[ฟิคเสื่อม] แฮ่น The series - Chanbaek

ตอนที่ 58 : ตอนแถม : เมียน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34,184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 496 ครั้ง
    25 เม.ย. 59







....ซ่า... ซ่า.... ซ่า....
 

ในวันที่ฝนตกหนัก...
 

เสียงหยดน้ำจำนวนมากดิ่งกระทบกับหลังคาสังกะสีจนได้ยินเสียงดังราวกับว่ามันจะถล่มลงมา ท่ามกลางค่ำคืนที่หนาวเหน็บ พื้นบ้านไม้เก่าๆ ทั้งเปียกและเฉอะแฉะเกินกว่าจะล้มตัวลงนอนได้ คุณแม่แบคฮยอนในวัย 40 ปีที่ทั้งตัวอ้วนและเป็นโรคเบาหวานได้แต่นั่งขดตัวอยู่ที่เสาเอกของบ้าน น้ำที่รั่วลงมาจากหลังคาหยดกระทบหม้อน้ำที่ใช้รองน้ำฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
 

ในค่ำคืนที่แสนทรมานแบบนี้ มองตรงผ่านม่านหยาดฝนไปก็เห็นแต่บ้านหลังใหญ่ที่ตัวเองเคยอาศัยอยู่ บ้านหลังใหญ่ที่เปิดไฟสีส้มนวล มีแอร์เย็นๆ และเตียงอุ่นๆ... แบคฮยอนได้แต่ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เขากำลังคิดถึงความสะดวกสบายตอนที่ได้อยู่ที่นั่น ทั้งเสียงฝนและเสียงฟ้าผ่า เสียงหลังคารั่วมันเหมือนกับฝันร้าย...
 

ซ่า...
 

ผลั่ก!
 

ประตูไม้ผุพังบานใหญ่ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของเด็กชายที่ผอมโซจนตาโหล ชานฮยอนในวัย 20 ปีถือถุงข้าวต้มวิ่งฝ่าฝนเข้ามาในบ้านด้วยสภาพร่างกายที่หนาวสั่น... รูปร่างผอมแห้งและการแต่งตัวที่ดูมอซอของลูกชายคนเล็กทำให้แบคฮยอนรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว เขาคิดว่าชานฮยอนควรจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ พัคฮยอนเองก็เช่นกัน...
 

“แม่...”
 

เพียงแค่คำพูดเดียวน้ำตาที่พยายามจะกักเก็บเอาไว้ก็พรั่งพรูไหลออกมาเหมือนเขื่อนแตก แบคฮยอนได้แต่นึกเจ็บใจกับตัวเองที่ไม่สามารถเอาดีเข้าสู้นังเมียน้อยหน้าใหม่ของเฮียได้ พอผู้หญิงคนนั้นมามันก็เหมือนกับว่าดอกไม้ที่เคยบานสะพรั่งเหี่ยวแห้งแล้งตายไปกันหมด
 

เงินที่เคยมีใช้ไม่ขาดมือก็เริ่มมาไม่ถึง แบคฮยอนต้องระเห็จตัวเองย้ายสัมภาระจากห้องนอนไปนอนในครัวที่หนาวเหน็บ แถมยังต้องตื่นเช้ามาทำงานบ้านในฐานะแม่บ้านเก่าแก่คอยรับใช้ทั้งเฮียและเมียใหม่ สำหรับคนเคยเป็นที่หนึ่งแล้ว การได้เห็นเมียน้อยเดินอย่างสง่าผ่าเผยในบ้านของตัวเองมันช่างทำร้ายจิตใจเหลือเกิน
 

“แม่...”
 

“อึก...”
 

“หิวข้าว...”
 

หิวข้าว...
 

ใช่... ชานฮยอนกำลังหิวข้าว หิวโซอยู่ในบ้านเก่าๆ ที่ใกล้จะพังเต็มที ส่วนพัคฮยอนก็ต้องทำงานดึกดื่นที่ร้านคาราโอเกะ ต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัวให้กับผู้คนมากหน้า แบคฮยอนรู้สึกได้ว่าภาพตรงหน้าเขามันเลือนลางเพราะม่านน้ำตา เงินที่หามาได้เท่าไหร่ก็ต้องเอาไปซื้อยามารักษาแม่ที่เป็นเบาหวาน
 

ช่างโหดร้ายเหลือเกิน....

 

 

 

“แม่...”
 

ชานฮยอนใช้มือดันตัวคุณแม่ตัวเล็กที่กำลังนอนกลางวันอยู่บนโซฟาเบาๆ ด้วยความรู้สึกยุ่มย่ามใจ เขาถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อได้ยินเสียงครางงึมงำตอบกลับมา แต่เจ้าตัวก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นสักที
 

ในเวลาบ่ายที่ฝนตกหนักและท้องว่างแบบนี้ ชานฮยอนแค่อยากได้อะไรหนักๆ มาเติมเต็มกระเพาะที่ว่างเปล่าของเขา ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ทุกคนถึงได้พากันหลับหมดทั้งอีอ้วนพัคและแม่หมู ส่วนพ่อก็เอาแต่นั่งดูมวยอยู่บนโซฟาโดยที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้... จะสั่งของมากินก็สงสารเด็กวิ่งวอล์ จะออกไปซื้ออะไรกินก็ติดฝน ชานฮยอนไม่ชอบหน้าฝนจริงๆ สาบานได้ เขาชอบหน้าหนาวกับฤดูใบไม้มากที่สุด
 

เฮือก!!!’

