[ฟิคเสื่อม] แฮ่น The series - Chanbaek

ตอนที่ 46 : Chapter : 44 นิทานเสื่อม ต้นไม้แก่ในฤดูร้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39,165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 563 ครั้ง
    24 ก.ย. 58








ในตอนเช้าที่ฝนตกฟ้าครึ้ม... ขณะที่ชานยอลกำลังรับหน้าที่ดูแลเจ้าตัวเล็กที่งอแงเพราะเสียงฟ้าร้อง อาการปวดเมื่อยตามร่างกายและอาการวิงเวียนศรีษะก็ยังคงตามหลอกหลอนแบคฮยอนอยู่เป็นระยะ ตอนนี้สิบโมงกว่าแล้ว ฝนข้างนอกยังคงตกหนักและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ
 

แบคฮยอนรู้สึกเวียนหัวและวูบหลายต่อหลายครั้งจนไม่สามารถลุกไปทำความสะอาดห้องครัวได้ ตั้งแต่ที่ไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจ พอรู้ว่าตัวเองท้องจริงๆ ก็ดูเหมือนว่าอุปทานจะทำให้แบคฮยอนรู้สึกแพ้ทองหนักขึ้น ไหนจะฝนที่ตกหนักจากด้านนอก
 

วันนี้ช่างเป็นวันที่น่ากลัวจริงๆ....
 

“เฮ้อ...”
 

“เป็นไร? เวียนหัว?” ชานยอลยกมือขึ้นจับหน้าผากแม่บ้านที่นอนพิงไหล่เขาอยู่บนโซฟาก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำหวานมาจรดริมฝีปาก ดูเหมือนว่าเช้านี้แม่บ้านของเขาจะอาการหนักเอาท่า ทั้งวูบ ทั้งอ้วก ไหนจะเวียนหัว ขมปากขมคอ หงุดหงิด เรียกได้ว่ามาครบทุกอาการแพ้ แถมยังมาไวจนตั้งตัวไม่ทัน
 

มันเพิ่งเมื่อคืนเองที่แบคฮยอนบอกกับเขาว่าสงสัยจะมีน้อง แล้วพอตื่นเช้ามาเจ้าตัวก็หน้าซีด บ่นเวียนหัว เหนื่อย ปวดนั่นปวดนี่สารพัด ข้าวก็ไม่ยอมกิน บอกแต่ว่ากินไม่ลงแล้วก็เอาแต่นั่งจิบน้ำหวาน...
 

ตอนท้องพัคฮยอนแบคฮยอนไม่เคยมีอาการเหล่านี้ จะมีก็แต่ไข้อ่อนๆ อ้วกบ้าง เวียนหัว ปวดเมื่อย แต่ไม่เคยขนาดถึงกับต้องนั่งแช่บนโซฟาแล้วกินแต่ของหวานๆ ยังคงทำงานบ้านได้ สงสัยว่าท้องนี้จะหนักเอาการ...
 

“เวียนหัวอ่ะ หนูไม่อยากลุกไปไหนเลย” คนตัวเล็กเอียงตัวเข้าหาแฟนตัวสูงพร้อมกับใช้แขนกอดรัดท่อนแขนหนาเอาไว้ จานกระเบื้องที่มีเศษขนมที่ว่างเปล่าทำให้แบคฮยอนตระหนักได้ว่าเขาเพิ่งอัดขนมปังราดนมข้นหวานไป 8 แผ่น กับน้ำมะนาว 1 แก้วใหญ่
 

อันที่จริงแบคฮยอนอยากกินชามะนาวมากกว่า แต่เพราะว่าชาแห้งหมด อีกทั้งยังฝนตกก็เลยขับรถออกไปซื้อไม่ได้ ต้องซัดมะนาวโซดาไปแทน พอนึกแล้วมันก็น่าแปลก ปกติตัวเขาไม่ใช่คนชอบกินของหวานหรือขนมจุกจิก แต่อยู่ๆก็อยากกินขนมปังปิ้งราดนมขึ้นมาซะอย่างนั้น แถมกินได้คนเดียว พอโดนเฮียจกไปชิ้นนึงก็หงุดหงิด งอนไม่เข้าท่า
 

แบคฮยอนไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย...
 

“ไม่อยากลุกก็ไม่ต้องลุก”
 

“วันนี้หนูหงุดหงิดทั้งวันเลย ถ้าหนูฟึดฟัดใส่เฮียห้ามโกรธหนูนะ”
 

“อือ” ชานยอลครางตอบออกไปอย่างไม่ค่อยใส่ใจนักก่อนจะยกมือขึ้นใช้นิ้วสางกลุ่มผมนุ่มๆของแม่บ้านแล้วลูบเบาๆ
 

เมื่อกี้เขาก็เพิ่งกล่อมเบบี๋น้อยนอนไป ตอนนี้ชานยอลต้องรับหน้าที่กล่อมบี๋ใหญ่ให้หายเครียดอีกแล้ว... ในวันที่ฝนตกหนักแบบนี้สิ่งเดียวที่พอจะทำได้ก็คือการนอนเล่นอยู่ในบ้าน ชานยอลยกเครื่องเล่นเกมให้คริสไปแล้ว นอกจากทีวีกับเครื่องเล่นซีดีก็ไม่มีความบันเทิงใดอีก โน้ตบุ๊กก็ใช้ไม่ค่อยจะถนัด
 

ช่างเป็นวันที่เงียบเหงาจริงๆ...
 

