[ฟิคเสื่อม] แฮ่น The series - Chanbaek

ตอนที่ 4 : Chapter : 4 ต้อยโชตะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53,073
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,126 ครั้ง
    16 ส.ค. 58






กลับถึงบ้านมาเกือบหกโมงเย็นหลังจากที่พาอีบี๋แรดไปแหกบุฟเฟ่มาจนร้านเจ๊ง สุดท้ายวันนี้แบคฮยอนก็อ้อนมานอนที่นี่จนได้ ซึ่งชานยอลก็ไม่ปฏิเสธว่าเขาเป็นห่วงแบคฮยอน เกรงว่าเจ้าตัวจะถูกเซลล์ลงแขกไปซะก่อนที่พ่อแม่จะมาจากต่างจังหวัด
 

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในบ้าน เสียงเจี๊ยวจ๊าวของพวกเซลล์เด็กๆที่นั่งเล่น FIFA กันอยู่ก็ทำให้ชานยอลรู้สึกปวดหัว เขามั่นใจว่าคริสจะต้องคิดเงินอยู่แน่เพราะไม่งั้นไอ้เด็กพวกนี้คงไม่กล้าเล่นกันเสียงดัง แถมยังกินขนมทิ้งเกลื่อนกลาด

“อ้าวเฮีย พาเมียกลับมาบ้านหรอ” ลู่หานที่นั่งกดเกมอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กหันไปแซวเสี่ยใหญ่ที่เดินหิ้วถุงของเข้ามาในบ้านพร้อมเด็กตัวเล็กที่ทุกคนคุ้นหน้าคุ้นตาดี ถึงแม้ว่าคริสจะเล่าให้ฟังแล้วว่าเมื่อคืนแบคฮยอนมานอนกับเฮียชานที่นี่แต่เขาไม่คิดเลยว่าชานยอลจะจะกล้าออกหน้าขนาดนี้
 

“เสือก”
 

“แหม เดี๋ยวนี้แซวนิดแซวหน่อยไม่ได้เลยน้า อีบี๋ ทำไมมึงไม่กลับบ้านวะ” เซฮุนที่นอนเหยียดตัวอยู่บนโซฟาขาดๆดีดตัวขึ้นนั่งถามคนตัวเล็กที่เดินผ่านหน้าไปหยิบน้ำในตู้เย็นมาวางไว้ให้พวกเซลล์ที่นั่งอยู่ นี่เขาสงสัยจริงๆว่าแบคฮยอนโดนเฮียชานเคลมไปหรือยังถึงได้เข้าออกนอกในได้สบายขนาดนี้
 

“ไม่อยากกลับอ่ะ แม่ไม่อยู่”
 

“ไม่อยู่แล้วทำไม นอนคนเดียวไม่ได้ไง”
 

“แม่บอกว่าแถวบ้านพวกเซลล์มันเยอะ ไม่อยากให้อยู่ ถ้าไปอยู่บ้านเพื่อนก่อนได้ก็ไป ก็เลยมาอยู่นี่” คนตัวเล็กยักไหล่ตอบอย่างตรงไปตรงมา เขาไม่ได้กำลังสำคัญตัวว่าตัวเองน่าพิศวาสชวนโดนข่มขืนแต่แถวนั้นมันอันตรายจริงๆ ทั้งโจร ทั้งพวกเด็กแว้น
 

“แล้วแม่มึงไปไหน”
 

“ไปต่างจังหวัด”
 

“อีบี๋ มึงขึ้นไปข้างบน” ชานยอลว่าเสียงดุพร้อมกับดันไหล่คนตัวเล็กให้เดินขึ้นบันไดไปรอบนห้อง เขาไม่อยากให้พวกเซฮุนคุยกับแบคฮยอนมากนักเพราะเดี๋ยวมันจะพาลมาขึ้นหน้าเขา กลายเป็นถามซอกแซกเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวไปซะได้ ชานยอลไม่เหมือนกับคริส ไม่ใช่คนที่ใครๆต้องรู้อยู่ตลอดเวลาว่าตอนนี้นอนกับใครหรือกำลังคบกับใครอยู่
 

“ยังไม่ทันจะดึกก็คึกซะแล้วหรอเฮีย”
 

“ไอ้ไค มึงเงียบไปเลยถ้าไม่อยากตกงาน” ชานยอลนำแจ๊คเก็ตที่ถอดออกไปวางพาดไว้บนพนักโซฟาก่อนที่จะหยิบเอาน้ำขวดที่แบคฮยอนเอาออกมาวางไว้ให้ขึ้นดื่ม มันเป็นโชคดีจริงๆที่เขาพาแบคฮยอนไปกินข้าวมาแล้ว ไม่งั้นคงต้องนั่งบากหน้าทนฟังไอ้พวกนี้ถากถางกันไปตลอดมื้อเย็น
 

“ครับผม~” เด็กหนุ่มผิวคล้ำที่นอนเหยียดอยู่ยกมือขึ้นเหนือหัวเป็นเชิงยอมแพ้พร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทางหัวเสียของผู้เป็นนาย ชานยอลก็เป็นซะแบบนี้ ไม่ชอบให้ใครยุ่งเรื่องส่วนตัวถึงแม้ตัวเองจะแสดงออกมาให้สงสัยเองก็ตาม
 

“เออ วันนี้จะไม่นอนบ้านนะ อาจจะกลับเช้า ล็อคโรงรถได้เลย” คริสที่นั่งนับเงินอยู่บนโซฟาพูดขึ้นลอยๆเหมือนไม่ต้องการให้มีคนฟัง เขาพับแบงค์พันกองหมื่นวางทับไว้บนกองอื่นๆก่อนที่จะรวบเงินแสนใส่กล่องใบเล็ก จริงๆแล้วคริสก็แค่พูดออกไปเหมือนเป็นมารยาทเท่านั้น ยังไงชานยอลก็รู้ว่าเขาจะไปไหนถ้าไม่กลับบ้าน
 

