[ฟิคเสื่อม] แฮ่น The series - Chanbaek

ตอนที่ 57 : ตอนแถม : แม่หมู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34,507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 492 ครั้ง
    25 เม.ย. 59








เวลาสิบเอ็ดโมงกว่าภายในบ้านที่เงียบสงัด เสียงกลั้นลมหายใจฮึ้บๆ ของแม่บ้านที่นอนออกกำลังกายอยู่บนพื้นดังแข่งกับเสียงลมแอร์ที่ถูกเปิดเอาไว้ที่อุณหภูมิ 25 องศาฯ ในช่วงบ่ายของวันจันทร์ที่ไม่มีใครอยู่บ้าน แบคฮยอนยังคงพยายามทำกายบริหารตามคลิปวิดีโอในอินเตอร์เน็ตถึงแม้จะใช้เวลามากกว่าถึง 3 เท่า

การออกกำลังกายที่ไม่คุ้นเคยทำให้ร่างกายเขาปวดเมื่อยไปหมด ซึ่งมันก็ช่วยไม่ได้ แบคฮยอนไม่เคยออกกำลังกายจริงๆ จังๆ เลยสักครั้ง อย่างมากก็แค่ยืนหมุนฮูล่าฮุปในบ้าน กับเหวี่ยงแขนไปมาเท่านั้นเอง พอได้มาเจอกับการออกกำลังกายจริงๆ จังๆ ร่างกายมันก็เลยไม่สู้

เฮ้อ... แค่นึกก็เหนื่อยแล้ว แต่มันก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อกินเองก็ต้องลดเอง...

ไวๆ นี้แบคฮยอนเพิ่งประสบกับปัญหาน้ำหนักขึ้น แถมขาก็ยังใหญ่ขึ้นจนถูกแซว ไหนจะพุงน้อยๆ ที่แสนนุ่มนิ่มนั่นอีก ตอนแรกเขาก็ไม่ได้คิดหรอกว่ามันจะเป็นปัญหาจนกระทั่งถูกตัดความมั่นใจเข้าอย่างจังทั้งบนเตียงและในบ้าน เล่นเอาไม่กล้าใส่เสื้อที่เคยใส่เลยเพราะกลัวว่าตัวมันจะตันจนดูน่าเกลียด

เมื่อก่อนเขาหนักแค่ 45 กิโลฯ เอง พอลูกสองก็เพิ่มเป็น 48 – 49 ขึ้นลงไปเกิน 50 แต่ว่าตอนนี้หนัก 52 แล้ว...

แบคฮยอนนึกอยากโทษตัวเองที่เอาแต่กินและนอน พอว่างทีไรก็ต้องหาอะไรมาทำกินทุกที ถึงจะพยายามทำงานบ้านให้มากขึ้นแค่ไหนน้ำหนักมันก็ไม่ลดลงเหมือนแต่ก่อนแถมแขนก็เริ่มดูบวมๆ อิ่มๆ จะให้ซื้อยามากินก็คงโดนเฮียตบด้วยรองเท้าก่อนที่จะได้ลดน้ำหนัก

ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงเคร่งเครียด... เขาไม่เคยเจอวิกฤตตัวพองแบบนี้ พออายุมากขึ้นอีกต่อไปก็จะอ้วน อ้วนแล้วก็จะไม่น่ารักเหมือนเดิม พอทั้งอ้วนทั้งบ่นเฮียก็เบื่อ พอเบื่อแล้วก็จะไปมีเมียน้อย พอเฮียมีเมียน้อยก็จะส่งเสียเลี้ยงดูเมียน้อย ลูกก็จะอยู่อย่างอดๆ ยากๆ

ชานฮยอนที่ผอมอยู่แล้วก็จะผอมมากขึ้นไปอีก พัคฮยอนก็จะต้องออกจากโรงเรียนมาทำงานเลี้ยงแม่อ้วนๆ ที่จะเป็นเบาหวานในไม่ช้า หรือถ้ากลับกันเฮียอาจจะเอาเมียน้อยเข้ามาอยู่ในบ้านแล้วส่งเสียเลี้ยงดูไปพร้อมๆ กัน จากนั้นแบคฮยอนก็จะตรอมใจไปพร้อมกับตัวอ้วนๆ ในบั้นปลายชีวิต

ยิ่งพี่ชานยอลมีอายุมากขึ้นเท่าไหร่เงินในบัญชีก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น แล้วสาวๆ อ่อนๆ ก็จะเข้ามารุมล้อมขอเป็นต้อยเป็นน้อยกันพัลวัน จนในที่สุดแบคฮยอนจะกลายเป็นคนใช้ในตำแหน่งเมียหลวงที่มีหน้าที่แค่นอนกินน้ำตาและทำงานบ้านอย่างหนัก...

ทำไมเรื่องมันร้ายแรงแบบนี้...

 

 

หลายเดือนก่อน...

ปั่บ!!!

ภายในห้องนอนที่มีเพียงแค่แสงไฟสลัวๆ ถูกเปิดเอา เสียงเตียงถูกฟาดอย่างแรงจนส่งเสียงดังปั่บเป็นสัญญาณเรียกให้อีกฝ่ายคลานขึ้นมาเริ่มบันเลงเพลงเฮฟวี่ฮาร์ดร๊อค แบคฮยอนหัวเราะคิกเมื่อถูกบีบก้นเบาๆ ก่อนที่มือหนาที่แสนซุกซนจะลากไล้ทั่วเรียวขา

วันนี้แบคฮยอนมีเซอร์ไพร์ส... เขามีของที่ทำให้เฮียตื่นเต้นซ่อนอยู่ใต้กางเกงนอนขายาว...

“อื้อ...” ชานยอลผละจูบออกจากริมฝีปากเล็กๆ ก่อนจะขยับตัวไปนั่งทางปลายเท้า เขาจับขาแฟนตัวเล็กให้แยกออกจากกันก่อนที่จะดึงเอากางเกงนอนผ้าบางสีเหลืองอ๋อยออก

ทันทีที่กางเกงผ้าตัวหลวมถูกดึงล่นลงมาถึงหัวเข่า สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในก็ทำให้ชานยอลอดยิ้มออกมาไม่ได้ เขาใช้มือปัดเลิกชายเสื้อตัวโคร่งขึ้นเพื่อที่จะได้มองเห็นชั้นในลายลูกไม้สีดำที่ถูกยึดกับถุงน่องตาข่ายเอาไว้ด้วยเข็มขัดถุงน่อง

นี่มันอะไรกันเนี่ย... เห็นแล้วอยากจะกระชากให้ขาดเลย...