“เบื่อว่ะ” พ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอนหัวไปพิงหัวแม่บ้านด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย ชานยอลใช้มือข้างนึงลูบหัวคุณแม่ที่ขึ้นอืดจนขยับไม่ได้ ในขณะที่มืออีกข้างก็ตบก้นลูกชายที่นอนทับอยู่บนอก พอได้ยินเสียงกระดิ่งข้อเท้าทีก็ต้องรีบตบหลังกันเอาไว้ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะตื่น
 

“หนูเล่านิทานให้ฟังเอาแมะ”
 

“หื้อ?”
 

“นิทานอ่ะ ฟังแมะ” คนตัวเล็กหลับตาในขณะที่ปากก็ยังพูดต่อไป แบคฮยอนนึกถึงเรื่องราวเรื่องนึงขึ้นมาได้ เป็นเรื่องคุ้นๆ ที่เหมือนจะเคยเกิดขึ้นจริง เรื่องของเด็กหญิงน่ารักบนภูเขาหัวโล้นและต้นไม้แก่ในฤดูร้อน...
 

แค่ฟังชื่อก็ไม่ต้องเดาเลยว่าใครคือต้นไม้ ใครคือเด็กหญิง....
 

“มึงอารมณ์ไหนเนี่ย?” ชานยอลเหลือบตาลงมองดูแม่บ้านที่เอาแต่หลับตาพูดงึมงำก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เขาก็รู้หรอกว่าแบคฮยอนเป็นเด็กเพ้อเจ้อ แต่ไม่คิดว่าจะเพ้อไปไกลขนาดนี้

“ก็อยากเล่าอ่ะ เฮียฟังเหอะ หนูไม่มีเพื่อนคุย”
 

“อ่ะ ว่ามา...” ฝ่ามือหนาละออกจากกลุ่มผมนุ่มบนศีรษะไปวางลงบนลาดไหล่ ก่อนที่ท่อนแขนแข็งแรงจะออกแรงกอดกระชับให้แน่นขึ้น ไหนๆก็ไม่มีอะไรให้ทำแล้ว บางทีการนั่งอยู่ตรงนี้เพื่อฟังเรื่องเพ้อเจ้อที่ไร้สาระอาจจะช่วยให้แบคฮยอนดีขึ้นก็ได้ อย่างน้อยก็เครียดน้อยลง
 

พอเห็นอาการออเซาะ หม่นหมองของแม่บ้านทีไรชานยอลก็ไม่กล้าขัดใจทุกที เขาไม่ชอบเวลาที่แบคฮยอนมีอาการเซื่องซึมไม่ว่าจะด้วยเพราะสุขภาพร่างกายหรือปัญหารบกวนจิตใจ...
 

“ก็... มีอยู่วันนึงใช่ปะ... มีเด็กผู้หญิงน่ารักคนนึงหลงป่าขึ้นไปเจอกับต้นไม้แก่... ต้นไม้อายุ 270 ปีอ่ะ เฮียรู้จักมะ”
 

“27 พอ”
 

ถึงแม้จะรู้ว่าตัวเองถูกพาดพิงแต่ชานยอลก็ยังคงไหลไปตามน้ำ จากที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะฟังแค่ผ่านๆ แต่พอตัวเองถูกลากไปเอี่ยวชานยอลก็อดสงสัยไม่ได้ว่าแบคฮยอนจะเล่าอะไรต่อ เด็กสาวมีดุ้นของเขาจะเล่าอะไรเกี่ยวกับต้นไม้อายุ 270 ปีที่ไปเจอในป่า
 

“ก็นั่นแหละ ตอนนั้นก็เป็นหน้าร้อน แล้วต้นไม้ก็ร้อนๆๆๆ เด็กสาวก็ร้อน ไม่รู้ร้อนอะไรนักหนา”
 

“อือ...”
 

“อือ เด็กสาวก็หลงทางใช่แมะ แล้วก็ไปเจอต้นไม้ พอใกล้ค่ำเด็กสาวก็กลับบ้านไม่ได้ก็เลยอาศัยอยู่กับต้นไม้”
 

“แล้ว...”
 

“แล้วเด็กสาวก็ถูกต้นไม้Xอ่ะ”

“ห้ะ? นิทานเหี้ยไรวะ?” ชานยอลถึงกับขมวดคิ้วอุทานออกมาด้วยความลืมตัวกับนิทานประหลาดที่เพี้ยนเกินบรรยาย เขาพอจะนึกออกแล้วว่าแบคฮยอนกำลังเล่าถึงอะไร แต่ในความเป็นจริงต้นไม้มันทำเรื่องแบบนั้นกับคนได้ที่ไหนกันล่ะ อีกอย่างเด็กสาวก็เป็นคนเยต้นไม้เองด้วย
 

“เฮียอย่าขัดดิ ก็ต้นไม้เอาไม้ตะพดฟาดเด็กสาวแงะ ต้นไม้ขี้เอาอ่ะ โถ่...หนูเล่าต่อนะ...” แบคฮยอนขึ้นเสียงเล็กน้อยเมื่อถูกแฟนตัวสูงขัดการเล่านิทานภาคพิศดารของเขา เฮียนั่นแหละโฉดและหื่นยิ่งกว่าต้นไม้อีก ไม่เห็นต้องทำตกใจเลย

“อะไรวะ...”
 

“ก็แบบเด็กสาวไปเจอต้นไม้ขี้เอาใช่แมะ ก็เลยถูกXซ้ำๆ แล้วทีนี้ตื่นมาตอนเช้า พอเด็กสาวจะหาทางกลับบ้านก็มีนกน้อยมาบอกเด็กสาวว่าจริงๆแล้วเจ้าไม่ได้หลงทาง แต่พ่อแม่พาเจ้าจงใจพามาปล่อยในป่า เด็กสาวก็เสียใจ ก็ร้องไห้”
 

“อือ..”
 

