[ฟิคเสื่อม] แฮ่น The series - Chanbaek

ตอนที่ 42 : Chapter : 41 คุณพ่อผิดไปแล้ว...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,988
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 735 ครั้ง
    28 มิ.ย. 58







                Rrrrrrrrrrrrrrrrr

ภายในบ้านเก่าหลังเดิมที่เคยอยู่ เวลาสิบโมงกว่าๆ เสียงดนตรีจากออร์แกนของเล่นและเสียงเกมจากเครื่อง Play station ยังคงส่งเสียงดังสนั่นแข่งกันไม่หยุด ชานยอลที่กำลังนั่งเล่นเกม Mario อยู่ รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยกับเสียงเพลงของลูกน้อยที่เอาแต่ดังรบกวนสมาธิของเขา

ตอนนี้เจ้าเห็ดมาริโอ้ของชานยอลเดินทางมาถึงด่านที่ 65 แล้ว และดูเหมือนว่ายิ่งเล่นผ่านไปมากเท่าไหร่ ความยากของด่านต่อไปก็ทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้นจนกลายเป็นว่าใช้อารมณ์อยากเอาชนะผลักดันตัวเองให้เล่นต่อไป แทนที่จะเล่นเพื่อความผ่อนคลาย

“แม่งเอ้ย...” เสียงสบถหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มเบาๆก่อนที่จอยสีดำในมือจะถูกกระแทกลงกับหน้าตัก ชานยอลสูดลมหายใจลึกๆเพื่อเรียกสมาธิให้ตัวเอง ก่อนจะเริ่มเล่นเกมใหม่อีกครั้งด้วยสีหน้าที่แสดงออกถึงความหงุดหงิด

สาบานได้ว่าชานยอลไม่เคยเล่นเกมไหนแล้วรู้สึกหงุดหงิดเท่าเกมนี้มาก่อนเลย...

“แอ๊ะ...แอ๊ะ...”

ปึก!!

ออร์แกนสีเหลืองถูกทุบลงกับพื้นดังปั่กอย่างแรงจนชิ้นส่วนพลาสติกที่ใช้ปิดถ่านหักแตกออกมาจากเบ้า เด็กชายพัคฮยอนผมน้อยส่งเสียงร้องอ้อแอ้ก่อนจะคลานกระดึ๊บไปหน้าจอทีวีแล้วส่งเสียงโวยวายจนผู้เป็นพ่อต้องหันมาแห้ะใส่

กำปั้นเล็กๆทุบลงบนกระจกชั้นวางทีวีจนมันส่งเสียงดังกึง จากนั้นไม่นานสายจอยที่ต่อติดกับเครื่องเล่นก็ถูกกระชากอย่างแรงจนเครื่อง Play station หล่นล่วงออกมาจากชั้นกระแทกพื้นดังตั้บและจอก็ดับพรึบลงไปพร้อมกับเกมที่ยังไม่ได้เซฟด่าน...

“อ้าว... หนูทำงี้ได้ไง” ชานยอลที่ถูกดับเกมไปต่อหน้าต่อตาหันไปมองเจ้าลูกชายตัวน้อยที่หัวเราะแฮ่ๆให้เขาอยู่หน้าทีวีด้วยท่าทางสุดแสนอารมณ์ดีก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งอยู่ข้างๆเจ้าตัวก่อเหตุ

คนตัวสูงเก็บเอาเครื่องเล่นเกมกลับเข้าที่ด้วยสีหน้าขุ่นเคืองใจ ก่อนจะหันไปมองลูกชายตัวเล็กที่ยังคงส่งยิ้มมาให้ทั้งๆที่ตัวเองเพิ่งจะพังของเล่นไป ทั้งของเด็กและของผู้ใหญ่

ชานยอลแค่กำลังนึกไม่พอใจที่พัคฮยอนทำนิสัยไม่ดีด้วยการพังของเล่นเรียกร้องความสนใจ ไอ้นิสัยทำลายข้าวของแบบนี้ท่าทางจะเหมือนพ่อซะล่ะมั้ง อะไรไม่ได้ดั่งใจก็ต้องเขวี้ยงต้องทำลาย ชานยอลไม่ชอบนิสัยแบบนี้เลยจริงๆถึงแม้มันจะเคยเกิดขึ้นกับตัวเขาก็ตาม

“ใครพังของเล่น” ออร์แกนสีเหลืองที่ถูกทุบจนพลาสติกหักถูกชูขึ้นต่อหน้าเด็กชายวัย 6 ย่าง 7เดือน ชานยอลขมวดคิ้วชี้มือไปยังส่วนที่สึกหรอก่อนจะวางมันลงแล้วจับมือเล็กๆของลูกชายขึ้นมาตีเบาๆ

“คราวหลังถ้าพังของจะไม่ได้เล่นของเล่นอีก เข้าใจไหม” เขาพูดออกไปด้วยสีหน้าดุดันก่อนจะจับมืออีกข้างนึงขึ้นมาตีอีกหนึ่งแผะ

ชานยอลไม่ได้ไม่พอใจที่เกมของเขาถูกตัดจบเพราะเครื่องเล่นพัง เขาแค่อยากบอกกับลูกว่าการทำลายข้าวของเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมและถ้าหากมันเกิดขึ้นอีกก็จะถูกลงโทษแบบนี้... แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น ในใจลึกแล้วๆชานยอลก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าตัวเขารู้สึกโมโหนิดหน่อย ไม่ว่าจะด้วยจากอารมณ์ครุกรุ่นที่สะสมหรืออะไรก็ตาม

“ห้ามร้องเลย ตัวเองทำผิด”

“แอ๊ะ แอ๊ย!!!!

