[ฟิคเสื่อม] แฮ่น The series - Chanbaek

ตอนที่ 16 : Chapter : 16 เรื่อง วุ่น วาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46,354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 887 ครั้ง
    15 ก.ย. 63





19 : 20


แกร๊ก
 

เสียงประตูกระจกถูกเปิดออกพร้อมกับเจ้าของบ้านและคนใช้ที่หอบกระเป๋าสัมภาระใบใหญ่เดินนำมากองไว้ข้างโซฟา ตอนนี้เป็นเวลาทุ่มกว่า คริสไปส่งอี้ชิงที่บ้านเหลือแค่แบคฮยอนและชานยอลที่กลับมาก่อน
 

คนตัวสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ในขณะที่เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบเอาน้ำออกมาดื่ม วันนี้เขามีนัดเคลียร์บัญชีกับเด็กๆอีกยาวและชานยอลหวังว่าจงอินจะทำงานแทนเขาได้ดีตามที่ได้มอบหมายไว้
 

“บี๋ มึงขึ้นไปอาบน้ำเลย ลงมาทำกับข้าวด้วย” เดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาก่อนจะหยิบรีโมทแอร์ขึ้นมากดเปิด ชานยอลล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นกดโทรออกหาลูกสมุนมือขวาที่มีนัดเคลียร์บัญชีกันวันนี้ทันที
 

ฟังเสียงตู้ดรอสายได้ไม่ถึงหนึ่งนาทีปลายสายก็กดรับแต่ทว่าคนที่กรอกเสียงพูดกลับไม่ใช่เจ้าของเบอร์มือถือ
 

[ฮัลโหลเฮีย]

“ไอ้ไคอ่ะ”

[มีเรื่องว่ะเฮีย โดนกระทืบนอนอยู่โรงบาล เฮียกลับมายัง นี่อยู่บ้านหรือทะเลเนี่ย]

“อยู่บ้านดิ เรื่องไรวะ” ถามออกไปเสียงขุ่นพลางทำหน้านิ่ว คำว่ามีเรื่องของเซฮุนทำให้ผู้เป็นนายถึงกับพะวง ชานยอลหวังจริงๆว่ามันจะไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับแบคฮยอนหรือแม่แบคฮยอน

[ไอ้ซุนโฮ ไอ้X มันเชิดเงินไป เชิดเงินไม่พอแม่งบอกให้ไอ้ไคไปเอาที่บ้าน พอไปถึงปุ้บโดนส้นตีนยำเละ]

“อ้าว! แล้วมึงดูเงินกันยังไงปล่อยให้มันเอาไป!

[มันก็ทำงานเหมือนกันนะเฮีย ก็จับเงินเหมือนพวกผม เฮียอยู่บ้านใช่ไหมเนี่ย เดี๋ยวขับรถไปหา เนี่ยกำลังไปแล้ว]

“เออ มึงรีบมา โทรตามพวกมึงมาให้ครบทุกคนเลย”

[ครับๆ กำลังไปแล้ว เดี๋ยวเจอกัน ]

ชานยอลกดตัดสายโทรศัพท์ทิ้งด้วยความไม่สบอารมณ์ก่อนจะกดโทรออกหาหุ้นส่วนคนสำคัญทันที เสียงระบบฝากข้อความให้โทรกลับของคริสทำให้ชานยอลยิ่งหงุดหงิดไปกันใหญ่ วันนี้มันวันอะไรกันทำไมถึงได้มีแต่เรื่อง สิ่งที่เขาเคยคิดไว้แล้วว่าสักวันจะต้องเกิดมันก็เกิดขึ้นไม่ผิดจริงๆด้วย
 

ในใจก็นึกหงุดหงิดลูกน้องที่ควบคุมดูแลพนักงานไม่ได้แถมยังถูกฉีกหน้าลากไปกระทืบจนเจ็บ แต่เชื่อเถอะว่าใครก็ตามที่กล้าคิดไม่ซื่อกับชานยอลมันไม่ตายดีแน่ๆ ยิ่งเขาอยู่ในช่วงอารมณ์ไม่ปกติก็อย่าหวังว่าจะได้หนีไปไกล ใช้ชีวิตสุขสบายกับเงินของเขา

เอาเงินไปไม่พอยังทำลูกน้องของชานยอลจนเจ็บหนักได้ คราวนี้ถ้าหัวไม่เป็นรูก็ไม่ต้องมาเรียกเขาว่าเสี่ยเงินกู้...
 

โทรศัพท์เครื่องหรูถูกกดโทรออกไปยังหมายเลขคุ้นตาอีกครั้ง เพียงไม่นานปลายสายก็กดรับพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังมาจากเจ้าของเครื่องปลายทางราวกับรอโทรศัพท์ของเขาอยู่นานมากแล้ว... เสียงหัวเราะที่ฟังดูไม่ทุกข์ร้อนของซุนโฮทำให้ชานยอลแทบฟิวส์ขาด

[ฮ่ะๆๆๆ ว่าไงครับเฮีย...]


.
 

.
 

.


ภายใต้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความกดดัน เซฮุนได้แต่นั่งเหงื่อตกอย่างสำนึกผิดในขณะที่ชานยอลยังเครียดไม่หาย จิตใจของเจ้าของโต๊ะเงินกู้ร้อนรนเหมือนกองเพลิงที่ถูกราดด้วยน้ำมัน เสียงโทรศัพท์เยาะเย้ยจากซุนโฮยังดังก้องอยู่ในหูเขา และคริสออกไปตามล่าหัวมันแล้วแต่ถึงอย่างนั้นจิตใจชานยอลก็ยังไม่นิ่ง เขาต้องการจะเด็ดหัวมันด้วยตัวเอง
 

“ก็ตอนแรกพวกผมก็แบ่งสายทำงานกันเหมือนทุกทีใช่ปะ แล้วนับเงินวันแรกซุนโฮมันบอกว่าขับรถไปหาแม่ที่ต่างจังหวัด มาคิดเงินไม่ได้ จะมาพรุ่งนี้ ผมก็เอ้า แล้วทำไมไม่โทรบอก มันก็บอกว่าเรื่องด่วน มันไม่รู้ว่าแม่จะโทรมา ตอนแรกไอ้ไคมันก็แหม่งๆแต่ไม่ได้ว่าอะไร พอวันที่สองบอกยังไม่กลับ กลับไม่ได้ แล้วผมก็ตามทวงยิกๆเลยบอกว่าจะไปเอาเงินเอง แล้ววันนี้มันบอกว่าให้ไอ้ไคไปเอา ปรากฏว่าไม่ได้อยู่ต่างจังหวัดเว้ย อยู่จงกู ตอนแรกผมบอกว่าจะไปด้วยแต่ไคมันบอกเดี๋ยวไปเอาเองก็เลยปล่อยให้มันไปเอา สุดท้ายโทรมาเสียงสั่นบอกโดนกระทืบเละ ผมถึงได้ตามไป ดีแค่ไหนที่มันมีแรงโทรมาบอก”
 