“เออ คิดเงินเสร็จแดกข้าวแล้วก็รีบกลับไป อย่าเจี๊ยวจ๊าวด้วย” ออกคำสั่งเหมือนกับคนแก่ก่อนที่ตัวเองจะเดินขึ้นชั้นสองไปทันทีราวกับรู้สึกรำคาญเต็มทน
 

ชานยอลได้แต่พ่นลมหายใจออกมาเบาๆด้วยความเบื่อหน่ายกับเด็กวัยรุ่นที่เขารับไว้เป็นพนักงาน นับวันไอ้พวกนี้ก็ยิ่งมาระรานกันจนเหมือนว่าที่นี่กลายเป็นบ้านหลังที่สองไปแล้ว แต่มันก็ช่วยไม่ได้เพราะพนักงานทุกคนต้องมารวมตัวกันเพื่อนับเงินจนที่นี่ และกลายเป็นว่าถ้าพูดถึงจุดนัดเมื่อไหร่ก็จะมาที่บ้านเขาทุกที

 

แอ๊ด

 

“บี๋ มึงไป...” ไม่ทันที่จะได้พูดอะไร ภาพของอีบี๋ที่ยืนแก้ผ้าใส่กางเกงในตัวเดียวยืนอยู่ข้างเตียงก็ทำให้ชานยอลต้องชะงัก ตูดกลมเด้งที่ถูกสวมทับด้วยกางเกงในลูกไม้สีดำบางๆทำเอาเขาทำอะไรแทบไม่ถูก ชานยอลไม่คิดว่าแบคฮยอนจะมาเล่นงานกันตั้งแต่หัวค่ำแบบนี้แถมเด็กเซลล์ก็ยังนั่งกันอยู่เต็มชั้นล่าง
 

แบบนี้มันจะแรดเกินไปแล้ว...

“เฮีย สีดำเนี่ยหนูไม่ได้หยิบมา เฮียขโมยมาใช่ไหม” คนตัวเล็กดึงขอบกางเกงในขึ้นทดสอบความฟิตจนแก้มก้นข้างหลังปลิ้นออกมา แบคฮยอนยิ่งกว่ามั่นใจอีกว่าเขาไม่ได้หยิบสีดำมาแน่เพราะตั้งใจเลือกมาแต่สีชมพูกับสีโอโรสที่ตัวเองชอบ ก็ถึงว่า...ที่เฮียชานเอาถุงกางเกงในเข้าไปข้างในห้องน้ำนี่คือแอบเอาไปใส่ถุงใช่ไหม
 

“มึงหยิบมาเองหรือเปล่า แล้วมาแก้ผ้าทำไมเนี่ย” ชานยอลยังคงปฏิเสธ ตาเขาเอาแต่จ้องมองไปยังก้นอวบๆที่ล้นออกมานอกชั้นในด้วยความรู้สึกหลากหลาย มันเหมือนกับพุดดิ้งนมเด้งๆที่กำลังส่งเสียงร้องเรียกเขาให้เข้าไปกัดกิน พอเห็นแล้วมันก็อดใจไม่ได้
 

เพี๊ยะ!
 

“โอ้ยเฮีย!
 

ชานนยอลส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆหลังจากที่เดินไปดึงขอบกางเกงในให้มันดีดตูดกลมๆดังเปลี๊ยะ เขาชอบเสียงแน่นๆของมันจริงๆ ถ้าเป็นไปได้ชานยอลอยากจะนั่งดึงกางเกงเกงในดีดตูดอีบี๋ทั้งวันเลย
 

“หมั่นไส้” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ก็ตวัดมือตีตูดซ้ำจนคนตัวเล็กสะดุ้งโหยง ชานยอลยิ่งกว่าชอบใจเมื่อเห็นแบคฮยอนพยายามเบี่ยงก้นหนีเขา แต่ยิ่งหนีมากเท่าไหร่มือจอมจัญไรก็ยิ่งตามไปดึงขอบกางเกงในมากขึ้นเท่านั้น กว่าจะรู้ตัวอีกทีแบคฮยอนก็สะดุดขอบเตียงจนล้มไปนอนบนเตียงซะแล้ว
 

“โอ้ย”
 

“ล้มเนียนจังเลยนะมึงเนี่ย” ไค้แต่หัวเราะออกมากับท่าล้มที่แสนจะเนียนยิ่งกว่านางเอกละครของคนตรงหน้า ชานยอลแปลกใจจริงๆที่อยู่ๆแบคฮยอนก็ล้มไปเฉยๆซะงั้นแถมยังล้มคว่ำหน้าโก่งก้นโชว์ตูดขาวโพลนสะท้อนแสงไฟแบบนี้ มันช่างเป็นการล้มที่บังเอิญจริงๆ
 

“ก็อยากล้มให้ดูอ่ะ” คนตัวเล็กซุกหน้าลงกับที่นอน โก่งก้นขึ้นสูงสู้สายตาแพรวพราวของนายหัวจอมเจ้าเล่ห์ แบคฮยอนรู้ว่าก้นเขาค่อนข้างใหญ่ ยิ่งแอ่นก้นขึ้นเท่าไหร่กางเกงในก็ยิ่งดึงรั้งจนแน่นไปหมด
 

“อีทะลึ่ง” ชานยอลใช้นิ้วหยิกตูดขาวโบ๊ะเบาๆก่อนที่ตัวเองจะล้มตัวลงนอนบนเตียงข้างๆคนตัวเล็ก เขานับถือในความทะเล้นของแบคฮยอนจริงๆ มันเป็นความทะลึ่งในแบบที่เห็นแล้วไม่รู้สึกว่าน่าเกลียดแต่กลับทำให้เกิดความเอ็นดูอย่างไม่น่าเชื่อ
 

ชานยอลไม่รู้ว่าตัวเองเป็นคนทะลึ่งตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เห็นก้นแบคฮยอนทีไรเขาก็อยากเข้าไปดีดดึงทุกที
 