ไม่ทันที่คำพูดของผู้เป็นพ่อจะได้ขาดคำดี เสียงร้องไห้จ้าก็ดังขึ้นทันทีทั้งๆที่แรงตีเมื่อกี้แทบไม่ทำให้รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ ชานยอลเห็นเจ้าลูกชายของเขารีบคลานหนีไปพร้อมกับส่งเสียงร้องไห้ดังลั่น จนแม่บ้านที่ตากผ้าอยู่หน้าบ้านต้องรีบเปิดประตูเข้ามาดู

ชานยอลสาบานได้ว่าเมื่อกี้เขาแทบไม่ได้ลงแรงตีเลยด้วยซ้ำ แค่ใช้นิ้วสามนิ้วตีเบาๆ ถึงจะเป็นเด็กหกเดือนก็ไม่เจ็บแน่ แต่เจ้าตัวเล็กกลับร้องเหมือนถูกไฟลวกทั้งตัวทำเอาแม่บ้านวิ่งหน้าตั้งเข้ามาราวกับลูกจะเป็นอะไร สงสัยว่าที่แบคฮยอนเคยบอกไว้จะหมายถึงแบบนี้ล่ะมั้ง...

“เฮีย~ ทำอะไรลูกหนู~” คนตัวเล็กที่เพิ่งวิ่งกลับเข้ามาในบ้าน ย่อตัวอุ้มลูกชายตัวเล็กขึ้นไปกอดปลอบก่อนจะหันไปส่งสายตาให้แฟนตัวสูงที่นั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าทีวี

ร้อยวันพันปีของพ่อลูกคู่นี้ไม่เคยกัดกันแท้ๆ แล้ววันนี้มันเรื่องอะไร พัคฮยอนถึงได้ร้องไห้จ้าวิ่งหนีมาหาแม่ทั้งๆปกติจะไม่ชอบให้อุ้ม สงสัยจะไปทำอะไรเข้า พ่อเค้าถึงได้โกรธจนตัวเองถูกดุ

“กูยังไม่ได้ทำไรเลย?”

“ไม่ทำแล้วลูกร้องได้ไง เฮียดุลูกอะดิ โอ๋~” แบคฮยอนว่าพร้อมกับตบมือลงบนแผ่นหลังเล็กๆของลูกชายที่ยังตะเบงเสียงร้องไห้ไม่หยุดราวกับจะขาดใจ

ดูเหมือนว่าคราวนี้คุณพ่อจะถูกฤทธิ์เบบี๋ขี้ฟ้องเล่นงานเองซะแล้ว จะว่าสงสารก็สงสารอยู่หรอกแต่ก็สมน้ำหน้าด้วย ปกติมีแค่แบคฮยอนที่โดนว่าประจำเรื่องดุลูก คราวนี้เฮียจะได้รู้สักทีว่าต่อให้แค่มดกัด ถ้าพัคฮยอนไม่พอใจเจ้าตัวก็จะร้องจนกว่าจะมีคนมาเอาใจ

ซึ่งนิสัยทั้งหมดทั้งมวลนี้แบคฮยอนขอโบ้ยให้มาจากพ่อทั้งหมด เพราะตั้งแต่เล็กเขาไม่เคยมีนิสัยแบบนี้ ไอ้นิสัยเอาแต่ใจนี่มันมาจากสายเลือดเฮียล้วนๆ

“ก็ดูมาพังของเล่น มากระชากเกมซะกรอบแตก ตีไปนิดเดียวร้องอย่างกับอะไร” ชานยอลนิ่วหน้าว่าเสียงเข้ม เขากล้าสาบานว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรนอกเหนือจากนั้นเลย

“แล้วคิดยังไงตีลูก ไหนด่าหนูอยู่ทุกวันว่าห้ามตีๆ”

“เอ้า แล้วมันผิดจริงไหมล่ะ”

“แหน ว่าแต่คนอื่น เป็นไงล่ะ ทีหนูบอกหนูตีไปนิดเดียวไม่เคยจะเชื่อ เราไปเล่นข้างนอกกันดีกว่า ปล่อยพ่ออยู่กับเกมไปเลย” คนตัวเล็กบุ้ยปากพลางก้มลงจูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆ ก่อนจะพาลูกชายตัวเล็กเดินออกไปนั่งเล่นที่หน้าบ้าน ทิ้งให้คุณพ่อขี้อารมณ์เสียง่วนอยู่กับเกมต่อไป

 

แบคฮยอนรู้หรอกว่าพี่ชานยอลของเขาเป็นคนยังไง ถึงเจ้าตัวจะอ้างเหตุผลสารพันร้อยแปด แต่เอาเข้าจริงๆ แค่ดูหน้าก็รู้แล้วว่าตัวเองอารมณ์เสียก็เลยเผลอมาดุลูก ถึงจะบอกว่าแค่นิดเดียวก็เถอะ ปกติพี่ชานยอลของเขาก็เป็นคนน่ากลัวจากภาพลักษณ์อยู่แล้ว คำว่า แค่ดุเบาๆของเฮียกับเด็กอายุแค่หกเดือนอาจจะหนักหนาก็ได้

ขนาดกับแบคฮยอนเองแค่เฮียหันมาตวัดตาใส่ยังร้อนๆหนาวๆ ไม่ต้องนึกเลยว่าเวลาทำหน้าเครียดใส่ลูกจะน่ากลัวขนาดไหน...

