[ฟิคเสื่อม] แฮ่น The series - Chanbaek

ตอนที่ 23 : Chapter : 23 ความไว้ใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44,080
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 811 ครั้ง
    10 เม.ย. 58







ปั่ก!

ในวันที่อากาศร้อนอบอ้าวจนชวนให้หงุดหงิด แอร์เย็นๆในบ้านไม่สามารถลดระดับความวุ่นวายในจิตใจแบคฮยอนได้ คนตัวเล็กนำชามปลากระป๋องไปวางเอาไว้บนโต๊ะพร้อมกับข้าวเปล่าสองจานก่อนจะเดินไปกะแทกก้นนั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทางไม่พอใจ

วันนี้เมนูตอนเช้าคือยำปลากระป๋องเปล่าๆกับข้าวสวยร้อนๆ ถึงพี่ชานยอลจะไม่อยากกินขนาดไหนก็คงไม่มีตัวเลือกเพราะแบคฮยอนไม่ได้ทำกับข้าว เขามัวแต่หงุดหงิดหัวใจกับโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่จนแทบจะไม่เป็นอันทำอะไร รู้ตัวอีกทีก็สายแล้ว แบคฮยอนไม่ขี่มอเตอร์ไซค์ตากแดดไปตลาดร้างๆแน่ เพราะฉะนั้นวันนี้มีกับข้าวแค่นี้แหละ...

“ทำไมไม่ทำกับข้าว” ชานยอลที่ยังคงตามอารมณ์แม่บ้านไม่ทันถามเสียงเครียด เขาขมวดคิ้วใช้ส้อมเขี่ยปลากระป๋องในชามไปมาพลางเหลือบตามองดูแฟนตัวเล็กที่นั่งทำหน้าบูดอยู่ใกล้ๆ ไม่รู้วันนี้แบคฮยอนเป็นอะไรทำหน้าบึ้งตั้งแต่เช้าแถมไม่ยอมทำข้าวให้กินอีก

“มันคือยำเลยนะเฮีย ยำปลากระป๋องอ่ะ!

“แล้วมึงจะกระแทกเสียงทำไมล่ะ!” พอถูกทำท่าทางหงุดหงิดใส่ชานยอลก็กระแทกเสียงกับไปด้วยท่าทางหัวเสียไม่แพ้กัน

เขาก้มหน้าลงจัดการกับข้าวตรงหน้าในขณะที่สายตายังแอบลอบสังเกตสีหน้าบูดบึ้งของแม่บ้าน ชานยอลปฏิเสธไม่ได้ว่าท่าทางกระฟัดกระเฟียดของแบคฮยอนทำให้เขาอารมณ์ไม่ดี มันตั้งแต่เช้าแล้วที่คนตัวเล็กเอาแต่นั่งอมลมไม่พูดไม่จา ถามอะไรก็ตอบแค่หืออือแล้วกลับไปนั่งกดโทรศัพท์นิ่งๆ

มันทำให้ชานยอลรู้สึกหงุดหงิดชะมัด...

“เป็นอะไร...” สุดท้ายก็ทนเก็บความอึดอัดในใจเอาไว้ไม่ไหว ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองแม่บ้านที่เอาแต่นั่งเขี่ยข้าวอยู่ใกล้ๆกัน ชานยอลมั่นใจว่าเขาจะได้ลงไม้ลงมือกับแบคฮยอนแน่ถ้าเหตุผลที่คนตัวเล็กบอกมันฟังไม่เข้าหู

“หึ”

“จะพูดดีๆหรือต้องมีปัญหา...” ยิ่งพูดจาข่มขู่แบคฮยอนก็ยิ่งชักสีหน้าไปกันใหญ่ ท่าทางเหมือนคนทำแต่ใจทำให้ชานยอลถึงกับต้องวางช้อนลงแล้วย้ายที่นั่งไปนั่งข้างแฟนตัวเล็กก่อนจะจัดการใช้แขนล็อคคอหวังจะฆาตกรรมอีอ้วนให้ตาย

เขาใช้มือข้างนึงดึงปากเชิดๆของคนตัวเล็กจนมันยืด ถ้าวันนี้แบคฮยอนไม่พูดชานยอลจะเป็นคนบิดปากรีดความลับเอง

“โอ้ย~ หนูเจ็บอ่ะ~”

“บอกมาก่อนว่าเป็นไร”

“ก็เด็กเก่าเฮียอ่ะ เค้าฝากมาบอกว่าคิดถึงมาก แล้วจะให้หนูอารมณ์ดีปะล่ะ” คนตัวเล็กทำหน้ายุ่งในขณะที่ปากก็พูดงึมงำออกไปอย่างไม่เต็มเสียงนัก ทั้งๆที่แบคฮยอนตั้งใจว่าจะไม่พูดออกมาแล้วเชียว เฮียก็มาบังคับจนได้ เดี๋ยวก็ได้เถียงกันจนเป็นเรื่องใหญ่...

“เด็กไหน?”

“ก็เด็กเฮียอ่ะ เนี่ย คนเนี้ย ทักมาแต่เช้าเลย บอกเฟสเก่าถูกบล็อคใช้ไม่ได้แล้วนะ นี่เฟสใหม่นะ คิดถึงจัง เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้คุยกันบลาๆๆ เนี่ย กิ๊กเฮียเนี่ย” ไม่ว่าเปล่า แบคฮยอนรีบควักโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วเปิดข้อความในเฟสบุ้กที่ผู้หญิงคนนั้นส่งมาให้อีกฝ่ายดูทันที

ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะวางทิ้งไว้ให้เฮียมาเปิดดู จะได้เห็นว่าแฟนมาอ่านเจอแล้วนะ แต่พี่ชานยอลก็ไม่เรียกหาโทรศัพท์สักทีตั้งแต่ตื่นมา มันก็เลยทำให้เขาหงุดหงิด...