เซฮุนเล่าหน้าเครียด ขนาดแค่พูดถึงเขายังโกรธจนแทบจะตามไปลากคอมันถ้าไม่ติดว่าติดต่อไม่ได้และไม่รู้ว่าซุนโฮอยู่ที่ไหน ต่อไปพวกเขาคงต้องไปที่บ้านพ่อแม่และบ้านเมียเพื่อบีบบังคับให้ซุนโฮเอาเงินมาคืน
 

“มันเอาเงินไปเท่าไหร่”
 

“สี่หมื่น”
 

ชานยอลกำเศษกระดาษในมือแน่นอย่างพยายามข่มกลั้นอารมณ์ เขาสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆเพื่อให้ตัวเองมีสติมากขึ้น เงินแค่สี่หมื่นยังถือว่าน้อยสำหรับเขา แต่ที่ยอมไม่ได้คือซุนโฮพยายามล้วงคองูเห่าด้วยการเอาจงอินไปกระทืบและตอนนี้คริสก็ไปตามตัวแล้ว
 

มันคงอยากจะลองดีน่าดู หรือไม่ก็มีแผนอะไรอยู่ในใจ เพราะถ้าปกติเมื่อใครสักคนขโมยเงินไปสิ่งที่ทุกคนจะทำคือหนีเงียบทั้งนั้น เพราะยังไงเซฮุนกับไคที่เป็นหัวหน้าสายก็ต้องรับผิดชอบในส่วนเงินที่หายไปหรือตามตัว แต่ที่ทำแบบนี้แสดงว่าอยากจะท้าทายอำนาจมืด
 

“เดี๋ยวจะไม่ได้ตายดี สัตว์...”
 

“เฮียโทรไปแล้วมันว่าไงมั่งอะ” เทาที่นั่งอยู่บนโซฟาเอ่ยถาม

“วอนโดนลูกปืนสิ กูโทรไปหัวเราะใส่บอกแน่จริงให้มาเอาเงินคืน เดี๋ยวถ้ากูจับได้ไม่ได้ตายดีแน่” เขาว่าเสียงเหี้ยม ชานยอลแทบจะทนไม่ไหวในระหว่างที่รอให้คริสออกไปจัดการลากตัวมันมาลงโทษ สาบานได้ว่าถ้าซุนโฮไม่กราบตีนเขา ไม่กราบตีนจงอิน มันจะไม่ได้มีชีวิตอยู่ต่อ
 

“แต่ผมว่ามันแปลกๆนะเว้ย เหมือนมันอยากให้เราไปหาเลย ผมว่าขับไปดูพี่คริสกันดีกว่า”
 

“เออ งั้นมึงไปกับไอ้เทา ลากตัวมันมา มีอะไรโทรหากู” ชานยอลโยนกุญแจรถกระบะให้เทาเพื่อที่ทั้งสองคนจะได้ไม่ต้องเสี่ยงอันตรายขับมอเตอร์ไซค์ออกไปหรือเผื่อมีเรื่องฉุกเฉินอะไรขึ้นมา
 

เขาปาเศษกระดาษในมือไปกระแทกกับจอทีวีตรงหน้าและมองดูมันกระเด้งกลับลงพื้น ถึงแม้ใจเขาจะร้อนรนแต่ชานยอลก็ยังพยายามห้ามใจไม่ให้เดินตามเกม เขารู้สึกได้ว่าซุนโฮต้องการล่อให้เขาออกไป ไม่อย่างนั้นมันคงไม่กล้ารับโทรศัพท์แถมยังหัวเราะเยาะเย้ยใส่ เพราะอย่างนั้นชานยอลถึงได้ส่งขาลุยอย่างคริสไปก่อน
 

ในใจก็นึกเป็นห่วงเพื่อนสนิทตัวสูงกับลูกน้องที่ไปด้วยกันแต่ตัวเขาคงยังทำอะไรไม่ได้และต้องรอดูสถานการณ์ต่อไปเรื่อยๆ... ตอนนี้ในใจชานยอลมีแต่ความคิดที่ว่า อย่าให้กูจับได้เสียงหัวเราะเยาะยังคงดังวนเวียนอยู่ในกกหู และเมื่อถึงเวลานั้นเขาจะจัดการส่งมันไปลงนรกทั้งเป็นเอง...
 

“งั้นผมไปก่อน เดี๋ยวมีอะไรผมโทรหา” เซฮุนหยิบเสื้อยีนส์ตัวเองขึ้นมาสวมพร้อมกับคว้ากุญแจรถมาถือไว้ ก่อนจะเดินนำหน้าเพื่อนสนิทอีกคนออกไปทันที ทิ้งให้นายหัวนั่งอยู่กับไฟที่เผาใจจนร้อนรุ่ม
 

 

เสียงปิดประตูกระจกกับเสียงพูดคุยที่เงียบลงเป็นเหมือนสัญญาณที่บอกให้แบคฮยอนปลีกตัวออกจากที่ซ่อน คนตัวเล็กเดินนิ่วหน้าออกมาจากซอกใต้บันไดก่อนจะตรงเข้าไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาข้างๆเฮียอย่างเงียบๆ เขาเห็นพี่ชานยอลเหลือบตามามองแว้บเดียวแล้วก็หันไปสนใจโทรศัพท์ต่อ ในมือหนายังคงขยำกระดาษจนยับและถอนหายใจหนักอยู่เป็นพักๆเหมือนคนกำลังพยายามข่มอารมณ์
 

แบคฮยอนไม่อยากให้เฮียออกไปไหนทั้งนั้น... เขาแค่รู้สึกไม่ดี ไม่ว่าจะเป็นคริสหรือชานยอลแบคฮยอนก็ไม่อยากให้ออกไปเจอซุนโฮ...
 