นึกแล้วมันก็สะใจ ถ้าเบบี๋ของเขาแค่โกรธก็โชคดีไปหรอก แต่ถ้างอนหรือกลัวจริงๆขึ้นมาคนที่ตกที่นั่งลำบากก็คงจะเป็นเฮียเอง

การที่สุดที่รักของหัวใจไม่เล่นด้วยมันน่าเศร้าขนาดไหนเดี๋ยวเฮียจะได้รู้เอง..



 





 

ป๊อก...ป๊อก...ป๊อก...ป๊อก...

 

เวลาบ่ายสี่โมงที่มีลมเย็นๆพัดผ่าน เสียงค้อนพลาสติกป๊อกแป๊กยังคงส่งเสียงดังเป็นระยะสลับกับเสียงออร์แกนและแท่งกรุ๊งกริ๊ง ตอนนี้เบบี๋พัคฮยอนกับแม่บี๋ใหญ่ย้ายฐานทัพจากในบ้านที่ถูกเฮียยึดครองออกมานั่งเล่นกันข้างนอกแล้ว ส่วนคุณพ่อก็ยังนั่งหงุดหงิดอารมณ์เสียอยู่คนเดียวในบ้านเพราะอาการตกมันอันเนื่องจากไม่มีใครสนใจ...

จากตั้งแต่ช่วงสายที่เกิดศึกย่อมๆระหว่างพ่อกับลูก นี่มันก็กินเวลาหลายชั่วโมงแล้วที่พัคฮยอนน้อยยังไม่ยอมไปเล่นกับพ่อ พอป้อนนมเสร็จจะเอานอนก็ไม่ยอม ร้องไห้โยเยไม่ยอมให้จับ ขนาดแค่พ่อเดินเข้าไปชะโงกหน้าดูในเปลไกวยังตะเบงเสียงร้อง

เรียกได้ว่าแค้นฝังหุ่น ชาตินี้ไม่ลืมว่าถูกพ่อตีมือตอนครึ่งขวบ ส่วนเฮียก็นั่งเครียด ได้แต่ใช้สายตาอาลัยอาวรณ์มองลูกชายตัวน้อยเล่นของเล่นโดยที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์ได้เข้าใกล้ ยิ่งเวลาผ่านไปก็ยิ่งหงุดหงิด เป็นความหงุดหงิดชนิดที่เล่นเกมก็ไม่หาย สูบบุหรี่ก็ไม่หาย

ชานยอลกำลังจะเครียดตายแล้วจริงๆ...

“น้องบี๋~ มากินข้าวก่อนเร็ว~”

เสียงช้อนแสตนเลสเล็กๆ สับโจ๊กปั่นผสมผักและไข่แดงดังป๊อกๆ เรียกเจ้าตัวเล็กที่กำลังสนุกอยู่กับออร์แกนให้คลานมาหาผู้เป็นแม่ที่ปาดช้อนเตรียมป้อนข้าวไว้เสร็จสรรพ แบคฮยอนจัดการยื่นช้อนป้อนข้าวเละๆให้เจ้าตัวน้อยก่อนจะหันไปสนใจสมุดถักไหมพรมต่อ และเพียงไม่นานก็หันไปป้อนคำใหม่

เสียงหัวเราะแฮ่ๆ กับรอยยิ้มหวานหลังจากได้ข้าวคำอร่อยของพัคฮยอนทำให้แบคฮยอนอดยิ้มออกมาไม่ได้ เขาใช้ผ้าอ้อมเช็ดคราบข้าวที่เปื้อนอยู่รอบริมฝีปากออกก่อนจะเริ่มป้อนคำใหม่

แต่ยังไม่ทันไรเสียงกระดิ่งทองที่ข้อเท้าก็ดังกริ๊งๆ พร้อมกับเจ้าตัวเล็กที่คลานหนีจากหน้าประตูมาอยู่ข้างผู้เป็นแม่..

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใครเดินออกมา มันจะเป็นใครไปได้นอกจากคุณพ่อที่กำลังถูกบอยคอตจากเจ้าบ้าน...

“นั่น เฮียมาลูกหนีเลย” คนตัวเล็กส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปป้อนโจ๊กปั่นให้กับเจ้าตัวเล็ก

เขาเห็นพี่ชานยอลเดินมานั่งทำหน้าบึ้งอยู่ข้างๆ ก่อนจะหยิบแท่งกรุ๊งกริ๊งไปเขย่าหลอกล่อให้เบบี๋น้อยเข้าไปหา ซึ่งก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลเท่าไหร่ แถมเจ้าตัวเล็กยังร้องไห้จ้าออกมาทันทีที่ถูกพ่อแย่งของเล่นไป

“แอ๊ย!!!!!!

“โอ๋~ ไม่แย่งๆ อ่ะๆ ไม่แย่ง นี่ไงของหนู ไม่ให้พ่อเล่นหรอกเนอะ” เมื่อเห็นว่าลูกชายตะเบงเสียงทำท่าจะงอแงอีกครั้ง แบคฮยอนก็รีบหันไปคว้าของเล่นในมือแฟนตัวสูงมาส่งให้เบบี๋ของเขาทันที ทำเอาเฮียถึงกับหน้าเสียแต่ก็ยังคงเก๊กขรึมรักษาอีโก้เอาไว้ตามนิสัยเดิม

“ลูกเป็นอะไรวะ”

“จะเป็นอะไรล่ะ เฮียอ่ะถูกงอนแล่ว ไปเลย ไม่ต้องมาแหย่ลูกหนู” ว่าแล้วก็ทุบกำปั้นลงกับแผ่นหลังหนาแรงๆเป็นการลงโทษที่บังอาจมากวนเวลากินข้าวของคุณชายเขา อย่างเฮียเนี่ยถูกงอนไปเลยสักสิบปี จะได้หัดยอมอะไรง่ายๆซะบ้าง