“ใครวะ?” คำพูดงงๆของแบคฮยอนทำเอาเจ้าของมือถือถึงกับต้องขมวดคิ้วแน่น ชานยอลรับเอาโทรศัพท์ที่แฟนตัวเล็กยื่นให้มาดูอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก ตั้งแต่เขาเปิดบัญชีเล่นโซเชี่ยลมาชานยอลกล้าสาบานได้เลยว่าตัวเองไม่เคยคุยกับผู้หญิงคนไหน

เขาไม่มานั่งเสียเวลากดข้อความส่งไปมาทั้งวี่ทั้งวันแน่ นั่นไม่ใช่ชานยอลเลย

“เนี่ย ก็เค้าบอกเนี่ย เห็นแมะ เฮียอ่านดิ เราเอง จำได้ไหม เฟสเก่าถูกบล็อคนะ ใช้เฟสนี้อันเดียว ไม่ได้คุยกันเลย หนูก็เลยถามไปว่าใครอ่ะ เค้าบอกว่าที่เคยแลกรูปกันในคาทกอ่ะ เนี่ย~ เฮียก็ดูสิ!” ยิ่งพูดก็ยิ่งดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะอารมณ์เสียมากขึ้นกว่าเดิม แบคฮยอนจัดการใช้นิ้วไถหน้าจอแชทให้เฮียดูเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงใช้นิ้วปัดดูแค่ผ่านๆเท่านั้น

พี่ชานยอลอย่าหวังเลยว่าจะเนียนปัดผ่านทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นข้อความได้ แบคฮยอนมีหลักฐานแน่นหนา

“แล้วมึงก็เชื่อ?”

“ก็เชื่อสิ! เค้าบอกเค้ามีคาทกเฮียด้วยเนี่ย!

“คาทกไรวะ” ยิ่งคุยกันชานยอลก็ยิ่งไม่เข้าใจ เขาได้แต่ทำหน้าแหยแล้วก็ผละตัวลุกขึ้นกลับไปนั่งที่เดิมแล้วหยิบชามข้าวขึ้นมาจัดการต่ออย่างไม่ใส่ใจนัก ไอ้ตอนแรกเขาก็นึกว่าแบคฮยอนจะเจอปัญหาทุกข์ใจเรื่องใหญ่สาหัสอะไรซะอีก มันก็แค่พวกชอบก่อกวนเอง

ชานยอลไม่รู้จักผู้หญิงในรูปด้วยซ้ำ

“แล้วเค้าก็ส่งรูปนมมาให้เฮียด้วยเนี่ย บอกแลกรูปกัน”

“แล้วมึงว่าไง”

“หนูก็ส่งนมหนูไปให้มันเลย...”

คำตอบของแฟนตัวเล็กกับสีหน้ายุ่งๆที่ดูจริงจังทำเอาชานยอลถึงกับหลุดขำอออกมา การตอบคำถามพร้อมกับสีหน้าตึงเครียดของแบคฮยอนทำชานยอลขำจนแทบทนไม่ไหว มันเรื่องอะไรที่แฟนเขาจะต้องส่งนมไปให้ผู้หญิงดูกันล่ะเนี่ย แบคฮยอนไม่มีนมสักหน่อย

“เฮียขำไรอ่ะ ไม่ต้องกลบเกลื่อนเลย” คนตัวเล็กทำหน้ายุ่งแล้ววางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะกระจกก่อนจะลงมือกินข้าวต่อ แบคฮยอนไม่รู้หรอกว่าเฮียไปใช้คาทกแอบคุยกับสาวมานานแค่ไหน แต่เท่าที่อยู่ด้วยกันมาพี่ชานยอลแทบไม่จับมือถือเลยยกเว้นตอนใช้เครื่องคิดเลขกับโทรหาลูกน้อง

ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงที่เคยคุยกันนานมากแล้วก็คงเป็นพวกชอบปั่นป่วนเหมือนที่เฮียว่าจริงๆนั่นแหละ แต่แบคฮยอนไม่สนใจอดีตหรอก... เขาก็แค่อยากงอนเฮียบ้างเพราะคราวนี้เฮียผิดเต็มๆแถมมีหลักฐานด้วย

“ก็บอกว่าไม่รู้จัก”

“ไม่รู้จักได้ไง เค้ามีคาทกเฮียเนี่ย”

“คาทกอะไร?” ถามออกไปด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ ชานยอลไม่ได้เล่นมุกแล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าคาทกที่ว่านี่คืออะไร ถ้าแบคฮยอนคิดจะเอาเรื่องงี่เง่ามาป้ายให้เป็นความผิดเขาแล้วหาเรื่องงอนก็ฝันไปเถอะ ชานยอลจะไม่ง้อหรอกถึงแบคฮยอนจะไม่ทำกับข้าวให้กินก็ตาม

“ก็คาคาโอทอล์คแงะ ตกลงเฮียไม่รู้จักจริงๆใช่ปะ หนูจะได้บล็อคเค้าอ่ะ”

“เออ”

เมื่อได้รับคำตอบแบคฮยอนก็ได้แต่บุ้ยปากเก็บความรู้สึกงอนเอาไว้ในใจ เขาหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าแชทแล้วบล็อคผู้หญิงนิรนามออกไปอย่างเงียบๆก่อนจะวางมันลงที่เดิม

ถ้าหากถามว่าแบคฮยอนเชื่อคำพูดเฮียมากแค่ไหน เขาก็บอกได้เลยว่าเชื่อทั้งหมด ไม่ใช่เพราะแค่เชื่อใจแต่ดูท่าทางเฮียไม่น่าเป็นคนที่จะมานั่งพิมพ์ข้อความส่งหาใครเท่าไหร่ ดูจากทรงแล้วต่อไปคงต้องให้คนอื่นเมมเบอร์โทรศัพท์ให้ เพราะเดี๋ยวนี้เทคโนโลยีไปไกลขึ้นทุกวัน

ดูเป็นการงอนที่ขึ้นเร็วจบไวชะมัด แบคฮยอนอุตส่าห์คิดว่าเฮียจะมาง้อเขายาวๆ พาไปเที่ยว ไปซื้อนู่นซื้อนี่แล้วจบลงที่ความแฮปปี้ซะอีก เหอะ...