 

เสียงสูดลมหายใจเข้าปากดังเฮือกที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างที่กระตุกของแม่บ้านทำเอาชานฮยอนถึงกับสะดุ้งตามไปด้วย เขาเห็นแม่หมูยันตัวขึ้นนั่งพร้อมกับหอบหายใจแรงเหมือนคนเพิ่งตื่นจากฝันร้ายแถมยังทำหน้าตาตื่นอย่างกับวิ่งหนีผีมายังไงยังงั้น
 

“อะไรวะ” ชานยอลที่นั่งดูทีวีอยู่ใกล้ๆ หันไปมองแฟนตัวเล็กด้วยความตกใจ เขาเอื้อมมือไปหยิบเอาขวดน้ำส้มมาส่งให้แบคฮยอนก่อนจะคว้ารีโมทขึ้นมาเบาเสียงทีวี
 

ใบหน้าที่ซีดเผือดของคนตรงหน้าทำให้ชานยอลอดรู้สึกเป็นห่วงไม่ได้ ช่วงนี้เขาเห็นแบคฮยอนสะดุ้งตื่นกลางคืนหลายครั้ง บางครั้งก็ถึงกับต้องเปิดไฟลุกขึ้นนั่ง แต่บางครั้งก็แค่สะดุ้งเบาๆ ตอนนอน เป็นแบบนี้ทุกคืนตั้งแต่รู้ว่าท้องลูกคนเล็ก
 

ชานยอลไม่รู้ว่าเขาควรจะทำยังไงดีแล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าเพราะอะไรแบคฮยอนถึงมีอาการแปลกๆ ฝันร้ายบ่อยๆ วิตกกังวล มีความเครียดสะสม อีกอย่างชานยอลก็ไม่รู้ด้วยว่าตอนท้องชานฮยอน แบคฮยอนเป็นแบบนี้หรือเปล่า
 

“... หนูฝันร้ายอีกและ...” คนตัวเล็กพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเอนตัวนอนหนุนตักแฟนตัวสูงที่นั่งอยู่ใกล้ๆ แบคฮยอนพยายามอย่างมากที่จะสลัดภาพฝันติดตาให้ออกไปจากหัวแต่มันก็ไม่ง่าย หัวใจของเขาเต้นแรง มันเหมือนจริงมาก ช่วงนี้เขาฝันเรื่องพวกนี้บ่อยๆ อย่างไม่มีสาเหตุ
 

ไม่ใช่แค่ฝันว่าเฮียมีชู้ แต่บางครั้งก็ยังฝันว่าชานฮยอนถูกยิงตาย ฝันว่าไปขับรถชนเกิดอุบัติเหตุ ฝันว่าพัคฮยอนหนีออกจากบ้านบ้างล่ะ ทุกความฝันทำให้เขาตกใจจนต้องสะดุ้งตื่น ไม่สิ จะเรียกว่าตกใจก็ไม่ถูกนัก ต้องบอกว่าเสียใจมากจนตื่น
 

แบคฮยอนรู้สึกโล่งใจทุกครั้งที่เขาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะอยากฝันร้ายซะหน่อย... เรื่องเฮียมีเมียน้อยเนี่ยเรื่องใหญ่ที่สุดเลย เรียกได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของรอยร้าวสำหรับทุกอย่าง
 

“ฝันว่า”
 

“หนูฝันว่าเฮียมีเมียน้อย แล้วเฮียก็ไล่หนูออกจากบ้าน บ้านก็แบบ เก่าๆ โทรมๆ เหมือนกระท่อมอ่ะ พอฝนตกหลังคาก็รั่ว ข้าวก็ไม่มีจะกิน แล้วหนูก็คิดถึงบ้านอ่ะ หนูอยากกลับบ้าน แต่หนูกลับไม่ได้เพราะเฮียอยู่กับเมียน้อย” พูดออกไปทั้งๆ ที่ยังนอนหลับตาอยู่ แบคฮยอนยังสัมผัสถึงความรู้สึกนั้นได้อยู่เลย
 

เขาคิดถึงบ้านมาก อยากกลับบ้าน แต่ทำยังไงก็กลับไม่ได้ นึกถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในบ้าน อยากจะอยู่ที่นี่ ตอนนั้นมันน่ากลัวมากเลย...
 

“อือ... แล้ว...”
 

“งือ... แล้วก็ฝันเห็นลูก เห็นชานฮยอน ตัวผอมมากเลย บอกว่าหิวข้าว แล้วหนูก็ร้องไห้”
 

“ฮ่าๆๆๆๆ” คำบอกเล่าของแม่หมูทำเอาชานฮยอนที่กำลังนั่งกินขนมอยู่บนโซฟาถึงกับหัวเราะลั่น ดูเหมือนว่าแม่จะกังวลเรื่องความเป็นอยู่ของลูกมากเกินไป ซึ่งไอ้คำว่า หิวข้าว เขาก็พูดมันจริงๆ นั่นแหละ พูดหลายรอบด้วย ก็เห็นว่าแม่ทำเสียงงึมงัมเลยคิดว่าจะฟังรู้เรื่อง แล้วทำไมเสียงถึงไปโผล่ในฝันซะได้
 

“ขำอะไร เดี๋ยวเถอะ”
 

“แล้วไงต่อ...”
 

“ก็แค่นั้นแหละ แล้วหนูก็ตื่น หนูเสียใจมากเลย เมียน้อยเฮียสวยมากอ่ะ” แบคฮยอนบุ้ยปากอย่างนึกขัดใจ เขาไม่ได้บอกเฮียว่าคนที่มารับบทเมียน้อยคือมาอึม อีหมวยนมโตร้านขายข้าวหน้าปากซอยที่ไปทีไรก็ทำตัวสนิทสนมกับเฮียทุกที ไม่คิดเลยว่าจะตามมาหลอกหลอนกันถึงขนาดนี้

“เพ้อเจ้อว่ะ” ชานยอลใช้กำปั้นทุบหัวแม่บ้านท้องอ่อนที่เอาแต่ฝันนู่นฝันนี่เป็นตุเป็นตะ เขาไม่ได้มีเมียน้อยสักหน่อย แล้วก็ไม่ต้องมาอ้างว่าเป็นฝันบอกเหตุด้วย อย่างน้อยชานยอลก็ไม่กล้าทิ้งลูกแน่ๆ
 

“อาจจะเป็นลางบอกเหตุก็ได้เฮีย อีหมวยร้านข้าวก็กิ๊กเฮียไม่ใช่หรอ ไหนจะกิ๊บซ่า กิ๊บซี่ แนนนี่ สมปอง เฮียคริสงี้ ไม่เห็นไปมีลูกมีเมียสักที เค้าติดใจอะไรเฮียเปล่า”
 

“ฮ่าๆๆๆๆ” ยิ่งได้ยินแม่พูดชานฮยอนก็ยิ่งขำใหญ่ เขาแทบจะสำลักขนมโอรีโอที่เคี้ยวอยู่ในปาก
 