“เฮียแหละทะลึ่ง” คนถูกกล่าวหาว่าในขณะที่ยันตัวลุกขึ้นย้ายตัวเองไปนั่งคร่อมบนเอวของนายหัว หน้าท้องแน่นๆที่สัมผัสกับก้นเขามันทำให้รู้สึกดีจริงๆ แต่ไม่ใช่ในความหมายที่ว่ามีอารมณ์ทางเพศ แบคฮยอนแค่รู้สึกว่านายหัวของเขาตัวใหญ่ ตัวสูง แล้วก็ยังมีกล้ามเนื้อด้วย พอได้ซบได้แนบใกล้ๆแล้วมันก็รู้สึกอบอุ่นจนบอกไม่ถูก
 

“หลอนยาคุมแล้วมึงอ่ะ”
 

“หลอนที่ไหน หนูเลิกกินไปตั้งนานและ เฮียอย่ามามั่ว” นิ่วหน้าด้วยความไม่พอใจเมื่อถูกกล่าวหาว่าเป็นกะเทยเมายาคุม แบคฮยอนสาบานได้ว่าเขาเลิกกินยาคุมมาได้พักใหญ่ๆแล้วเพราะปัญหาตัวบวม
 

“นมออก...” พอว่าแล้วมือหนาก็ขึ้นจับหน้าอกที่นูนขึ้นมาเล็กๆของคนด้านบนแล้วออกแรงบีบขยำมันอย่างมันมือ จริงๆแล้วชานยอลไม่ได้พิสวาสพวกตุ๊ดหรือกะเทยเป็นพิเศษแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าแบคฮยอนน่ารัก
 

แบคฮยอนตัวเล็กแค่เลยศอกเขาขึ้นมาหน่อยเดียว ตัวสูงประมาณ 155 เซนติเมตร ผิวขาวแบบขาวเวอร์ เวลาแต่งตัวก็เหมือนตุ๊ดเด็กธรรมดาแต่พอแก้ผ้าแล้วไม่ธรรมดาเลย แบคฮยอนมีเอวเล็กๆแบบเด็กผู้หญิงแต่ไม่ใช่แบบผู้ชายเอวบาง มีก้นกลมๆนุ่มนิ่ม สะโพกผาย แล้วมันก็กลมเด้งแบบว่าโคตรพ่อโคตรแม่หนองโพแบบแม่วัวมีบั้นท้าย ตีทีก็เด้งรับ ยิ่งเวลาใส่กางเกงในคับๆก็รู้สึกเหมือนว่าแก้มก้นมันจะทะลักออกมา
 

นอกจากนี่อาจจะด้วยเพราะยาคุมที่กินเข้าไปแบคฮยอนก็ยังมีเหมือนหน้าอกเล็กๆด้วย แต่ไม่ใช่หน้าอกแบบผู้หญิง มันให้อารมณ์ประมาณว่าเด็กประถมสองที่นมเพิ่งตั้งเต้า
 

อ่าห์... ชานยอลไม่ใช่โชตะคอนนะ ให้ตายสิ...
 

“ทะลึ่งอ่ะ ลูกน้องเค้ารู้แมะว่าเฮียเป็นคนแบบนี้” แบคฮยอนกลิ้งตัวลงจากเอวนายหัวไปหยิบผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกราวกับว่ากำลังอายที่ร่างกายโป๊เปลือยทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนถอดแท้ๆ ไม่รู้ว่าไปเอาความดัดจริตมาจากไหนนักหนา แบคฮยอนก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
 

“พรุ่งนี้มึงกลับบ้านไปเลย หมั่นไส้”
 

“ไม่อยากกลับอ่ะ แม่อยากให้อยู่กับเฮีย ไม่อยากไปอยู่บ้านเพื่อน” ว่าแล้วก็ตีหน้างอเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกไล่กลับบ้าน แบคฮยอนยังไม่อยากไปอยู่บ้านเพื่อน แล้วเขาก็ไม่อยากไปอยู่ที่บ้านด้วย มันก็อย่างที่แม่บอก หมู่บ้านเซลล์มันอันตรายแถมแถวนั้นก็มีแต่คนไม่ดี
 

“แล้วทำไมแม่อยากให้มึงมาอยู่กับกู”
 

“ก็ตอนแรกแม่บอกไม่อยากให้อยู่บ้านให้ไปนอนบ้านเพื่อน แต่กลางวันให้มาเล่นกับเฮีย เพราะไม่มีใครดู”
 

“หื้อ?” ชานยอลนิ่วหน้าเมื่อได้ยินเหตุผลแปลกๆที่ฟังดูไม่ขึ้นก่อนที่จะหันไปมองอีเด็กแรดที่ทำเป็นกัดปากเล่นหูเล่นตานอนอยู่ข้างๆเขา ชานยอลแปลกใจนิดหน่อยที่พ่อแม่แบคฮยอนอยากให้ลูกไปอยู่กับคนอื่นจนกว่าตัวเองจะกลับมาจากต่างจังหวัดทั้งๆที่จะพาไปด้วยก็ได้
 

แล้วก็คุ้นๆด้วยว่าเหมือนตัวเองเคยเจอเรื่องทำนองนี้ที่ไหนแต่ไม่ใช่ในกรณีที่พ่อไปต่างจังหวัด...
 

“อือ ก็แบบนั้นแหละ ก็มาอยู่กับเฮีย”
 

“แล้วพ่อมึงล่ะ”
 

“พ่อก็ไปกับแม่ไง แม่กลับไปหายายมั้ง มันก็มีแค่ไม่กี่บ้านหรอก ไม่บ้านพ่อก็บ้านแม่” ในขณะที่พูดก็เนียนขยับตัวเข้าไปใกล้ๆนายหัวจนได้กลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่มบนเสื้อ แบคฮยอนสูดลมหายใจเข้าลึกๆหวังเก็บกลิ่นหอมนั้นเอาไว้ให้เต็มปอดเผื่อว่าจะไม่มีโอกาสได้มานอนอีกเขาจะได้จำกลิ่นนี้ไปตลอด
 

“ไปกี่วัน แล้วแม่ให้เงินไว้ใช้ไหม”
 

“ทำไมอ่ะ จะเลี้ยงหนูอ่อ”
 

“กูถาม...” ชานยอลตีหน้าเครียด เขาไม่ได้กำลังอยู่ในอารมณ์ล้อเล่นเลยสักนิด มันมีที่ไหนกันที่คนเป็นพ่อแม่ทิ้งลูกเอาไว้คนเดียวในถิ่นคนอันตรายแถวยังจะให้ลูกไปอยู่กับคนอื่น แบบนี้มันไม่ปกติแล้ว
 