เฮียเป็นคนที่ทื่อจริงๆ!

“เออ เฮีย...”


Rrrrrrrrrrrrrrrrrrr


ไม่ทันที่จะได้พูดอะไรเสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ตรงหน้าก็ดังขึ้นขัดการสนทนา แบคฮยอนรีบวางช้อนลงก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมือถือขึ้นมาดูสายเรียกเขา ดวงตาของเขาเบิกกว้างเพียงแค่เห็นว่าเบอร์ใครเป็นคนโทรเข้ามา คนตัวล็กรีบลุกขึ้นจากโซฟาแต่ไม่ทันไรก็ถูกแฟนตัวสูงเอื้อมแขนมาคว้าข้อมือเอาไว้พร้อมกับส่งสายตาดุๆมาให้เป็นเชิงสั่งให้นั่งลง

แบคฮยอนไม่รู้ว่าควรคุยโทรศัพท์ตรงนี้ดีหรือเปล่า เฮียจะต้องถามแน่ว่าเขาคุยอะไรกับพ่อ...

“ฮาโหล! พ่อ!

“เปิดลำโพง”

น้ำเสียงทุ้มๆและสีหน้าจริงจังของแฟนตัวสูงทำให้แบคฮยอนไม่กล้าหลีกเลี่ยง เขาได้แต่ยกโทรศัพท์ออกมากดเปิดลำโพงแล้วเร่งเสียงดังจนสุดเพื่อให้เฮียได้ยินการสนทนาด้วย

[แบคฮยอนหรอ พ่อเอง ตอนนี้หนูอยู่ที่ไหน]

“พ่อ! หนูอยู่บ้านพี่ชานยอล หนูทำงานอยู่นี่ พ่ออยู่ไหน ทำไมพ่อไม่โทรหาหนู!

[พ่ออยู่บ้าน อยู่บ้านย่า อยู่ต่างจังหวัด พ่อโทรมาจะบอกให้ขึ้นมาอยู่กับย่า ขึ้นมาถูกไหม นั่งรถมาเดี๋ยวพ่อออกไปรับที่ท่ารถ]

“แล้วแม่ล่ะ แม่อยู่หรือเปล่า”

[อยู่สิ แม่กำลังจะมา หนูรีบขึ้นมาหาพ่อ ย้ายมาอยู่นี่ไม่ต้องอยู่ที่โซลแล้ว]

“หึ หนูไปไม่ได้ หนูทำงานอยู่ที่นี่แล้ว แต่ถ้าไปแล้วกลับเดี๋ยวหนูลาไปได้ พ่ออยู่บ้านย่าใช่ไหม”

[ใช่ แล้วหนูก็ต้องย้ายมาด้วย อยู่ที่โซลจะอยู่กับใคร อยู่คนเดียวได้ยังไง]

แบคฮยอนไม่รู้จะตอบคำถามของพ่อยังไงดี ถึงเขาจะอยากรับปากว่าจะไปอยู่ด้วยแต่เฮียคงไม่ยอมแน่ยิ่งเจ้าตัวนั่งฟังอยู่ตรงนี้ ถึงจะบอกว่าอยู่กับแฟนแต่พ่อจะไว้ใจให้อยู่ด้วยไหมนั่นมันอีกเรื่องหนึ่ง ไหนจะเรื่องความวุ่นวายที่เกิดขึ้นโดยที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่าง

แบคฮยอนต้องเป็นฝ่ายถามไม่ใช่หรอว่าเกิดอะไรขึ้น?

“หนูอยู่กับพี่ชานยอล หนูสบายดี หนูทำงานอยู่นี่ แต่เดี๋ยวหนูจะขึ้นไปหาพ่อนะ”

[จะมาวันไหน]

“เดี๋ยวหนูลาได้วันไหนหนูรีบไปเลย แม่กำลังจะไปด้วยใช่ไหม ทำไมพ่อไม่โทรหาหนู”

[พ่อขอโทษ…]

คนตัวเล็กได้แต่เก็บความรู้สึกตัดพ้อเอาไว้ในใจเมื่อไม่ได้รับคำอธิบายอย่างที่หวัง ถึงมันจะเป็นการขอโทษจากบุพการีแต่แบคฮยอนก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าจริงๆแล้วไม่เคยมีใครนึกถึงความรู้สึกเขาเลย นึกอยากจะทำอะไรก็ทำไม่คิดอธิบายอะไร พอที่นี้แล้วจะมาขอโทษ มันไม่ต่างอะไรกับการตบหัวแล้วลูบหลังสักนิด

“งั้นหนูโทรหาพ่อได้แล้วใช่ไหม พ่อไม่ปิดเครื่องแล้วใช่ไหม ถ้าหนูรู้วันจะไปเดี๋ยวหนูโทรหานะ”

[จะไม่ย้ายมาอยู่กับพ่อจริงๆหรอ... แม่ก็ย้ายมาอยู่นี่นะ]

“หนูไปไม่ได้...”

[ทำไมจะไม่ได้ มันไม่ให้มาก็หนีมาเลย พ่อแม่เราอยู่นี่ อยู่ที่บ้านเราไม่ต้องกลัวอะไร]

“ไม่ใช่ พ่อไม่เข้าใจหรอกแต่หนูไปไม่ได้”

[แบคฮยอน... ฟังที่พ่อจะพูด ตอนนี้แม่กำลังมาหาพ่อที่บ้าน เราจะอยู่ที่นี่แล้วหนูก็จะขึ้นมาอยู่ที่นี่ด้วย]

“..........”