สำหรับแม่แล้วมาอึมเป็นเป้าหมายหมายเลข  1 เลย ก็ทั้งเด็กทั้งจ๊ะจ๋าเหมือนตัวเองไม่มีผิด แถมนมยังบึ้บบั้บ เรียกได้ว่าเป็นบุคคลที่ถูกนำมาพูดถึงตลอดกาลเวลาที่มีการสนทนาเรื่องเมียน้อย มาอึมเป็นเด็กมหาลัยใฝ่สูง ทั้งให้ท่า ทั้งทะเยอทะยาน ชอบทำตัวสนิทสนมกับพ่ออยู่เรื่อยถึงพ่อจะไม่เล่นด้วยก็ตาม
 

ใครๆ ก็ดูออกว่ามาอึมคิดอะไร เพราะอย่างนั้นมาอึมถึงได้ไม่ถูกกับพัคฮยอนในแบบที่เรียกได้ว่าผีไม่เผา เงาไม่เงียบ มาอึมพยายามส่งไลน์หาพ่อตลอดๆ พอพ่อไม่คุยด้วยก็บอกว่าจะยืมเงินบ้าง มีคนสนใจรถบ้าง หลอกล่อให้พ่อคุยด้วยทุกวิถีทาง เคยเกินเลยถึงขั้นถูกพัคฮยอนตามไปเอาหินเขวี้ยงกระจกร้านแตกมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
 

เอาเป็นว่ามาอึมจะถูกพูดถึงทุกครั้งเวลาที่แม่เปรยเรื่องกิ๊ก สาวงามอื่นๆ ก็พอเข้าใจได้ แต่อาคริสนี่ชานฮยอนเข้าไม่ถึงเลย
 

“เรื่องนี้อีกและ” ชานยอลได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาไม่รู้จะทำยังไงเวลาที่แบคฮยอนเอาแต่พูดจากวนประสาท ทั้งสาวคาราโอเกะ สาวอ่างที่เคยเที่ยวเมื่อเกือบ 20 ปีที่แล้ว ทุกคนถูกขุดขึ้นมาหมด ทั้งๆ ที่บางคนก็ย้ายออกไปอยู่ที่อื่นแล้วด้วยซ้ำ
 

“เอ้า ใครจะไปรู้ ตอนแรกก็มาขอยืมเงินแงะ พอยืมไปก็ไม่คืน แล้วก็โทรมาอ้อน บอก เฮีย~ หนูไม่มีเงินแล้ว เอาตัวหนูไปขัดดอกแทนได้ไหม~ แล้วก็เข้าแผน เฮียก็ถูกลวงไปอ่ะ”
 

“ปัญญาอ่อน”
 

“แล้วพอเฮียหลงกลเฮียก็จะถูกหลอก เฮียก็จะเอามันมาอยู่บ้านแล้วก็ไล่หนูไปนอนในห้องครัว”
 

“................”
 

“แล้วพอนานเข้าเฮียก็ไล่หนูออกจากบ้านเพราะหนูอ้วนอ่ะ!

 

“มึงไม่อายลูกมั่งหรอ...”
 

“ฮ่าๆๆๆๆๆ”
 

“ก็หนูพูดจริงอ่ะ! แล้วเฮียก็จะหลงเมียน้อยซื้อบ้านซื้อรถให้เมียน้อย ลูกก็อยู่แบบอดยากเพราะหนูอ้วน หนูพุงย้วย หนูเหี่ยวแล้วหนูก็ตายไป”
 

“คราวนี้ผมว่าลูกผู้หญิงแน่เลยว่ะ ขี้หึง ขี้หวง ไม่ผู้หญิงก็ออกมาแบบไอ่อ้วนอ่ะ” ชานฮยอนหัวเราะขำ เขายิ่งกว่าเข้าใจสีหน้าที่แสนจะเอือมระอาของพ่อ แม่เอาแต่พูดเรื่องตลกไม่หยุดเหมือนคนเมา ไม่รู้ว่ากำลังละเมอหรือว่าคิดอะไรอยู่
 

“เฮียเงียบทำไม”
 

“อะไรล่ะ”
 

“ก็เฮียเงียบอ่ะ แปลว่าเฮียยอมรับใช่ไหม”
 

“อะไรของมึงเนี่ย” ชานยอลนิ่วหน้าว่าเสียงเครียด เขาก้มลงมองดูใบหน้าบูดบี้ของแม่บ้านก่อนจะเงยขึ้นมองโทรทัศน์ต่อ แบคฮยอนเอาแต่เซ้าซี้เขาจนดูมวยไม่รู้เรื่อง ถ้าเป็นเมื่อก่อนชานยอลคงจะไล่ให้ไปกวาดบ้านแล้ว
 

“หนูรู้นะเฮีย เฮียส่งเงินเลี้ยงกิ๊กทุกเดือน เดือนละตั้งเป็นหมื่น ทีกับหนูให้แค่พอกิน หนูแค่ไม่พูดหรอก” แกล้งหยอดเรื่องเงินหายพร้อมกับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เหมือนกับจะรอให้อีกฝ่ายแสดงพิรุธออกมาเอง แบคฮยอนรู้หรอกว่าเงินที่บ้านหายไปเดือนละสามหมื่นทุกเดือน
 

เฮียคงจะไม่รู้ว่าเขารู้เพราะตัวเองเป็นคนทำบัญชีและควบคุมค่าใช้จ่าย ตอนแรกแบคฮยอนก็ไม่ได้เอะใจหรอกจนกระทั่งเฮียคริสมาบอกว่าพี่ชานยอลแอบซุกเงินเอาไว้ แล้วมันก็ใช่จริงๆ ด้วย พี่ชานยอลมีบัญชีธนาคารลับอยู่หลายบัญชี ถ้าไม่นับรวมบัญชีที่ใช้ทำการปล่อยเงินกู้
 

มันถูกเก็บเอาไว้ในเซฟที่ไม่มีใครรู้รหัสผ่าน ไม่ว่าแบคฮยอนจะพยายามลองเปิดกี่ครั้งก็เปิดไม่ได้ เขาไม่ได้คิดว่าพี่ชานยอลมีชู้จริงๆ หรอก แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเฮียเอาเงินไปไหนตั้งเดือนละหลายหมื่น ทำอะไรลึกลับ ไม่รู้ว่าโอนออกจากบัญชีไหนเข้าบัญชีไหน
 

ดีแต่บอกให้ทุกคนรู้จักประหยัดรู้จักใช้เงิน ทั้งๆ ที่นายหัวปล่อยเงินกูระดับนี้แต่ละคนขับซุปเปอร์คาร์ 20 ล้านทั้งนั้น แถมช่วงนี้ก็ยังมีแต่สาวสวยมาตอมอยู่รอบๆ มันเรียกว่าฟีโรโมนดึงดูดหรือเปล่านะ ประมาณว่าถ้ายิ่งมีเซ็กส์ ยิ่งมีความรักคนเราก็ยิ่งดึงดูด
 

“ใครบอก”
 

“เฮียคริสบอก”
 

“มันบอกว่า...”
 