“ก็ให้ไว้พันนึง บอกให้กินประหยัดๆ แต่ไม่ได้บอกว่าจะไปกี่วัน บอกแค่ว่าเดี๋ยวก็กลับ”
 

“แน่ใจนะว่าแม่มึงไม่ได้หนีหนี้แล้วทิ้งมึงไว้อ่ะ...” พูดจบก็ยันตัวขึ้นเอื้อมมือไปหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าแอพพิเคชั่นไลน์ ชานยอลหันหน้าไปมองคนตัวเล็กที่นอนนิ่งค้างเหมือนถูกหยุดเวลาไว้กลางอากาศ แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรต่อแบคฮยอนก็ค้านขึ้นมาเสียงอ่อยด้วยท่าทางที่ดูไม่มั่นใจนัก
 

“บ้าดิ... แม่จะทำงั้นได้ไง แม่แค่ไปต่างจังหวัดเอง” คนตัวเล็กปฏิเสธเสียงเบาอย่างไร้ซึ่งความมั่นใจ ถึงแบคฮยอนจะเชื่อใจแม่แต่เขาก็อดระแวงไม่ได้ถ้าหากมันเกิดขึ้นจริงๆเพราะก่อนหน้านี้แม่เขาก็บ่นอยู่ว่าเงินไม่พอใช้แล้วก็พูดด้วยว่าครอบครัวกำลังลำบาก

“เดี๋ยวจะเช็คให้... ถ้ายืม แม่มึงก็ไม่น่าไปยืมคนไกลหรอก เดี๋ยวก็รู้เอง แม่ชื่ออะไร” ชานยอลกดไลน์เข้ากลุ่มเซลล์ในเขตพื้นที่เพื่อที่จะส่งข้อความถามสายงานว่ามีใครมีลูกค้าชื่อนี้หรือไม่ ถ้าหากมีชื่อพ่อหรือแม่ของแบคฮยอนก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใช่ไหม แต่เขาค่อนข้างมั่นใจเลยว่าแม่แบคฮยอนจะต้องหนีหนี้แน่
 

“แฮยอน พยอน แฮยอน... นี่เฮียอย่าล้อเล่นดิ ไม่ตลกนะ” ยิ่งคุยกันไปหน้าก็ยิ่งเสีย แบคฮยอนไม่ตลกจริงๆแล้วเขาก็ไม่ได้คิดว่าคนจริงจังอย่างชานยอลจะหาเรื่องอำเขาเล่นๆด้วย แต่ว่าการที่อยู่ๆจะมาตั้งข้อสงสัยกันแบบนี้มันแรงเกินไป

“ล้อเล่นที่ไหนล่ะ ถ้ายืมโต๊ะกูก็อาจจะโชคดี แต่ถ้าไปยืมสายอื่นกูก็ไม่รู้ด้วย”
 

คำพูดกับสีหน้าจริงจังของนายหัวทำเอาแบคฮยอนอดเป็นกังวลไม่ได้ เขายกเล็บขึ้นกัดเหมือนที่ชอบทำเวลามีเรื่องกังวลแต่ก็ไม่อยากปักใจเชื่อนัก ถ้าหากแม่จะทำแบบนั้นกับเขาจริงๆมันคงใจร้ายเกินไป แล้วแบบนี้แบคฮยอนจะหันหน้าไปหาใครถ้าเกิดแม่หนีไปจริงๆ
 

เสียงข้อความที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากโทรศัพท์ของคนตัวสูงทำเอาเด็กหนุ่มหน้าขาวรู้สึกเครียดจนเหงื่อซึมออกมาเต็มฝ่ามือ ชานยอลไม่ใช่คนชอบอำหรือชอบพูดเล่น และท่าทางจริงจังก็ทำให้แบคฮยอนเครียดตามไปด้วย เขาเองก็ได้แต่หวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริงๆตามที่ชานยอลบอก
 

ตริ๊ง
 

“นี่ไง พยอน แฮยอน... ยืมเงินไปเจ็ดหมื่นตั้งแต่สองเดือนที่แล้ว ตอนนี้ดอกเบี้ยจะแสนแล้ว ไม่ใช่สายกูด้วย คราวนี้จะเชื่อได้ยัง”
 

ภาพบัตรประชาชนและสำเนาทะเบียนบ้านที่ถูกส่งมาในโทรศัพท์ทำให้ชานยอลยิ่งกว่ามั่นใจว่านี่คือแม่ของแบคฮยอน เขาส่งโทรศัพท์ให้คนตัวเล็กดูเพื่อเป็นการยืนยันว่านี่คือคนที่กำลังพูดถึงจริงๆ ในใจก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้เมื่อเห็นว่าแบคฮยอนทำหน้าซีดขนาดไหนแถมมือยังสั่นจนเหมือนกับคนจะเป็นลม
 

ชานยอลเองก็ไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงดี ถ้าแม่แบคฮยอนมายืมเงินโต๊ะเขา ชานยอลก็อาจจะพอผ่อนผันยืดระยะเวลาให้ได้แต่นี่ไม่ใช่ แฮยอนดันไปยืมเงินจากโต๊ะนอกระบบอีกที เรื่องนี้ก็คงจะต้องไปจัดการกันเอาเอง...
 