“วันนี้เป็นอะไรเนี่ย”

“เป็นสาวเพลย์บอยอ่ะ เฮียชอบมะ”

“เป็นเพลย์บอยหรือเป็นแหนม”

ชานยอลได้แต่ส่งเสียงหัวเราะในลำคอกับความพยามที่แสนจะน่ารักของคุณแม่ยังสาวที่อุตส่าห์ไปแอบซื้ออะไรแบบนี้มาเล่น เขาดึงขอบกางเกงนอนให้ดีดกับต้นขาด้วยความหมั่นไส้ แต่ยังไม่ทันไรจะได้ทำอะไรมันก็ถูกดึงกลับขึ้นไปสวมเหมือนเดิมโดยมือเล็กๆ ที่กำขอบกางเกงเอาไว้แน่น

“เฮียว่าไรนะ...”

“บอกว่า นึกว่าเล่นบทเป็นแหนม ดูขาดิ” ไม่ว่าเปล่า มือใหญ่ๆ ที่แสนซุกซนยังล้วงเข้าไปในขอบกางเกงเพื่อดึงขอบถุงน่องให้ดีดกับต้นขาด้วยความหมั่นไส้ ชานยอลหัวเราะร่วนเมื่อเห็นสีหน้าบึ้งตึงของแม่บ้านที่จ้องมองมายังเขาด้วยสาตาอาฆาต

สงสัยว่าแบคฮยอนจะไม่ตลกด้วย... คืนนี้เขาอาจจะไม่ได้ลิ้มรสแม่สาวเพลย์บอยแล้ว...

“.............”

“ล้อเล่น”

“เฮียไปไกลๆ เลย” แบคฮยอนเตะเท้าทั้งสองของไปมากลางอากาศเพื่อไม่ให้คนที่นั่งอยู่ปลายเท้าเข้ามาประชิดตัวได้ เขาหันไปคว้าผ้าห่มขึ้นคลุมร่างแล้วเขยิบไปนอนชิดเตียงทันทีโดยที่ไม่สนใจอะไรที่มันค้างคาอยู่

อารมณ์พิศวาทที่ถูกปลุกอย่างต่อเนื่องตลอด 10 นาที หดหายวับไปกลับตา แบคฮยอนรู้สึกเหมือนถูกอากาศอัดหน้าอย่างแรง เขาเสียอารมณ์มากถึงมากที่สุด ถ้าพี่ชานยอลจะพูดแบบนี้ก็ไปเอามีดมาแทงกันเลยดีกว่า

แบคฮยอนเสียใจมากที่สุด!!!

“อะไรวะ ขี้งอนว่ะ หันหน้ามา”

เสียงเรียกพร้อมกับแรงดึงที่หัวไหล่ไม่ทำให้แบคฮยอนใส่ใจ เขายกผ้าห่มขึ้นคลุมหน้าแล้วตะโกนออกมาอย่างแน่วแน่

“ไม่!

“อย่ากวน หันหน้ามา”

“ไม่! เฮียก็ลงอ่างกับสาวๆ พริตตี้นู่น!

“อย่างอแง แก่แล้ว บอกว่าล้อเล่น หันหน้ามา...”

“ไม่! ไม่! ไม่!

“มึงจะเล่นบทโหดใช่ไหม....”

“..........”

“ได้....”

 

 
 

ถึงแม้ว่าคือนั้นทุกอย่างจะจบลงด้วยดีแต่คำว่าแหนมของเฮียก็ยังคงลอยไปลอยมาอยู่ในหัวไม่หยุด แบคฮยอนยิ่งกว่ามั่นใจอีกว่าก่อนใส่เขาส่องกระจกเช็คแล้วเช็คอีกเพื่อให้แน่ใจว่ามันไม่น่าเกลียด แต่พอถูกเฮียกวน ความมั่นใจที่เตรียมมามันก็หายไปหมด

เฮ้อ...

ตอนแรกก็คิดว่าเป็นเพราะยาคุมหรอก แต่พอหยุดกินน้ำหนักกลับขึ้นมามากกว่าเดิมซะงั้นแถมลดไม่ลง คราวนี้แก้มออก พุงออก ก้นออก ต่อไปไม่นานเขาก็คงกลายเป็นยายอ้วนที่นอนเป็นเบาหวานอยู่ที่บ้าน ยิ่งแก่ก็ยิ่งฉุ ส่วนเฮียก็ออกไประเริงรักกับเมียน้อย แบบนี้มันยอมไม่ได้!

การลดน้ำหนักอย่างเคร่งครัดจะต้องเริ่มตั้งแต่วันนี้!!!


.

.

.


เวลาหกโมงกว่า เสียงรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่เรียกแบคฮยอนให้ต้องเดินไปชะโงกหน้าดูที่ประตูก่อนที่จะกลับเข้าไปในครัวอีกครั้ง

การกลับมาของลูกชายที่เพิ่งเลิกเรียนพิเศษทำให้แบคฮยอนตระหนักได้ว่าตอนนี้เป็นเวลาหกโมงแล้ว ตั้งแต่ช่วงบ่ายเขาเอาแต่ออกกำลังกายจนแทบจะลืมดูเวลาไปเลย จำได้ว่ายกขาอยู่ พอเหนื่อยก็นอนพักแล้วก็หลับไป ตื่นมาอีกทีก็ตอนที่เฮียเข้ามาเอาของในบ้านแล้วก็ออกไปข้างนอกอีก

แบคฮยอนยังไม่รู้เลยว่าเย็นนี้เขาจะทำอะไรกินดี สงสัยว่าจะต้องอดข้าวเย็นไปก่อน เพื่อที่การออกกำลังกายตอนบ่ายจะได้ไม่เสียเปล่า

เฮ้อ...  ทำไมมันทรมานแบบนี้น้า... ในตู้เย็นมีแต่ของน่ากินๆ ทั้งนั้นเลย...

“แม่~”

“หื้อ?”

“หิวอ่ะ มีไรกิน”

ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน สิ่งแรกที่ชานฮยอนนึกถึงก็คือข้าว... เขาเดินไปเข้าครัวเพื่อหาของกินในตู้เย็นก่อนเป็นอันดับ แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า ในตู้มีแต่ขนมกินเล่นกับนมกล่องเล็ก ไม่มีแม้แต่แตงโมสักชิ้น พอเหลือบตาไปมองหม้อหุงข้าวก็พบว่าแม้แต่ข้าวก็ยังไม่ได้หุง สงสัยว่าวันนี้แม่จะออกไปข้างนอกหรือเปล่าถึงไม่ได้ทำอะไรไว้เลย

“ออกไปซื้ออะไรมากินก่อนไป ข้าวยังไม่ได้หุงเลย”

“หิวแล้วอ่ะ... ผัดอะไรเส้นๆ ให้กินหน่อย” ชานฮยอนเดินโงนเงนไปยืนซ้อนหลังคุณแม่ตัวเล็กก่อนจะเอนหัวพิงกับไหล่ด้วยท่างทางสุดอ้อน เขาได้แต่ส่งเสียงครางงึมงัมในลำคอด้วยความดื้อด้านเมื่อถูกไล่ให้ออกไปหาอะไรกิน

วันนี้ชานฮยอนเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว เขาเล่นบอลจนเหงื่อซก อุตส่าห์กลั้นท้องหิวมาทั้งวัน กลับบ้านมานึกว่าจะได้กินข้าว ทำไมแม่ถึงใจร้ายแบบนี้...