“เด็กสาวก็เลยอาศัยอยู่กับต้นไม้อ่ะ แต่ว่าต้นไม้แก่เป็นต้นไม้ที่ต้องปลอมเป็นต้นไม้ตลอดเวลาก็เลยไม่ค่อยพูด พูดไม่เก่ง แต่ต้นไม้ก็บอกเด็กสาวว่า เจ้าเอาผลของข้าไปกินได้ เจ้าอาศัยอยู่ในบ้านที่เกิดจากกิ่งก้านข้าได้ เจ้าเอาผลไม้ทองไปได้ แต่เจ้าต้องทำงานแลก ต้นไม้ก็ว่างี้ แล้วหลังจากนั้นก็ไม่พูดอีกเลย”
 

“อือ...”
 

“ก็ตอนแรกต้นไม้ก็รำคาญใช่แมะ เพราะว่าอยู่คนเดียวมา 270 ปี แต่พอนานๆเข้าต้นไม้ก็หลงรักเด็กสาว...”
 

“........”
 

“แบบต้นไม้ก็พูดไม่เก่ง ไม่เคยบอกรัก ก่อนนอนไม่เคยบอกฝันดีเด็กสาวเลย แต่นานๆทีก็ชอบบอกว่า ขึ้นให้หน่อย...”
 

“ห้ะ?”
 

“แล้วเด็กสาวก็ขย่มมันเลย”
 

“นิทานอะไรของมึงวะ ทุเรศว่ะ” ชานยอลใช้มือตบหัวแม่บ้านเบาๆเมื่อรู้สึกว่านิทานเรื่องนี้มันชักจะเสื่อม ชักจะมั่วไปกันใหญ่ มันมีที่ไหนกัน ไอ้เรื่องให้เด็กสาวขย่มต้นไม้เนี่ย
 

“อะแระ ก็หมายถึงว่าต้นไม้บอกให้เด็กสาวปีนขึ้นไปเก็บผลให้หน่อย เด็กสาวก็ขย่มกิ่งก้านให้ผลมันตกลงดินแงะ เฮียแหละทะลึ่ง” คนตัวเล็กมุ่ยหน้าพร้อมกับทุบมือลงเบาๆกับหน้าขาหนาเป็นการเอาคืน แบคฮยอนไม่ได้บอกสักหน่อยว่าขึ้นอะไร ขย่มอะไร เฮียนั่นแหละทะลึ่งตึงตัง คิดลึกไปเอง
 

“อ่ะๆ รีบๆเล่ามา เอาให้จบ” สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจออกมากับความจัญไรของแม่บ้านที่ไม่พบเห็นนาน ชานยอลเกือบลืมไปเลยว่าแบคฮยอนเคยเป็นเด็กยังไง เพราะตั้งแต่มีลูกเจ้าตัวก็เอาแต่รับผิดชอบนู่นนี่เหมือนกับผู้ใหญ่คนหนึ่ง
 

ชานยอลเกือบจะลืมไปแล้วว่าแบคฮยอนเป็นคนที่ถามเรื่องหมออ้อยกับเขาแถมยังเด้าหมอนอีกต่างหาก...
 

“เฮียอย่าเร่งดิ ก็นั่นแหละ เด็กสาวก็อยู่กับต้นไม้ใช่แมะ เด็กสาวก็ไม่รู้ว่าต้นไม้คิดยังไงกับตนเพราะว่าต้นไม้ไม่เคยพูด พูดแต่เรื่องสำคัญ แต่เด็กสาวก็ไม่กล้าถาม จนวันนึงพอแม่เด็กสาวรู้ว่าต้นไม้มีผลทอง แม่เด็กสาวก็จะมาพาตัวคืน หวังให้ต้นไม้รับผิดชอบที่เอาเด็กสาวมากักขังด้วยผลทองสิบก้อน”
 

“อือ...”
 

“เด็กสาวก็เสียใจใช่แมะ แต่ต้นไม้ก็ยอมแลกทองสิบก้อนเพราะไม่อยากปล่อยให้เด็กสาวกลับบ้านไป เด็กสาวก็เลยรู้ว่าต้นไม้หลงรักตัวเองแล้ว ทั้งคู่ก็เลยอยู่ด้วยกัน...”
 

“จบและ?”
 

“ยังดิ” คนตัวเล็กรีบเอ่ยขัดก่อนที่ต้นไม้ขี้หื่นของเขาจะหาเรื่องปลีกตัวไปทำอย่างอื่น...ถึงแม้จะรู้ว่ามันจะดูไร้สาระแต่แบคฮยอนก็ไม่มีความคิดดีๆอย่างอื่นแล้ว เพราะความจริงเรื่องนิทงนิทานมันก็เป็นแค่ข้ออ้าง ในวันที่ร่างกายอ่อนล้าและฝนตกแบบนี้แบคฮยอนแค่อยากกอดพี่ชานยอลเอาไว้ อยากอยู่ใกล้ๆจนกว่าจะหายเหนื่อย
 

แต่ถ้าให้เอาตัวดึงรั้งเอาไว้เฉยๆก็รู้สึกแปลกๆ และอีกอย่างคือแบคฮยอนอยากจะทบทวนเรื่องของความรักที่ต้นไม้มอบให้เด็กสาว ถึงแม้ว่าต้นไม้จะไม่เคยพูดเลยก็ตาม...
 