“เบอร์แม่มึงโทรไม่ติดมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว... แต่จะลองโทรก็ได้เผื่อแม่มึงเปลี่ยนซิม เบอร์อยู่ข้างล่าง”
 

คำพูดของชานยอลแทบไม่มีประโยชน์เมื่อเบอร์โทรศัพท์ที่เขียนไว้ใต้สำเนาบัตรประชาชนคือเบอร์เดียวของแม่ที่เขามีในตอนนี้ ไม่ต้องพูดเลยว่าแบคฮยอนรู้สึกยังไง เขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่แล้วถูกบีบซ้ำด้วยอากาศรอบๆตัวจนหายใจไม่ออก
 

ทำไม่แม่ถึงได้ทำกับแบคฮยอนแบบนี้... แม่จะกลับมาหาพร้อมเงินก้อนใหญ่ที่หอบมาใช้หนี้ใช่ไหมหรือจะหนีหายไปไม่คิดจะกลับมาให้เห็นอีก.. ทั้งๆที่เมื่อกี้ยังหัวเราะด้วยท่าทางทะเล้นอยู่แท้ๆทำไมอยู่ๆอารมณ์ก็ตกวูบลงไปแบบนี้

“เฮีย...ไปส่งหนูที่บ้านได้ไหม”
 

“คืนนี้ไม่ต้องกลับ อันตราย นอนที่นี่แหละ” ชานยอลเลือกที่จะเมินใส่คำร้องขอของเด็กตัวเล็กที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่ใกล้ๆ ไม่ใช่ว่าเขาใจดำไม่อยากให้แบคฮยอนกลับไป แต่ถ้าแม่หนีไปขนาดนี้บ้านก็คงไม่ปลอดภัยสำหรับแบคฮยอนเหมือนกัน ยิ่งอยู่คนเดียวก็ยิ่งไว้ใจไม่ได้ ถึงวันนี้เซลล์จะไม่ได้มาตามหาแต่ถ้าอยู่ๆโผล่มาดักใครจะไปรู้
 

“แต่หนู...”
 

“เชื่อกู อยู่ที่นี่แหละ เซลล์ไอ้คังมันพวกใจหมา อย่าเอาตัวเองไปเสี่ยง” พูดย้ำอีกครั้งหวังให้อีกฝ่ายเข้าใจในเจตนาที่กลั่นออกมาจากจิตสำนึกในฐานะเพื่อนมนุษย์ เซลล์ปล่อยเงินกู้สายคังอินมีแต่พวกโฉดๆเลวๆทั้งนั้นประมาณว่าใช้สัญญาไม่ได้ก็เอากำลังเข้าข่ม
 

เรื่องนี้แฮยอนคงรู้ดีถึงได้หนีไป แต่ทำไมไม่นึกถึงลูกตัวเองที่ไม่รู้เรื่องอะไรบ้าง ถ้าเกิดว่าเขาไม่ถามเรื่องนี้ขึ้นมาแล้วส่งคนตัวเล็กกลับบ้าน พรุ่งนี้แบคฮยอนอาจจะถูกซ้อมจนเจ็บหนักหรืออาจจะหายไปเลยแบบที่ไม่มีใครรู้ว่าอยู่ที่ไหน โรงเรียนก็ไม่ได้ไปจะมีเพื่อนที่ไหนถามถึง
 

“พรุ่งนี้ก็ลองโทรหาแม่มึงดู ไว้เค้ารับสายค่อยว่ากันอีกที”
 

แบคฮยอนวางโทรศัพท์เอาไว้บนเตียงก่อนที่จะล้มตัวลงนอนแหงนหน้ามองเพดานด้วยอาการเดดแอร์หรือที่เรียกว่าช็อคกลางอากาศ เขายังคงไม่ปักใจเชื่อเรื่องทั้งหมดถึงแม้จะเชื่อไปแล้วกว่า 99% ซึ่งมันก็เหมือนหลอกตัวเองไปพลางๆในขณะที่รอคำยืนยันจากแม่
 

ถ้าหากว่าพรุงนี้แม่ไม่รับโทรศัพท์เขาแบคฮยอนจะทำยังไง? วันนี้อยู่ที่นี่ได้แต่ยังไงพรุ่งนี้ก็ต้องกลับไปบ้านอยู่ดีหรือว่าจะต้องหลบหนีกับสิ่งที่ไม่ได้ทำเหมือนกับแม่? ที่จริงวันนี้เขาควรจะไปนอนที่บ้านเพื่อนด้วยซ้ำ แต่แบคฮยอนคงจะเตร็ดเตร่ไปไหนมาไหนทั้งคืนจนอาจจะเจอกับเซลล์เข้าและเขาอาจไม่สมประกอบดีเหมือนวันนี้ มันเรียกว่าโชคดีหรือเปล่าที่ได้มานอนพักกับชานบอลถึงสองวัน
 

แบคฮยอนจะทำยังไงดี...
 

“ไม่ต้องคิดมาก ถ้าแม่มึงยังไม่มาก็อยู่กับกูไปก่อน” ชานยอลวางกำปั้นลงบนหน้าผากมนของคนที่นอนแหงนหน้านิ่งไปเหมือนคนตาย อย่างน้อยในฐานะคนรู้จักกันนี่ก็เป็นสิ่งเดียวที่เขาพอจะช่วยได้หรืออาจจะเรียกว่าสงสารก็ไม่เชิงนัก
 

“แล้วถ้าแม่ไม่กลับมาล่ะเฮีย” คนตัวเล็กนิ่วหน้าพลิกตัวหันหลังให้เจ้าของบ้านด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง ทำรู้สึกเหมือนตัวเองถูกสต๊าฟเอาไว้กลางอากาศ เดินไปข้างหน้าก็ไม่ได้ ถอยหลังก็ไม่ได้ แบคฮยอนไม่รู้เลยว่าเขาควรจะต้องทำอะไรต่อ
 

“เอางี้ ไว้พรุ่งนี้ก่อน กูคิดได้แล้วกูจะบอก แต่ตอนนี้มึงรีบไปใส่เสื้อผ้าก่อนที่ตูดมึงจะแดง”
 

“ทำได้นะเฮีย ไม่ได้บอกว่าห้ามทำสักหน่อย?” แม้จะอยู่ในสถานตึงเครียดแบคฮยอนก็ยังไม่วายจะคิดเรื่องแบบนั้น แต่ว่าเขาก็แค่อยากจะทำจริงๆเท่านั้น ไม่ใช่เพราะว่ามันสนุกหรือเสพติดความเสียวแต่แบคฮยอนแค่ชอบเวลาที่เฮียกอดเขา ยามที่ตัวใหญ่ๆหนาๆเวลาบดขยี้ร่างกายลงมามันอุ่นไปหมดแล้วก็รู้สึกปลอดภัยมากด้วย
 