“ก็บอกว่าเฮียซุกเงินไว้ ถามว่าเอาไปเลี้ยงกิ๊กเปล่า” ริมฝีปากบางยู่ขึ้นอย่างแสนงอน แบคฮยอนไถศีรษะลงกับหน้าตักกว้างด้วยความรู้สึกประหม่า เขาแอบเห็นพี่ชานยอลทำหน้าเครียดเหมือนเริ่มจะโกรธใครเข้าแล้ว ซึ่งก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใคร...
 

“แล้วว่าไงอีก...”
 

“หึ... ก็บอกแค่นี้ เค้าพูดเล่นแหละมั้ง” เมื่อเห็นท่าไม่ดีแบคฮยอนก็รีบแก้สถานการณ์ก่อนที่บ้านจะร้อนเป็นไฟ
 

ถึงแม้ว่าเฮียจะมีกิ๊ก มีเมียน้อยแบคฮยอนก็ไม่อยากหาเรื่องทะเลาะหรอก เขาแค่ถามเพราะว่าสงสัย แบคฮยอนไม่อยากให้บ้านกลายเป็นอะไรที่อยู่แล้วลำบากใจ เขาไม่อยากทำให้เฮียรู้สึกไม่ดีเวลาที่อยู่ที่บ้าน
 

“ปากดี ไอ่เหี้ยนี่...”
 

“แล้วตกลงมีจริงไหมอ่ะ...”
 

“ไม่มี” ตอบออกไปเสียงดังฟังชัด ชานยอลไม่อยากโกหกและเขาก็ไม่ได้โกหกอะไร ตอนนี้คำถามเดียวที่อยู่ในใจคือทำไมคริสถึงเป็นพวกชอบโยนไฟใส่บ้านคนอื่นแบบนี้ คนชอบหาเรื่องนี่มันชอบหาเรื่องจริงๆ แบคฮยอนเองก็พอกัน รู้ว่าคริสชอบแหย่ก็ยังไปฟังไปเชื่อ หรือที่จริงแค่อยากจะหาเรื่องมาพูดก็ไม่รู้
 

“แน่ใจ”
 

“หยุดพูดไป รำคาญ”
 

“เอ้า พูดด้วยก็รำคาญ พอไม่พูดก็ชอบมาหาเรื่อง ดูพ่อสิชานฮยอน”
 

“อะไร ผมไม่รู้” เด็กหนุ่มตัวสูงตอบออกไปอย่างไม่ใส่ใจ ชานฮยอนไม่ได้สนใจเรื่องของผู้ใหญ่อยู่แล้ว
 

เขาไม่อยากจะฟังคำพูดของเด็กเลี้ยงแกะที่ทำเป็นทะเลาะกันทุกวันแต่ก็แอบไปทำลูกคนที่สามมาโดยที่ไม่บอกไม่กล่าว ไม่อยากจะเชื่อคนที่บอกว่าโกรธ งอน ไม่คุยด้วย แต่อะไรก็ยอมเขาไปซะทุกอย่าง
 

“ต่อไปพ่อก็จะมีเมียน้อยแล้วนะ เราก็ต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นกัน”
 

“ย้ายไปทำไม บ้านก็ชื่อเรา ที่ก็ชื่อเรา” ชานฮยอนนิ่วหน้าพร้อมกับหันไปมองแม่บ้านที่เอาแต่ตีบทดราม่าอยู่คนเดียวในจินตนาการ เมื่อก่อนแม่เอาโฉนดบ้านที่มีชื่อแม่และสองพี่น้องมาอวดแทบทุกครั้งที่ย้ายที่เก็บเอกสาร ถึงพ่อไปมีเมียน้อยแม่ก็มีสิทธิ์ที่จะอยู่ในบ้านนี้อยู่ดี พ่อสิต้องไปอยู่ที่อื่น
 

“เห็นไหม” ชานยอลใช้กำปั้นทุบหัวแฟนตัวเล็กเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ ขนาดชานฮยอนยังรู้เลยว่าพ่อทำอะไรไว้ให้ แล้วทำไมแม่บ้านที่เขาเป็นคนมอบฉโนดที่ดินให้กับมือถึงได้มองข้ามไป
 

“เดี๋ยวพอหนูตายไปเฮียก็มีเมียใหม่ แต่ถ้าเฮียตายยังไงหนูก็ไม่มีใหม่อยู่ดี”
 

“ไม่มีหรอก”
 

“ฮึก... ”
 

“เอ้า เป็นไรเนี่ย” เสียงสูดน้ำมูกของแม่บ้านทำให้ชานยอลถึงกับผงะ เขาก้มลงมองแบคฮยอนที่กำลังซุกหน้าร้องไห้กับหมอนเหมือนคนทุกข์ทรมานใจอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก อยู่ๆ แบคฮยอนก็ร้องไห้ออกมาแบบไม่มีเหตุผล แถมยังคิดนู่นนี่เป็นตุเป็นตะ นี่มันเรื่องอะไรกัน
 

“ฮึก... เฮียอ่ะ เดี๋ยวก็ตายก่อนหนู ฮึก... หนูบอกว่าอย่ากินเหล้าเฮียก็ไม่เชื่อ... ฮือ... หนูไม่อยากให้เฮียตายก่อน ฮือ...”
 