“แล้วทีนี้ พอเด็กสาวรู้ว่าต้นไม้หลงรักใช่แมะ เด็กสาวก็เลยนึกย้อนไปว่าก่อนหน้านี้ต้นไม้ให้ทั้งที่อยู่อาศัย ของกิน และผลทองที่ขายได้ราคา เด็กสาวก็เลยตระหนักได้ว่าจริงๆแล้วต้นไม้แสดงความรักความห่วงใยอยู่ตลอดเวลาแต่แค่ไม่พูด เด็กสาวก็เลยพยายามตอบแทนความรักให้ต้นไม้”
 

“.............”
 

“แล้วในหน้าร้อนแดดก็ร้อนๆๆ ร้อนขึ้นเรื่อยๆ ดินก็เริ่มแห้ง ใบไม้ของต้นไม้แก่ก็เริ่มร่วงโรยจนแทบจะเหลือแต่กิ่งก้าน...”
 

“............”
 

“เฮียรู้ไหมว่าเด็กสาวทำยังไง...”
 

“ยังไง....”
 

“เด็กสาวก็เลยไปหาแชมพูมะหาดมาสระให้ต้นไม้อ่ะ ต้นไม้ก็เลยกลับมาผมดก”
 

โป๊ก!

 

กำปั้นใหญ่เขกลงบนศีรษะทุยเต็มแรงด้วยความหมั่นไส้ ชานยอลเขกหัวแม่บ้านของเขาโดยไม่หยั่งแรงจนเกิดเสียงดัง ตอนแรกเขาก็อุตส่าห์นึกว่าจะเข้าฉากซึ้งเพราะต้นไม้เริ่มร่วงโรย พอดินแห้งก็ไร้ดอกผล ที่ไหนได้ แบคฮยอนก็แค่หลอกด่าว่าชานยอลผมร่วงจนหัวจะล้าน แถมยังมีหน้าเอาไปเปรียบเทียบเป็นใบต้นไม้อีก
 

“โอ้ย! หนูเจ็บนะเฮีย เขกหัวทำไม!” แบคฮยอนมุ่ยปากเงยหน้าขึ้นไปทำตาเขียวใส่แฟนตัวสูงที่ซัดกำปั้นใส่หัวเขาเต็มแรง แบคฮยอนไม่ได้บอกว่าเฮียหัวล้านสักหน่อย เขากำลังพูดถึงต้นไม้ต่างหาก
 

“หมั่นไส้”
 

“หนูกำลังพูดถึงต้นไม้หรอก เฮียอ่ะร้อนตัว!
 

“นิทานมึงมั่วชิบหาย เด็กสาวห่าไรหัวโปก” ชานยอลใช้แขนรัดคอคนข้างตัวแน่นหวังฆาตกรรมให้สิ้นลม เขาใช้หัวกระแทกหน้าผากแบคฮยอนไปอีกทีด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะปล่อยตัวอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ แบคฮยอนเล่าเอาดีให้ตัวเองทั้งนั้น ทีกับต้นไม้นี่ทั้งแก่ทั้งใบร่วง
 

“งั้นเป็นนิทาน เด็กสาวหัวโปกกับต้นไม้แก่ในฤดูร้อน”
 

“...”
 

“มั่วสัส”
 

“เดี๋ยวสิเฮีย นิทานยังไม่ทันจบเลย ฟังต่อ ก็แล้วทีนี้วันนึงเด็กสาวหัวโปกก็ท้อง ก็คลอดลูกชื่อพัคฮยอน แล้วพอพัคฮยอนคลอดเด็กสาวถูกเยซ้ำจนท้องอีก แล้วคราวนี้ลูกชื่ออะไร...” คนตัวเล็กเงียบเสียงลงพร้อมกับเหลือบตาขึ้นมองต้นไม้ที่กำลังทำสีหน้าเอือมระอาใส่นิทานภาคพิศดารของเขา แบคฮยอนใช้มือกระตุกชายเสื้อต้นไม้แก่ก่อนจะว่าต่อ “เฮียเป็นต้นไม้อ่ะตอบดิ”
 

“ชื่อชานฮยอน”
 

“เออ แล้วก็มีลูกชื่อชานฮยอนอีกคน... เดี๋ยว... นี่เฮียแอบตั้งชื่อไว้แล้วดิ แหม่ หนูว่าที่ท้องนี่ไม่บังเอิญละมั้ง” ว่าแล้วก็ทุบมือลงกับต้นขาหนาแรงๆ ถ้าพี่ชานยอลตอบชื่อลูกได้ไวขนาดนี้ก็ไม่ต้องสงสัยเลย ถ้าไม่นอนคิดมาทั้งคืนก็คงจะคิดเอาไว้นานแล้ว
 

บางทีนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่เด็กสาวถูกเยแบบไม่หยุดพักก็เป็นได้
 

“แล้วไงต่อ”
 

“ก็พอท้องลูกคนที่สอง วันนึงที่ฝนตกเด็กสาวก็ถามต้นไม้ว่า ต้นไม้รักเด็กสาวมากแค่ไหน...”
 

“...........”
 

“...........”
 

“............”
 

แบคฮยอนเงียบไปไม่ยอมเล่าต่อ เขาเงยหน้าขึ้นมองพี่ชานยอลก่อนจะใช้ไหล่ดันเบาๆให้ต้นไม้แก่รู้สึกตัว นี่มันกำลังจะถึงฉากสุดท้ายของนิทานแล้ว พี่ชานยอลของเขาต้องเป็นคนต่อให้จบสิ
 

“แล้วต้นไม้ว่าไง”
 

“ก็แล้วว่าไงอ่ะ...”
 