“เส้นหมด”

“งั้นผัดมาม่าก็ได้...”

“ทำไมไม่รอกินข้าวตอนเย็น เดี๋ยวก็จะกินแล้ว หิวก็เอาขนมไปกินก่อน”

“หิวอ่ะ....”

“............”

“แม่.......”

“...........”

 

“แม่ครับ...”

 

“..........”


“แม่หมูคร้าบ~”
 

 

“เรียกใหม่ เรียกให้ถูกแล้วจะทำให้กิน” แบคฮยอนใช้หนังยางรัดถุงน้ำตาลทรายดีดใส่หลังมือใหญ่ๆ ที่เท้าอยู่บนขอบเคาน์เตอร์ครัวอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ เขาบิดฝาปิดกระปุกน้ำตาลเต็มแรงจนเกรียวแทบจะหัก

ตอนแรกแบคฮยอนอุตส่าห์หวังว่าเฮียจะแค่พูดเล่นจริงๆ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าความอ้วนนี้จะเป็นของจริงซะแล้ว

“แม่คนสวย ทำผัดมาม่าให้กินหน่อยครับ....”

“ดีมาก ไปนั่งรอ” แบคฮยอนยิ้มกริ่ม เขาเดินไปเปิดชั้นติดผนังเพื่อหยิบมาม่าสามห่อลงมาวางก่อนที่จะเดินไปหยิบหม้อมาลองน้ำจากก๊อกแล้ววางบนเตาเพื่อเตรียมต้มมาม่า

ในขณะที่กำลังจุดเตาแก๊ส ในหัวก็ได้แต่คิดว่าเพราะอะไรเฮียกับชานฮยอนถึงได้กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนเลย ในขณะที่เขากับพัคฮยอนต้องคอยควบคุมน้ำหนักอยู่ตลอดเวลา กินก็น้อยกว่าแต่น้ำหนักกลับขึ้นไวกว่า มันเป็นเพราะอะไรกันนะ ถ้ารู้แบบนี้ไปเกิดเป็นลูกเฮียดีกว่า นอกจากจะเป็นที่รักแล้วก็ไม่อ้วนด้วย

“อยากกินข้าวด้วยอ่ะ เมื่อไหร่จะหุงข้าว”

“ไปเรียกไอ้อ้วนมาหุงข้าวไป แล้วก็ออกไปซื้อของมาให้หน่อย เดี๋ยวจะทำกับข้าวให้กิน”

“ครับผม...” ชานฮยอนหยิบนมกล่องเดินออกไปจากห้องครัวด้วยท่าทางเชื่องช้าเหมือนกับหุ่นยนต์ที่แบตใกล้จะหมดเต็มที โดยที่ในใจก็ได้แต่คิดว่าทำไมแม่ถึงได้ใจร้ายขนาดนี้

แม่กล้าลืมของว่างของลูกได้ยังไง ลูกที่เรียนจนเหนื่อยแสนเหนื่อย กลับมายังต้องมาทนกับความหิวโหยชนิดที่เรียกว่าหิวจนกระเพาะแทบจะขาดแถมยังต้องใช้เงื่อนไขแลกกับข้าวหนึ่งจาน สงสัยว่าแม่จะเริ่มรู้ตัวแล้วแน่ๆ ว่าตัวเองอ้วนขึ้น

ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังของหวานและของว่างถูกยกเลิกหมดแน่...

น่ากลัวอะไรอย่างนี้ น่ากลัวอะไรอย่างนี้ น่ากลัวอะไรอย่างนี้....

 

 

 __________________________________________________________________________________




 

ฟึ่บ!

เสียงผ้าปูที่นอนผืนใหญ่ถูกสลัดก่อนที่มันจะถูกนำไปพาดกับราวตาก แบคฮยอนถอนลมหายใจออกมาพรืดใหญ่กับอาการใจสั่นและมึนหัว เขาหิ้วเอาตะกร้าผ้าที่ว่างเปล่ากลับเข้าไปเก็บในบ้านก่อนที่จะเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบเอาน้ำใบเตยมากินดับอาการหวิวในใจ

นี่ก็เข้าสู่วันที่ 5 แล้วกับการลดน้ำหนักด้วยการอดข้าวเย็นและลดปริมาณแป้งกับน้ำตาล แบคฮยอนอุตส่าห์ทนโดนเฮียดุทุกวันตอนเย็นเรื่องไม่กินข้าวเพื่อที่น้ำหนักจะได้ลดแต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ช่วยอะไรเท่าไหร่ แถมยังมีแต่อาการเหนื่อยล้าเต็มไปหมด ทั้งใจสั่น ทั้งเวียนหัวอย่างกับคนขาดสารอาหาร

ขืนทนแบบนี้ต่อไปร่างกายจะไม่ไหวแน่ ทำไมถึงทรมานแบบนี้ ปล่อยตัวเองฉุเป็นหมูซะดีไหม...

“เฮ้อ...”

เสียงถอนหายใจจากคุณแม่ที่เดินผ่านหน้าไป เรียกให้พัคฮยอนต้องหันไปมองก่อนที่จะสะกิดคุณพ่อให้มองตาม เขายู่ริมฝีปากไปทางแม่หมูที่เดินคอตกไปยืนอยู่หน้าตู้เย็นด้วยสีหน้าเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากก่อนจะเหลือบตาไปมองพ่อ

ดูเหมือนว่าตอนนี้ในบ้านจะมีสงครามเย็นอยู่เพราะแม่หมูเอาแต่ถอนหายใจ เดินเศร้าไปเศร้ามา ส่วนพ่อก็ดุ๊ดุ ไม่เห็นจะแหย่กันเหมือนทุกทีเลย ไม่รู้ว่าเป็นอะไร

“หื้อ?”

“แม่เป็นไรอ่ะ...” พัคฮยอนกระซิบเบาๆ โดยใช้หนังสือที่อ่านอยู่บังหน้าเอาไว้ เขาเหลือบตามองคุณพ่อที่นั่งเป็นหมอนหนุนตักให้ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางคนแก่อีกคนที่เอาแต่ยืนมองตู้เย็นด้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์

“เป็นอะไร?”

“ไม่สบายป่ะ?”