“เฮีย...” แขนเล็กๆกอดคล้องเข้ากับท่อนแขนแกร่งพลางออกแรงกอดกระชับเอาไว้แน่น ศีรษะทุยเอนซบลงกับต้นแขนหนาเหมือนเป็นการบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าแบคฮยอนยังนั่งอยู่ตรงนี้นะ... ถ้าจะทำอะไรก็ช่วยนึกถึงเขาสักนิด ช่วยนึกว่ายังมีคนที่เป็นห่วงและพร้อมจะเสียใจทุกเมื่อหากชานยอลเป็นอะไรไป
 

“ขึ้นไปอยู่ข้างบนไป”
 

“เฮียไม่กินข้าวหรอ” คนตัวเล็กยังพยายามทำตัวเหมือนอยู่ในสถานการณ์ปกติทั้งๆที่รู้ว่าพี่ชานยอลน่าจะรู้ว่าเขารู้เรื่องแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นแบคฮยอนก็ยังยืนยันว่าเขาอยากให้เฮียอยู่ที่นี่จนกว่าจะเช้า อยู่ด้วยกัน ไม่ออกไปไหนถึงแม้ใครจะมีเรื่องก็ตาม
 

“ยังไม่หิว”
 

“ไหนเฮียบอกว่าให้หนูไปทำกับข้าวไง”
 

“ตอนนี้กินไม่ลง” ชานยอลได้แต่ถอนหายใจออกมากับความลำบากใจที่เกิดขึ้นท่ามกลางความอึดอัด ในขณะที่ใจเขากำลังร้อนรนแบคฮยอนก็เหมือนหินหนักๆที่เคลื่อนมาทับเอาไว้อีกชั้นและมันจะยิ่งทำให้ชานยอลรู้สึกแย่ไปกันใหญ่
 

เรื่องนี้มันเป็นงานของเขา เป็นสิ่งที่ชานยอลต้องรับผิดชอบและดูแล ไม่เกี่ยวกับแบคฮยอนไม่ว่าเรื่องอะไร และแน่นอนว่าเขาจะไม่มีทางให้แบคฮยอนเข้ามายุ่งแน่ถึงเจ้าตัวจะไม่ชอบใจก็ตาม
 

“งั้นไปนอนกัน”
 

“ยังไม่ง่วง”
 

“เฮีย...เฮียอย่าออกไปนะ หนูรู้สึกไม่ดีเลยอ่ะ เงินแค่นั้นเฮียหาใหม่ก็ได้ ปล่อยเค้าไปเหอะ”
 

“ไม่ใช่เรื่องของมึงอีบี๋” ชานยอลเบือนหน้าหนีตาเศร้าๆเหมือนลูกหมาหลงทางที่เหลือบขึ้นมามองตาเขา ปัญหาที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่แค่เรื่องเงินเพียงอย่างเดียว แต่เกี่ยวข้องกับการปกครอง ศักดิ์และการกู้หน้า จะให้ชานยอลยอมได้ยังไงในเมื่อลูกน้องเขาถูกยำจนเละแถมถูกเยาะเย้ยใส่
 

ชานยอลจะอยู่เฉยได้ยังไง...
 

“เฮีย...”

 

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นในมือเรียกความสนใจจากชานยอลออกจากคนตัวเล็ก เพียงแค่เห็นว่าเป็นเบอร์ของลู่หานที่ออกไปกับคริสเมื่อ 45 นาทีก่อนเขาก็ไม่รอช้าที่จะกดรับสาย น้ำเสียงตื่นตกใจของอีกฝ่ายทำให้ชานยอลตื่นตัวไปด้วยจนเผลอสะบัดแขนคนข้างตัวออก
 

“มีไรวะ!
 

[พี่! พี่คริสถูกยิง! ไอ่เหี้ย ขับรถมาถึงแม่งยิงใส่กระจกแล้วขับมอไซค์หนีไปเลย ไม่ต้องมานะพี่! มันหนีไปแล้ว!]

“อยู่ที่ไหน! มึงอยู่ที่ไหน!

[กำลังจะไปโรงบาล! อยู่บนรถเนี่ย ดีที่มันยิงโดนแขน พี่ไม่ต้องมาแล้ว เดี๋ยวไปถึงโรงบาลแล้วผมโทรบอก]

“มันดักยิงมึงที่ไหน!

[ก็ตรงที่มันนัดนั่นแหละ เออ ผมขับรถอยู่ แค่นี้ก่อนนะพี่ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวจะถึงโรงบาลแล้ว พี่คริสไม่เป็นไรมาก]

“แม่งเอ้ย... มึงพาไอ้คริสไปโรงบาล เดี๋ยวไอ้ซุนโฮกูจัดการเอง”

[เห้ย! ก็ผมบอกว่า...!]

ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้พูดจบชานยอลก็รีบตัดสาย เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้ววิ่งขึ้นไปบนห้องเพื่อหยิบของสำคัญทันที ตอนนี้หัวใจที่สุมไปด้วยเชื้อเพลิงถูกสาดรดด้วยน้ำมันจนไฟลุกโชนไปหมด มือของสั่นเทาจนแทบจะควบคุมเอาไว้ไม่อยู่ ชานยอลก้าวเท้ายาวๆเดินขึ้นไปบนห้องนอนเพื่อหยิบเอาปืน .38 กับแม็กที่บรรจุกระสุนไว้เต็มไปทันที
 

สาบานได้ว่านี่เป็นความรู้สึกโกรธที่รุนแรงที่สุดในรอบปี เขาใส่แม็กลงในด้ามปืนแล้วเหน็บมันไว้ที่ขอบกางเกงด้านหลัง แต่ก่อนจะได้ปิดเซฟแรงกอดรัดจากท่อนแขนเล็กๆก็ทำให้ชานยอลตกใจจนสะดุ้ง
 

“อย่าไปนะเฮีย เค้าก็บอกอยู่ว่าไม่ให้ไป เฮียอย่าไปนะ” แบคฮยอนกอดเอวแฟนตัวสูงเอาไว้แน่น ใจเขาเองก็กลัวเหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชานยอล ทั้งๆที่ลู่หานก็โทรมาบอกอยู่ว่าคริสเพิ่งโดนยิงไปแล้วทำไมเฮียถึงยังดื้อรั้นที่จะออกไปข้างนอก และถึงตัวเองจะไม่ได้เป็นฝ่ายเจ็บแต่ถ้าไปทำเขาตายเฮียจะต้องเดือดร้อนแน่

“อีเหี้ยเดี๋ยวปืนลั่น! มึงรอกูอยู่ที่นี่ ปล่อย!” ชานยอลยังคงดื้อรั้นที่จะออกไปตาล่าตัวซุนโฮ เขาพยายามแกะแขนแบคฮยอนออกแต่คนตัวเล็กก็ยังเอาแต่กอดไว้แน่นจนชานยอลรู้สึกหงุดหงิด นี่มันไม่ใช่ธุระของแบคฮยอนเลยสักนิด และชานยอลก็ทนอยู่ที่นี่ไม่ได้แน่

“ไม่! หนูไม่ให้ไป!