“............”
 

ชานยอลไม่ได้ตอบอะไร เขาทำเพียงแค่หัวเราะเบาๆในลำคอก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปจูบริมฝีปากเล็กๆที่น่าหมั่นเขี้ยวแล้วผละใบหน้าออก นี่ขนาดลูกสองแล้วแบคฮยอนยังอยากจะได้ยินคำว่ารักอยู่อีก สงสัยตัวเขาจะพูดมันน้อยไปจริงๆ
 

“ต้นไม้ก็ไม่ได้ตอบอะไร แล้วต้นไม้ก็จูบเด็กสาวหัวโปกแทน แล้วก็จบ แฮปปี้เอ็นเด้า”
 

“ทำไมวันนี้ทะลึ่งจังวะ” ชานยอลว่าพร้อมกับยกมือขึ้นบีบแก้มแม่บ้านจนปากยู่แล้วจับใบหน้าเรียวยาวสะบัดไปมา วันนี้เขารู้สึกว่าแม่บ้านจะลามกเหลือเกิน ทั้งเล่าเรื่องทะลึ่งและใช้คำทะลึ่ง การตั้งท้องนี่มีผลต่ออารมณ์ทางเพศหรือเปล่านะ
 

“ไม่รู้อ่ะ อยากเล่า อยากพูด”
 

“เป็นไร แพ้ท้องแล้วมีอารมณ์?”
 

“เอ้า อย่าทำเป็นเล่นไปนะเฮีย คนท้องก็มีอารมณ์มากกว่าตอนปกติทั้งนั้นแหละ รีบเก็บเกี่ยวไว้เหอะ เดี๋ยวใกล้คลอดหมอให้อดแล้วเฮียอย่ามาสะกิดหนูน่ะ” ว่าไปหน้าก็ไถลงกับไหล่กว้างด้วยท่าทางออดอ้อน ปกติแล้วคนท้องก็มีอารมณ์มากกว่าปกติทั้งนั้น อาจจะด้วยเพราะฮอร์โมนเบบี๋ในท้อง ถ้าเป็นอย่างนั้นลูกออกมาต้องเหมือนเฮียแน่
 

ทะลึ่งเหมือนเฮียไม่มีผิด
 

“มั่วชิบหาย”
 

“อะแระ หนูก็พูดทะลึ่งมาตั้งนานแล้วแมะ แต่คนทะลึ่งตัวจริงก็คือเฮียนั่นแหละ มั่ว” ริมฝีปากบางยู่ขึ้นอย่างเอาแต่ใจ แบคฮยอนไม่ปฏิเสธว่าเขาเป็นคนชอบพูดทะลึ่ง แล้วก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรเพียงแค่ช่วงหลังๆไม่ค่อยได้พูด พอได้นอนซบกันในวันฝนตกก็นึกย้อนไปถึงตอนที่มาเกาะเฮียใหม่ๆ
 

ตอนนั้นเป็นช่วงที่แบคฮยอนเป็นตัวของตัวเองสุดๆเลย
 

“แล้วตกลงนิทานมึงนี่มีสาระสำคัญอะไรเนี่ย” ชานยอลเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องคุยมากกว่าจะต่อกรกับเด็กทะลึ่งที่เอาแต่พูดถึงเยๆ เอ็นๆ มาจนถึงตอนนี้เขาเองก็ยังไม่เข้าใจเลยว่านิทานที่แบคฮยอนเล่าสื่อถึงอะไร
 

จะบอกแค่ว่าต้นไม้รักเด็กสาวถึงแม้ว่าจะไม่พูดมันก็ดูธรรมดาไปหน่อย ถ้าเป็นเรื่องนั้นก็รู้กันอยู่แล้วไม่ใช่หรอ...
 

“ก็ไม่อะไรอ่ะ ก็บอกว่าเฮียเป็นต้นไม้ของหนู หนูรักเฮียม๊ากมาก มากกว่าโลกนี้เลย”
 

“แค่เนี้ย?”
 

“อือ... แค่เนี้ยแหละ หนูรักเฮียแล้ว เฮียก็ขับรถไปซื้อชาให้หนูหน่อยดิ จะเป็นลมแล้วอ่ะ ใจหวิวๆเลย” แกล้งพูดเสียงหอบแล้วก็ทำตาปรือปรอยเหมือนคนใกล้จะเป็นลมเต็มทีทั้งๆที่จริงๆแล้วแค่รู้สึกอยากกินชาจนจะทนไม่ไหว แบคฮยอนรู้สึกอยากกินชามะนาวจนปากแห้งไปหมด เกิดมาไม่เคยอยากกินอะไรมากเท่านี้มาก่อนเลย
 

“ฝนตกขนาดนี้เนี่ยนะ จะให้ขับรถออกไปซื้อชา?”
 