“กูทำไรวะ” ชานยอลขมวดคิ้วทำหน้านิ่วแล้วหยิบเอาตุ๊กตาเต่ามาไว้บนตัก แต่ยังไม่ทันจะได้ปล่อยมือเสียงร้องไห้จ้าก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับแรงทุบที่หลังจากคุณแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆกัน

“โอ้ย~! แล้วเฮียจะมาแหย่ลูกทำไมเนี่ย! ก็เห็นอยู่ว่ากินข้าว เดี๋ยวก็ร้องแล้วก็อ้วก ไปไกลๆเลยไป ไว้หนูป้อนข้าวเสร็จค่อยมาเล่น” คนตัวเล็กนิ่วหน้า หันไปกระชากเอาเต่าที่ถูกขโมยไปมาส่งให้ลูกชายก่อนจะใช้ศอกกระทุ้งไล่แขกไม่ได้รับเชิญให้กลับเข้าไปในบ้าน

ตอนนี้แบคฮยอนขอแค่ป้อนข้าวลูกก่อน เฮียอย่าเพิ่งมาแหย่มาหาเรื่องเล่นตอนนี้ เดี๋ยวมันจะเป็นงานเครียดไปซะเปล่าๆ

“อะไรวะ ของเล่นก็ไม่ให้จับ”

“สมน้ำหน้า หนูดุลูก ลูกไม่เคยโกรธหนูเกินห้านาทีเลยนะเฮีย เฮียอ่ะไปทำไรไว้”

“จะทำไรวะ ก็บอกว่าห้ามพังของแล้วก็ตีมือไปเบาๆ”

“เฮียเคยส่องกระจกมั่งแมะ ดูหน้าเฮียตอนขมวดคิ้วอ่ะ เด็กหกเดือนนะเฮียไม่ใช่หกขวบ หนูอายุเท่านี้หนูยังกลัวเลย” แบคฮยอนว่าพร้อมกับป้อนข้าวคำใหม่ให้ลูกชายของเขาที่เริ่มงอแงด้วยการอมข้าวทั้งๆ ที่คำ สองคำแรกยังกินดีอยู่เลย

แบบนี้ต้องไล่ตัวการไปไกลๆก่อนที่ลูกจะงอแงไม่ยอมกินอะไรเลย

“ขี้งอนเหมือนแม่เลยว่ะ” สุดท้ายชานยอลได้แต่ถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าบ้านไปด้วยความรู้สึกน้อยอกน้อยใจ

คิ้วหนาๆที่ขมวดติดกันแน่นอยู่แล้วยิ่งพันยุ่งเหยิงเข้าไปใหญ่ ปกติพัคฮยอนไม่ใช่เด็กที่โกรธอะไรนานๆสักหน่อย แล้วทำไมคราวนี้ถึงได้ไม่ยอมเล่นด้วย ไม่ยอมเข้าหา ไม่ยอมให้มองหน้า แม้แต่ของเล่นก็ไม่ให้จับ มันจะโกรธแค้น ผูกใจเจ็บอะไรขนาดนั้น

ชานยอลไม่ได้ตั้งใจจริงๆ... เขาจะต้องทำยังไงพัคฮยอนถึงจะยอมเล่นด้วย...

.

.

.


8 : 09

บริเวณหน้าทีวีที่แสนเงียบเหงา...

ในขณะที่แม่บ้านกำลังขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวออกไปซื้อของให้ลูก ชานยอลที่นั่งอยู่หน้าทีวีก็ได้แต่เหลือบตามองดูดวงใจของเขาอยู่ห่างๆ ตอนนี้นาฬิกาข้อมือบอกชานยอลว่าตอนนี้เป็นแปดโมงของเช้าวันใหม่แล้ว มันจะครบ 24 ชั่วโมงแล้ว ที่เจ้าตัวเล็กไม่ยอมเข้ามาเล่นกับเขา

ขนาดตบมือเรียกก็ยังไม่สน ไม่คลานเข้ามาหา ไม่มองหน้า พอเข้าใกล้ทีไรก็ร้องไห้โยเยจนชานยอลจนปัญญาจะจัดการ ได้แต่นั่งมองอยู่ห่างๆด้วยหัวใจที่แสนเจ็บปวด...

“น้องบี๋... มาหาพ่อสิ...”

“................”

“น้องบี๋...”

กริ๊ง...

มีแค่เสียงกระดิ่งข้อเท้าขยับนิดหน่อยแล้วก็เงียบไป ชานยอลยังคงถูกเมินถึงแม้ว่าจะมีตุ๊กตามากมายอยู่ในมือ หัวใจของเขาห่อเหี่ยวลงเรื่องๆ เห็นอะไรก็หงุดหงิดขวางหูขวางตาไปหมด ลูกก็ไม่สน ลูกน้องก็โทรหาอยู่นั่นแหละ ไม่รู้มันอะไรกันนักกันหนา แม่บ้านก็ชอบมาหยอดให้อารมณ์เสียอยู่เรื่อย

“เฮีย~ หนูออกไปซื้อของแป๊บนึงนะ เฮียอย่ากัดลูกนะ เดี๋ยวหนูมา”