“กูบอกให้ปล่อย!” ชานยอลกระชากท่อนแขนเล็กออกจากเอวเต็มแรงก่อนจะหันไปผลักคนตัวเล็กจนล้มลงกับพื้นแต่เขาไม่ได้ใส่ใจ ขายาวก้ามข้ามร่างแฟนตัวเล็กไปอย่างใจร้อน แต่ไม่ทันไรขาก็ถูกตะครุบเอาไว้เต็มแรง

แบคฮยอนกอดขาชานยอลเอาไว้แน่นแถมยังใช้ขาล็อคไว้และพูดไม่หยุด ยังไงแบคฮยอนก็ไม่ให้เฮียออกไปเด็ดขาดถึงจะถูกทำร้ายก็ตาม

“หนูไม่ให้ไป! เฮียรู้ว่าไปแล้วจะเจ็บเฮียจะออกไปทำไม หนูไม่ปล่อย!” ซบหน้าลงกับต้นขาแล้วกอดกระชับท่อนแขนให้แน่นขึ้นแม้ว่าจะถูกสะบัดหรือถูกตีที่แขนจนช้ำก็ตาม ยิ่งแบคฮยอนกอดขาเอาไว้แน่นเท่าไหร่ชานยอลก็ยิ่งโมโหมากขึ้นเท่านั้น แต่มันคงจะดีกว่าถ้าเฮียทุบเขาจนหายโมโหแล้วอยู่ในบ้านด้วยกัน

“ไม่ใช่เรื่องของมึง! กูจัดการเองได้ มึงไม่ต้องยุ่ง!” ชานยอลหอบหายใจหนักอย่างพยายามข่มกลั้นอารมณ์โกรธ เขาก้มลงไปแกะมือแบคฮยอนออกแล้วสะบัดขาเต็มแรงจนคนตัวเล็กหงายหลัง หัวเหวี่ยงไปกระแทกกับเสาเตียง

เมื่อร่างกายเป็นอิสระคนตัวสูงก็ไม่รอช้ารีบวิ่งออกจากห้อง ก้าวเท้ายาวๆลงบันไดเพื่อไปตามหาตัวคนที่ทำร้ายเพื่อนและลูกน้องเขาทันที ถ้าซุนโฮมันอยากจะเจอกับเขาชานยอลก็จะจัดให้ แล้วก็จะอนุเคราะห์ให้ลงนรกสมใจด้วย
 

ชานยอลวิ่งไปหยิบโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะยกหมอนรองก้นออกเพื่อหากุญแจรถ เขาก้มลงมองใต้โต๊ะกระจกและเดินไปรื้อหมอนกับแฟ้มบัญชีออกแต่แล้วก็ต้องหงุดหงิดเมื่อหามันไม่พบทั้งๆที่เขาวางเอาไว้บนสมุดบัญชี แล้วเมื่อกี้ก็ยังนั่งจับอยู่...
 

“อีบี๋!!!!” สมุดบัญชีกับหมอนถูกปาลงพื้นอย่างแรงตามอารมณ์ที่โหมกระหน่ำขึ้น ชานยอลหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปบนห้องอีกครั้งเมื่อคิดได้ว่ามีใครคนนึงไม่อยากให้เขาออกไปข้างนอก
 

เขาตรงไปยังห้องนอนแล้วกระชากประตูอย่างแรงแต่แล้วก็ต้องโมโหมากขึ้นไปอีกเมื่อพบว่าประตูถูกล็อค ตอนนี้เพื่อนเขาถูกยิงกำลังจะไปที่โรงพยาบาลและคนทำกำลังหนีไป ชานยอลไม่มีเวลามาเล่นซ่อนแอบหรือใจดีกับแบคฮยอน เขากำลังโมโหจนแทบจะสามารถพังทุกอย่างที่ขวางหน้าได้
 

“อีบี๋!! เปิดประตู!!! เอากุญแจรถกูมา!!!” ตะคอกเสียงดังด้วยความหัวเสียพร้อมกับกระหน่ำทุบประตูห้องจนดังปังๆๆๆ ชานยอลพยายามบิดลูกบิดและถีบประตูออกแต่คนในห้องก็ยังเงียบ

มันทำให้เขาโกรธมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า...

“กูบอกให้เปิดประตู!! มึงจะเอาออกมาให้กูดีๆไหมหรือจะให้กูงัดเข้าไป!!

ปังๆๆๆๆ!!’

  “กูพูดดีๆมึงรู้เรื่องไหม!!

ปัง!!’

ชานยอลเตะประตูไม้เต็มแรงแต่คนที่อยู่ข้างในก็ยังไม่คิดที่จะเปิดประตูออก แม้แต่กุญแจสำรองก็อยู่ในพวงกุญแจที่แบคฮยอนเก็บไปแถมประตูห้องเขายังเป็นไม้หนาที่ล็อคได้ทั้งลูกบิดและกลอน แบบนี้จะต้องใช้เวลาเท่าไหร่ถึงจะงัดประตูออก
 

“แบคฮยอน!!!!

ปังๆๆๆๆ!!!’

“ได้.. มึงไม่ออกใช่ไหม ถ้าไม่ออกมึงอยู่ในนั้นไปนะ อย่าออกมาให้กูเห็น มึงเจ็บแน่!” สุดท้ายชานยอลก็ต้องยอมแพ้ต่อบานประตูแต่การไม่มีรถไม่สามารถหยุดหัวใจที่ร้อนรุ่มของเขาได้

โทรศัพท์เครื่องหรูถูกควักออกมากดหมายเลขเพื่อโทรหาเด็กในสายทันที แค่รถคันเดียวชานยอลหาได้ง่ายๆถึงจะต้องรอหน่อยก็ตาม นิ้วเรียวยาวกดไล่ไปตามรายชื่อผู้ติดต่อที่คิดว่าน่าจะสะดวกที่สุด แต่ยังไม่ทันจะได้กดโทรออกสายเรียกเข้าที่ดังขึ้นก็ทำให้ชานยอลต้องละความสนใจจากการหารถแล้วกดรับโทรศัพท์แทน
 

เซฮุน

“ฮัลโหล”

[เฮีย... เจอตัวไอ้ซุนโฮแล้ว อยู่บ้านปะเนี่ยจะพาเข้าไปหาเดี๋ยวนี้เลย]

“ห้ะ? มึงเจอตัวมันที่ไหน ลากเข้ามาเลย”

[ผมให้เดา]

“มึงอย่ากวนตีน บอกมา”

[เจอมันหน้าซอย รอดักยิงเฮียอยู่เนี่ย...]


.
 

.
 

.

 

ผลั่ก!!!