“หนูไม่ไหวแล้วอ่ะ ขับรถใหญ่ไปได้ไหม ไปร้านอีหมวยเนี่ย หนูจะเป็นลมแล้ว”
 

“มาอยากกินอะไรตอนนี้วะ งั้นก็ดูลูก เดี๋ยวจะออกไปซื้อให้” ชานยอลขมวดคิ้วว่าเสียงเครียด เขาค่อยๆขยับตัว อุ้มเจ้าตัวเล็กให้ลงไปนอนบนโซฟาก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบแจ็คเก็ตผ้าร่มมาสวม ตอนนี้ฝนข้างนอกตกอย่างกับห่าลง ถ้าให้ขี่มอเตอร์ไซค์ไปคงไม่ไหว
 

“และใครผิด หนูผิดไงล่ะ”
 

“เอ้า กูไม่ได้อยากกินสักหน่อย”
 

“ก็ลูกเฮียนั่นแหละ เฮียไม่คุ้นมั้งแงะ ใครชอบกินขนมปังราดนมกับชามะนาวอ่ะ” แบคฮยอนหยิบก้อนกระดาษทิชชู่ปาใส่แฟนตัวสูงที่เดินหากุญแจรถอยู่หน้าทีวีด้วยความหมั่นไส้
 

เขากล้าพูดเลยว่าทั้งชีวิตไม่เคยนึกพิศวาสชามะนาวหรือขนมปังราดนมเป็นพิเศษ ถ้ามีให้กินก็กินได้ แต่ไม่เคยอยากขนาดที่ต้องหามากินไม่งั้นใจจะขาด คนที่ชอบกินของสองอย่างนี้ในบ้านก็มีแค่เฮียนั่นแหละ ความชอบไม่ใช่โรคติดต่อซักหน่อยที่จะติดกันได้ง่ายๆ
 

ถ้าไม่ใช่เพราะเมล็ดพันธุ์ต้นกล้าน้อยๆที่กำลังโตอยู่ในท้อง
 

“มันเกี่ยวกันหรอวะ?”
 

“พูดเป็นเล่นไปนะเฮีย ตอนท้องน้องบี๋หนูก็กินแต่ของชอบหนู คราวนี้กินแต่ของชอบเฮียมันจะออกมาเหมือนใคร”
 

“ไม่เกี่ยวหรอกมั้ง” ยิ่งได้ฟังชานยอลก็ยิ่งหน้าเครียดเข้าไปใหญ่ เขามองไม่เห็นถึงความเชื่อมโยงกันของอาการแพ้ท้องแล้วอยากอาหาร กับเรื่องที่ว่าลูกออกมาจะเหมือนใคร หรือบางทีมันอาจจะเกี่ยว?
 

ตอนท้องพัคฮยอน แบคฮยอนก็ยังคงเป็นแบคฮยอนเหมือนเดิม แต่ขี้เอาใจมากกว่าปกติ ชอบมาอ้อน มาซบ ชอบมากอด คลอเคลีย แต่ท้องนี้เจ้าตัวเอาแต่หงุดหงิด หรือนิสัยลูกจะแสดงออกผ่านคนเป็นแม่?
 

“ไม่รู้อ่ะ แต่ตอนนี้เฮียออกไปซื้อชาให้หนูก่อน”
 

“ก็กำลังจะไปเนี่ย” เขาตอบปัดด้วยน้ำเสียงติดจะเซ็ง ก่อนจะหยิบกุญแจรถใหญ่เดินออกจากบ้านไปทันทีเพื่อออกไปซื้อชาแห้งมาให้คุณนายอ้วนที่เอาแต่อยากกินนู่นกินนี่ จะรอให้ฝนหยุดตกก่อนก็ไม่ได้ แบบนี้เอาแต่ใจจริงๆ
 

“เอาชาตาเรือสำเภานะเฮีย! ยี่ห้ออื่นไม่เอา!
 

“เออ!
 

พอได้ยินเสียงขานตอบกลับ ความสบายใจก็ลดอาการอยากชาของแบคฮยอนลงได้เกือบครึ่ง อีกแค่ไม่ถึง 10 นาทีเขาก็จะได้กินชาสมใจอยากแล้ว
 

คนตัวเล็กค่อยๆยันกายลุกขึ้นจากโซฟาช้าๆ เพราะอาการวิงเวียนศีรษะที่ยังคงตามมาเล่นงาน พอเริ่มทรงตัวได้ก็เดินไปเข้าครัวเพื่อต้มน้ำรอชาแห้งที่จะมาถึงในไม่ช้า ในหัวแบคฮยอนยังคงมีแต่ชื่อ ชานฮยอน วนไปเวียนมา
 

เฮียยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกจะออกมาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายแต่กลับตั้งชื่อลูกผู้ชายรอเอาไว้แล้ว แบบนี้แปลว่าในใจลึกๆ แล้ว เฮียอยากมีลูกชายอีกคนหรือเปล่า แบคฮยอนเคยคิดจริงๆว่าอย่างเฮียน่าจะอยากมีลูกสาว แล้วถ้ามีก็คงรักมากหลงมาก แต่กลายเป็นว่าหลงลูกชายคนแรกมากซะงั้น แต่ลูกคนแรกจะหลงก็ไม่แปลก แต่ทำไมถึงนึกอยากมีลูกชายอีกคนขึ้นมา
 

เฮียไม่กลัวหรอว่าลูกจะออกมาดื้อ ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงก็จะว่านอนสอนง่าย แถมยังตั้งชื่อคล้ายกับตัวเอง มันแปลว่าเฮียอยากจะมีชานยอลน้อยอีกคนหรือเปล่า ไหนบอกว่าตัวเองตอนเด็กๆดื้อนักดื้อหนา แล้วทำไมถึงอยากจะมีลูกแบบนี้
 

พอคิดแล้วก็ได้แต่สงสัย เอาไว้กลับมาค่อยถามก็แล้วกัน...
 

 

.
 

.
 

.
 