[ขโมยเงินเสี่ยมา เอามาให้เยอะที่สุด มันตามไม่เจอหรอก แล้วมาอยู่กับพ่อ]

“พ่อ....”

[แค่นี้ก่อน เดี๋ยวพ่อโทรมาใหม่อีกที อย่าลืมสิ่งที่พ่อพูด คิดให้ดีว่าแฟนกับครอบครัวอะไรสำคัญกว่ากัน เราจะได้อยู่ด้วยกันอีก...]

ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด...

ไม่ทันจะได้ล่ำลาหรือพูดคุยอะไรให้หายคิดถึงผู้เป็นพ่อก็ตัดสายโทรศัพท์ไปทันทีพร้อมกับหินก้อนใหญ่ที่ถูกทิ้งไว้ทับอกลูกชายตัวเล็กจนพูดไม่ออก

เกิดอะไรขึ้น... ทำไมถึงเป็นแบบนี้...

แบคฮยอนรู้สึกเหมือนหัวใจจะแตกสลายให้ได้ตรงนี้กับประโยคล่ำลาของพ่อที่เขาไว้ใจ มือเล็กๆทั้งสองข้างสั่นเทาจนควบคุมไม่ไหว หยดน้ำตาร่วงเผราะลงบนมือถืออย่างห้ามไม่ได้

แบคฮยอนไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขากำลังรู้สึกยังไงกันแน่ระหว่างสงสารกับสมเพชตัวเอง...

พ่อโทรหาเขา...ไม่ทันได้พูดคุยทักทายอะไรก็พูดจาเร่งเร้าเหมือนรีบร้อนแล้วก็บอกให้ไปอยู่ด้วยกัน ใช้ความสุขสันต์ของครอบครัวเข้าหลอกล่อก่อนจะตบท้ายด้วยการบอกให้แบคฮยอนทรยศคนที่มีพระคุณกับเขามากที่สุด..

รู้สึกเหมือนอยู่ๆร่างกายก็หมดแรงไปเสียดื้อๆ มือที่ใช้ประคองโทรศัพท์ค่อยๆลดลงวางลงบนหน้าตัก – สีหน้าพี่ชานยอลของเขาดูเคร่งเครียด ดวงตาฉายแววดุร้ายราวกับต้องการจะฆ่าเสียให้ได้ มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเฮียไม่ได้มาอยู่ฟังการสนทนาด้วย

แบคฮยอนคงจะเลือกหายไปเงียบๆ ไม่อยู่ที่นี่และไม่กลับบ้านทุกคนจะได้หยุดทำร้ายเขาด้วยความเห็นแก่ตัวสักที

“ฮึก ฮือ...” มือเล็กๆถูกยกขึ้นปิดหน้าพร้อมกับเสียงร้องไห้ที่ดังออกมาราวกับจะขาดใจ ในหัวของแบคฮยอนมีแต่คำว่าทำไมเต็มไปหมด ในขณะที่เขาเอาแต่ถามถึงแม่และพูดย้ำว่าพ่ออยู่ที่บ้านจริงๆใช่ไหมแต่พ่อกลับพูดถึงเรื่องผลประโยชน์และเงินที่ไม่ใช่ของเขา

สุดท้ายแล้วความหวังเดียวที่พอจะมีอยู่ก็ดับมอด ไม่ว่าจะพ่อหรือแม่ก็ไม่เคยมีใครเห็นใจหรือมองเห็นความรู้สึกของแบคฮยอนทั้งนั้น ทุกคนหวังแต่เงินที่ไม่มีอยู่จริง... ในกระปุกออมสินของเขามีแค่เศษเงินครึ่งหมื่นที่ไม่พอจะใช้หนี้ก้อนใหญ่

ถ้าจะให้แบคฮยอนขโมยเงินคนที่ช่วยชีวิตตัวเองเอาไว้หลายต่อหลายครั้งเขายอมไปเกิดเป็นหมาซะดีกว่า อย่างน้อยมันก็คงจะซื่อสัตย์กับเจ้าของมากกว่าคนที่คิดจะทำแบบนั้น...

“กูบอกแล้ว...” ชานยอลได้แต่ถอนหายใจออกมาก่อนจะย้ายตัวเองข้ามโซฟาไปนั่งข้างแฟนตัวเล็กที่เอาแต่ร้องไห้ เขาดึงรั้งร่างของแบคฮยอนให้นอนซบลงกับตักแล้วใช้มือลูบศีรษะเบาๆเป็นการปลอบโยน

เสียงสะอึกสะอื้นร้องไห้ที่ดังออกมาคนตัวเล็กทำชานยอลรู้สึกหนักอึ้งไม่แพ้กัน แบคฮยอนร้องไห้เสียงดังเหมือนคนจะขาดใจ ซึ่งมันคงเป็นความรู้สึกที่หนักหนามากเกินกว่าชานยอลจะเข้าใจได้... เขาไม่รู้เลยว่าหัวใจของพ่อแม่แบคฮยอนทำด้วยอะไรทำไมถึงได้ใจร้ายใจดำมากขนาดนี้

แบคฮยอนเป็นเด็กดีที่ชานยอลอยากจะปกป้องเอาไว้... แต่คนเป็นพ่อแม่กลับยุยงให้ลูกทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ แบบนี้จะให้ชานยอลรู้สึกยังไง...