แบคฮยอนที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นสอง เดินไปหยิบกุญแจรถอีป๊อบที่หน้าทีวี ก่อนจะตรงเข้าไปหอมลูกชายตัวน้อยแล้วเดินออกจากบ้านไปทันที เพื่อไปซื้อนมผงและซีลีแล็คมาเพิ่ม อันที่จริงอาหารเสริมของพัคฮยอนมันก็ยังเหลืออยู่นิดหน่อย แต่เขาแค่ไม่อยากอยู่บ้านเป็นก้างขวางคอสองพ่อลูก

อย่างเฮียคงไม่มีทางเข้าไปง้อลูกให้เห็นแน่ถ้าหากแบคฮยอนยังอยู่ เพราะอย่างนั้นก็ออกไปเที่ยวสักครึ่งชั่วโมงค่อยกลับมาก็ได้ แบคฮยอนก็ได้แต่หวังว่าเขาจะเห็นลูกชายเล่นสนุกอยู่กับพ่อ ตอนที่กลับมาถึงบ้าน...

 

 แกร๊ก
 

หลังจากที่เสียงปิดประตูดังขึ้น ความเงียบก็เข้าปกคลุมบรรยากาศอีกครั้ง ชานยอลได้ยินเสียงออร์แกนอันเล็กดังเบาๆ ตามนิ้วที่กดลงไปบนคีย์บอร์ด นานๆทีจะได้ยินเสียงกรุ๊งกริ๊งจากกำไลทองที่ข้อเท้าเวลาที่เจ้าตัวเล็กขยับตัวไปหยิบของ

คนตัวสูงตัดสินใจลุกขึ้นย้ายตัวเองไปนั่งลงข้างกล่องของเล่น ก่อนจะหยิบเอาตุ๊กตาขึ้นมาถือไว้ แต่ทว่าเจ้าตัวเล็กก็ยังคงเมินไม่สนใจ แถมยังเขวี้ยงลูกบอลออกไปแล้วคลานไปเก็บ แต่ไม่ยอมกลับมานั่งที่เดิม เป็นเหตุให้ชานยอลต้องลากกล่องของเล่นตามลูกชายไปเล่นที่ใหม่

ชานยอลรู้สึกผิด...

ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกผิดเท่านี้... เล่นกับลูก ลูกก็ไม่เล่นด้วย ไม่แม้แต่จะมองหน้ากัน ถ้าเป็นกับคนอื่นชานยอลคงไม่ง้อ ตั้งแต่เกิดและใช้ชีวิตมาเขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองตกเป็นเบี้ยล่างเท่านี้มาก่อนเลย แค่ไม่ได้นอนกอดกัน ไม่ได้เล่นด้วยกันแค่ 24 ชั่วโมง มันก็รู้สึกเหงาเหมือนไม่เคยใช้ชีวิตอยู่คนเดียว

พอเข้าไปจับเท้า จับชายเสื้อทีก็ถูกวี๊ดใส่ บางครั้งชานยอลก็รู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหันหลังให้ เป็นอารมณ์แบบว่า เล่นตัวนัก ก็ไม่ง้อแม่งแล้วแต่สุดท้ายเขาก็ได้แต่นั่งมองดูลูกชายอยู่ห่างๆ พอจะหันหลังให้หัวใจมันก็เรียกร้องจะหาแต่ลูก

เป็นความรู้สึกที่แย่จริงๆ

“น้องบี๋...” เอ่ยเรียกออกไปเบาๆก่อนจะอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมานั่งบนตัก แต่ยังไม่ทันไร เสียงร้องไห้แอะๆก็ดังขึ้นก่อนจะตามด้วยเสียงตะเบงร้องไห้จ้า

ชานยอลเองก็นึกเอาไว้แล้วว่าจะต้องเจอแบบนี้แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง เขาจนปัญญาแล้ว จะคุยกันก็ไม่รู้เรื่อง จะขอกอดก็ไม่ได้ แล้วมันจะมีวิธีแสดงความรักไหนที่สื่อสารได้ดีเท่าการสัมผัส อย่างน้อยขอแค่กอดเอาไว้พัคฮยอนก็น่าจะเข้าใจได้ว่าพ่อกำลังพูดขอโทษ...

“โอ๋~ โอ๋ๆๆๆ จุ๊ๆๆ หนูเงียบก่อน”

“แอ๊ย!!! แฮะ แอ๊ย!!!!!

ยิ่งพูดด้วยมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดูเหมือนว่าเจ้าตัวเล็กจะร้องไห้มากขึ้นเท่านั้น ชานยอลพยายามใช้มือตบแผ่นหลังเล็กๆของลูกชายแต่ตัวเองกลับถูกถีบหน้าท้อง ถูกเอามือยันหน้า แถมลูกยังพยายามหันตัวหนีตลอดเวลา ไม่รู้ว่าผูกใจเจ็บอะไรนักหนา แต่คราวนี้ชานยอลจะไม่ยอมให้ลูกเขาเอาแต่ใจแน่

“หนู! เงียบก่อน!

“แอ๊ย!! แอ๊ะ...แฮะ...”