 

ภายในบ้านที่มืดเพราะไฟดับ ความเย็นของแอร์ที่ยังหลงเหลืออยู่และอาการเย็นด้านนอกทำให้พัคฮยอนหลับต่อได้ไม่ยาก ชามะนาว 1 กาถูกเทเติมลงในแก้วน้ำแข็งซ้ำแล้วซ้ำอีก แบคฮยอนรู้สึกสะใจมากอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่เคยรู้สึกว่าชามะนาวของชอบของเฮียอร่อยเท่านี้มาก่อนตั้งแต่เคยกินมา
 

“กินน้ำเยอะเดี๋ยวก็จุก” ชานยอลที่กำลังนั่งพัดให้ลูกชายที่นอนหลับอยู่ข้างๆเอ่ยขึ้น ในขณะที่มืออีกข้างนึงก็กดข้อความส่งหาลูกน้องไปด้วย
 

นี่มันจะ 15 นาทีแล้วซอยทั้งซอยไฟดับเพราะฝนตก ถึงแม้แอร์จะยังเย็นอยู่แต่ชานยอลก็ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้อยู่ดี ในบ้านก็มืด ข้างนอกก็ฝนตก ฟ้าครึ้มไม่ต่างอะไรกับตอนโพล้เพล้ทั้งๆที่เพิ่งจะสาย ไม่รู้ว่าฝนจะตกไปถึงเมื่อไหร่
 

“เฮีย หนูมีเรื่องจะถาม....” ภายในความเงียบ อยู่ๆแบคฮยอนก็เอ่ยขึ้นมาก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นไปเปิดม่านเพื่อให้แสงจากด้านนอกส่องเข้ามาถึง เขานึกอยากจะเปิดกระจกให้บ้านมันโล่งแต่ถ้าทำแบบนั้นแอร์ในห้องก็จะหายไป หน้าต่างที่เป็นกระจกกันแสงนี่แบคฮยอนไม่ชอบเลยจริงๆ

“อะไรอีกอ่ะ”
 

“เฮียบอกว่าลูกคนที่สองชื่อชานฮยอนใช่แมะ งี้ก็แปลว่าเฮียอยากมีลูกชายอีกคนดิ ทำไมอ่ะ”
 

“หึ ก็ตั้งไว้เฉยๆ ถ้าเป็นผู้หญิงก็ตั้งใหม่ไง” ชานยอลตอบอย่างไม่ใส่ใจ เขาไม่ได้คิดเอาไว้สักหน่อยว่าจะมีลูก ชานยอลแค่ชอบชื่อนี้แล้วก็คิดว่าถ้ามีลูกชายที่หน้าตาคล้ายกันก็จะตั้งชื่อคล้ายๆกัน
 

“อ๋อ หนูนึกว่าเฮียอยากมีลูกชายงี้ เห็นตั้งชื่อคล้ายกันก็นึกว่าแบบอยากมีชานยอลน้อยอีกคน”
 

“มีก็มี ก็ดี”
 

“ไหนบอกตัวเองดื้อ”
 

“ก็ถ้ามีขึ้นมาจริงๆจะให้ทำไงอ่ะ  ก็ต้องเลี้ยงหมดอ่ะ”
 

“ก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็ถามเฉยๆ”
 

คำถามแปลกๆของแบคฮยอนทำให้ชานยอลฉุกใจคิดขึ้นมาได้ว่าเพราะอะไรเขาถึงตั้งชื่อชานฮยอนรอเอาไว้ตั้งแต่ที่ยังไม่รู้ว่าแบคฮยอนท้องด้วยซ้ำ หรือว่าจริงๆ แล้ว ในใจลึกๆ เขาเองจะอยากมีลูกที่เหมือนกับตัวเองอีกคนหนึ่ง?
 

เพราะว่าพัคฮยอนเป็นเด็กขี้อ้อนมาก อารมณ์ดี เลี้ยงง่าย กินง่าย แถมน่ารักเหมือนแม่ หน้าตาก็เหมือนแม่ ชานยอลเลยไม่มุ่งกับการมีลูกสาวเท่าไหร่เพราะมีพัคฮยอนอยู่แล้ว แต่ทว่าพอถามใจตัวเองลึกๆแล้ว ว่าอยากมีลูกชายเพิ่มไหม คำตอบที่ได้ก็มีแต่ความว่างเปล่า...
 

ชานยอลไม่ได้อยากมีลูกชาย...

เขาแค่รู้สึกว่าอยากมีลูกที่นิสัยเหมือนกับตัวเองสักคน เอาไว้คอยอยู่ดูแลแบคฮยอนและครอบครัวต่อหลังจากที่ตัวเองตายไปหรือไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะดูแลใครได้ ถ้าหากมีลูกที่นิสัยเหมือนกัน ชานยอลก็มั่นใจว่าลูกคนนั้นจะดูแลครอบครัวได้ ไม่ว่าจะเป็นพัคฮยอนหรือลูกที่อยู่ในท้องตอนนี้
 

นี่ล่ะมั้งที่เป็นเหตุที่ทำให้ชานยอลตั้งชื่อลูกเอาไว้ว่าชานฮยอน...
 

เพราะว่าอยากจะได้ลูกชายที่นิสัยเหมือนกับตัวเองสักคนไว้คอยดูแลคนที่รักต่อหลังจากที่ตัวเองชิงตายไปก่อนเพราะอายุที่มากกว่าถึง 12 ปี พอถึงวันนั้นแบคฮยอนจะได้ไม่เหงา และถ้าพัคฮยอนเหมือนกับแบคฮยอนจริงก็จะได้มีคนดูแลด้วย
 

ชานยอลไม่รู้เลยว่าทำไมเขาถึงได้รักครอบครัวตัวเองมากขนาดนี้...
 