“ฮือ! ฮือ! ทำไม...ฮึก...ทำไมพ่อเค้าไม่รักหนู! ฮือ!” คนตัวเล็กระเบิดเสียงร้องไห้ออกมาดังลั่นในขณะที่ร่างกายถูกโอบกอดเอาไว้ หัวใจของแบคฮยอนเจ็บปวดจนไม่รู้จะหาคำไหนมาเปรียบเทียบ เขารู้สึกเหมือนกับว่าภาพลวงตาที่ตัวเองพยายามสร้างขึ้นเพื่อหลอกตัวเองถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

พ่อแม่ที่รักเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง เพียงแค่แบคฮยอนเด็กเกินกว่าจะดูออกและรับรู้ ทำไมมันถึงได้เจ็บปวดมากขนาดนี้ แบคฮยอนเกิดมาเพื่อเป็นตัวอะไรกันนะ

“...........”

“ฮือ...พ่อ...ฮือ...พ่อไม่รักหนูเลย...ฮือ...”

เสียงร้องไห้ของแบคฮยอนเหมือนเข็มหลายร้อยเล่มที่พุ่งปักลงกลางใจเขา ชานยอลไม่รู้เลยว่าตอนนี้ในหัวแบคฮยอนมีเรื่องอะไรบ้าง มีอะไรที่ชานยอลพอจะช่วยได้และเรื่องไหนที่เขาไม่ควรเข้าไปยุ่ง ชานยอลทำได้เพียงแค่โน้มตัวลงไปกอดแฟนตัวเล็กเอาไว้ หวังให้ความรู้สึกห่วงใยถ่ายทอดไปถึงหัวใจเล็กๆที่เจ็บช้ำ

ทำไมต้องเป็นแบคฮยอนด้วย... ถ้าเป็นไปได้ชานยอลอยากจะใช้หัวใจแกร่งๆของเขาแบกรับความเจ็บปวดทั้งหมดเอาไว้แทน...

นี่ครั้งแรกที่ชานยอลนึกไม่ชอบตัวเองที่เป็นคนปลอบใจไม่เก่งและไม่ถนัดพูดจาหวานๆ เขาอยากทำให้แบคฮยอนยิ้มและหยุดร้องไห้แต่ไม่รู้ว่าควรทำยังไงเพราะแม้แต่ตัวเองก็ยังไม่ค่อยยิ้มเลย สิ่งเดียวที่ชานยอลได้เรียนรู้คือแบคฮยอนไม่ใช่ตัวเขา...

อ่อนแอ เยาว์วัย และไม่ประสา... ชานยอลไม่สามารถทำให้แบคฮยอนเข้มแข็งเหมือนที่ตัวเองเป็นได้ ไม่สามารถสั่งไห้หยุดร้องไห้หรือสั่งให้เชิดหน้าเดินต่อ ถ้าหากชานยอลมีพ่อแม่แบบนี้เขาจะไม่มีทางหันกลับไปขอใช้ชีวิตร่วมด้วยให้เป็นบุญคุณแน่ แต่กับแบคฮยอนมันไม่ใช่ แฟนเขาไม่ใช่คนหัวใจเด็ดเดี่ยว และไม่สามารถละทิ้งครอบครัวที่เหลืออยู่เป็นสิ่งสุดท้ายได้ง่ายๆ

“ฮึก...ฮือ...ฮือ...ฮือ....”

เสียงร้องไห้ยังคงดังไม่หยุดภายในบ้านที่เงียบสนิท ชานยอลไม่ได้พูดอะไรเขาทำเพียงกอดคนตัวเล็กเอาไว้แน่นๆ สลับกับก้มลงจูบศีรษะทุยเป็นการปลอบใจ ทั้งๆที่เมื่อกี้ยังคุยกันดีๆอยู่แท้ๆ ไม่ถึงเสี้ยวนาทีก็ได้เสียน้ำตาซะแล้ว ทำไมโชคชะตาของแบคฮยอนถึงได้ชอบเล่นตลกจังเลยนะ

“มึงรู้ว่าเค้าไม่รักมึงแล้วมึงจะกลับไปหาเค้าไหม”

“ฮึก...ไม่...ฮือ...หนูไม่รู้...ฮือ...” คนตัวเล็กยังคงเอาแต่ร้องไห้ไม่เลิก แบคฮยอนไม่รู้อะไรทั้งนั้น สิ่งเดียวที่เขารู้คือทั้งหมดที่เฮียเคยพูดเคยบอกเป็นเรื่องจริง พ่อและแม่ของแบคฮยอนเป็นคนเห็นแก่ตัว แต่ถึงรู้และยอมรับความจริงได้มันก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่เสียใจ...

“ไม่ต้องเสียใจ มึงอยู่ที่นี่ ที่นี่บ้านมึง กูเคยบอกแล้วว่ากูเลี้ยงมึงได้ อยู่กับกูที่นี่...” ชานยอลไม่รู้จะพูดอะไรอีกเพราะเขาเคยพูดสิ่งที่อยากบอกไปหมดแล้ว ชานยอลเป็นพ่อและแม่ให้แบคฮยอนไม่ได้ ให้ความรักความอบอุ่นในรูปแบบนั้นไม่ได้แต่เขามั่นใจว่าตัวเองปกป้องและดูแลแบคฮยอนได้ดีกว่าแน่

ชานยอลไม่ชอบเลยเวลาที่แฟนเขาร้องไห้... อยากจะได้ยินเสียงพูดน่ารำคาญมากกว่าเสียงสะอื้นและความเงียบ...

“ฮือ...ฮึก...อึก...ฮือ...”

“อย่าร้องไห้ ถ้าไม่อยากให้เขาเอาเปรียบก็อย่าให้เขารู้ว่าเราอ่อนแอ...”

.

.

.


