[ฟิคเสื่อม] แฮ่น The series - Chanbaek

ตอนที่ 15 : Chapter : 15 เด็กหลงทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47,679
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 960 ครั้ง
    15 ธ.ค. 62


....

21 : 10

เวลาสามทุ่มกว่า ณ ข้างริมเขื่อนที่มีลมแรง รถออดี้คันสีดำสนิทถูกจอดไว้บนถนนที่ไร้ซึ่งผู้คนสัญจรไปมา ในวันที่ท้องฟ้าแทบจะมืดสนิทแบบนี้ แบคฮยอนรู้สึกเหมือนตัวเองถูกปล่อยให้ลอยกลางน้ำ หันซ้ายหันขวาก็พบแต่ความมืด แม้แต่ดาวบอกทางก็ไม่เปล่งแสงในยามค่ำคืน

แบคฮยอนไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเขา มันรวดเร็วกะทันหัน เหมือนติดอยู่ในห้วงเวลาที่ไม่เดินไปข้างหน้าแต่ก็ไม่ได้หยุดอยู่กับที่ เหมือนกับเวลาที่วิ่งตามหาใครสักคนด้วยความหวัง แต่พอได้พบหน้ากลายเป็นว่าเราไม่ได้พรากกันแต่เป็นอีกฝ่ายที่วิ่งหนี แบคฮยอนไม่เคยรู้สึกว่าความรู้สึกของเขาไร้ค่าขนาดนี้มาก่อน หรืออาจจะไม่เคยมีตัวตนด้วยซ้ำ...

“ง่วงหรือยัง” ในความเงียบ ชานยอลได้แต่นั่งลูบศีรษะคนตัวเล็กไปมาเบาๆ... เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรทำยังไงดีในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้

แบคฮยอนไม่พูดอะไรมาหลายชั่วโมงแล้ว และชานยอลไม่ใช่คนที่สดใสพอจะดึงคนตัวเล็กออกจากห้วงภวังค์ เขาได้แต่นั่งนิ่งๆอยู่ข้างๆและเงียบไปด้วยกันอย่างไร้จุดหมาย ริมเขื่อนที่มีลมแรงแบบนี้ถ้าเป็นไปได้ชานยอลก็อยากให้ลมเหล่านั้นหอบเอาความเศร้าของแบคฮยอนไปทิ้งที่สุดปลายทะเลให้หมด

“หึ”

ตอบออกมาเพียงแค่นั้นแล้วทุกอย่างก็กลับเข้าสู่ความเงียบดังเดิม... ชานยอลรู้สึกทุกข์ใจไม่น้อยที่ตัวเขาไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย ถ้าถามว่าเข้าใจไหมชานยอลก็ตอบได้เลยว่า ไม่เข้าใจแต่เขาคิดว่ามันแย่พอดูกับการที่เด็กคนหนึ่งต้องมาแบกรับเรื่องแย่ๆในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน

สำหรับชานยอล แบคฮยอนเป็นตัวแทนของความเยาว์วัยและไร้เดียงสา เด็กที่ถูกเลี้ยงมาแบบขาดๆเกินๆ หรือถ้าให้พูดภาษาบ้านๆก็คือเป็นเด็กพ่อแม่ไม่สั่งสอน แบคฮยอนเหมือนคนที่ไม่รู้ถูกผิดอะไรเลย ไม่เหมือนกับอี้ชิงที่ดูโตกว่ามาก มีมารยาทในการเข้าสังคมและรู้จักวางตัว ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่บ่งบอกถึงความเอาใจใส่ของพ่อแม่

แบคฮยอนเป็นเด็กที่ซื่อตรงต่อความต้องการ อยากได้อะไรก็แสดงออกว่าอยากได้สิ่งนั้นอย่างตรงไปตรงมาไร้ซึ่งอีโก้ ลึกๆแล้วเจ้าตัวคิดอะไรหรือรู้สึกอะไรอยู่ชานยอลคงไม่ไปล่วงรู้ แต่สำหรับเขาแบคฮยอนคือเด็กที่ ขาดแต่กลับไม่รู้วิธีการเรียกร้องความรักที่เหมาะสม

มาจนถึงตอนนี้ชานยอลก็ยังรู้สึกเกลียดพ่อแม่แบคฮยอนอยู่ที่เลี้ยงลูกออกมาได้ไม่ดี แต่ในขณะเดียวกันเขาเองก็ไม่ดีพอจะเป็นแบบอย่างให้แบคฮยอนหรือคอยสั่งสอนชี้นำอะไรให้ ชานยอลเป็นแฟนไม่ใช่พ่อแม่... เขาอาจให้ความรักความอบอุ่นได้แต่ไม่ใช่ในแบบที่พ่อแม่จะมอบให้ลูก...