เสียงร้องไห้ที่เริ่มดังขึ้นทำให้ชานฮยอนเริ่มทำตัวไม่ถูก เขาหันซ้ายหันขวา ดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาก่อนที่จะลุกเดินหนีไปพร้อมกับถุงขนมทันทีเมื่อรู้สึกได้ว่าตัวเองไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ชานฮยอนไม่อยากฟังดราม่าผู้ใหญ่ และเขาก็ไม่อยากจะนั่งอยู่เป็นก้าง
 

“เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม” ชานยอลว่าเสียงดุ เขาใช้มือเสยผมที่ชื้นเหงื่อของแฟนตัวเล็กขึ้นพร้อมกับใช้มืออีกข้างอังหน้าผาก แบคฮยอนตัวอุ่นเหมือนคนจะไม่สบาย แถมดูท่าทางจะไม่ได้อยู่ในอารมณ์ปกติด้วย
 

นี่มันแพ้ท้องแนวไหนกัน ทั้งร้องห่มร้องไห้ เพ้อเจ้อ ฝันเป็นตุเป็นตะ มันชักจะยากเกินเข้าใจแล้ว
 

“ฮึก... หนูกลัวเฮียตายก่อนหนู... ฮือ... เฮียอ่ะไม่รักตัวเอง... บุหรี่ก็สูบ...อึก.. เหล้าก็กิน ฮือ... เฮียตายแล้วหนูจะอยู่กับใคร... ฮือ”
 

“ไปๆ ขึ้นไปนอน เดี๋ยวจะพาขึ้นไป”
 

“ฮือ... ไม่...”
 

“งั้นจะเอาอะไร จะกินข้าว? กินน้ำ?”
 

“ฮือ!! ไม่!!
 

ยิ่งพูดแบคฮยอนก็ยิ่งตะเบงเสียงร้องไห้ใหญ่ เปลี่ยนจากอาการสะอื้นกลายเป็นแหกปากร้องไห้โฮอย่างไร้เหตุผล แบคฮยอนรู้ตัวว่าเขากำลังทำอะไร แต่อยู่ดีๆ มันก็รู้สึกเศร้าตีขึ้นมาจุกอกอย่างบอกไม่ถูก อยู่ๆ ก็กลัวว่าเฮียจะต้องป่วยตายไปก่อน กลัวว่าจะไปขับรถชน กลัวว่าจะตายตั้งแต่ยังไม่ทันได้แก่ แบคฮยอนคงจะทำใจยอมรับไม่ได้
 

“แล้วจะร้องไห้ทำไมเนี่ย”
 

“ฮือ!! เฮียอ่ะ ไม่ฟังหนู ฮือ! หนูกลัวว่าเฮียจะตาย ฮือ หนูกลัวเฮียตายก่อนหนู... ฮือ...”

“อะไรวะ”
 

“เฮียอะไม่รักตัวเอง ฮือ... ไม่รักตัวเองก็เท่ากับไม่รักหนู... ฮือ!” ยิ่งนึกว่าสักวันนึงพี่ชานยอลอาจล้มป่วยและตายลงไปต่อหน้าแบคฮยอนก็ยิ่งเศร้าใจ เขาไม่เคยรู้สึกเสียใจเท่านี้มาก่อนเลย ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้
 

เพราะว่าเฮียอายุมากกว่าเขาถึง 12 ปี พอคิดว่าพี่ชานยอลอาจจะไม่แก่ตายทุกอย่างมันก็เศร้าหมองไปหมด นอกจากจะเป็นคนใจร้อนแล้วก็ไม่ค่อยจะรักตัวเองเท่าไหร่ ถ้าเกิดวันนึงเฮียตายไป แบคฮยอนจะอยู่กับใคร
 

“เออ รู้แล้วๆ ไปๆ ไปนอน ลุกขึ้น จะพาไปนอน หยุดร้องไห้” ชานยอลนิ่วหน้าว่าเสียงเครียด เขาใช้รีโมทกดปิดทีวีก่อนจะดันตัวแม่บ้านที่แกล้งทำเป็นตัวอ่อนแกล้งตายให้ลุกขึ้นจากตัก แบคฮยอนร้องไห้จนผมเปียกไปหมดแถมเหงื่อยังซมเพราะพิษไข้
 

ชานยอลไม่ใช่คนละเอียดอ่อนนักหรอก เขาคงจะไม่นั่งปลอบใจแบคฮยอนทั้งวันจนกว่าอาการผีเข้าจะหาย
 

“ฮือ...”
 

“ลุกขึ้นดีๆ เดี๋ยวก็ฟาดซะ” ถึงปากจะพูดไปแบบนั้นแต่ชานยอลก็ยอมทำตัวเป็นแท่นให้แฟนตัวเล็กไหลตัวลงมาซบ เขาดันไหล่แบคฮยอนให้นอนพิงลงไปกับโซฟาก่อนที่จะพยามยามยกขาพาดเอวเพื่ออุ้มคนตัวเล็กขึ้นหลัง แต่ถึงอย่างนั้นแบคฮยอนก็ยังไม่ยอมให้ความร่วมมืออยู่ดี
 

“อึก...ฮือ...”
 

“ขึ้นมา... เร็ว...”
 

“ฮึก...” สุดท้ายแบคฮยอนก็ยอมโน้มตัวไปเกาะหลังเพื่อให้แฟนตัวสูงพาขึ้นไปนอนบนห้องนอน แบคฮยอนรู้สึกโล่งใจปนอึดอัดใจอย่างประหลาด เขามีความกังวลอย่างไร้สาเหตุ เอาแต่คิดนู่นคิดนี่ไม่หยุด พอได้ร้องไห้ออกมาก็รู้สึกเหมือนจะดีขึ้นมาหน่อย
 

“คราวหลังจะเอาอะไรก็พูด อย่าร้องไห้”
 

“ฮึก... วันนี้เฮียออกไปข้างนอกไหม...”
 

“ไม่ไป”
 

“เฮียไม่ไปหาเมียน้อยหรอ... ฮึก...”
 

“.........”
 

ชานยอลเลือกที่จะไม่ตอบแม่บ้านสติฝันเฟื่อง เขาแบกแบคฮยอนเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนที่ประตูถูกเปิดแง้มเอาไว้ก่อนที่จะใช้เท้าเตะมันเบาๆ เขาเดินตรงไปยังเตียงเพื่อวางร่างแม่บ้านที่กลายเป็นของเหลวลงกับที่นอนก่อนที่จะหยิบรีโมทแอร์ขึ้นมากดเปิดเอาไว้ให้
 

“เฮีย...”
 

“อือ...”
 

“ปวดหัวอ่ะ บอกลูกหาอะไรกินไปก่อนนะ”
 

“อือ มีอะไรก็เรียก เดี๋ยวเย็นๆขึ้นมาดู” วางรีโมทแอร์ลงบนที่เดิมก่อนที่จะหันหลังเดินออกไปด้วยความรู้สึกเก้อเขินพิลึก ชานยอลปิดประตูห้องนอนเอาไว้แล้วเดินไปที่ห้องลูกชายเพื่อฝากให้คอยดูแม่ที่นอนซมอยู่ในห้อง
 

เรื่องเช็ดตัวดูแลป้อนข้าวชานยอลทำไม่ไหว มันใช้ความสามารถมากเกินไป เขาทำไม่ได้ เพราะอย่างนั้นเรื่องพวกนี้จึงควรเป็นหน้าที่ของพัคฮยอน...
 