เท้าใหญ่ๆเตะเสยเข้าที่ปลายคางเด็กหนุ่มที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเต็มแรง ชานยอลกระชากคอเสื้อคนทรยศให้ตั้งตัวขึ้นนั่งแล้วซัดหมัดเข้าที่หน้าท้อง ใบหน้าของคนที่เขาตามล่าชุ่มไปด้วยเลือดจากการถูกอัดถูกต่อยหลายต่อหลายครั้ง
 

ตอนนี้คริสยังนอนเจ็บตัวอยู่ที่โรงพยาบาล จับตัวคนยิงไม่ได้ จับได้แต่คนบงการซึ่งนั่นก็คือคนที่ชานยอลตามหา

“ผม...แค่ก..ขอโทษครับเฮีย...แค่กๆ” ซุนโฮสำลักเอาเลือดข้นๆออกมาหลังจากที่ถูกซัดไปหลายต่อหลายหมัด ร่างกายของเขาโซเซจะล้มหลายรอบแต่ก็ถูกดึงให้นั่งและรองรับแรงโทสะจากเสี่ยโต๊ะเงินกู้ที่ยังปล่อยหมัดใส่เขาไม่หยุด
 

ราวกับหูทั้งสองข้างมันอื้อเต็มที ซุนโฮไม่มีแรงแม้แต่จะหอบหายใจ แถมหมัดที่อัดเข้ามาที่ท้องก็ทำให้เขาจุกจนพูดไม่ออก...
 

“มึงยังกล้าพูดอีกหรอ!” ใช้เท้าเตะฟาดเข้าบ้องหูเต็มแรงจนร่างที่ชุ่มไปด้วยเลือดเอนล้มไปกับพื้นบ้าน เซฮุนที่เห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีเดินเข้าไปดึงตัวนายหัวเอาไว้ก่อนที่จะพลั้งมือฆ่าใครตายแทนที่จะเป็นการสั่งสอน

สภาพซุนโฮตอนนี้เละเทะจนแทบจะมองไม่ออกว่าเป็นคนแล้ว แต่ในขณะเดียวกันพอคิดว่าอีกฝ่ายพยายามจะฆ่าเจ้าของโต๊ะเงินมันก็อดคิดไม่ได้ว่าตายไปซะก็ดี...
 

ชานยอลคือคนที่ถูกล่า และถ้าไม่ฆ่าก่อนก็อาจจะถูกเขาฆ่าตาย...
 

“แค่กๆ”
 

“มึงยิงเพื่อนกู! ยำลูกน้องกู !!

“เฮียพอแล้ว เดี๋ยวมันตาย!” เซฮุนรั้งตัวคนใจร้อนเอาไว้ก่อนที่เท้าชานยอลจะเตะไปถึงอกคนทรยศ เซฮุนเริ่มกลัวจริงๆแล้วว่าซุนโฮจะตายเอา ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ได้เสียดายชีวิตคนชั่วอย่างมันแม้แต่นิด เซฮุนแค่กลัวว่าเฮียจะต้องเข้าคุกเข้าตารางไปเพราะกระทืบคนจนตาย
 

หลายต่อหลายครั้งที่ชานยอลจงใจเตะอัดเข้าท้องและลิ้นปี่อย่างแรง มันทำให้คนตายได้ง่ายๆโดยเฉพาะการเตะเข้าอก
 

“มึง ไอ้เทา พามันไปทิ้งข้างทาง เอามันไปให้ไกลให้พ้นหน้ากู แล้วมึงจำไว้ ถ้ามึงคิดจะทำอะไรอีกลูกเมียมึงไม่อยู่ดีแน่ แม้แต่แม่มึงก็จะตาย!” ชานยอลใช้เท้าถีบอกชายตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปล่อยให้ลูกน้องเข้ามาพยุงตัวหาบหิ้วเอาไปทิ้งที่ต่างจังหวัด

คราบเลือดข้นๆยังคงเลอะเหนียวอยู่เต็มพื้นแต่เจ้าของบ้านไม่ใส่ใจ คนตัวสูงเดินไปทิ้งตัวนั่งลงกับโซฟาเต็มแรงพลางเหลือบตามองนาฬิกาบนฝาผนัง ตอนนี้สี่ทุ่มเศษแล้ว  คริสยังอยู่ที่โรงพยาบาลกับลู่หานแต่คงจะได้ออกคืนนี้ ส่วนแม่บ้านเขาก็ยังไม่ยอมเปิดประตูห้องออกมาเลยตั้งแต่ที่หายหัวเข้าไป
 

“ลุก!” เทากับจงแดที่ถูกไหว้วานเดินไปพยุงปีกเหยื่ออารมณ์ของเฮียแล้วลากออกไปทางหน้าบ้านจนขึ้นคราบเลือดเป็นทางยาว คราวนี้เขากล้าพูดเลยว่าหนัก... เทาไม่เคยเห็นใครโดนเฮียซ้อมจนจะตายแบบนี้มาก่อน

“เฮ้อ... แม่งไม่น่าทำตัวเองเลย...” เซฮุนถอนหายใจยาวพร้อมกับเดินไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับนายหัว เขาเองก็อดสมเพชพนักงานที่เคยทำงานร่วมกันอย่างซุนโฮไม่ได้ เพราะแค่ความไม่ชอบใจและผิดใจกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเอง ถ้าหากเจ้าตัวเลือกจะพูด เรื่องก็คงไม่เกิด
 

“โถ่ไอ้สัตว์ มาถึงนั่งหงอยเป็นหมา กูไม่ยิงทิ้งก็บุญหัว!” ชานยอลยังหงุดหงิดไม่หาย เขาเหลือบตามองปืนกระบอกเดิมที่วางอยู่ตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจออกมา สาบานได้ว่าถ้าชานยอลได้ออกไปล่าหัวด้วยตัวเองซุนโฮได้ถูกยิงทิ้งแน่
 

“มันก็นะ สมควรโดนแล้ว คนเหี้ยไร เลี้ยงเสียข้าวสุกชิบหาย” เซฮุนบ่นงึมงัมในขณะที่ล้วงเอาบุหรี่กับไฟแช็กขึ้นมาจุดสูบ
 

เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าซุนโฮคิดยังไงถึงได้โกรธแค้นชานยอลที่เป็นคนแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แถมยังกล้าพูดออกมาว่าแค่จะยิงขู่ไม่ได้ตั้งใจจะยิงจริงๆ ทั้งๆที่คริสเจ็บจนเข้าโรงพยาบาลแถมยังเป็นโชคดีที่กระสุนโดนแขนด้วย ถ้าเกิดมันทะลุเข้าหัวขึ้นมาจะทำยังไง
 

จนถึงตอนนี้เซฮุนก็ยังคิดว่าซุนโฮสมควรตายจริงๆ ถ้าหากโลกนี้ไม่มีกฎหมายเขาคงฆ่ามันคนแรก...
 

