลาตีสองกว่าที่โต๊ะหน้าทีวีเต็มไปด้วยถังไอศครีม ขนมขบเคี้ยวและน้ำเป๊บซี่ หลังจากที่ตื่นมาตอนเที่ยงคืนเศษชานยอลก็ตะลุยเล่นเกม Happy wheel สุดเกรียนกับแม่บ้านบี๋จนตายกันไปแล้วไม่รู้แล้วกี่ชีวิตรวมถึงเกมมัลติเพลยเยอร์อื่นๆที่เล่นสองคนได้ แต่ด้วยความกากของแบคฮยอนก็ทำให้ชานยอลตายซ้ำตายซาก
 

แม้แต่เกมง่ายๆอย่างเกมต่อสู้สตีทไฟเตอร์แบคฮยอนก็ยังแพ้ถึงจะพยายามมั่วจนชนะไปหนึ่งครั้งก็ตาม
 

“เฮีย ปกติเฮียเล่นเกมบ่อยมะ”
 

“เรื่อยๆ”
 

เมื่อได้รับคำตอบคนตัวเล็กก็เงียบเสียงลง มองดูนักปั่นจักรยานพ่อลูกในจอปั่นจั๊กไปตามทางที่มีแต่อุปสรรคทั้งปืนลูกดอกและอื่นๆอีกมากมาย กว่าจะไปถึงเส้นชัยลูกที่ซ้อนอยู่ด้านหลังก็คอหักตายนับครั้งไม่ถ้วน
 

ตอนนี้แบคฮยอนเริ่มคิดว่าเขารู้แล้วถึงสาเหตุที่เฮียไม่มีแฟนตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ ชานยอลเหมือนกับผู้ชายทั่วไปที่ชอบทั้งรถมอเตอร์ไซค์แล้วก็เกม มีความเป็นอิสระสูง อาจไม่ชอบการผูกมัดหรืออาจมีเหตุผลบางอย่างที่ไม่เลือกคบใครเลย แต่อย่างน้อยวันนี้แบคฮยอนก็ได้รู้ว่าเฮียชานสุดโหดของเขายังมีเศษเสี้ยวความรู้สึกที่เรียกว่าเหงาอยู่ในใจบ้าง
 

มันอาจไม่ได้แสดงออกมาให้เห็นชัดในชีวิตประจำวันแต่ถ้าได้อยู่ใกล้ๆแบคฮยอนเชื่อว่าใครๆก็ต้องสัมผัสได้
 

มันเหมือนกับว่าเขาเห็นที่ว่างอยู่ตรงหน้าแต่ไม่รู้จะต้องทำยังไงถึงจะเข้าไปอยู่ในนั้นได้นอกจากเคาะกระจกไปเรื่อยๆจนกว่าเจ้าของหัวใจจะยอมเปิดให้เข้าไป และในระหว่างนั้นจะมีคนอื่นมาแย่งที่ว่างของเขาไปหรือไม่นั้นมันก็อีกเรื่อง อย่างน้อยแค่ชานยอลใช้มาตรฐานพิจารณาที่เท่าเทียมกันก็พอแล้ว
 

“กูจะกลับไปเล่น Outlast นะ”
 

“ไม่ ถ้าผีมาหนูกรี๊ดจริงๆนะเฮีย”
 

“ถ้าไอ้คริสลงมาเตะปากกูก็ไม่ช่วยเหมือนกัน”
 

“เฮียอ้ะ!!!
 

“ถ้าขึ้นเสียงอีกกูจะอัดถั่วดำมึง...”