“ห้ะ?” ชานยอลขมวดคิ้วแน่น เขาเหลือบตามองดูแฟนตัวเล็กที่หันหลังเดินเข้าไปในครัวก่อนจะก้มลงฟังสิ่งที่ลูกชายพูด

“แม่อ่ะ เห็นเค้าเหนื่อยๆ อ่ะ เป็นไร”

“ไม่รู้ หิวมั้ง” ชานยอลตอบปัดอย่างไม่ใส่ใจ เขาหยัดตัวขึ้นนั่งแล้วกางหนังสือที่พับอยู่ในมือออกทำท่าเหมือนจะอ่านถึงแม้สายตาจะมองเลยขอบหนังสือออกไป ดูเหมือนว่าพัคฮยอนเองก็รู้สึกได้ว่าช่วงนี้แบคฮยอนมีอาการแปลกๆ ไม่ใช่ว่าเขาคิดไปเอง

มันเหมือนมีความรู้สึกอะไรบางอย่างที่คุ้นๆ อยู่ในใจแต่ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร

“แม่ลดน้ำหนักอ่อ เห็นเค้าไม่กินข้าวเย็นอ่ะ”

“หรอ สงสัย...”

“ขนมก็ไม่กิน ของหวานก็ไม่ทำ ในตู้แทบไม่มีของกินเลย”

คำพูดของพัคฮยอนทำให้ชานยอลฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาดันไหล่ลูกชายให้เขยิบออกจากตักก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัว

ภาพของแบคฮยอนที่กำลังยืนจ้องมองหม้อข้าวด้วยท่าทางเหม่อลอยทำให้ชานยอลอดเป็นห่วงไม่ได้ เขาเดินไปยืนซ้อนหลังแม่บ้าน ใช้แขนเท้าขอบเคาน์เตอร์กักกันตัวเอาไว้ก่อนจะซบหน้าลงกับลาดไหล่ พูดเสียงพึมพัมเบาๆ ใกล้ใบหูเหมือนกระซิบคำสั่งให้คนตรงหน้าเปิดปากพูดปัญหาที่อัดอั้นอยู่ในใจ

“เป็นไร...”

“...........”

“หื้อ.... พูด...”

“...........”

“พูดกับพี่...”

ชานยอลสอดมือเข้าไปบีบหน้าท้องนุ่มนิ่มของแฟนตัวเล็กเบาๆ ก่อนจะเบียดตัวเข้าหาแผ่นหลังเล็กๆ เขาพยายามอย่างมากที่จะปะเหลาะให้แบคฮยอนพูดปัญหาที่ค้างคาอยู่ในใจ มันไม่ใช่เรื่องดีเลยเวลาที่ต้องเห็นแม่บ้านเหงาหงอยโดยที่ไม่รู้ว่าสาเหตุมาจากอะไร

“หนูเวียนหัวอ่ะ ใจหวิวๆ เหมือนจะเป็นลม สงสัยจะเป็นเบาหวาน...” ในขณะที่พูดไปริมฝีปากก็งอง้ำอย่างแสนเศร้า แบคฮยอนคิดว่าเขาต้องเป็นเบาหวานแน่ๆ พอลดของหวานลดน้ำตาลใจก็เลยสั่นเหมือนคนจะเป็นลม

ไม่น่าเลย... ไม่น่ากินแต่ของอร่อยเลย...

“กินข้าวยัง เมื่อเช้ากินข้าวไปนิดเดียวเอง เมื่อวานก็ไม่กินข้าวเย็น”

“ก็หนูไม่อยากกินอ่ะ”

“เป็นไรไม่อยากกิน”

“หนูอ้วนอ่ะ...”

“แค่เนี้ย?” ชานยอลเลิกคิ้วว่าเสียงสูง เขากดคางลงกับศีรษะทุยด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ไอ้เขาก็นึกว่าแบคฮยอนเป็นอะไรร้ายแรง ที่แท้ก็แค่ไม่กินข้าวแล้วไม่มีแรงเท่านั้นเอง

“อือ... แต่พองดของหวานมันก็จะเป็นลมอ่ะ กับข้าวหนูก็ลดน้ำตาลแล้วนะ อยากไปตรวจเลือดอ่ะ”

“เพ้อเจ้อว่ะ”

“แล้วหนูอ้วนจริงไหมล่ะ”

“อือ... อุ่ก!

ไม่ทันที่จะได้พูดจบชานยอลก็โดนศอกกระทุ้งเข้าพุงเต็มแรง เขายังไม่ได้บอกเลยว่าแค่นิดหน่อย แบคฮยอนตัวอวบกว่าเดิมนิดหน่อย ไม่ได้อ้วนถึงขนาดที่ต้องลดน้ำหนักซะหน่อย ตัวนิ่มๆ ฟัดมันจะตาย กอดตรงไหนก็หนึบหนับ หยุบหยับไปหมด

“เฮียอ่ะ! ดีแต่ว่าหนู!” พอถูกพูดความจริงใส่เข้า ใบหน้าที่ง้ำงออยู่แล้วก็ยิ่งหักมากขึ้น แบคฮยอนนึกอยากจะโทรหาหมอเพื่อนัดดูดไขมันออกมันซะตอนนี้เลยถ้าไม่ติดว่ากลัวขาที่ช้ำเลือดช้ำหนองหลังดูดไขมันออก ขืนมีขาแบบนั้นกลับบ้านมีหวังเฮียถีบลงเตียงแน่

“ยังไม่ได้พูดไรเลย อ้วนก็ไปออกกำลังกายไม่ใช่อดข้าว”

“ก็หนูเหนื่อยอ่ะ ออกกำลังกายก็เหนื่อย อดข้าวก็เหนื่อย”

“สม ก็แดกเอง”

“เย็นนี้หนูไปตรวจเบาหวานดีกว่า เผื่อเป็นจะได้รักษาทัน เฮ้อ... เฮียถอยไปเลยจะกินข้าว” แบคฮยอนมุ่ยหน้าอย่างสุดเซ็ง เขาเดินหนีเฮียไปหยิบจานในตะกร้ามาคดข้าวใส่ด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อย

ตอนนี้แม่บ้านแบคฮยอนคงเป็นแม่หมูไปแล้วจริงๆ นี่เป็นการอ้วนของจริงสินะ อ้วนแบบไม่ได้คิดไปเอง เผลอๆ จะเป็นเบาหวานอีก ชีวิตนี่มันน่าเศร้าเหลือเกิน

“กินก็เท่าเดิมทำไมอ้วนขึ้นวะ”

“หนูจะรู้ไหมล่ะ ก็เฮียบอกว่าหนูอ้วนอ่ะ!

“ก็บอกว่าล้อเล่น”

“แล้วไหนบอกอ้วนจริง....” พอว่าแล้วก็ค้อนตาเขียวปั๊ดไปยังคนแก่ที่เอาแต่พูดกลับไปกลับมา ทีแรกพี่ชานยอลก็บอกล้อเล่นแล้วก็บอกว่าพูดจริง คราวนี้บอกว่าพูดเล่นอีกแล้ว ถ้าโกหกแบคฮยอนจะอัดให้ยุบเลย

“ก็ตอนนั้นพูดเล่น แต่ตอนนี้อ้วนขึ้นแล้วไง เป็นหมูแล้วมึงอ่ะ” ชานยอลใช้แขนกอดเอวแฟนตัวเล็กไว้แน่น เขาวางคางเกยกับไหล่พร้อมกับสอดมือเข้าไปหยิกพุงเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ แค่อ้วนขึ้นนิดๆ หน่อยๆ มาทำเป็นลดน้ำหนัก แค่นี้ก็ตัวจะเล็กกว่าลูกอยู่แล้ว

“เฮีย... นิสัย...”