เป็นแค่ช่วงเวลาเดียวที่แบคฮยอนรู้สึกว่าเขาได้ใกล้เฮียมากที่สุด เป็นตอนที่ชานยอลไม่ได้ทำหน้าดุๆใส่แล้วก็ทะลึ่งมากด้วย
 

“นี่มึงคิดจะจับกูไปใช้หนี้แทนแม่มึงหรือเปล่าเนี่ย” พูดออกมาอย่างไม่จริงจังนักก่อนที่จะย้ายตัวเองไปขึ้นคร่อมร่างเล็กๆของเด็กวัย 15 – 16 ปีที่หวานกรอบ ชานยอลไม่ใช่คนที่มีความอดทนสูงนักกับเรื่องแบบนี้ ยอมรับเต็มที่ว่าหื่นพอกันกับคริสแต่ก็ไม่ได้เอาไม่เลือก
 

“หึ เปล่านะ หนูแค่อยากนอนกับเฮียอ่ะ”
 

“มึงหวังอะไร”
 

“ก็ไม่ได้หวังอะไร เฮียบอกได้นะว่าหนูอยู่ในสถานะอะไรหนูจะได้รู้ว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหนอ่ะ” นิ่วหน้าน้อยๆหวังให้อีกฝ่ายยอมเห็นใจและเชื่อคำพูดที่ไม่ได้มีความตอแหลเจือปนของเขา แบคฮยอนไม่ได้กำลังเรียกร้องความสงสาร เขารู้ว่าตัวเองเป็นคนเข้าหาเอง แล้วยิ่งเอาเรื่องอย่างว่ามาเป็นเครื่องมือต่อลองมันก็ถูกแล้วที่ความสัมพันธ์จะออกมาในรูปแบบนี้
 

แบคฮยอนแค่อยากนอนกับชานยอล อยากมีอะไรด้วยหรือทำอะไรก็ตาม แม้เป็นสิ่งเล็กๆน้อยๆเขาก็อยากจะทำทั้งนั้น แต่ชานยอลก็บอกได้ว่ามีอะไรที่แบคฮยอนไม่ควรยุ่งหรือต้องอยู่ห่างมากแค่ไหน ถ้าหากว่าชานยอลมีใครจริงๆแบคฮยอนก็จะถอยเอง
 

“มึงนี่ว่าง่ายดีเนอะ”
 

“ก็ตอนนี้เฮียไม่มีแฟนใช่ปะ แต่ถ้ามีก็อยากเป็นกิ๊กเฮีย”
 

“ความคิดชั่วร้าย”
 

“ก็ยกเว้นแต่ว่าเฮียไม่อยากให้ยุ่งอะนะ” ยักไหล่ทำท่าเหมือนไม่ใส่ใจ แบคฮยอนรู้ว่าความคิดที่อยากจะเป็นมือที่สามมันไม่ดีเท่าไหร่แต่ก็ชอบชานยอลมาก ชอบในแบบที่ว่าให้อยู่ในสถานะอะไรก็ได้ แอบคบกันก็ได้ แบคฮยอนจะไม่สร้างความวุ่นวายยกเว้นแต่ว่าชานยอลจะไม่อยากให้เขายุ่งหลังมีแฟนแล้ว
 

“อาหะ แล้วไม่กินยาคุมไม่กลัวท้องไงล่ะ” ชานยอลหยัดตัวถอดเสื้อยืดออกแล้วโยนมันทิ้งไว้บนเตียง ถ้าตอนนี้มีใครเปิดประตูเข้ามามีหวังภาพลักษณ์ในหัวสุดเข้มของเขาพังทลายแน่ ตอนนี้ชานยอลเหมือนกับพวกโรคจิตที่กำลังจะปล้ำเด็กยังไงก็ไม่รู้
 

“เฮียก็ใส่ถุงดิ”
 

“แรดว่ะ” หัวเราะออกมากับมุกขำขันของตุ๊ดกระโปกที่ทำเป็นกลัวว่าตัวเองจะท้อง นี่ถ้าเกิดว่าแบคฮยอนท้องได้ขึ้นมาจริงๆ หละก็ป่านนี้ลูกเขาที่ฉีดเข้าไปเมื่อคืนคงปฏิสนธิเรียบร้อยแล้ว อย่างชานยอลน้ำเดียวก็เอาอยู่แถมคุณพ่อทั้งคึกทั้งขยันยิ่งกว่าอะไร
 

“เอ้า ถ้าหนูท้องขึ้นมาจริงๆเฮียต้องรับผิดชอบนะ”
 

“เออ เอาไว้มึงท้องก่อนเหอะค่อยมาพูด” เอื้อมมือไปดึงกางเกงในจนรั้งไข่ก่อนที่จะปล่อยให้ยางยืดดีดท้องน้อยดังเปลี๊ยะ ชานยอลหัวเราะหึๆในลำคอพร้อมกับก้มหน้าลงไปบดขยี้ริมฝีปากแดงฉ่ำด้วยความหมั่นเขี้ยว ถ้าแบคฮยอนแรดนักชานยอลจะสนองให้... แต่ถ้าเกิดไม่ท้องอย่างที่ปากว่าขึ้นมาล่ะก็จะทำจนกว่าจะท้องเลย..