ปิ๊บๆ

เสียงนาฬิกาข้อมือบนเตียงส่งเสียงร้องดังเมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน ดวงตาเรียวรีค่อยๆลืมขึ้นท่ามกลางแสงสีเหลืองนวลของโคมไฟที่ถูกเปิดไว้สลัวๆ คนตัวเล็กค่อยๆยันกายขึ้นจากเตียงช้าๆ ความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะทำให้แบคฮยอนต้องเอนตัวนอนลงกับเตียงอีกครั้งแล้วลองลุกขึ้นใหม่

ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหน แบคฮยอนจำได้แค่ว่าเขาร้องไห้เสียใจมากแล้วก็นอนหลับไปบนโซฟา จนมาตื่นที่นี่ เสียงดังปิ๊บของนาฬิกาข้อมือเป็นตัวบอกเวลาว่าตอนนี้เที่ยงคืนแล้ว แบคฮยอนรู้สึกแปลกนิดหน่อยที่ตื่นมาแล้วไม่เจอเฮียนอนอยู่ด้วยทั้งๆที่นาฬิกาของเฮียก็อยู่ในห้อง

แบคฮยอนลุกขึ้นหยิบเอามือถือบนหัวเตียงขึ้นมาดูนาฬิกาอีกครั้งเพื่อย้ำเวลากับตัวเอง เขาได้แต่ถอนหายใจเบาๆเมื่อเห็นสายที่ไม่ได้รับจากพ่อถึงสามสายและจากมือถืออีกเครื่องของเฮียสายหนึ่ง รวมถึงข้อความค้างไลน์ที่บอกว่าตอนนี้เจ้าของเครื่องอยู่ที่ไหน

มาทำสีรถ จะกลับดึกๆ ถ้าหิวข้าวอยู่ข้างล่าง

พอได้รู้ว่าเจ้าของโทรศัพท์อีกเครื่องอยู่ที่ไหนแบคฮยอนก็อุ่นใจ เฮียเพิ่งโทรหาเขาประมาณห้าทุ่มครึ่ง คงจะไม่กลับไวๆนี้แน่ แต่มันก็น่าแปลกที่เฮียไม่ได้เอานาฬิกาไปด้วยรวมถึงกระเป๋าสตางค์ ถ้าเป็นนาฬิกาก็พอเข้าใจได้ว่าถอดอาบน้ำแล้วลืมใส่ก่อนออกไป แต่กระเป๋าสตางค์ไม่น่าใช่เพราะมันจะวางคู่กับกุญแจรถเสมอ

แบคฮยอนเดินไปเปิดไฟดวงใหญ่ในห้องให้สว่างก่อนจะเดินไปดับโครมไฟหัวเตียง เขาไม่รู้สึกหิวหรืออยากทำอะไรทั้งนั้น แบคฮยอนไม่มีกระจิตกระใจทำอะไรเลย รู้สึกเหมือนเวลาของเขาถูกหยุดอยู่กับที่ เป็นความรู้สึกเดิมๆที่เกิดบ่อยหลือเกินในช่วงนี้

ดวงตาเรียวรีกวาดมองไปรอบๆห้องด้วยความรู้สึกว่างเปล่า... แบคฮยอนรู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจมากเหลือเกินเมื่ออยู่ที่นี่ มากเกินกว่าที่จะก้าวขาออกไปไหนแม้ในใจจะเรียกร้องหาพ่อและแม่... คำว่า บ้านของแบคฮยอนยังคงเป็นที่นี่ และนี่คือบ้านของเขาเหมือนที่เฮียว่า

ในขณะที่กวาดดวงตาขึ้นเพดานและมองไปรอบๆ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นประตูตู้เซฟที่ยังไม่ถูกปิด มันเปิดแง้มเอาไว้เหมือนมีใครมาเปิดแล้วลืมปิดตู้

แบคฮยอนรีบลุกขึ้นจากเตียงแล้วตรงไปเปิดแง้มดูทันที เขาเห็นกระบอกปืนสองกระบอกและสัญญาเงินกู้ต่างๆรวมถึงแบงค์พันปึกแสนที่พับเก็บไว้หลายสิบปึ้งสำหรับเตรียมนำไปฝากธนาคาร แบคฮยอนรู้สึกไม่ดีเลยเวลาที่เห็นปืนของเฮียแต่ก่อนจะได้ก้าวก่ายอะไรคนตัวเล็กก็ปิดตู้เซฟให้เข้าที่ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เตียงอีกครั้ง

ทำไมวันนี้เขารู้สึกว่าเฮียสะเพร่าเหลือเกิน ทั้งไม่เอากระเป๋าเงินไปแถมลืมปิดตู้เซฟไว้ทั้งๆที่ปกติแล้วพี่ชานยอลของเขาเป็นคนเนี้ยบพอสมควร ไม่น่าลืมอะไรง่ายๆ

“เฮ้อ....” สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง เมื่อไหร่เฮียจะกลับมากันนะ... แบคฮยอนไม่อยากนอนคนเดียวเลย

 
 

-


 

2:25

แกร๊ก

เสียงประตูถูกเปิดและปิดลงช้าๆ ชานยอลที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องนอนถอดเสื้อออกโยนใส่ไว้ในตระกร้าก่อนจะเดินนำมือถือไปวางไว้บนโต๊ะวางโคมไฟ

เขารู้สึกแปลกใจนิดหน่อยที่ไฟในห้องนอนถูกเปิดเอาไว้แต่คนตัวเล็กกลับนอนหลับได้ทั้งๆที่ไฟสว่างจ้า ใบหน้ายามหลับของแบคฮยอนกับริมฝีปากเชิดๆเหมือนตัวชีอดทำให้ชานยอลรู้สึกหมั่นไส้จนอดเอานิ้วไปเขี่ยไม่ได้