“อ้วนยาคุมเปล่า”

“หนูเลิกกินไปตั้งหลายเดือนและ ก็เฮียบอกว่าอ้วนอ่ะ หนูก็เลยเลิกกิน”

“นานยัง”

“3 – 4 เดือนละมั้ง”

“ท้องเปล่า”

....

เหมือนสมองถูกสั่งให้หยุดประมวลผลกลางอากาศ มือที่กำลังจะปิดฝาหม้อข้าวชะงักค้าง แบคฮยอนหันหน้าไปมองแฟนตัวสูงที่ยืนเกาะอยู่ข้างหลังด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก...

เขาลืมนึกเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย... เพราะมัวแต่คิดว่าตัวเองอ้วนก็เลยหยุดกินยาคุม แล้วก็ไม่ได้สนใจเรื่องท้องไส้เพราะคิดว่าจะไม่ติดแล้วแถมกินยาทุกเดือนจนชิน ถ้าเกิดว่ามันท้องหลังหยุดยาขึ้นมาจะเป็นยังไง

“เฮียอย่าล้อหนูเล่น...”

“เอ้า ก็ไม่กินยา ไปตรวจเลย ไม่ต้องทำหน้า”

“เห้ย...”

ราวกับว่าหัวสมองถูกปั่นเป็นไข่กวน แบคฮยอนได้แต่ยืนทำหน้าเครียด ถ้าเกิดว่าเขาท้องจริงๆ ขึ้นมานี่มันร้ายแรงยิ่งกว่าเบาหวานซะอีก นอกจากจะรักษาไม่หายแล้วยังต้องหาเงินเลี้ยงลูกอีกไปตลอดชีวิต แต่ว่า... มันก็ยังไม่แน่ใจไม่ใช่หรอ พอคิดแบบนี้แล้วใจไม่ดีเลย

แล้วชานฮยอนกับพัคฮยอน....

“เป็นไงล่ะ หาเรื่อง”

“เฮียอย่าพูดให้หนูใจไม่ดีดิ ไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาเลย” แบคฮยอนนิ่วหน้า เขาหันไปผลักแฟนตัวสูงให้ออกห่างก่อนจะเดินไปหยิบเอาน้ำหวานขึ้นมากระดกดับอาการหวิวก่อนที่จะเป็นลมไปซะก่อน ถ้าเกิดว่าท้องขึ้นมาจริงๆ นี่ไม่สนุกเลย

ลูกอีกคนเขาเลี้ยงได้หรอก แต่พัคฮยอนกับชานฮยอนคงจะแปลกใจน่าดู ก็อยู่ด้วยกันสองคนมาตั้งนาน อยู่ๆก็มีหน่อไม้โผล่มาอีกหน่อ ถ้าบอกว่าท้องจะทำหน้าแบบไหนกันนะ...

“เออ คอยดูก็แล้วกัน”

 

.

.

.


 

เวลาหกโมงเย็นบริเวณโซฟาหน้าทีวี เสียงรายการวาไรตี้ศิลปินเกาหลียังคงดังอย่างต่อเนื่องถึงแม้ว่าจะไม่มีคนดู  ตอนนี้นาฬิกาเหนือโทรทัศน์บอกเวลาหกโมง 15 นาทีแล้ว พ่อกับแม่ที่ออกไปซื้อของข้างนอกยังไม่มา ส่วนชานฮยอนก็เอาแต่ต่อโมเดลมาตั้งแต่เช้า ไม่ลงมากินข้าวกินปลา วันนี้ช่างเป็นวันหยุดที่เหงาจริงๆ...

เฮ้อ... จะทำอะไรดีน้า...

“อ้วน แม่อ่ะ”

ในขณะที่กำลังนอนคิดนั่นนี่เรื่อยเปื่อย เสียงจากด้านหลังก็เรียกให้พัคฮยอนต้องหันหน้าไปดู เขาเห็นชานฮยอนเดินเกาท้องลงมาด้วยท่าทางงัวเงีย สงสัยว่าจะงีบหลับแล้วหิวก็เลยลงมาหาอะไรกิน ชีวิตชานฮยอนมันจะมีอะไรนอกจากกินกับนอน

“ไม่รู้อ่ะ ออกไปกับพ่อตั้งแต่เที่ยงละ ขับรถเข้าๆ ออกๆ ไปหาหมอกันมั้ง” พัคฮยอนยักไหล่ เขาหยิบรีโมทขึ้นมากดเปลี่ยนช่องทีวีไปมาด้วยท่าทางเบื่อหน่าย รายการอาหารที่รอดูอยู่ก็ไม่มาสักที แม่ก็ไม่อยู่ เบื่อๆ แบบนี้สั่งไก่มากินดีไหมนะ

“เป็นไรไปหาหมอ”

“ไม่รู้อ่ะ แม่เป็นไรไม่รู้ เห็นคุยกันแล้วก็พ่อก็ออกไปซื้อของ กลับมาก็พากันออกไปอีก”

“ไปนานยัง”

“สักพัก.... นั่นไง มาละ...”

พูดยังไม่ทันจะได้ขาดคำ เสียงรถมอเตอร์ไซค์อันแสนคุ้นหูที่ขับเข้ามาในบ้านก็บอกพัคฮยอนให้รู้ว่าคนที่กำลังพูดถึงมาแล้ว เขารีบดีดตัวลุกจากโซฟาวิ่งออกไปเปิดประตูรอแม่ที่หอบของอะไรมาพะรุงพะรังเต็มสองมือ ดูเหมือนว่าสองชั่วโมงที่แม่หมูหายไปจะไม่เสียเปล่าแล้ว

พัคฮยอนชอบที่สุดเลยเวลาที่แม่กลับจากไปข้างนอกแล้วมีของกินกลับมาเต็มมือแบบนี้!

“แม่!!!” พัคฮยอนรีบวิ่งออกไปรับถุงพลาสติกหนักๆ ที่เต็มไปด้วยนมและขนมกินเล่น เขาพาดมันขึ้นบ่าแล้วรีบวิ่งกลับเข้าบ้านทันทีเพื่อที่จะได้เปิดถุงปลาเส้นไซส์ยักษ์กับป๊อกกี้ชาเขียว กลิ่นผักโขมผัดน้ำมันงากับยำต้นหอมทำเอาเขาท้องร้องไปหมด

การไดเอทของแม่หมูจบสิ้นแล้ว!!