.
 

.
 

.

.
 

21 : 25
 

เวลาสามทุ่มกว่าภายในบ้านชั้นล่างที่เงียบสงัด ชานยอลปิดไฟห้องโถงดวงสุดท้ายก่อนที่จะเดินขึ้นบันไดไปเพื่อเตรียมไปนอนหลังจากที่ออกไปจัดการรางน้ำฝนเสร็จ เมื่อสองชั่วโมงที่แล้วกางเกงของเขาเลอะไปด้วยโคลนและใบไม้ หมดแถมเสื้อก็เปียก เวลาสามทุ่มกว่าแบบนี้แบคฮยอนคงหลับไปแล้ว เย็นนี้ชานยอลยังไม่ได้กินข้าวเพราะมัวแต่คิดบัญชี สุดท้ายก็กินไปแค่ขนมปังชิ้นเดียว
 

ในขณะที่กำลังเดินไป คิดอะไรไปเพลินๆ ขาทั้งสองข้างก็มายืนอยู่หน้าห้อง ชานยอลเปิดและปิดประตูเบาๆ ก่อนที่จะเดินตรงไปยังเตียงนอน เขาเห็นแบคฮยอนพลิกตัวหันหน้ามามองตาปริบๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
 

“กินยาไปยัง...”
 

“อือ... หนูได้ยินเสียงปิดโรงรถ หนูคิดว่าเฮียออกไปข้างนอก” แบคฮยอนยันตัวขึ้นนั่งบนที่นอนช้าๆ เขาเอื้อมมือไปหยิบน้ำส้มที่วางอยู่บนเตียงมาดื่มก่อนที่จะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง
 

“ไม่ได้ออก ไปทำรางน้ำฝน” ตอบออกไปอย่างไม่ใส่ใจพร้อมกับล้มตัวลงนอนบนเตียง เพียงไม่นานแสงไฟสีส้มสลัวก็ถูกดับลง ชานยอลรู้สึกได้ถึงสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่นุ่มหยุ่นกำลังเคลื่อนตัวเข้าหาเขาทั้งยังใช้หนวดจิ๋วทั้งสองข้างกอดรัดเอวเอาไว้แน่น
 

ตัวแบคฮยอนเย็นลงมากแล้ว อีกไม่นานก็คงจะหายดี
 

“นึกว่าจะออกไปหากิ๊ก”
 

“ยังไม่จบอีก”
 

“กิ๊กคริสแงะ กิ๊กกล้ามของเฮียอ่ะ หนูผิดเองแหละที่ไม่เอะใจมาตั้งหลายปี” แบคฮยอนหัวเราะคิกพร้อมกับซุกหน้าลงกับแผ่นอกกว้างๆ เขาดีดขาไปมาอย่างอารมณ์ดีหลังจากที่ได้นอนหลับไปเต็มอิ่ม แถมลูกก็วนเวียนมาดูกันทุกชั่วโมง
 

เมื่อตอนทุ่มนึงแบคฮยอนได้ยินเสียงโรงรถเปิด เขาคิดว่าเฮียจะออกไปกินเหล้าอีกแล้ว ทั้งๆ ที่เพิ่งจะถูกดราม่าสาดไปถ้วยใหญ่ หลังจากนั้นก็หลับไป ตื่นมาอีกทีถึงได้รู้ว่าเฮียไม่ได้ออกไปข้างนอก พอได้ยินแบบนี้แล้วดีใจชะมัด...
 

“หยุดพูดเหอะ”
 

“แล้วตกลงมีกิ๊กจริงมะ”
 

“ไม่มี”
 

“ไม่มีแล้วเฮียเอาเงินไปไหนอ่ะ” พูดไปมือก็ลูบไปตามหลังแน่นๆ อย่างเพลินมือ แบคฮยอนไม่ได้อยากเค้นหรือไม่เชื่อ เขารู้ว่าเฮียคริสเป็นพวกขี้หยอก แต่เรื่องที่เฮียอุ๊บเงินไว้มันก็เป็นเรื่องจริง แบคฮยอนแค่อยากจะรู้ว่าเฮียซุกเงินจำนวนหนึ่งไว้ทุกเดือนเพื่ออะไร
 

“.............”
 

“เฮียแอบซุกเงินจริงป่ะ”
 

“อือ...”
 

“เอาไว้ทำไรอ่ะ”
 

“เงินฝาก”
 

“ฝากให้ใคร”
 

“ก็ให้พวกมึงนั่นแหละ”
 

ชานยอลถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกลำบากใจ ทั้งๆ ที่ตั้งใจว่าจะเก็บเงินเงียบๆ คนเดียว แต่สุดท้ายคริสก็พาซวยจนได้ เขาไม่ได้ตั้งใจจะปกปิดแบคฮยอนแต่ก็ไม่ได้อยากบอก เงินนั้นมันเป็นส่วนเกิน เป็นเงินนอกค่าใช้จ่าย นอกเงินเก็บ เป็นเงินที่ถูกเก็บไว้อย่างเงียบๆ เหมือนกับว่ามันไม่เคยมีอยู่
 

“ของลูก?”
 