 

*
 

*
 

*

 

7 : 32

 

“เฮียจะทำไงวะ ให้ผมไปส่งมันกลับบ้านปะ”
 

“ไม่ต้อง”
 

ในตอนเช้าอันเป็นเวลาเจ็ดโมงกว่า แบคฮยอนยังคงเอาแต่กดโทรศัพท์หาผู้เป็นแม่มือจนเป็นระวิงไปหมด มันตั้งแต่เช้าแล้วที่คนตัวเล็กเอาแต่ร้องไห้ออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อไม่สามารถติดต่อใครได้เลยไม่ว่าจะพ่อหรือแม่ ถึงแม้ว่าตัวเองจะมีที่อยู่อาศัยแล้วแต่แบคฮยอนก็ยังอยากกลับไปบ้าน อยากไปหาพ่อและแม่ของเขาแถมยังไม่รู้ด้วยว่าจะอยู่ที่นี่ไปได้นานเท่าไหร่เพราะทั้งหมดขึ้นอยู่ความพอใจของเจ้าบ้านทั้งสิ้น
 

แบคฮยอนไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแม่ไม่เอาเขาไปด้วย ไม่ว่าจะอยู่ลำบากที่ไหนแบคฮยอนก็อยากไปทั้งนั้น แต่เขาไม่อยากอยู่ตัวคนเดียวแบบนี้
 

“กูว่าจะให้มันอยู่ที่นี่”
 

ในเวลาที่ตัวเองต้องตกอยู่ในสถานะผู้ปกครองชานยอลเองก็ยังคิดไม่ตกว่าเขาจะติดต่อแม่แบคฮยอนได้ยังไง แต่ที่แน่ๆตอนนี้คงให้คนตัวเล็กกลับบ้านไม่ได้ อย่างน้อยถ้าแบคฮยอนอยู่ที่นี่สายเงินกู้ของเขาก็ใหญ่กว่า ถ้าพวกเซลล์กระจอกคิดจะมาบุกกันถึงบ้านก็คงต้องมีไม่กินเส้นกันบ้างล่ะ

“เออ ผมรู้จักร้าน อาบ อบ นวดอยู่นะ เพื่อนผมทำอยู่ รายได้นี่อย่างต่ำวันละพัน ทิปลูกค้าอีก ถ้าขายด้วยนี่ผมว่าเดือนนึงได้หลายหมื่น ถ้าให้อีบี๋มันไปทำก็น่าจะได้นะ หุ่นมันก็อย่างนั้น หน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่”
 

“วันนี้อยากแดกข้าวหรือแดกตีน”
 

“ทำไม หวงไง? ถ้างั้นไม่ใช้หนี้ให้มันไปอ่ะ” ลูกสมุนเซฮุนว่าพร้อมกับหันไปมองเด็กตัวเล็กที่ยังนั่งร้องไห้กับโทรศัพท์อยู่ที่หน้าบ้าน ขนาดเขาเองเพิ่งได้ฟังเรื่องราววันนี้ก็ยังคิดเลยว่าพ่อแม่แบบนี้ใจร้ายเกินไป

“เงินแสนนะมึงไม่ใช่ร้อยบาท หนี้อีบี๋ก็ไม่ใช่เรื่องอะไรมันต้องใช้เงินแทนพ่อแม่ ขืนกูใช้แทนแม่มันก็ได้ใจสิ”
 

“เออ นั่นดิ แล้วจะเอายังไงกับมันอ่ะ ส่งมันกลับบ้านปล่อยไปตามยถากรรมหรือจะเก็บไว้ในฮาเร็ม”
 

“ฮาเร็มพ่อง... กูบอกมันแล้วว่าจะให้มันอยู่ที่นี่ไปก่อน มึงเดินไปบอกมันว่าเดี๋ยวจะพาไปเก็บของ เรื่องแม่ปล่อยให้เซลล์มันไปตามเก็บเงินกันเอาเอง แล้วก็บอกมันด้วยว่ากูมีงานให้ทำแลกค่าขนม” ชานยอลหยิบบุหรี่ที่วางอยู่บนขอบที่เขี่ยขึ้นมาสูบพร้อมกับพ่นควันสีเทาออกมาทางจมูก เขาคิดว่านี่เป็นวิธีที่จะช่วยแบคฮยอนได้ดีที่สุดแล้ว ส่วนเรื่องหนี้สินก็คงต้องให้พวกเซลล์ไปจัดการกันเอาเอง อย่างน้อยก็ถือว่าช่วยเหลือในฐานะเพื่อนมนุษย์
 

ชานยอลเสียดายความน่ารักของแบคฮยอนที่อาจต้องเสียไปหากลดตัวลงไปเกือกกลั้วกับอาชีพโสมมพวกนั้น แบคฮยอนอาจเป็นแค่เด็กแรดที่ไปแฮ่นไปตามวัยแต่ไม่ใช่พวกร่านมารยาสาไถ เพราะฉะนั้นอะไรที่พอช่วยได้ชานยอลก็อยากจะช่วย
 

“แล้วเฮียจะให้มันทำงานไรอ่ะ เสมียนอ่อ คอยคิดบัญชี นับเงิน”
 

“หึ เงินกูนับเอง อย่างมันให้เป็นแม่บ้านก็พอ”
 

“ห้ะ? ขี้บ่นอย่างมันเนี่ยหรอ? ไหวแน่นะ แน่ใจหรอว่าอยู่ร่วมบ้านกันได้?” เซฮุนนิ่วหน้าร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินว่านายใหญ่ของเขาจะจ้างอีเด็กแรดนี่มาเป็นแม่บ้าน สาบานได้ว่าเซฮุนไม่ได้หูฝาด คนขี้บ่น ชอบเจ๊าะแจ๊ะ งุ้งงิ้งแบบแบคฮยอนเนี่ยหรอจะอยู่ร่วมบ้านกับชานยอลได้
 

เขารู้ว่าแบคฮยอนอยู่กับคริสได้ไม่มีปัญหา แต่คนที่ไม่ชอบความวุ่นวายอย่างชานยอลคงไม่ใช่เรื่องง่ายแน่

“เออ มันทำงานบ้านได้”
 

“แล้วจะให้มันนอนไหนอ่ะ”
 

“ก็นอนกับกูนี่ไง จ้างทีเดียวต้องใช้ให้คุ้ม”
 

“แหม~ อยากเลี้ยงต้อยก็บอก~” เซฮุนไม่อยากจะเบ้ปากใส่ไอ้นายหัวจอมเจ้าเล่ห์ที่คิดจะจ้างเด็กไว้เป็นเมียแถมยังพ่วงหน้าที่ดูแลบ้านด้วย ทำเป็นพูดจาอ้อมโลกงั้นงี้ จริงๆแค่อยากจะช่วยก็บอกไม่เห็นต้องมาเก๊กหน้าขรึมทำวางมาดผู้ใหญ่ใจดี
 