 



 

#ฟิคแฮ่น



 

 

 

เฮ้อ นี่มันนิทานอะไรเนี่ย Orz... ฟิคแฮ่นเปิดจองแล้วนะคะ นี่ๆ http://my.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1298967&chapter=46  ไปซื้อกันเยอะๆนะคะ :D 

ว่าด้วยตอนนี้ จะว่าไปแล้วต้นไม้นี่รักเด็กสาวของเขามากเลยนะคะ รวมถึงเบบี๋น้อยและต้นกล้าในท้องเด็กสาว เราชอบชื่อชานฮยอนจังค่ะ... อ่า...  รู้สึกตอนนี้จะดีเลย์อีกแล้ว แหะๆ ขอโทษค่ะ ขอบคุณที่อ่านนะคะ เอนจอยรีดดิ้งค่ะ :D






SQWEEZ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 563 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,650 ความคิดเห็น

  1. #15469 Vibrance (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 07:11
    เกียสนิทานอิบี๋อะ ดู๊ดูแทนที่จะได้หวานๆบ้าง555555555555
    #15,469
    0
  2. #15410 jyusang_1485 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 14:31
    ตลกมาก5555555555555 ตอนนี้น่ารักสุดๆๆๆ
    #15,410
    0
  3. #15278 Khanit09 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 21:01
    แงงง ไม่อยากให้เฮียตายเลย แย่จัง
    #15,278
    0
  4. #15164 xxxlilly (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 07:18
    คิดไปถึงอนาคตเลย เพราะรักมากห่วงมาก ความคิดอบอุ่นมากเลย
    #15,164
    0
  5. #15005 FanMk_ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 04:29

    เราไม่ชอบเวลาเฮียพูดเรื่องความตายเลยอ่ะ น้ำตาไหลเลย เฮียห้ามตายนะ บี๋จะอยู่ยังไง ㅠㅠ
    #15,005
    0
  6. #14964 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 23:11
    น่ารักกกกก
    #14,964
    0
  7. #14278 heykiki (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 23:04
    เดี๋ยวเฮียจะได้ผลผลิตที่เหมือนตัวเองเป๊ะ ๆ เลยคอยดูนะ 55555555555555 รักเฮียอะ รักยัยบี๋ด้วย แงแอ ทำไมน่ารักกันขนาดนี้นะ
    #14,278
    0
  8. #14160 somruethai1307 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 09:19
    ชอบนิทาน หื่นจริงๆ 555
    #14,160
    0
  9. #14159 somruethai1307 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 01:43
    ชอบนิทาน หื่นจริงๆ 555
    #14,159
    0
  10. #14022 ArySohot (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 17:29
    นิทานจังไรอะ ยัยบี๋เอ้ยยยย
    #14,022
    0
  11. #13858 papapapop (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:25
    เฮียรักครอบครัวมาเลยอ่ะ จะร้องไห้ตอนที่บอกจะได้มีคนดูแลแบคฮยอนตอนที่เฮียไม่อยู่แล้ว ㅜㅜ
    #13,858
    0
  12. #13800 KMCYPKJ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 10:22
    ดูเป็นครอบครัวอบอุ่นมากเลยอะ ชอบบบบบบบบ♡♡♡
    #13,800
    0
  13. #13727 Pandariri12 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 21:24
    ความคุณพ่อที่ดี น่าร้ากกก
    #13,727
    0
  14. #13675 Yehet ~ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 23:05
    เป็นนิทานที่หื่นมาก เหมาะกับเฮียและแบคจริงๆ
    #13,675
    0
  15. #13655 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 10:06
    นิทานเนี่ยแบบ... 555 แต่คนนี้เหมือนเฮียชานแน่ๆเลย
    #13,655
    0
  16. #13559 areenachesani (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 20:49
    นิทานโครตจะเกรียนน5555
    #13,559
    0
  17. #13473 imfade (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 10:27
    นิทานลามก55555 แล้วนี่ชานยอลน่ารักมากๆ มีลูกไว้ดูแลครอบครัว มีคนเหมือนตัวเองไว้อีกคนนึง ดีอ่ะ รัก
    #13,473
    0
  18. #13376 sweetpss (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 23:42
    นิทานแย่มาก55555 เฮียโคตรใจเลยอ่ะรักครอบครัวมาก
    #13,376
    0
  19. #13257 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 20:35
    เป็นนิทานที่เสื่อมจริงๆ..
    #13,257
    0
  20. #13196 Moma momint (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 01:00
    ฮื่อออชานยอลเป็นหลัวที่ดีมากๆอะ
    #13,196
    0
  21. #13166 PINKLAND (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 15:25
    นิทานบ้าบอมาก 555555555555555555
    #13,166
    0
  22. #13071 BEE MILK (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 19:16
    นิทานผีอะไร 5555555 อะไรคือต้นไม้เยได้
    #13,071
    0
  23. #12827 Rilin&Dimbula (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 04:36
    กลับมาอ่านอีกรอบ ถีงได้รู้ขนมปังราดนมก็เป็นของชอบชานฮยอนเหมือนกัน 555555555
    #12,827
    0
  24. #12826 Rilin&Dimbula (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 04:35
    กลับมาอ่านอีกรอบ ถึงได้รู้ว่าขนมปังราดนมก็ของชอบชานฮยอนเหมือนกัน 555555555
    #12,826
    0
  25. #12785 พี่หมีชาน (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 13:51
    นี่แหละ นิทานเสื่อมของแท้ ไม่มีนิทานไหนจะเท่านิทานเรื่องนี้แล้ว ขำ ก๊ากกกก 555555555555
    #12,785
    0