นึกว่าจะไม่เห็นแบคฮยอนอยู่ที่นี่ซะแล้วตอนที่กลับมา

ชานยอลผละตัวเดินไปเปิดประตูเซฟที่ถูกปิดเอาไว้เรียบร้อยก่อนจะไล่สายตาตรวจสอบทุกอย่างที่อยู่ข้างในอย่างถี่ถ้วนแล้วปิดมันไว้อย่างเดิม เขาเคาะนิ้วลงบนประตูโลหะเบาๆอย่างใช้ความคิดก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเอากุญแจดอกเล็กในกางเกงมาไขกับช่องเก็บของในตู้แล้วหยิบสมุดบัญชีกับกล่องใส่ของออกมา

ขายาวก้าวเดินกลับไปยังเตียงนอนอีกครั้ง ชานยอลจัดการสอดสมุดบัญชีไว้ใต้หมอนของคนตัวเล็กพร้อมกับเปิดกล่องหยิบเอาสร้อยทองออกมา เขานั่งลงบนขอบเตียงแล้วโน้มตัวลงไปสวมสร้อยเส้นเล็กลงบนคอแบคฮยอนอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เจ้าตัวตื่นขึ้นมากลางคัน

มันเป็นเรื่องน่าเสียใจจริงๆที่ชานยอลปลอบใจคนไม่เก่ง เขาถนัดให้ของมีค่าและสินน้ำใจมากกว่าจะมานั่งลูบหลัง แต่ถึงอย่างนั้นชานยอลก็หวังว่าสร้อยทองและสมุดบัญชีเงินฝากจะทำให้แบคฮยอนยิ้มได้ อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่ามีคนที่พร้อมจะให้มากกว่าเรียกร้องอะไรอยู่ข้างๆ

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยชานยอลก็เปิดไฟหัวเตียงแล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนูเตรียมตัวออกไปอาบน้ำ โดยก่อนออกจากห้องเขาก็ไม่ลืมดับไฟดวงใหญ่ด้วย

ชานยอลหวังว่าเมื่อพรุ่งนี้ตื่นมาแบคฮยอนจะกลายเป็นเด็กที่มีความสุขและเอาแต่ยิ้มให้เขาเหมือนดังเดิม...

 

 



 

 




 

ในตอนเช้าที่แสนรื่นเริงแบคฮยอนตื่นมาพร้อมรอยยิ้มและสร้อยทองเส้นใหญ่ ตั้งแต่เช้ามานี่เขายังไม่หยุดทำงานบ้านเลย อาจจะด้วยเพราะความดีใจหรืออะไรก็ตามแต่ แต่เงินห้าหมื่นในสมุดบัญชีกับสร้อยทองทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาก

แบคฮยอนตัดสินใจแล้วว่าเขาจะคืนโทรศัพท์ให้เฮียและไม่คิดจะใช้มันติดต่อใครอีกยกเว้นเล่นเกมและโทรหาอีหมวย เขาไม่อยากคุยกับพ่อ ถึงจะยังตัดใจไม่ได้แต่แบคฮยอนก็ไม่อยากให้พ่อทำให้เขาเจ็บปวดไปมากกว่านี้

นี่เป็นครั้งแรกที่แบคฮยอนรู้สึกจริงๆว่าเฮียบอกรักเขาผ่านการเอาใจใส่มากกว่าจะพูดออกมา... พอเห็นว่าแบคฮยอนเสียใจก็ซื้อนู่นซื้อนี่มาให้ ให้เงินเก็บไว้ใช้ถึงชื่อบัญชีจะเป็นของเฮียก็เถอะ แต่ในเมื่อมันฝากไว้สำหรับเขาถ้าแบคฮยอนจะใช้คงขอได้ อารมณ์เหมือนพ่อที่ฝากเงินให้ลูกชาย แต่จะใช้อะไรต้องบอกก่อน

มันดีจริงๆเลยนะเวลาที่มีคนทึ่มๆคอยดูแลเอาใจใส่อยู่ใกล้ๆเนี่ย... ถึงเฮียจะทำเหมือนไม่สนใจ ไม่รู้ ไม่เห็น แต่ทุกการกระทำมันก็แสดงออกชัดเจนว่าจริงๆแล้วเฮียมองดูอยู่ตลอด มันทำให้แบคฮยอนรู้สึกอบอุ่นจนพูดไม่ถูกแต่ตัวเขาไม่มีอะไรจะตอบแทนให้ได้มากกว่าความรักและความซื่อสัตย์

หลังจากนี้สิ่งที่แบคฮยอนพอจะทำได้ก็คือการพยายามเป็นคนที่เข้มแข็งขึ้นและไม่ร้องไห้เหมือนกับที่เฮียบอกว่าถ้าไม่อยากถูกเอาเปรียบก็ต้องไม่ให้คนอื่นรู้ว่าเราอ่อนแอ ถึงแบคฮยอนจะเถื่อนไม่ได้เท่าเฮียแต่ในฐานะซ้อที่จะคู่เคียงเฮียต่อไปแบคฮยอนจะทำตัวเองให้ยิ่งใหญ่และขึ้นเป็นอันดับหนึ่งเอง!

เขาจะต้องเป็นหงส์ที่อยู่เหนือมังกร!

“อีบี๋ ล้างจานเสร็จออกไปกวาดขี้หมากับใบไม้หน้าบ้านด้วย”

“จ้า~”

 






 

 

 

 

#ฟิคแฮ่น




 

หุหุ เจอคำผิดบอกได้นะคะ ;A; ว่าแต่ว่าทำไมมันเศร้าไวไปเร็วจัง อยากมีผัวรวยแบบซ้อบี๋ ร้องไห้ทีได้ใส่ทอง วุ้ย พูดไปละอิจฉา แหะๆ ขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะคะ ขอบคุณที่อ่านมากค่ะ :D

 

 

 

ปล.ขอประชาสัมพันธ์ว่าใครไปมีตติ้งชานแบคเราเอา Mini one shot ไปแจกนะงับ ไปรับฟรีได้ที่บูธ A13 เลยยย

 

 

เอนจอยรีดดิ้ง

!