“เฮีย ตอนเรียนอยู่ เฮียเรียนจบม.ไรอะ..”

เสียงเรียกจากคนตัวเล็กฉุดชานยอลให้หลุดออกจากห้วงความคิด เขาก้มหน้าลงไปมองเด็กน้อยที่นอนพิงหัวอยู่กับไหล่ก่อนจะถอนหายใจแล้วตอบออกมา

“ปวส.ช่างยนต์”

“บ้านเฮียรวยไหมอะ พ่อแม่ทำงานอะไร”

“ที่บ้านขายอุปกรณ์ก่อสร้าง พ่อเป็นผู้รับเหมา”

“หรอ แล้วแม่เค้ารักเฮียไหม” คนตัวเล็กยังคงถามต่อไปเรื่อยๆแม้ในใจจะไม่หวังอะไรจากคำตอบ ในหัวเขามีแต่ความไม่เข้าใจ สับสนและสงสัยเต็มไปหมด มันเป็นคำถามที่แต่ละคนมีคำตอบไม่เหมือนกัน และแบคฮยอนเป็นหนึ่งคนบนโลกที่ไม่รู้คำตอบเหล่านี้...

ไม่มีอะไรเลยสักอย่างที่เข้าใจ...

“อือ...”

“แล้วทำไมแม่เค้าไม่รักหนูอะ...”

ถามออกไปในใจก็ได้แต่นึกสงสัยกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเอง แบคฮยอนไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเป็นที่น่าอับอายของครอบครัว ทำไมพ่อถึงหนีไป แม่เองก็ด้วย ทำไมพูดเหมือนแบคฮยอนไม่ใช่ลูกเหมือนแต่ก่อน แม่ไม่เคยรักเขาเลยหรือเพิ่งจะมาเกลียดเอาทีหลังตอนที่มีปัญหากับพ่อ แล้วทำไมถึงต้องเป็นแบคฮยอนคนเดียวที่แบกรับความรู้สึกทั้งหมดจากเรื่องที่เกิดขึ้น

พ่อกับแม่เขาเป็นคนสร้างหนี้ หนีกันไป แยกไปคนละทาง แต่สุดท้ายแบคฮยอนกลายเป็นคนที่ถูกทิ้งและปล่อยให้ทุกข์ใจที่สุดทั้งๆที่ตัวเขาไม่ได้ทำอะไรเลย...

“เลิกนึกถึงแม่มึงเถอะ” ชานยอลไม่รู้จะพูดอะไรไปมากกว่าการบอกให้คนตัวเล็กเลิกคิด เลิกฟุ้งซ่าน เขาไม่สามารถแนะนำอะไรได้เพราะชานยอลไม่ใช่แบคฮยอน เขาไม่รู้ว่าคนตัวเล็กเกิดมาในสภาพครอบครัวแบบไหน ถ้าให้ดูจากภายนอกก็รู้แค่ว่าพ่อแม่ปล่อยปละละเลย เลี้ยงทิ้งขว้าง

ชานยอลไม่สามารถทดแทนความอบอุ่นในรูปแบบที่แบคฮยอนต้องการได้... ทุกอย่างมันผิดมาตั้งแต่แรกและชานยอลรู้ตัวดี

ตั้งแต่ที่แบคฮยอนเดินเข้ามาหาเขา คนตัวเล็กเข้ามาด้วยความรู้สึกที่ไร้เดียงสา เข้ามาเพราะต้องการความรักความเอาใจใส่ แต่อาจจะเพราะสภาพแวดล้อมที่มีแต่เด็กไวไฟ ทำให้แบคฮยอนเข้าใจไปเองว่าการมีเพศสัมพันธ์แลกความรู้สึกและสถานะได้

ชานยอลใช้ประโยชน์จากตรงนั้น เขารู้ว่าแบคฮยอนต้องการอะไร เขาใช้มันหลอกเด็กหลงทางแลกกับความสุขทางกาย แต่ทว่าตอนนี้กลับรู้สึกว่าตัวเองปล่อยมือไม่ได้แล้ว ไม่สามารถปล่อยมือจากแบคฮยอนได้ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม

“หนูชอบเฮียเพราะว่าเฮียเหมือนพ่อหนูเลย ตัวก็สูงเหมือน ดุเหมือนกัน นิสัยก็เหมือนกันด้วย”