“แม่ง มีแต่เรื่องทุกวัน” คนตัวสูงสบถพร้อมกับเอนตัวไปหยิบเอาปืนมาปลดแม็กและลูกกระสุนออก เมื่อวานแม่แบคฮยอนก็ทำเรื่อง วันนี้ลูกน้องยังมาทำเรื่องอีก มันจะมีสักวันไหมที่ชานยอลจะได้ใช้ชีวิตง่ายๆอยู่กับรถกับงานและเกมโดยที่ไม่ต้องเจอกับเรื่องวุ่นวาย
 

“แต่โชคดีเลยนะที่เฮียไม่ออกไป ดีที่ผมกับไอ้เทาไปเจอก่อน ไม่งั้นแย่เลยอะ แต่มันฉลาดนะ รู้ว่าเฮียจะส่งเฮียคริสไปก็ให้เพื่อนไปยิงล่อ แล้วตัวเองมาดักยิงอยู่หน้าซอย แม่งเลวจริงๆ” เซฮุนว่า
 

“รู้สิ มันรู้นิสัยกูนี่ แต่ถ้ามันฉลาดกว่าก็น่าจะรู้ว่าไม่น่าลองดี” ชานยอลยังนึกสมเพชอยู่ในใจเรื่องที่ซุนโฮไม่ชอบเขาเพราะคิดว่าชานยอลชอบข่มลูกน้อง ชอบด่า เจ้ากี้เจ้าการ ทั้งๆที่มันเป็นคุณสมบัติที่พึงมีของคนเป็นนายอยู่แล้ว
 

ถึงใครจะบอกว่าคริสเป็นเจ้านายที่ดีกว่า แต่พอเอาเข้าจริงๆคริสก็ไม่เด็ดขาดพอจะจัดการกับพวกเห็บไรถึงได้เป็นแค่ผู้ช่วยทั้งๆที่มีหุ้นในโต๊ะเงินกู้คนละห้าสิบเปอร์เซนต์เท่ากันกับเขา ชานยอลไม่ปฏิเสธว่าท่าทางเขาไม่น่าคบหาเท่าคริสแต่ชานยอลรักลูกน้องทุกคนแน่
 

“แล้วเฮียคริสจะกลับเมื่อไหร่อ่ะ”
 

“ไม่รู้ ไอ้ลู่บอกเดี๋ยวก็กลับ คงไม่ถึงเช้า”
 

“เออ งั้นผมรอไอ้เทาอยู่นี่ เดี๋ยวมาแล้วจะกลับ”
 

“แล้วแต่ มึงขึ้นไปบอกอีบี๋ดิ บอกให้มันเปิดประตูให้กูแล้วก็เอาปืนไปเก็บด้วย บอกมันว่าเดี๋ยวกูขึ้นไป” ชานยอลผลักปืนที่ถูกถอดกระสุนเรียบร้อยไปทางลูกน้องพร้อมกับพยักพเยิดหน้าขึ้นไปบนชั้นสองเป็นเชิงสั่งให้ไปทำตามคำสั่ง
 

ก่อนที่ตัวเองจะขึ้นไปข้างบนชานยอลอยากให้แบคฮยอนได้เตรียมใจก่อนเจอหน้าเขา แล้วก็จะได้มั่นใจด้วยว่าตัวเองจะได้เข้าห้องคืนนี้เพราะชานยอลไม่รู้ว่าแบคฮยอนจะรู้หรือยังว่าเรื่องมันจบแล้ว และชานยอลต้องการไปอาบน้ำนอน
 

“อ้าว ทำไมไม่ขึ้นไปเองอ่ะ เมียงอนดิ” เซฮุนรับปืนไปถือไว้แล้วหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อเห็นท่าทางถอนหายใจเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากของนายหัว ดูท่าทางเจ้านายเขาเหนื่อยใจพอดูกับแม่บ้านคนใหม่ที่รับเลี้ยงเอาไว้
 

“เออ เอาขึ้นไปเหอะ ”
 

“อะแหนะ”
 

“แหนะพ่อมึง บอกให้เอาปืนขึ้นไปเก็บ”
 

“แหม~ ครับๆ”
 

“ฝากบอกมันด้วยว่าเดี๋ยวจะขึ้นไปคิดบัญชี”
 

“กลับมายังไม่ทันหายเหนื่อยก็คึกเลยนะเฮีย~” เซฮุนเอ่ยแซวพลางหัวเราะคิกแล้วรีบลุกเดินไปขึ้นบันไดก่อนที่ตัวเองจะถูกนายหัวลากคอไปอัดอีกคนนึงโทษฐานปากไม่ดี
 

เสียงหัวเราะคิกคักของลูกน้องคนสนิทเริ่มดังออกไปห่างๆ ชานยอลที่ยังนั่งมองคราบเลือดอยู่บนโซฟาเอนหลังพิงกับพนักพิงด้วยความเหนื่อยล้า กำไลหินสองเส้นยังคงสวมใส่อยู่บนข้อมือเขา ชานยอลไม่อยากนึกว่ามันเป็นเครื่องรางแต่พอคิดดูว่าถ้าตอนนั้นตัวเองบุ่มบ่ามออกไปจากบ้านด้วยความใจร้อนคงจะโดนยิงตายเพราะรถที่ใช้กระจกกันกระสุนก็ให้เทาเอาไปขับกับเซฮุน
 

อีกอย่างตอนนั้นตัวเองก็ยังเผลอทุบแบคฮยอนไปหลายทีเพราะโกรธมากที่รู้ว่าคริสถูกยิงและเอาแต่คิดว่าตัวเองจะต้องออกไปจัดการให้ได้โดยที่ไม่สนใจว่าจะเป็นกับดักหรืออะไร
 

เฮ้อ... สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจออกมากับความโง่เง่าของตัวเอง ชานยอลจ้องมองกำไลหินด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขากำลังนึกถึงเจ้าของกำไลที่สวมใส่ข้อมือเส้นนี้ให้กับเขา
 

แต่จะว่าไปพอนึกแล้ว ชานยอลก็อดสงสัยไม่ได้ว่าถ้าเกิดเขาโทรเรียกให้ลูกน้องมารับออกไปแบคฮยอนจะทำยังไง เพราะเรื่องที่เทากับเซฮุนไปเจอซุนโฮที่หน้าซอยมันก็เป็นแค่โชคดีอยู่ดี หรือบางทีกำไลหินนี่อาจจะขลังแบบที่แบคฮยอนว่าก็ได้
 