“อือ”
 

“แล้วของหนูอ่ะ”
 

“ของมึงด้วย”
 

“งือ~ พ่อฝากให้หนูเท่าหร่าย~”
 

“ไม่รู้”
 

ชานยอลตอบเสียงแข็ง เขาไม่บอกแบคฮยอนหรอกว่ามีเงินเท่าไหร่แล้วก็ไม่เคยนับด้วย  ชานยอลมีบัญชีเงินเก็บสำหรับทุกคน แม้แต่ของแบคฮยอนเอง เก็บทุกเดือน เก็บพร้อมกับบัญชีเงินเก็บของครอบครัว เก็บมา 15 ปีแล้วก็จะไม่ให้ใครรู้หรือเอาไปถอนแน่
 

ชานยอลไม่รู้ว่าเขาจะตายเมื่อไหร่ ไม่เคยหวังว่าตัวเองจะแก่ตายหรือได้อยู่กับลูกจนหงำเหงือก บางทีวันพรุ่งนี้หรืออาทิตย์หน้าเขาอาจจะถูกยิงตาย หรือโดนรถชนตาย... มันเป็นเรื่องที่ไม่สมควรจะบอกใคร
 

ไม่เคยมีใครรู้ว่าชานยอลกลัวความตายมากแค่ไหนจากที่เมื่อก่อนไม่เคยนึกเสียดายอะไรในชีวิตตัวเองแม้แต่ลมหายใจ เขากลัวที่จะไม่ได้มีชีวิตอยู่ เพราะอย่างนั้นทุกวันนี้ถึงได้ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง ชานยอลไม่ได้กลัวว่าเขาจะไม่มีโอกาสได้แสวงหาความสุข แต่พอคิดว่าถ้าตัวเองตายไปครอบครัวจะอยู่กันลำบากก็ไม่สามารถทำใจให้ปล่อยวางได้
 

การมีเงินเก็บหนึ่งก้อนใหญ่ๆ มันอาจจะเพียงพอสำหรับครอบครัวเล็กๆ ที่ไม่มีหนี้สิน แต่หลังจากตายไปแล้วชานยอลก็ไม่รู้ว่ามันจะใช้ได้นานแค่ไหนในแบบที่ทำให้ทุกคนใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างสบาย ชานยอลทำใจไม่ได้ ถ้าหากตัวเองตายไปแล้วครอบครัวจะต้องอยู่อย่างลำบากให้คนอื่นเขานินทาว่า บ้านนี้เมื่อก่อนเคยมีเงิน
 

เพราะอย่างนั้นชานยอลถึงได้จำกัดการใช้เงินของลูก ไม่ว่ารายรับต่อเดือนจะได้มากแค่ไหน เงินที่พัคฮยอนกับชานฮยอนจะได้ใช้ก็ไม่เกินสามหมื่นบาท รวมกับค่าอยู่กิน ค่าซื้อของเข้าบ้านของแม่บ้าน และค่าอินเตอร์เน็ต ชานยอลไม่อยากให้ลูกเขาคิดว่าพ่อมีเงินมาก ใช้เท่าไหร่ก็หามาได้ ถ้าเป็นอย่างนั้นเงินเก็บมีเท่าไหร่ หลังเขาตายไปไม่เกิน 5 ปีก็หมด
 

ชานยอลมีเงินพอให้ลูกเริ่มต้นทำอะไรด้วยตัวเองได้ ทั้งใช้ต่อเติมการศึกษาหากว่าพ่อไม่ได้อยู่ดูในวันรับปริญญา ใช้ลงทุนเปิดร้าน หรือจะทำอะไรก็ได้ที่อยากจะทำ แบคฮยอนเองก็เหมือนกัน เผื่อว่าอยากจะทำอะไรให้ตัวเองพอมีรายได้เล็กๆ น้อยๆ ส่วนเงินเก็บก็มีไว้เพื่อใช้จ่ายเป็นส่วนกลาง
 

เมื่อก่อนเวลาที่เจอสถานการณ์เฉียดตาย เขามักจะบอกกับคริสเสมอว่าถ้าตัวถูกยิงหัวหรือเป็นอะไรที่เรื้อรัง รักษายาก ใช้เงินมาก ให้ปล่อยตายเลย ไม่ต้องรักษา ชานยอลไม่เสียดายชีวิต เขาใช้มันคุ้มแล้ว ตอนที่มีชีวิตอยู่ก็อยากจะทำเพื่อคนอื่น ทำเพื่อคนสำคัญ และชานยอลก็ยังยึดมั่นในคำพูดเดิมที่ว่า ถ้าเขาป่วยหนักใกล้ตายขึ้นมาประเภทนอนโรงบาลติดต่อกันหลายเดือนหลายปีก็ไม่ต้องยื้อ เสียเงินและเสียเวลา
 

ชานยอลไม่อยากรับปากว่าเขาจะอยู่กับแบคฮยอนได้จนแก่ตาย แต่ก็รับปากว่าจะรักตัวเองและรักษาชีวิตตัวเองเอาไว้ให้ได้นานมากที่สุด
 

“งี้หนูสบายและ หนูมีเงินเก็บโดยที่ไม่ต้องเก็บเองสักบาท”
 

“.......”
 

“รักพ่อจังเยย~”
 

ส่งเสียงงุ้งงิ้งออกมาพร้อมกับไสหน้าลงกับแผ่นอกด้วยท่าทางสุดอ้อน แบคฮยอนใช้แขนกอดรัดเอวแฟนตัวสูงเอาไว้แน่น วันนี้เขาคงจะหลับฝันดีไม่มีผีเมียน้อยอึ๊มหรือเมียน้อยกล้ามที่ไหนคอยก่อกวน แบคฮยอนจะนอนหลับให้สบายเลย!
 

“นอน...” ชานยอลใช้มือกดหัวแบคฮยอนเอาไว้ก่อนที่คนตัวเล็กจะลุกขึ้นมานั่ง เขายิ่งกว่ามั่นใจอีกว่าถ้าไม่ทำเป็นหลับตอนนี้แบคฮยอนจะหาเรื่องคุยทั้งคืนเพราะนอนตอนกลางวันไปแล้ว
 

ชานยอลไม่มีอะไรที่อยากทำต่อ วันนี้เขาเหนื่อย แล้วก็ไม่อยากกวนแบคฮยอนด้วย ชานยอลยังมีเวลาอีกมากจนกว่าจะถึงช่วงเวลาที่ต้องหยุด เขาไม่จำเป็นต้องมีเมียใหม่ เพราะแบคฮยอนเป็นเมียใหม่และเป็นเมียเด็กตลอดกาล
 

 ไม่ว่าแบคฮยอนจะอายุมากขึ้นเท่าไหร่ ชานยอลก็จะเป็นพี่ 12 ปี เสมอ...
 

 











 

 

#ฟิคแฮ่น

 

 

ฮึบ!! มาแล้วค่ะ!!! เราชอบแม่บ้านเวลาเรียกเฮียว่าพ่อจัง เหมือนต้อยเลยแหะ หลังจากที่หายไปสักพักก็กลับมาแล้วค่ะ ฮ่า ภารกิจแห่งชาติสิ้นสุดแล้ว วันที่ 15 พฤศจิกานี้สามารถไปอุตหนุนฟิคแฮ่นกันได้ที่บูธ B9 นะคะ :D ใกล้ๆ กับประตูทางเข้า (สต๊อคเยอะจนกลัวว่าจะขายไม่หมดเลยค่ะ Orz)

 

อย่าลืม #ฟิคแฮ่น นะคะ :D ขอบคุณที่อ่านค่ะ เอนจอยรีดดิ้ง!!