“แหมอะไร มึงขับรถพามันไปเก็บของด้วย บอกเอามาแค่ที่จำเป็นพอ” ชานยอลปาก้นบุหรี่ที่ยังติดไฟใส่ลูกน้องที่นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้ามโทษฐานปากดี เขาไม่รู้หรอกว่าเซฮุนแหมอะไรแต่คิดอะไรก็เงียบๆไว้ ชานยอลไม่ชอบเปิดเผย

“อีบี๋มันเอามันอะดิ”
 

“กวนตีน มึงรีบไปพามันไปเก็บของเลยก่อนที่จะโดนกูถีบออกจากบ้าน”
 

“อยากส่งเสียเมียเด็กก็ไม่ได้ว่า จะมาทำตัวเป็นสมภารกินไก่วัดคนเค้าจะครหากันทั้งซอยนะเฮีย...” ว่าแล้วก็รีบลุกขึ้นหนีก่อนที่ตีนจะเสยเข้าหน้า เซฮุนควงกุญแจรถหัวเราะคิกเดินออกไปหน้าบ้านเพื่อทำภารกิจที่ตัวเองได้รับมอบหมายให้เสร็จ ทิ้งให้ชานยอลนั่งขบเคี้ยวฟันอยู่คนเดียวด้วยความหงุดหงิดที่โดนจับไต๋ได้

ชานยอลสาบานว่าเขาไม่ได้คิดอะไรเกินเลยมากกว่านั้นจริงๆ แค่เห็นว่าเป็นเด็กก็เลยสงสาร อีกอย่างแบคฮยอนก็มีหน้าที่ต้องทำคือดูแลบ้านไม่ได้มานั่งๆนอนๆแล้วได้เงินสักหน่อย ใครบอกว่าชานยอลจะเลี้ยงต้อยกัน...


 

 

 

 

 

 

#ฟิคแฮ่น

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r


















ภาพประกอบ



https://pbs.twimg.com/media/B87S7oZCEAIuP2G.jpg



 



















แอร่ก ใครเจอคำผิดบอกเอาไว้ได้นะคะ จะรีบมาแก้ด่วนๆ ; - ; ไม่รู้จะทอล์คไรและนอกจากจะบอกว่านุ้งบี๋แรดจุง เฮียก็โห๊ดโหด แฮ่ ขอบคุณที่อ่านค่ะ เอนจอยรีดดิ้งนะคะ :D
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.126K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,650 ความคิดเห็น

  1. #15614 Fearlessb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:38

    ไม่ทันไรเฮียก็ออกอาการหวงแล้ว

    #15,614
    0
  2. #15597 Chan_hunbaek (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 00:30
    เฮียอะปากแข็งตลอด กลับมาอ่านกี่ทีก็ชอบเรื่องนี้❤💛
    #15,597
    0
  3. #15571 Hataikarn00 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 17:18
    น้องบี๋ง่ะ
    #15,571
    0
  4. #15499 Blu_parkchan1 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 09:14
    พิชานอยากเลี้ยงต้อยคิคิ
    #15,499
    0
  5. #15477 ppnp. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 14:48
    โห เฮีย หนูไม่ไหวว
    #15,477
    0
  6. #15432 Vibrance (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 09:22
    เอ้อออออิแนวปากแข็งแบบนี้นี่แหละที่มันจะแพ้ทางแรดดโว้ยยย เฮียโว้ยยยเจอของจริงคราวนี้แหละ555555
    #15,432
    0
  7. #15343 weiliin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:58
    สงสารน้อง แง
    #15,343
    0
  8. #15339 Noina00 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:11
    อ้างงงงเก่งงงงงแหมๆ
    #15,339
    0
  9. #15214 RaineyRainn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 23:23
    แหมมมเฮีย555
    #15,214
    0
  10. #15184 Jinji_10 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 12:52
    น้องงง แงงง
    #15,184
    0
  11. #15153 Sinexoxo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 00:56
    เลี้ยงต้อย55555555555555555555
    #15,153
    0
  12. #15118 xxxlilly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 03:23
    พ่อแม่นี่ก็นะ ทำไมไม่เอาลูกไปด้วย คิดอะไรอยู่
    #15,118
    0
  13. #14963 CB-614 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 21:09
    ใช่หรอเฮียยยย5555555
    #14,963
    0
  14. #14920 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 05:44
    ทำเป็นอ้างงงง
    #14,920
    0
  15. #14234 heykiki (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 16:31
    ทำมาเป็นอ้างนู่นอ้างนี้อะเฮีย ติดน้องละก็พูด
    #14,234
    0
  16. #14227 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 23:41
    แหมมมมมมมมมมมมมมม
    #14,227
    0
  17. #14114 somruethai1307 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 11:31
    น้องเอกซมาด
    #14,114
    0
  18. #14089 NatchaPanamke (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 23:27
    มือจอมจัญไร55
    #14,089
    0
  19. #14060 purnploy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 17:37
    กลับมาอ่านอีกแล้วค่ะ ไม่รู้ว่ารอบที่5หรือ6แล้ว
    #14,060
    0
  20. #14033 Bruto (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 11:30
    แหมม เฮีย ไม่ได้คิดไรเลย
    #14,033
    0
  21. #13878 BezT25 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 09:53
    สงสารบี๋;-; อยู่กะเฮียไปละกันเนอะลูก อิเฮียมันอยากเลี้ยงต้อยด้วย5555555
    #13,878
    0
  22. #13835 Kondiao ~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:31
    บี๋โชคดีที่มาเจอคนดี ๆ แบบเฮียชาน
    #13,835
    0
  23. #13755 shark.rocket (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 22:27
    สงสารบี๋ เป็นบี๋คงน้อยใจมาก ลำบากยังไงก็อยากไปอยู่ด้วย ทำไมต้องทิ้งกัน เฮียก็น่ารักมากเลยย
    #13,755
    0
  24. #13713 Tan81142 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 23:12
    สงสารแบคฮยอนจับใจ ร้องไห้เลยสงสารจริงๆต้องอยู่ตัวคนเดียววว
    #13,713
    0
  25. #13613 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 10:50
    โอ้ยยย หนูบี๋น่าสงสาร แม่ทิ้งอีก ฮืออออ
    #13,613
    0