“เฮ้อ ห่วงแต่ของกิน ไม่มีใครเป็นห่วงแม่เลยสักคน” คนตัวเล็กได้แต่ถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาวางถุงของเอาไว้บนโต๊ะกระจกและเพียงไม่นานชานฮยอนก็เดินมาขุดๆ ขุ้ยๆ เพื่อหาของกิน ไม่มีถามสักคำว่าไปไหนมา ทำอะไร เหนื่อยไหม

“แล้วตกลงเป็นไรอ่ะ ไปหาหมออ่ะ” พัคฮยอนว่าในขณะที่ยัดปลาเส้นเข้าปาก กระโดดขึ้นไปนั่งบนโซฟาข้างๆชานฮยอนที่กำลังแกะถุงขนมปังด้วยสีหน้าสุดหิวโหย... พอเห็นแล้วมันก็อดสงสารไม่ได้ แค่แม่ไม่มีของว่างให้แค่อาทิตย์เดียว ชานฮยอนก็ทำท่าเหมือนคนจะตายทุกวัน เป็นคนที่ตะกละจริงๆ

“มีน้อง”

“ห้ะ?”

ปลาเส้นที่กำลังจะถูกยัดเข้าปากถูกยกค้างไว้เหนือซอง พัคฮยอนเบิกตากว้างมองดูแม่หมูที่บิดตัวไปมาเหมือนคนแก่ด้วยสีหน้าประหลาดใจ เมื่อกี้แม่ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? แค่พูดเล่นใช่ไหม?

“อือ เรื่องจริง”

“ห่ะ....” พัคฮยอนอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง เขาหันไปมองชานฮยอนที่ยังคงกินขนมปังด้วยท่าทางสุดเฉยเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร นี่มันเรื่องใหญ่มากเลยนะ ชานฮยอนควรจะมีปฏิกิริยามากกว่านี้สิ

“ไม่ต้องมาห้ะ คอยเลี้ยงน้องอีกคนเลย” แบคฮยอนก้มลงหยิบเอาขวดน้ำส้มขึ้นมาดื่มดับอาการวิงเวียนอีกครั้ง เขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันนั่นแหละ จากที่ตอนแรกว่าจะไปตรวจเบาหวานก็ดันกลายเป็นตรวจครรภ์ไปซะได้

เฮ้อ.... คราวนี้มันจะเหมือนใครกันล่ะเนี่ย... ไหนๆ มีแล้วก็ขอดีๆ สักคน อย่าเอาแบบโมโหร้ายเกรี้ยวกราดมาเลย

“อะไรวะ...ทำไมเพิ่งมามีเอาตอนนี้อ่ะ กี่เดือนละ”

“สองเดือน”

“ห้ะ หนูงงอ่ะ” พัคฮยอนนิ่วหน้าด้วยความรู้สึกประหลาดใจสุดขั้ว เขาพยายามจะหันไปขอความเห็นชานฮยอนแต่ไอ้น้องชายก็เอาแต่ทำหน้าเฉยๆ เคี้ยวขนมปังหยุบหยับ ราวกับว่าอะไรจะเกิดขึ้นในครอบครัวก็ไม่สนทั้งนั้น พ่อเองก็เหมือนกัน มาถึงก็นั่งโซฟา เปลี่ยนช่องไปดูข่าวไม่คิดจะพูดอะไรเลย

“งงอะไร”

“ลูกหลงอ่อ แล้วทำไมเพิ่งมีอ่ะ”

“หลุดมา แม่ลืมกินยาคุม”

“ลืม?”

ยิ่งได้ฟัง ใบหน้าของพัคฮยอนก็ยิ่งยุ่งเหยิงด้วยความไม่เข้าใจ ไอ้ยาคุมเนี่ยเค้าลืมกินกันได้ด้วยหรอ ยาคุมระยะยาวไม่ใช่ยาคุมฉุกเฉินซะหน่อยที่ลืมกินวันสองวันแล้วจะท้องเลย อะไรของมันจะแรงขนาดนั้น

“ก็ช่างขยันทำมาเลี้ยงเนอะ” ชานฮยอนได้แต่ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ตอนนี้เขาขำพัคฮยอนมากกว่าเรื่องที่แม่ท้องซะอีก สีหน้าของพี่ชายเขาทั้งงงทั้งตกใจ มันไม่ใช่ว่าชานฮยอนไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก แต่เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องรู้สึกอะไร ก็แม่มีน้องแล้วยังไงต่อ ทำออกมาแม่ก็ต้องเลี้ยง ชานฮยอนไม่ได้รู้สึกว่ามันมีผลกระทบอะไรกับเขาเลย

ถ้าท้องกับคนข้างบ้านสิค่อยน่าตกใจ

“แล้วห่างจากพี่ตั้ง 15 ปีเนี่ยนะ เป็นลูกชานฮยอนได้เลย”

“ดีสิ โตแล้วจะได้ช่วยกันเลี้ยง” ชานยอลที่นั่งฟังลูกชายคนโตพูดอยู่นาน ว่าขึ้นลอยๆ โดยที่ดวงตาก็ยังจับจ้องไปยังจอทีวี ตอนแรกเขานึกว่าพัคฮยอนจะโกรธซะอีก เพราะเป็นเด็กที่ยึดติดมากก็เลยกลัวว่าจะคิดว่าพ่อแม่จะรักแต่น้อง

ชานยอลรู้ว่าพัคฮยอนเป็นเด็กรักครอบครัวเหมือนกับแม่ไม่มีผิด แต่ในเสี้ยวความคิดเขาก็ยังแอบคิดว่าพัคฮยอนจะรักและยึดติดอยู่กับชานฮยอนอยู่ดี... หรือไม่มันก็อาจตรงกันข้าม ถ้าน้องน่ารักมากๆ อาจจะเป็นชานฮยอนที่ถูกทิ้งก็ได้

“พ่อคอยดูเถอะ เดี๋ยวชานฮยอนมันก็เอาลูกมาให้เลี้ยงอีกคน อย่างมันเนี่ยไม่นานหรอก” พอพูดถึงเรื่องเด็กพัคฮยอนก็ไม่วายหันไปจิกกัดน้องชายที่เปลี่ยนแฟนไม่ซ้ำหน้า เขากล้าพูดเลยว่าทุกวันนี้ทำใจอยู่ทุกวัน

พัคฮยอนคิดตลอดว่าวันนึงเขาอาจต้องได้เลี้ยงหลานเร็วกว่าคิด กลัวอยู่เสมอว่าชานฮยอนจะต้องเอาผู้หญิงคนอื่นมาอยู่ที่บ้านและพัคฮยอนจะต้องเป็นคนเลี้ยงหลาน เขาคงจะทำใจได้ยาก แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะได้เลี้ยงน้องที่อายุห่างกันมากอีกคน