 

 

 

 

 

#ฟิคแฮ่น




©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 934 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,650 ความคิดเห็น

  1. #15555 ioshxvy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 03:15
    ไม่เอาเกมผีแต่เข้า outlast 55555555555555555 ขำพรืดเลยอะ555
    #15,555
    0
  2. #15503 Blu_parkchan1 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 10:17
    งุ้ยย น่ารักกก
    #15,503
    0
  3. #15436 Vibrance (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 10:39
    ฮือออเฮียน่ารักกอะน่ารักๆๆๆๆๆ
    #15,436
    0
  4. #15348 weiliin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:43
    ก็รู้สึกกับน้องตั้งขนาดนั้นแล้วอะ หวงออกนอกหน้าเกินด้วย
    #15,348
    0
  5. #15262 แบ้กฮายอน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 08:41
    กลับมาอีกรอบแล้วก็ตลก55555555555555
    #15,262
    0
  6. #15251 Choi_Jina_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 21:29
    หยั่กให้น้องบี๋เรียนต่อผิดม่ะ5555
    #15,251
    0
  7. #15187 Jinji_10 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 19:46
    เอ็นดู
    #15,187
    0
  8. #15168 JiminKK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 11:10
    เฮียใจเย็นมาก เป็นเราถ้าเจอแบบนี้แตะปากแตกนานแล้ว
    #15,168
    0
  9. #15122 xxxlilly (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 04:57
    ถือว่าเฮียใจเย็นมากนะเนี่ย
    #15,122
    0
  10. #15075 numsoo456 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 10:50
    อยากกินถั่วดำเลยย
    #15,075
    0
  11. #15074 numsoo456 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 10:49
    อยากกินถั่วดำเลยย555555
    #15,074
    0
  12. #14969 CB-614 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 07:59
    สงสารเฮีย บี๋แม่งอย่างกวนประสาท55555555
    #14,969
    0
  13. #14924 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 13:37
    เขินนนนนน
    #14,924
    0
  14. #14912 Noong7 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 02:07
    เขินเด้อออออ
    #14,912
    0
  15. #14862 RedMellow9397 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 19:35
    ถ้าเราเป็นเฮียเจอเมียแบบนี้คือความสัมพันธ์ร้าวฉานแน่นอน หัวร้อนเกมเมอร์
    #14,862
    0
  16. #14842 beautiful-lady (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 21:07
    ถ้าเป็นเฮียจะลากแม่บ้านไปขังบนห้องละค่อยลงมาเล่นต่อ กร๊ดเกาะขนาดนี้ไม่ไหว ตายบ่อยมันหงุดหงิดดด5555555
    #14,842
    0
  17. #14238 heykiki (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 18:50
    น่ารักจังอะ เฮียชอบด่าแต่ก็ตามใจอะ โคตรดี อยากได้เฮียโว้ย
    #14,238
    0
  18. #14140 tuntiiz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 12:15
    งือออออ น่ารักมาก
    #14,140
    0
  19. #14117 somruethai1307 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 16:50
    ยังกะแฟนเน้าะ
    #14,117
    0
  20. #14007 myparkchan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 18:59
    เฮียชานน่ารักอ่ะะ
    #14,007
    0
  21. #13923 Kondiao ~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 21:48
    เกิดเป็นบี๋นี้โชคดีจริง ๆ เฮียชานน่ารักกก
    #13,923
    0
  22. #13882 BezT25 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 11:56
    หมั่นไส้ๆๆๆๆๆๆเฮียมากก แหมะแค่เอ็นดูก้ะหวงละ รักเขาไม่รู้ตัวแล่ว
    #13,882
    0
  23. #13841 Kimji_sag (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:38
    เอาเลยเ-้ย เป็นเราจับอัดตั้งแต่เล่นoutlastคระงแรกแล้ว
    #13,841
    0
  24. #13808 bpuppypie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 19:19
    เป็นเรื่องที่น่ารักมากๆๆๆๆ หยุดอ่านไม่ได้เลย อาจจะเป็นเพราะเราชอบความหยาบโลนรึเปล่านี่ก็ไม่แน่ใจ555555555555555555555 รู้แค่ว่าน่ารักมาก
    #13,808
    0
  25. #13807 bpuppypie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 19:19
    เป็นเรื่องที่น่ารักมากๆๆๆๆ หยุดอ่านไม่ได้เลย อาจจะเป็นเพราะเราชอบความหยาบโลนรึเปล่านี่ก็ไม่แน่ใจ555555555555555555555 รู้แค่ว่าน่ารักมากๆๆๆ
    #13,807
    0