“แต่กูไม่ใช่พ่อมึง...” ยิ่งฟังก็ยิ่งเจ็บปวดใจ ชานยอลรู้สึกว่าเขามันยิ่งกว่าคนเลวซะอีกที่ใช้ความรู้สึกของแบคฮยอนเป็นข้อต่อรองกับอะไรหลายอย่างๆ

ยิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นเหมือนตัวแทนความรู้สึกที่ขาดของลูกที่ไม่เคยมีอะไรก็ยิ่งเสียใจ ถ้าชานยอลรู้อะไรเร็วกว่านี้เขาคงจะดูแลแบคฮยอนให้ดี ถึงจะไม่ได้เกิดความรู้สึกในเชิงชู้สาวแต่อย่างน้อยก็คงจะเอ็นดูและแนะนำสิ่งที่ถูกให้ได้ แต่ลำพังตัวเขามันก็เลวไม่ต่างจากใคร จะเอาอะไรไปชี้นำ

แทนที่จะบอกให้แบคฮยอนรู้ถูกผิด แต่ตัวเองกลับใช้ความรู้สึกนั้นมาเป็นประโยชน์ให้ตัวเองจนเหมือนกับผลักให้แบคฮยอนหลงทางไปกันใหญ่ ชานยอลไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้อีก...

“อือ...”

“มึงมองหน้ากูอีบี๋...” ชานยอลดันตัวคนตัวเล็กแล้วจับคางมนให้หันมองหน้าเขา ชานยอลจะไม่ปล่อยให้ความรู้สึกของแบคฮยอนถลำลึกไปในทางที่ไม่ถูกอีก มันสมควรจะเป็นไปในทางที่ถูกต้อง

“มึงฟังไว้... กูไม่ใช่พ่อแม่มึง กูเป็นผู้ปกครองให้มึงไม่ได้ กูดูแลมึงได้แต่ไม่ใช่ในแบบที่พ่อแม่จะดูแลมึง หลังจากนี้มึงต้องโตเอง ดูแลตัวเอง ทำชีวิตตัวเองให้ดี พ่อแม่มึงจะเป็นยังไงก็ช่าง อยู่กับกูกูดูแลได้ แต่มึงอย่าเข้าใจว่ากูเป็นเหมือนพ่อหรือแม่มึง กูไม่ใช่คนดีอีบี๋... กูดูแลสั่งสอนมึงไม่ได้ มึงเป็นเด็กดี มึงดีกว่ากูมาก มึงอย่าให้คนอื่น ให้สังคมเหี้ยๆมาเปลี่ยนตัวมึง สังคมไม่ได้เลือกตัวมึง รอบตัวกูก็มีแต่คนเหี้ยๆ กูทำได้แค่ปกป้องมึง แต่กูชี้นำอะไรมึงไม่ได้ มึงต้องโตด้วยตัวเอง มึงต้องเป็นคนดี ดีกว่าพ่อกว่าแม่มึง ดีให้ได้กว่ากู แล้วชีวิตมึงจะเจอแต่คนดีๆ ถึงวันนี้ถ้ามึงจะทิ้งกูกูก็ดีใจที่อย่างน้อยกูได้ผลักดันชีวิตมึง...”

“เลิกคิดเรื่องคนอื่น ถ้าเค้าไม่รักก็ไม่ต้องไปสน มึงเป็นเด็กดีของกู แค่นี้ มึงทำให้ได้...”

“ฮึก...เฮีย...”

ชานยอลรั้งเด็กตัวเล็กตรงหน้าเข้ามากอดไว้แน่น อย่างน้อยตอนนี้แบคฮยอนแค่ต้องการที่พักใจหรือเสาหลักเอาไว้ยึดเกาะชานยอลก็เป็นให้ได้จนกว่าจะถึงวันที่คนตัวเล็กจะสามารถยืนได้ด้วยสองขาของตัวเอง เรื่องที่เกิดขึ้นมันใหญ่มากกว่าความสัมพันธ์แบบคนรัก... มันเกี่ยวข้องกับทั้งชีวิตของเด็กคนหนึ่ง สาบานได้ว่าชานยอลไม่เคยทุ่มเทให้ใครมากเท่านี้แม้แต่กับแฟนของเขาเอง

“ถ้าอยากจะร้องก็ร้องออกมา อยากพูดอะไรก็พูดแต่วันหน้าห้ามร้องอีก อยู่กับกูกูไม่ประคบประหงม ต้องโต ต้องเข้มแข็ง”

“ฮือ! ทำไม...ฮือ...ทำไมแม่เค้าไม่รักหนู ฮือ...หนูอยากอยู่กับแม่...ฮือ!” เหมือนกับเขื่อนที่กลั้นน้ำตาเอาไว้พังทลายลง