ชานยอลอุ้มลูกชายของเขาขึ้นไปนั่งบนโซฟาก่อนจะใช้ตีนหนีบแท่งกรุ๊งกริ๊งตามขึ้นมาด้วย เสียงร้องไห้แอ๊ะๆ กับเสียงสะอึกในลำคอทำเอาชานยอลปวดใจไปหมด เพราะถึงแม้ว่าพัคฮยอนจะตกใจจนเงียบไปแต่เจ้าตัวน้อยก็ยังคงเอาแต่ร้องไห้อยู่ดี

หัวกลมๆ ที่มีกลุ่มผมปกคลุมบางๆ เอนซบลงบนไหล่กว้างในขณะที่แผ่นหลังเล็ก ก็สั่นไหวเพราะแรงสะอื้น ไม่ว่าชานยอลจะพยายามเขย่าแท่งกรุ๊งกริ๊งที่เป็นของเล่นอันโปรดมากแค่ไหน พัคฮยอนก็ยังคงเอาแต่ซบหน้าร้องไห้ สะอื้น ร้องแอ๊ะๆต่อไปโดยที่ไม่คิดแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองตากัน

“หนูโกรธพ่อมากขนาดเลยหรอ”

ชานยอลใช้มือเสยปอยผมกลุ่มเล็กๆ ของลูกชายขึ้นก่อนจะใช้เสื้อตัวเองเช็ดน้ำมูกและน้ำตาออก เจ้าตัวเล็กของเขายังคงร้องไห้ไม่เลิก ถึงแม้จะได้แท่งกรุ๊งกริ๊งไปถือเอาไว้ในมือแล้ว สุดท้ายคนเป็นพ่อก็ได้แต่ถอนหายใจออกมากับความเอาแต่ใจของลูกชาย ชานยอลไม่รู้เลยว่าเขาควรจะทำยังไงดี

“แฮ่ะ...แอ๊ะ...แอ๊ย...”

“ทำไมร้องไห้ล่ะ คราวหลังพ่อไม่ตีแล้ว หนูเลิกโกรธพ่อสักทีเถอะ...” ว่าแล้วก็ก้มลงจูบกระหม่อมของเจ้าตัวเล็กด้วยความรู้สึกผิดทั้งหมดในจิตใจ

ยิ่งชานยอลเห็นว่าเบบี๋น้อยของเขาเอาแต่สะอึกสะอื้นร้องไห้ ไถหน้าเช็ดน้ำตากับเสื้อ แต่ไม่ยอมเงยหน้ามามองหน้ากัน ชานยอลก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเกลียด เขาคงจะถูกพัคฮยอนเกลียดเข้าแล้วเพราะเผลอใส่อารมณ์กับการลงโทษจนกลายเป็นสร้างความกลัวฝังใจไป

ไหนจะขึ้นเสียงสั่งให้เงียบเพียงเพราะแค่จนปัญญาจะหาวิธีปลอบ... ชานยอลเสียใจจริงๆ

“พ่อขอโทษครับ คราวหลังพ่อจะไม่ทำอีกแล้ว” ใบหน้าคมซบลงกับไหล่เล็กๆของลูกชาย ก่อนที่ร่างกายจะเอนคว่ำหน้าลงกับโซฟา

ชานยอลใช้แขนทั้งสองข้างกอดลูกชายของเขาเอาไว้แน่น ในใจก็ได้แต่คิดว่าว่าเมื่อไหร่เบบี๋จะเลิกโกรธพ่อสักที แค่นี้ก็ใจจะขาดอยู่แล้ว ถ้าหากพัคฮยอนพูดได้ บอกได้ว่าต้องการอะไร ไม่ว่าจะเป็นดาวบนฟ้าหรือลาวาใต้โลกชานยอลก็จะหามาให้ เขาแค่อยากให้ลูกส่งยิ้มให้เขา อยากได้เสียงหัวเราะแฮ่ะๆนั้นคืนมา

ชานยอลไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ

“แอ๊ะ...แฮ่ะ...”

“หยุดร้องไห้นะคนดี พ่อจะขาดใจอยู่แล้ว...”

 

.

.

.


09 : 25

แกร๊ก

“เฮ้อ....”

เสียงถอนหายใจดังขึ้นเบาๆ หลังจากที่แม่บ้านปิดประตูหนีแดดร้อนในช่วงสายกลับมาเจอแอร์เย็นๆในบ้าน

แบคฮยอนที่เพิ่งกลับมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ต นำกุญแจรถไปวางไว้ที่หน้าโทรทัศน์ แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรสภาพบ้านที่มองเห็นก็ทำเอาแม่บ้านถึงกับลมแทบจับ

แบคฮยอนรู้สึกเหมือนจะเป็นลมให้ได้เมื่อเห็นว่าลูกชายตัวน้อยเทนมใส่พื้นบ้าน แถมยังเอาโทรศัพท์มือถือมาถูกับน้ำนมที่เจิ่งนองเต็มพื้น มือข้างนึงก็จับปากกาสีกระแทกไปกับโซฟาจนเละเทะ ส่วนคนเป็นพ่อนั้นหลับสนิทเหมือนตายไม่ได้รู้เลยว่าลูกชายก่อวินาศกรรมอะไร

ดวงตาเรียวรีเบิกโพลงขึ้นเหมือนไข่ไก่ แบคฮยอนถึงกับร้องออกมาเสียงหลงกับความเละเทะที่ไม่สามารถประเมินได้ สงสัยเบบี๋ของเขาจะถูกตีซ้ำสองก็คราวนี้แหละ ไม่ต้องคืนดงคืนดีมันแล้ว

“โอ้โห... น้องบี๋~ ทำไมทำแบบนี้~ อื้อหือ... พังหมด โทรศัพท์พ่อ ให้ถูกตีอีกสักทีดีไหมเนี่ย!” แบคฮยอนขมวดคิ้วทำหน้านิ่ว ในขณะที่เดินไปหยิบเอาโทรศัพท์ในมือลูกชายขึ้นมาเช็ดกับเสื้อ