“เฮีย อีบี๋มันงอนแล่ว มันบอกเฮียทำมันหัวปูดเลย” เซฮุนที่เพิ่งเดินกลับลงมาจากชั้นสองหัวเราะคิกคักด้วยความชอบใจกับความสัมพันธ์แปลกๆของนายจ้างกับแม่บ้านที่เขาไม่ค่อยเข้าใจนัก ไม่รู้ว่าตอนไปเที่ยวทะเลเรื่องของเฮียกับอีบี๋เป็นยังไงบ้าง แต่นึกยังไงก่อนหน้านั้นมันก็แปลกอยู่ดี
 

“เออ ปล่อยแม่ง เดี๋ยวขึ้นไปจัดการเอง มึงอยู่ข้างล่างก็เอาไม้มาถูเลือดด้วย” คนตัวสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะลุกขึ้นคว้าแฟ้มบัญชีเตรียมขึ้นไปจัดการเมียเด็กที่ตัวเองเผลอบันดาลโทสะใส่ซะจนหัวไปกระแทกกับขาเตียง แต่มันก็ช่วยไม่ได้ เพราะแบคฮยอนเองนั่นแหละที่เข้ามาห้าม ไม่งั้นก็คงไม่เจ็บตัว
 

“แหน๊~ เดี๋ยวนี้มีจัดกงจัดการ”
 

“อย่าลืม ถ้าไอ้เทามาแล้วจะกลับก็ขึ้นไปเรียกกู” ชานยอลเลือกที่จะไม่ต่อกรกับความคึกคะนองของลูกน้องวัยหนุ่ม
 

เขาเดินถือสมุดบัญชีเดินขึ้นบันไดกลับห้องไปทันทีเพื่อสะสางคดีความที่ยังค้างคาอยู่กับอีบี๋ ขายาวก้าวไปยืนอยู่หน้าห้องนอนก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก แม้จะได้ยินเสียงลูกบิดแต่แบคฮยอนก็ยังนอนหันหลังให้เขา กอดผ้าห่ม ไม่พูดไม่จาไม่หันมาทักทาย
 

สงสัยจะโดนแม่บ้านโกรธจริงๆแล้วแหะ...
 

“อีบี๋”
 

“...................”
 

“เรียกอ่ะได้ยินไหม...” ชานยอลปิดงับประตูแล้วเดินไปนั่งลงกับเตียงที่แบคฮยอนนอนหันหลังให้ เขาเห็นคนตัวเล็กเอาผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าไม่ยอมหันมามองกัน แต่มันเรื่องอะไรที่ชานยอลต้องมาง้อล่ะเนี่ย เขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย
 

“....................”
 

“งอนอีก”
 

“....................”
 

“เฮ้อ...” ชานยอลถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะใช้แขนพลิกตัวแบคฮยอนให้นอนหงายแล้วดึงผ้าห่มออก เขาเห็นตาเล็กๆของแม่บ้านแดงฉ่ำเหมือนคนเพิ่งร้องไห้ ไม่รู้ว่าแบคฮยอนเสียใจเรื่องอะไรกันแน่ เสียใจเรื่องที่เขาทำให้หัวโน หรือแค่ร้องไห้เพราะขวัญเสีย
 

“...............”
 

“เป็นไร”
 

“หนูโกรธเฮียแล่ว!!!” คนตัวเล็กตะคอกเสียงดัง ทั้งยังพยายามจะดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าแต่ก็ถูกมือหนาจับแขนทั้งสองข้างเอาไว้ พี่ชานยอลย้ายตัวขึ้นมาคลานคร่อมร่างเขาแถมยังทำสีหน้าเย็นชาใส่ทั้งๆที่ตัวเองทำเรื่องให้คนอื่นเขาเป็นห่วงจนเสียใจ ยังจะมีหน้ามาดุชาวบ้านเขาอีก
 

“พี่ขอโทษ...” ว่าแล้วก็ทิ้งตัวลงไปกอดรัดแม่บ้านตัวเล็กเอาไว้จนคนตัวเล็กดิ้นไปมาด้วยความรู้สึกอึดอัด ชานยอลแค่อยากจะกอดแบคฮยอนเอาไว้แน่นๆ
 

เขาแค่รู้สึกเหนื่อย...อยากขอบคุณและอยากขอโทษแต่ปากมันก็หนักเกินกว่าจะพูดทั้งหมด เพราะอย่างนั้นก็กอดเอาไว้เฉยๆดีกว่า เข้าใจง่ายดี...
 

“เฮียอ่ะ! หนูบอกว่าอย่าไปๆเฮียเคยฟังไหม หนูกลัวเฮียจะไปฆ่าเค้าตายเฮียก็ไม่ฟัง เป็นไงล่ะ เค้ามาดักยิงเลย เหมือนที่หนูสังหรณ์เป๊ะ” คนตัวเล็กบ่นอุบเมื่อได้โอกาสพูดหลังจากที่อีกฝ่ายเงียบไป แบคฮยอนไม่ได้โกรธสักนิดที่เฮียผลักเขาจนหัวโนแต่แบคฮยอนกลัวจริงๆว่าเฮียจะออกไปข้างนอก ไปถูกเขาฆ่าตายหรือไปฆ่าเขาตาย
 

กลัวจนนอนร้องไห้ จนมารู้ว่าเฮียไม่ได้ออกไปไหนก็ยังร้องอยู่อีก แบคฮยอนเป็นคนตาขาวจริงๆ...
 

“อือ...”
 

“เฮียไม่ต้องมาอือเลย!
 

“เหนื่อย...”
 

เพียงแค่นั้นทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ... ชานยอลถอนหายใจออกมาเบาๆกับความใจร้อนของตัวเองที่เผาทุกอย่างจนแทบหมดสิ้น เขาจำไม่ได้ว่าวันนี้ตัวเองถอนหายใจไปกี่ครั้ง รู้แค่ว่าหงุดหงิดมาก เครียด เหนื่อยใจ เมื่อวานก็ด้วย
 

ชานยอลเองก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่สามารถเข้มแข็งหรือทนแบกรับเรื่องหนักๆไว้ได้ตลอดเวลา พอได้อยู่กับคนที่ไว้ใจก็แค่อยากแสดงด้านที่อ่อนล้าให้ได้รู้
 

ชานยอลเหนื่อยจริงๆ... ตอนนี้แบคฮยอนเป็นแฟนเขาและไม่มีเหตุผลที่ต้องรักษามาดตัวเองให้เป็นคนเจ้านายจอมดุอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้ชานยอลเป็นแค่ชานยอล... เป็นแค่ตัวเขาที่มีทั้งความเข้มแข็งและความอ่อนแอในคนๆเดียวกัน ไม่ใช่เจ้านายหรือนายหัวที่ต้องทำตัวเองให้เป็นที่น่าเกรงขามตลอดเวลา
 