“อะไร มั่วว่ะ ไม่เคยมีอ่ะ” ชานฮยอนเถียงหน้าตาเฉย เขาแอบสอดมือใต้หมอนไปหยิกตูดพัคฮยอนเป็นสัญญาณเตือนให้หยุดพูด ชานฮยอนไม่เคยคิดว่าตัวเองจะพลาด เขาไม่เคยหื่นหน้ามืดถึงขนาดเอายังไงก็ได้ ไม่เคยอยากทำให้พัคฮยอนเสียใจ

ไม่เคยปล่อยตัวเองเพราะคิดตลอดว่าถ้าพลาดขึ้นมาคนที่เสียใจมากที่สุดจะเป็นพี่ชายของเขาเอง

“เอ้อ อย่าให้มีก็แล้วกัน มีก็เอาไปให้แม่เลี้ยงเลย กูไม่ช่วยด้วย”

“พูดมากว่ะ”

“เค้ามีน้องใหม่กันแล้ว เป็นหมาหัวเน่าไปเลยมึงอ่ะ” พอว่าแล้วก็ยกศอกกระทุ้งใส่น้องชายข้างตัวเป็นการเอาคืนที่โดนหยิก พัคฮยอนล่ะอยากจะทำให้ได้อย่างที่พูดจริงๆ เขาพูดว่าจะทิ้งชานฮยอน จะไม่รักชานฮยอนประมาณพันครั้งในชีวิตแต่ก็ไม่เคยทำได้เลย

“ทิ้งเขาจริงอ่ะ”

“จริง ไปให้แม่เลี้ยงนู่น”

“ไม่เอาอ่ะ กินอย่างกะปล้น ไปเลี้ยงกันเองเถอะ” แบคฮยอนยกมือขึ้นโบกเป็นเชิงบอกว่าขอลาทีกับการเลี้ยงชานฮยอน เด็กที่ทั้งขี้หยอกและกินจุขนาดนั้นแบคฮยอนขอยกให้พัคฮยอนเอาไปเลี้ยง เขามีหน้าที่ต้องเลี้ยงเบบี๋คนใหม่ที่ยังไม่รู้ว่าจะออกมาเหมือนใคร

“เห็นแมะ เห็นหมาหัวเน่าแล้ว ไม่มีใครเอา”

“หิวข้าวอ่ะ อยากกินแซนวิช...”

“พูดนี่ฟังมั่งไหม...”

“อยากกินแซนวิช...”

“แซนวิสอะไรล่ะ ก็ขนมปังกินหมดไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”

“หิวแซนวิช จะตายแล้ว....”

“จะเป็นพี่แล้วยังขี้อ้อนอีก”

“หิวแล้วครับ... จะตายแล้วครับ....”

“ตายไปเลยไป!!!

 

ในขณะที่ทุกอย่างรอบตัวยังคงดำเนินไป แบคฮยอนก็ได้แต่ถอนหายใจออกมากับความรู้สึกหนักๆ ที่อธิบายไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรจะยิ้มหรือร้องไห้ดี มันเหมือนมีอะไรหนักๆ ทับเอาไว้ที่อก พอมองเห็นทุกคนใช้ชีวิตอย่างมีความสุขที่สุดอ ยู่ๆ ความรู้สึกแปลกๆ ก็เข้าแทรกซึมเข้ามา

จะเรียกว่าดีได้หรือเปล่านะ... มีลูกเพิ่มอีกคนแล้ว...

ไม่เหงาตอนที่พัคฮยอนกับชานฮยอนไปโรงเรียนแล้ว เฮียก็จะอยู่บ้านด้วย... ไม่ต้องนั่งหงอยคนเดียวคนเดียว คุยกับผักกับปลาอีกแล้ว

บ้านที่มีคนเยอะแบบนี้ดีที่สุดเลย...

 





 

だんご だんご だんご だんご だんご 大家族 

ดังโงะ ดังโงะ ดังโงะ ดังโงะ ดังโงะ ครอบครัวใหญ่ของดังโงะ

 

やんちゃな焼きだんご やさしいあんだんご

เจ้าดังโงะที่เจ้าเล่ห์และขี้โมโห เจ้าดังโงะใส่แยมถั่วที่แสนอ่อนโยน


みんなみんなあわせて 100人家族 

เอาเจ้าดังโงะเหล่านี้มารวมไว้ด้วยกัน เพื่อทำให้เป็นครอบครัวของเหล่า 100 ดังโงะ

 

赤ちゃんだんごはいつも幸せの中で 

เจ้าดังโงะตัวน้อยถูกห้อมล้อมไว้ด้วยความสุข

 
年寄りだんごは目を細めてる 

ส่วนดังโงะสูงวัยก็คอยเฝ้ามองด้วยตาที่หยีลง

 

なかよしだんご 手をつなぎ 大きなまるい輪になるよ 

เหล่าดังโงะที่เป็นมิตรทั้งหลายจับมือกันเพื่อที่จะสร้างวงแหวนวงใหญ่


町をつくり だんご星の上 みんなで笑いあうよ 

เหล่าดังโงะหัวเราะไปด้วยกันในการสร้างสรรค์เมืองใหม่บนดาวดังโงะ 

 

うれしいこと 悲しいことも 全部まるめて

ทุกๆ สิ่งก็ล้วนมีทั้งสุขและทุกข์ที่เหล่าดังโงะเหล่านี้จะต้องเจอต่อไป








 


 

แถม...

.

.

.

 
 

2 : 30

แฮ่กๆๆๆๆ....

บนห้องนอนที่ร้อนระอุไปด้วยไฟรัก เสียงห้องหายใจจากคุณพ่อลูกหลงดังสะท้านไปทั่วห้อง ชานยอลแทบจะคลั่งหลังจากได้รู้ข่าวเรื่องการตั้งท้อง เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองคึกขนาดนี้มานานมากแล้ว เพียงแค่รู้ว่าน้ำยายี่ห้อนี้มันทำเมียท้องอีกแล้ว ความรู้สึกคึกสุดขั้วก็โถมกลับเข้ามาเหมือนได้กลับไปอายุ 30 อีกครั้ง

ก่อนหน้านั้นชานยอลไม่เคยรู้เลยว่าลึกๆ แล้วเขามีความกระหายและความภาคภูมิใจเกี่ยวกับเรื่องการสร้างผลผลิต ทั้งๆ ที่เคยคิดว่าแค่ทำให้ร้องจนเสียงแหบก็เพียงพอแล้ว แต่พอเอาเข้าจริงๆ การทำให้ท้องมันน่าตื่นเต้นกว่ามาก

ถ้ารู้แบบนี้ก็คงจะปล่อยให้มีลูกสัก 4 – 5 คน เงินที่มีมันพอเลี้ยงอยู่หรอก แต่อู่ฟักตัวนี่สิจะมีที่พอสำหรับชานยอลน้อยอีกสัก 2 คนหรือเปล่า

“แฮ่กๆๆๆๆ”

ทันทีที่ร่างกายหลุดออกจากพันธนาการแบคฮยอนก็รีบคลานไปหยิบเอาขวดน้ำส้มที่ตั้งเผื่อไว้มาดื่มทันที เขาใช้มือเสยผมที่กระเซอะกระเซิงของตัวเองขึ้นก่อนจะก้มลงไปหยิบเสื้อที่ตกอยู่ที่พื้นขึ้นมาสวม แต่ไม่ทันที่จะได้พักให้หายเหนื่อยทีขาทั้งสองข้างก็ถูกลากกลับไปยังสนามรบอีกครั้ง

นี่มันอะไรกันเนี่ย เมื่อไหร่ศึกจะจบสักที!