ดูเหมือนว่าแผนให้พ่อลูกเขาคืนดีกันจะพังก็ความซนของเจ้าตัวแสบนี่แหละ ไหนจะรีโมทโทรทัศน์ที่ถูกเขวี้ยงจนถ่านกระจาย แบคฮยอนสาบานเลยว่าถ้าพัคฮยอนถูกเฮียดุคราวนี้เขาจะไม่ห้าม

“เฮีย! หนูบอกให้ดูลูก เฮียทำอะไรเนี่ย ตื่นมาดูผลงานสิ มาช่วยกันเก็บเลย!” คนตัวเล็กฟาดมือลงกับท่อนแขนหนาแรงๆเป็นการปลุกแฟนตัวสูงให้ลุกขึ้นมาดูสภาพบ้านที่สกปรกเละเทะยิ่งกว่าผ่านสงคราม แบคฮยอนไม่รู้เลยว่าเฮียหลับไปได้ยังไงโดยที่ไม่ได้ยินเสียงลูกเลย

“อือ...”

“อืออะไรล่ะ! เห็นไหมเนี่ยลูกเขวี้ยงรีโมทถ่านกระจายเนี่ย ไหน มือข้างไหนเขวี้ยง”

เสียงบ่นแว้ดของแม่บ้านเรียกชานยอลให้ลืมตาตื่นขึ้นมองดูสภาพบ้านก่อนจะขยับตัวให้ถอยห่างออกมาจากน้ำนมที่ถูกเทจนเละเทะ ชานยอลไม่แม้แต่จะขยับตัวขึ้นนั่งด้วยซ้ำ เขาเห็นแม่บ้านทำท่าเหมือนจะหาไม้มาหวดมือเจ้าลูกนกน้อย แต่ก่อนที่แบคฮยอนจะได้หันไปคว้าอะไร ชานยอลก็รีบใช้แขนเกี่ยวตัวเบบี๋ของเขาให้เข้ามานั่งใกล้ๆ พร้อมกับใช้เท้าถีบขาแม่บ้านให้ออกไปไกลๆ

“อย่าตีลูกกู”

“ไม่ตีได้ไง ดูเอาโทรศัพท์ไปถูกับนม ใครเค้าสั่งเค้าสอนให้เล่นแบบนี้เนี่ย มันจะฉลาดเกินไปแล้ว ไหนเอามือมา”

“กูบอกว่าอย่า” ขานยอลไม่ว่าเปล่า เขาหยิบเอาหมอนมาตั้งเป็นเกาะกำบังให้เจ้าลูกชายตัวน้อยก่อนจะยกขายาวๆพาดกับโต๊ะกระจกเพื่อป้องกันไม่ให้แบคฮยอนเข้าถึงตัว ทำเอาแม่บ้านถึงกับทำหน้าเครียด บ่นงึมงัมคล้ายกับหมีกินผึ้งก็ไม่ปาน

“แหม พอดีกันแล้วก็ลืมหนูเลยนะ ลุกไปไกลๆเลย จะเก็บบ้าน ไปกันทั้งคู่เลยไป” แบคนฮยอนเดินฟึดฟัดไปหยิบม้วนกระดาษทิชชู่มาซับน้ำนมที่พื้นก่อนจะตรงไปหยิบไม้ถู นำไปซักในห้องน้ำ

แทนที่เขากลับบ้านมาเหนื่อยๆร้อนๆจะได้เห็นพ่อลูกเล่นกันสนุกสนาน บ้านช่องสะอาด ที่ไหนได้ พากันทำเละจนไม่เหลือเค้าเดิม เดี๋ยวคอยดูเถอะ ถ้าเฮียเผลอดุลูกขึ้นมาอีกคราวนี้แบคฮยอนจะไม่ช่วยเลย

“ไป... เราขึ้นไปเล่นกันข้างบนดีกว่า...”

คุณพ่อชานยอลผู้ไม่สะทกสะท้าน ทำหูทวนลมใส่คำบ่นของแม่บ้านก่อนจะอุ้มลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่หัวเราะแฮะๆเดินขึ้นไปบนชั้นสอง กับอีแค่โซฟาจะกลัวอะไร เดี๋ยวอาทิตย์หน้าพวกเขาก็จะย้ายออกแล้ว ปล่อยให้คริสหาซื้อโซฟามาเปลี่ยนเองเถอะ ชานยอลไม่สนใจ

ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญกับเขาไปมากกว่าลูกชายที่อยู่ตรงหน้าอีกแล้ว...

 







 





#ฟิคแฮ่น





 

แหมะ... น่าสงสารคุณพ่อเค้านะคะ ทั้งชีวิตไม่เคยก้มหัวให้ใคร มาตกมาตายเอาตอนมีลูก... จะเชิดใส่ใจก็ไม่อำนวยอีก....

 

สวัสดีค่ะ :D มีเรื่องมาแจ้งว่าน้องบี๋เราจะเปิดจองแล้วนะคะ ฮิ้วววว เราตั้งใจว่าพอจบแล้วจะจัดตอนพิเศษอีก 2 - 3 ตอนค่ะ ลงในเว็บเช่นเคย คราวนี้เราเซฟงบที่ 600 – 630 บาท ค่ะ :3 พยายามจะไม่ให้เกินนี้ แล้วก็ตั้งใจจะเปิดจองให้นานที่สุดค่ะ ไม่ต้องรีบ เผลอๆเปิด 2 เดือน นานจนลืมเลยทีเดียว 555555555