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 811 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,650 ความคิดเห็น

  1. #15644 เจ้าไดโนเสาร์แบคฮยอน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 03:01
    ร้องไห้ยังให้ได้ทอง
    #15,644
    0
  2. #15518 Blu_parkchan1 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 21:22
    น่ารักจริงๆ
    #15,518
    0
  3. #15479 Nam (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 18:37

    อ่านรอบสามละนะ หมั่นไส้อีบี๋ 5555

    #15,479
    0
  4. #15451 Vibrance (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 19:51
    555555555555555555เนี่ยคือกำลังจะเศร้าละมาเจอพาร์ทเฮียให้ทองก็ว่า-ต้องซึ้งแน่ ตัดมาตอนเช้าาคือ55555555555มันเป็นเด็กยังไงเนี่ยยยนังบี๋
    #15,451
    0
  5. #15261 Orathaiaom (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 18:32
    ตอนสุดท้ายจังหวะโคตรซิทคอมเลย55555555
    #15,261
    0
  6. #15224 thienthieng (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 20:24
    ตลกหงส์55555
    #15,224
    0
  7. #15140 xxxlilly (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 00:33
    ตอนแรกก็คิดนะว่าลองใจแต่ไม่แน่หรอกถ้าแบคไปจริงๆเฮียอาจจะให้ไปเลยก็ได้ไม่ตามไม่เอาเรื่อง
    #15,140
    0
  8. #15139 xxxlilly (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 00:32
    น่ารักก
    #15,139
    0
  9. #15102 BangJae_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 16:22
    ไหนบอกจะเป็นหงส์เหนือมังกร55555 ตัดภาพไปที่ผัวไล่ไปกวาดขี้หมาหน้าบ้าน555555
    #15,102
    0
  10. #15068 mayyamcc (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 23:38
    จังหวะดีมากอีบี๋ ความคิดอันยิ่งใหญ่ ตัดภาพมความจริงคือยืนกวาดใบไม้และเก็บขี้หมา ปั้ดโถ่!!!!
    #15,068
    0
  11. #15019 xxxdeax (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 04:12
    มีใครรักบี๋เท่าเฮียบ้างอะ ยอมความเบย์เมีย
    #15,019
    0
  12. #14939 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 04:29
    เฮียโคตรรักบี๋อะฮืออออออ
    #14,939
    0
  13. #14253 heykiki (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 22:27
    เฮียโคตรรักบี๋ น้องร้องไห้ทีใจอ่อนยวบ ให้ทีให้เยอะ ฮือ อยากได้
    #14,253
    0
  14. #14210 BBYUN00 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 00:18

    อยากมีผัวแบบเฮียจริงๆ ทำไงดี!!ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ แม่จ๋า หนูจะเอา
    #14,210
    0
  15. #14127 somruethai1307 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 00:43
    ผัวใส่สร้อยให้ตอนหลับ อ้ากก ผัวรวย พร้อมสมุดยัญชี
    #14,127
    0
  16. #14074 kabodkt (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 15:08
    ชอบเฮียอ่ะถึงปลอบไม่เก่งแต่มีตังค์ให้นะ544555555
    #14,074
    1
    • #14074-1 ฺฺBerlin(จากตอนที่ 23)
      25 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:20
      ชอบเม้นนี้มาก
      #14074-1
  17. #14053 Mrs.Mynie (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 00:19
    อยากถ่ายรูปหน้าตัวเองให้ไรท์ดูว่ามันเป็นยังไง บรรยายเป็นตัวอักษรไม่ได้จริง ยิ้มไม่หุบแล้วให้กับความเฮีย
    #14,053
    0
  18. #14005 S.takky (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 11:27
    อิบี๋มันก้เป็นเด็กดี เฮียเลยเปย์ซะ หึหึ อิจฉาเว้ยยย 55555555
    #14,005
    0
  19. #13897 BezT25 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 11:58
    ตอนนี้ซึ้งมากๆ เฮียคงวัดใจบี๋อะว่าจะเลือกพ่อแม่ละทรยศตัวเองไหม บี๋ถึงจะเป็นเด็กแก่นๆแต่ก็เป็นเด็กที่คิดได้นะ เห็นได้จากการที่กล้าขอโทษเมื่อทำผิด รู้คุณคน อยู่กะเฮียนะลูกเมียคนเดียวเฮียเขาเลี้ยงได้ เขินกับฟามอบอุ่นของเฮีย เปย์เบาๆฮิ
    #13,897
    0
  20. #13863 POWEROFMONEY (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:00
    ตอนนี้เป็นอีบี๋ของเฮียไปก่อนนะ
    #13,863
    0
  21. #13772 16062535 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 09:03
    ไหนหงส์อยู่เหนือมังกรค่ะบี๋
    #13,772
    1
    • #13772-1 justjanechanya(จากตอนที่ 23)
      13 พฤษภาคม 2561 / 22:11
      คือเฮียแกล้งเปิดตู้เซฟลองใจหรองืออออน่ารีก
      #13772-1
  22. #13744 neay60 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 14:30
    ไม่ค่อยจะอิจฉาบี๋เท่าไหร่ จริงๆนะ ไม่ได้โกหกเลยยยยยย????????????
    #13,744
    0
  23. #13723 Tan81142 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 18:33
    หู้ยยยยยชีวิตดีจังเลยบี๋เอ๋ยอิจฉา55555
    #13,723
    0
  24. #13633 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 10:35
    อยากได้สร้อย อยากได้สมุดบัญชีบ้างงงง อิจฉายัยบี๋
    #13,633
    0
  25. #13545 Yehet ~ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 13:46
    อยากมีแฟนแบบเฮียจริง ๆ
    #13,545
    0