“อื้อ...” สองแขนเล็กๆยกขึ้นกอดเอวหนาเอาไว้แทนคำพูดที่อยากจะพูดออกไปแต่พูดไม่ได้ แบคฮยอนรู้ว่าเฮียเป็นคนถือหน้า ไม่ชอบให้ใครสั่งสอนเพราะอย่างนั้นในเวลาที่เหนื่อยแบคฮยอนก็ทำได้แค่ยืนอยู่ข้างๆคอยเป็นกำลังใจให้
 

ถึงใครจะบอกว่าพี่ชานยอลเป็นคนน่าเบื่อก็เถอะ ยังไงแบคฮยอนคนนี้ก็จะไม่มีทางเดินหนีไปไหน เขาชอบที่เฮียเป็นแบบนี้ ชอบทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นด้านที่แสดงต่อหน้าคนอื่น หรือด้านที่เป็นตัวของตัวเอง แบคฮยอนชอบมันทั้งหมด เหตุผลก็เพราะว่าเขารักพี่ชานยอลยังไงล่ะ...

 

 

 

 

#ฟิคแฮ่น








 

เฮือกกกกกก  หนีไปทำงานมาค่ะ แหะๆ เราจะทำตามสัญญา ขอเวลาอีกไม่นาน หงึกๆหงักๆตอนนี้มาอัพปกติแล้วนะคะ :D ขอบคุณที่อ่านค่ะ อย่าลืมคอมเม้นและแท็ก #ฟิคแฮ่น ด้วยนะคะ เอนจอยรีดดิ้ง :D
ปล. ตอนนี้ถูกแบนด้วยล่ะค่ะเนื่องจากคำหยาบเยอะไปหน่อย 55555 แต่แก้แทบไม่ต่างจากเดิมเลยค่ะ แก้แค่คำสบถ ขอบคุณค่ะ :D

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 887 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,651 ความคิดเห็น

  1. #15640 เจ้าไดโนเสาร์แบคฮยอน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 00:07
    นังตัวววว น้องห้ามก็ไม่ฟัง ถ้าออกไปแล้วโดนยิงขึ้นมา ชั้นจะหาผัวใหม่ให้น้องบี๋!!
    #15,640
    0
  2. #15511 Blu_parkchan1 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 13:56
    เกือยไปแล้วไหมละพี่ชานน้องช่วยไว้แท้ๆเลย
    #15,511
    0
  3. #15444 Vibrance (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 18:27
    โอ้ยยอกอีแป้นจะแตก อีเฮียนี่ก็เหลือเกิน มันโมโหจนทำน้องเจ็บเนี่ย พูดอะไรก็ไม่พูด ปากก็หนักเหมือนถ่วงหินไว้ ดีแต่ออกคำสั่งให้คนอื่นฟังๆๆฟ แต่ใครพูดใครเตือนล่ะไม่ฟัง มันใจร้อนอะไรนัก!
    #15,444
    0
  4. #15414 ppthx26 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 14:50
    ㅠ ㅠ น้อนนน
    #15,414
    0
  5. #15358 weiliin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:10
    น้องก็ความคิดเกินผู้ใหญ่มาก แงงง
    #15,358
    0
  6. #15220 thienthieng (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 14:45
    อยากให้น้องงอนนน
    #15,220
    0
  7. #15130 xxxlilly (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 08:09
    ยังดีที่คิดได้ว่าควรรู้สึกขอบคุณและพูดขอโทษ เห้อ อารมณ์ร้อนเกินจริงๆทำร้ายบี๋อีก
    #15,130
    0
  8. #15063 mayyamcc (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 13:49
    เกือบไปแล้วมั๊ยละเฮีย
    #15,063
    0
  9. #15018 xxxdeax (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 02:19
    เมียๆๆๆๆๆๆ เฮียนี่อ่อนเมียเก่งสุดๆ
    #15,018
    0
  10. #14932 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 16:50
    ไหนขึ้นมาจัดการละ มาอ้อนน้องนี้เอง
    #14,932
    0
  11. #14723 DemonVil (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 14:28
    โอ๊ยยย อยากดักตีเฮียเว้ยย ทำน้องเจ็บ
    #14,723
    0
  12. #14246 heykiki (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 22:56
    อันนี้คือเรียกว่าจะขึ้นมาจัดการใช่ปะ ปากบอกไม่ง้อ แต่อ้อนเชียว ทำน้องเจ็บตัวต้องโดนตี!
    #14,246
    0
  13. #14182 kiku_zz (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 03:50
    รู้สึกผิดบ้างป่ะเฮีย
    #14,182
    0
  14. #14146 tuntiiz (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 13:43
    วุ้ยยยยยยย
    #14,146
    0
  15. #14123 somruethai1307 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 17:02
    พี่โหดน่ากลัวโวยวายจะไปฆ่าคน ไม่อยากจะคิดเลยถ้าบี๋โดนลวงอีกเฮียจะโหดขนาดไหน
    #14,123
    0
  16. #14036 &CREEPIN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 16:03
    เกือบไปแล้ววว
    #14,036
    0
  17. #13953 Nakasub_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 11:29
    แหมมเฮียชานนน เป็นคนไม่ง้อใครแต่ง้อน้องบี๋คนเดียวช้ะป่ะคร่ะ
    #13,953
    0
  18. #13941 beamkaii_CB (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 15:39
    เกือบไปเเล้วมั้ยเฮีย!
    #13,941
    0
  19. #13913 stdssn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 00:21
    อยากทุบเฮียแทนน้องสักสิบที
    #13,913
    0
  20. #13890 BezT25 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 20:29
    เนี่ยเฮียเลือกบี๋คิดไม่ผิดหรอก จะมีใครที่ห่วงเฮียมากกว่าตัวเองแบบนี้อีกไหมล่ะ
    #13,890
    0
  21. #13847 Kimji_sag (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:09
    เฮียต้องขอบคุณอิบี๋นะ
    #13,847
    0
  22. #13626 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 21:39
    ยังดีแค่หัวโนกลัวหัวร้างข้างแตกอ่ะ
    #13,626
    0
  23. #13531 Yehet ~ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 01:55
    ดีนะที่เฮียไม่ออกไป บี๋ช่วยไว้
    #13,531
    0
  24. #13528 areenachesani (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 19:51
    โถ่วว ..บี๋น่างสารเอ่าะ
    #13,528
    0
  25. #13444 imfade (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 22:09
    เซ้นบี๋มันแรงงงงง
    #13,444
    0