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 496 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,650 ความคิดเห็น

  1. #15600 ycpl (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2563 / 23:21
    อบอุ่นหัวใจที่สุด เฮียโคตรรักครอบครัวเลยฮือออออ
    #15,600
    0
  2. #15543 Callmeyou (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 01:23
    น้ำตาซึม แค่คิดว่าคนที่เรารักจะตายไปก่อนก็เศร้าแล้ว
    #15,543
    0
  3. #15379 ฺฺBerlin (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:44
    ชอบประโยคนี้มากๆเลย ไม่ว่าเเบคฮยอนจะอายุมากขึ้นเท่าไร ชานยอลก็จะเป็นพี่12ปีเสมอ เฮ้อ...เหมือนเวลาถูกสตาฟไว้เลย
    #15,379
    0
  4. #15274 โอริออย (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 18:28
    น่ารักจังเลยน้าาาาาาา ฮืออออ ชอบมาก
    #15,274
    0
  5. #15246 TeddyBear614 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 22:07
    กลับมาอ่านตอนนี้แล้วขำแม่บ้านมากอ่ะ555555 ยิ่งตอนร้องไห้กลัวพี่ชานจะตายนี่ปับอารมณ์ตามไม่ทันเลย แล้วก็กลับมาขำอีกตอนแม่บ้านบี๋ถามเฮียว่าไม่ไปหาเมียน้อยหรอ555555 มันจี้มากอ่ะตอนเนี่ยยยย แต่ชอบความเป็นพี่12ปีของพี่ชานมากเลย
    #15,246
    0
  6. #15238 0613072742 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 11:21
    ทำไมอ่านความคิดเฮียแล้วนึกถึงพ่อวะ ฮื่ออออ มันเป็นความรู้สึกของพ่อแม่จริงๆนะ
    #15,238
    0
  7. #15195 banana_cake2 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 23:26
    อ่านกี่รอบๆก็ทับใจเฮียมาก
    ผู้ชายอย่างเฮียหาได้จากไหน
    #15,195
    0
  8. #15052 FanMk_ (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 08:14
    เข้ามาอ่านกี่รอบก็ร้องไห้ รักพี่ชานยอลเลยอ่ะ เข้าใจแล้วว่าทำไมนังบี๋รักเฮียมากๆ TT
    #15,052
    0
  9. #14983 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 18:15
    ชานเป็นคนดีมากกกกกก
    #14,983
    0
  10. #14874 kiku_zz (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 01:41
    ผูกพันกับครอบครัวนี้อ่ะ น่ารักมาก
    #14,874
    0
  11. #14293 heykiki (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 22:29
    ยังคงเป็นแม่บ้านที่นิสัยเมือนเดิม มโนเป็นตุเป็นตะ แต่น่ารักมาก ๆ ครอบครัวอบอุ่น ถ้ามีก็ขอแบบนี้
    #14,293
    0
  12. #14193 LaNy_SwEeTz (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 19:55
    อ่านกี่ครั้งๆก็รู้สึกว่าแบคฮยอนเป็นคนที่โชคดีมากๆเลยโชคดีสุดๆ แบบเด็กคนนึงที่ครอบครัวมีปัญหาอ่ะ ได้มีชีวิตคู่ที่ดีมากกก พี่ชานยอลก็เป็นคนที่ดีมากๆ รอบครอบนึกถึงครอบครัว รักครอบครัว วางแผนทุกอย่างอ่ะ อื้อหึสามีต้นแบบมาก5555
    #14,193
    0
  13. #14168 somruethai1307 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 02:41
    ขำ บี๋ขี้โวยวายจนแก่
    #14,168
    0
  14. #14054 Monqter (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 13:04
    คุงพ่ออออออ กลับมาอ่านใหม่คิดถึงมากๆเลย
    #14,054
    0
  15. #13922 ม่านเมฆ. (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 23:32
    เพิ่งมาย้อนอ่านตอนพิเศษ ชอบความโตไปด้วยกัน เป็นพี่ 12 ปีตลอดไปงี้ ช่บบบบบ
    #13,922
    0
  16. #13870 c9us6n4 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 01:33
    ชอบตอนนี้จังเลยค่ะ ฮื่อ ซึ้งง
    #13,870
    0
  17. #13708 Yehet ~ (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 22:04
    อ่านแล้วอยากมีสามีเหมือนเฮียเลยค่ะ แม่บ้านบี๋โชคดีจริง ๆ
    #13,708
    0
  18. #13690 tinkerbell.n12 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 18:57
    น่ารักสุดๆ ครอบครัวนี้ทำไมน่ารักอย่างงี้
    #13,690
    0
  19. #13663 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 16:15
    เฮียโคตรดีเลยอ่ะ งืมมมมม
    #13,663
    0
  20. #13570 areenachesani (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 17:59
    ฮื่อออ ชอยเฮีย รักเฮีย ประทับใจเฮีย
    #13,570
    0
  21. #13495 mini_6 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 15:40
    5555 แม่บ้านนี่ก็คิดเองเออเองเป็นตุเป็นตะ เก็บไปฝันอี๊ก! ระแวงเมียน้อยอื่นไม่พอ มีเมียน้อยคริสอีก ยอมจริงๆ 55555
    #13,495
    0
  22. #13400 sweetpss (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 11:43
    ฮอลลน่ารักไปละขอผู้ชายแบบเฮียสักคนน
    #13,400
    0
  23. #13270 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 21:48
    รอบนี้ดูแบคฮยอนอารมณ์แปรปรวนหนักจัง..
    #13,270
    0
  24. #13175 NewLoly PanTanyakit (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 03:25
    โอ้ยย สงสัยจะได้ผู้หญิงจริงความเพ้อเจ้อนี้มาเต็มงอแงสุดๆ
    #13,175
    0
  25. #13042 DreamBH (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 13:31
    อบอุ่นจัง อยากได้ผู้ชายแบบพี่ชาน5555555พี่ความคิดผู้ใหญ่มากๆเลย รู้จักวางแผน อยากได้ๆ5555ล้อเล่นค่ะ
    #13,042
    0