“อ๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

#ฟิคแฮ่น

 




 

55555555555555555555555555555 *ขำยาว* ไม่มีอะไรจะทอล์คเลยค่ะ ขออภัยในฟามล่าช้า 5555555555  ฟินจังเลยค่ะ หลังจากที่หายป่วยก็คึกคักเป็นม้าดีด แถมสติแตก และรู้สึกสนุกมาก วู้วววว ชอบตอนนี้จังเล๊ยยยย ฮือออออ ฟ อย่าลืม #ฟิคแฮ่น นะคะ ขอบคุณที่อ่านค่ะ เอ็นจอยรีดดิ้ง :D

ปล. ชอบภาพแฟนอาร์ตมากเลยค่ะ ไปบังคับน้องวาดมา อุอุ ;v;
ปปล. ทำเพลงให้เล่รซ้ำไม่ได้แฮะ ถ่อวว

Than to lyric and trans song animusik งับ
 

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 492 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,650 ความคิดเห็น

  1. #15542 Callmeyou (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 01:09
    เฮ้ยยย เพลงโปรดกับฟิคเรื่องโปรด ดีงาม ครอบครัวใหญ่ขึ้นอีกแล้วนะเจ้าบี๋
    #15,542
    0
  2. #15378 ฺฺBerlin (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:29
    โอ้ยยยยยยยย มันอะไรกันเนี่ย55555555 น่ารัก เพลงดังโงะก็น่ารักด้วย
    #15,378
    0
  3. #15201 pounger (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 23:38
    ชอบเพลงคุณดังโงะมากๆเลย
    #15,201
    0
  4. #15031 tuntiiz (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 15:17
    น้องมาเฉยไรท์จะดับความจิ้นพี่น้องเราใช่มะ 5555
    #15,031
    0
  5. #14982 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 17:42
    ขยันทำจริงๆๆๆ
    #14,982
    0
  6. #14292 heykiki (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 22:07
    พอมีน้องแล้วชานฮยอนต้องเป็นหมาหัวเนีาแน่นอน ชอบมาก ชอบเวลาบ้านี้วุ่นวาย ทั้งคนพี่คนน้อง ทั้งเฮียและแม่บ้านบี๋ มันไม่เหงาอะ ดีจัง
    #14,292
    0
  7. #14084 kabodkt (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 00:02
    น้ำยายี่ห้อนี้ดีจริงงงงงง
    #14,084
    0
  8. #13993 IMeMoRyU (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 17:57
    ของเขาดีจริง ๆ พี่ชานคงคึกอยากทำลูกอีก2-3คน😂😂😂
    #13,993
    0
  9. #13792 aom-pvk (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 19:03
    ของเค้าดีจริงง5555555
    #13,792
    0
  10. #13707 Yehet ~ (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 14:54
    ความหื่นของเฮียนั้น ชอบมากค้าาา เขินแรงมาก แม่บ้านบี๋ต้องอึดน่าดู
    #13,707
    0
  11. #13662 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 15:53
    รู้สึกเหมือน 30 อีกครั้ง ความหื่นของเฮียชานเนี่ยนะ 45555
    #13,662
    0
  12. #13569 areenachesani (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 17:35
    อ้ากกกก 55555 เฮียชารคึกหนักมากก
    #13,569
    0
  13. #13500 whatever- (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 22:55
    อะไรขนาดนั้นอะคุณพ่อ!! 55555
    #13,500
    0
  14. #13494 mini_6 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 15:21
    แฟนอาร์ตน่ารักอะะ โดยเฉพาะเฮีย กิกิกิ
    #13,494
    0
  15. #13422 SunpengFaa (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 23:16
    โอ้ยเฮีย-คึกไรเนี่ยยย แม่บ้านก็คุยกับผักกับปลา
    #13,422
    0
  16. #13399 sweetpss (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 11:05
    ตายละลูกสามจ้าา เฮียนี่ยังคึกเหมือนเดิมนะ555555
    #13,399
    0
  17. #13269 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 21:30
    เดี๋ยวๆ เชื้อแรงเกินไปมั้ย นี่บี๋หยุดกินยา2-3เดือนคือติดแล้ว โหดไปนะเฮีย..
    #13,269
    0
  18. #13174 NewLoly PanTanyakit (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 03:04
    ป๊าดดด ดันมีน้องมสอีก555ครอบครัวนี้น่ารักจัง
    #13,174
    0
  19. #13041 DreamBH (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 11:18
    5555555555555555555ขำพี่ชานคึกมาก55555555555
    #13,041
    0
  20. #12752 L'lukpat Boonto (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 19:11
    อ่านมาถึงตอนนี้แล้วก็อยากรีสตาร์ทกลับไปอ่านตอนแรกใหม่ คือมันมีความสุขมาใกลมากๆอ่ะ ตั้งแต่แบคฮยอนมาตามชานนอลต้อยๆจนตอนนี้มีลูกด้วยกัน 3 คนแล้ว ไม่อยากให้จบ 55555
    #12,752
    0
  21. #12630 Park Baekhyun (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 17:55
    ท้องอีกแล้ว ไหนบอกว่าจะปิดอู่แล้วไงบี๋555555 ชอบชานฮยอนจัง ขี้อ้อนมากกกก เอะอะก็หิว เอะอะก็ใช้นู้นใช้นี่ น่ารักกกกกก
    #12,630
    0
  22. #12608 gonjung (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 21:06
    แม่บ้านดูหนังมากไปป่าวเอามาคิดเป็นตุเป็นตะแล้วมาดราม่า แต่สุดท้ายก็เกิดเรื่องดีๆ มีลูกอีกคนแล้วเย่ๆๆๆๆๆๆๆ
    #12,608
    0
  23. #12600 KIMSO.ZYX (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 10:11
    อัยย๊ะ เชื้อแรง
    #12,600
    0
  24. #12153 เมียอี้ชิง (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 14:39
    หู้ยยยยยยยยยยยย ครอบครัวตัลล๊ากกกกกกกก
    #12,153
    0
  25. #12097 KRIS_WU-KY *-* (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 12:54
    นี่ไม่คิดจะปิดอู่ชิม้ะ ดูท่าอิเฮียมันจะภูมิใจมาก 55555
    #12,097
    0