มาจนถึงตอนนี้ฟิคก็ใกล้จะจบแล้ว (ถ้าไม่นับรวมตอนพิเศษ ฮ่า) ขอบคุณทุกคนมากเลยค่ะ ทั้งคอมเม้นในเด็กดีและในแท็กทวิตเตอร์ ยังมีหลายอย่างที่ยังบกพร่องอยู่มาก เราจะพยายามแก้ไขต่อไปนะคะ  วันนี้อาจจะยังไม่ดีที่สุด แต่จะพยายามทำให้ดีขึ้นเรื่อยๆค่ะ เราชอบคุณทุกคนที่อ่านเลย ไม่ว่าจะเม้นหรือไม่เม้น ขอบคุณมากค่ะ:D

ปล.ฟิคยังไม่จบนะคะ แต่ไม่รู้อาลัยอะไร พิมพทอล์คแบบนี้ ฮ่า ขอบคุณที่อ่านค่ะ เอนจอยรดดิ้ง! :D

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 735 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,650 ความคิดเห็น

  1. #15400 weiliin (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 09:25
    พี่ชานยอลช่วยสงสารแม่ของลูกบ้างนะ ลดอีโก้ลงบ้างเถอะ
    #15,400
    0
  2. #15357 CherSis (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:33
    ถ้าเจอผัวแบบนี้ ก็มีน้อยใจบ้างแหละ
    #15,357
    0
  3. #15244 mumuninnin (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 20:07
    แต่เราว่าเฮียดูรักลูกมากกว่าจริงๆนะ เป็นเรา เราน้อยใจตายแล้ว ร้องไห้ใส่เลย
    #15,244
    0
  4. #15211 winnie_377 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 21:20
    นังบี๋เป็นไงล่ะ หวังอยากให้สองพ่อลูกคืนดีกัน555555555​
    #15,211
    0
  5. #15161 xxxlilly (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 05:49
    เกินไปอ่ะเฮีย ไม่โอเคนะ สงสารแบค
    #15,161
    0
  6. #14959 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 05:53
    วงวารบี๋จริงๆๆๆ
    #14,959
    0
  7. #14909 cosmozoey (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 22:30
    ตั้งแต่บี๋มีลูกจากที่อ่านมารู้สึกสงสารยังไม่รู้
    #14,909
    0
  8. #14274 heykiki (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 21:33
    ลูกจะดื้อเพราะเฮียเนี่ยแหละ น่าหมั่นไส้นัก ถ้าลูกอีกคนมาเฮียต้องโดนชำระแค้น!
    #14,274
    0
  9. #14273 heykiki (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 21:32
    เฮียรักลูกที่หนึ่ง พอดีกับลูกนี่เป็นอย่างงี้อีกแล้ว สงนังบี๋ต้องเก็บบ้าน 55555555555555555
    #14,273
    0
  10. #14155 somruethai1307 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 01:27
    สงสารคุณพ่อโดนบี๋น้อยงอน
    #14,155
    0
  11. #14112 PuyfaiAmmara (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 15:13
    ใเใุเททเเเฌึ่คี
    ใุ.ใ
    #14,112
    0
  12. #14066 Niicee (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 13:40
    วงวารแบคอะ เหนื่อยแทน555555
    #14,066
    0
  13. #13990 IMeMoRyU (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 01:51
    สงสารแบคฮยอนเลยอะ กลับมาเหนื่อย ๆ ยังต้องมาเหนื่อยเก็บบ้านอีก
    #13,990
    0
  14. #13725 Pandariri12 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 20:00
    ยอมใจกับความคุณพ่อของพี่ชานจริงๆ
    #13,725
    0
  15. #13672 Yehet ~ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 21:48
    พัคฮยอนดื้อจริง ๆ เหนื่อยแทนแบคเลย เฮียก็นะโครตอบอุ่นเลย รักลูกมากกก
    #13,672
    0
  16. #13652 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 08:51
    พอพ่อลูกดีกันแม่ก็กลายเป็นคนรับใช้ดังเดิม 5555
    #13,652
    0
  17. #13572 smile_ppy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 14:41
    ตอนน้องงอนแล้วเฮียดราม่าใจจะขาดก็สงสารอยู่หรอก
    แต่น้องทำผิดก็ต้องดุต้องสอน ถูกแล้ว อย่าสปอยล์น้องสิคุณพ่อออ
    #13,572
    0
  18. #13504 frontfy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 21:46
    รักก็ต้องสอนให้รู้จักผิดสิ สงสารแบคมาก
    #13,504
    0
  19. #13485 mini_6 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 18:07
    คูมพ่อเอ้ยยยน รักลูกตามใจลูกยิ่งกว่าอะไร โธ่ๆ555555
    #13,485
    0
  20. #13470 imfade (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 10:14
    โหย รักลูกก็ต้องตีบ้าง พัคฮยอนจะได้ไม่ดื้อ
    #13,470
    0
  21. #13369 sweetpss (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 16:35
    เอ้อให้มันได้งี้สิสงสารแบคมาก555555
    #13,369
    0
  22. #13254 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 19:19
    โอ้ยยยย ชานยอล!! คือมันน่าจับหวดด้วยไม้แขวนทั้งพ่อทั้งลูกอ่ะ อะไรจะให้ท้ายกันขนาดนั้น!!
    #13,254
    0
  23. #13164 PINKLAND (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 13:20
    โอ่ยยยย ความซนนี้
    #13,164
    0
  24. #13044 น้องจุ๋มของเพ้~♡ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 19:29
    หมั่นไส้สองพ่อลูก สสนังบี๋
    #13,044
    0
  25. #13026 -shoyuchan- (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 11:06
    แอบซึ้งงง น้ำตาซึมเลยพ่อชานรักน้องบี๋มากจริงๆ
    #13,026
    0