คนตัวเล็กได้แต่กอดพี่ชายตรงหน้าเอาไว้แน่น เขาซบหน้าลงกับไหล่ปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่างไม่อายใคร แบคฮยอนไม่เคยโกรธเกลียดพ่อแม่ของเขา ไม่เคยเลยสักนิดแต่ในใจมันอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกน้อยใจและคำถามที่ไม่มีคำตอบ

ทำไมต้องเป็นแบคฮยอนที่ถูกทิ้ง ทำไมไม่เป็นครอบครัวคนอื่นที่มีปัญหานี้ ทำไมไม่ใช่เขาที่เกิดมาในครอบครัวสุขสันต์ พ่อแม่ทำงานกลับบ้านพร้อมกันตอนเย็น ได้เรียนหนังสือ มีแม่ที่ใจดี ทำไมต้องเป็นแบคฮยอน ทำไมพ่อแม่ไม่เคยรักเขาเลย...

แบคฮยอนอยากอยู่กับแม่... แต่ไม่ใช่แม่ที่ไม่เคยรักเขา

“กูรู้... ตอนนี้มึงก็อยู่กับกูไง อย่างน้อยมึงก็อยู่กับกู...”

ชานยอลไม่รู้ว่าตัวเองสามารถทำอะไรได้มากกว่าการกอดคนตัวเล็กเอาไว้แล้วแสดงตัวตนว่ายังอยู่ตรงนี้ เขาไม่ใช่พวกชอบพูดพร่ำเพรื่อหรือชอบให้กำลังใจ ชานยอลพูดเป็นแต่ความจริงและสิ่งที่อยู่ในใจเขา เขาไม่สามารถโกหกแบคฮยอนว่าจะอยู่ด้วยตลอดไปได้ เพราะไม่รู้ว่าความสัมพันธ์จะจบลงเมื่อไหร่

ฉะนั้นสิ่งเดียวที่ชานยอลจะบอกกับคนตรงหน้าก็คือต้องโตขึ้น ยืนด้วยขาของตัวเอง ถึงวันนั้นชานยอลจะไม่สำคัญก็ไม่เป็นไร...

“ฮือ...หนู...ฮือ หนูอยากอยู่กับแม่...ฮือ...”

“............”

ได้แต่นั่งเงียบๆและส่งผ่านความรู้สึกผ่านอ้อมกอด ชานยอลแค่หวังว่าแบคฮยอนจะรับรู้มันได้ ถึงชานยอลจะไม่ได้พูดเยอะแต่ต่อไปนี้เขาจะแสดงออกให้มากว่ารัก ว่าเป็นของสำคัญเพื่อที่แบคฮยอนจะได้ไม่ไขว้เขวหรือรู้สึกสับสนและหาทางออกแบบผิดๆด้วยตัวเอง

สำหรับเขาแล้วโลกใบนี้มันก็เป็นแค่ภาพลวงตาที่พยายามจะเปลี่ยนความเป็นตัวเราให้หายไปทีละเล็กละน้อยจนสุดท้ายเราก็ลืมตัวตนไปในที่สุด...

ชานยอลหวังว่าแบคฮยอนจะไม่เป็นแบบนั้น และเขาก็เชื่อว่าแบคฮยอนจะไม่เป็นแบบนั้น...

“ถ้าแม่มึงไม่รัก อย่างน้อยกูรักก็อย่าทำให้กูผิดหวัง...”

.

.

.

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่แบคฮยอนนอนหลับไปทั้งที่ๆยังนั่งอยู่ ตอนนี้ชานยอลอยู่บนรถและกำลังขับมุ่งหน้ากลับยอเซ เสียงเพลงจากวิทยุยังคงดังเบาๆในความเงียบ มือหนาเอื้อมลูบศีรษะทุยของคนข้างตัวเบาๆก่อนที่จะหยิบบุหรี่หน้าคอนโซลรถขึ้นมาจุดสูบ

วันนี้ไม่ได้มีแค่ชานยอลที่เหนื่อย... แบคฮยอนก็เหนื่อยมากเหมือนกัน และไม่รู้ด้วยว่าจะต้องเหนื่อยไปอีกนานเท่าไหร่กว่าชีวิตจะมีความสุข

แบคฮยอนเป็นเด็กที่โตมาแบบแกนๆในความรู้สึกเขา ได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น หลังจากนี้ชานยอลคงได้แต่พยายามเติมให้ได้มากที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ ถึงจะทดแทนส่วนที่ขาดหายไปไม่ได้ทั้งหมดก็ตาม


-


“หนู... ตื่น ถึงแล้ว เข้าบ้านก่อน” ชานยอลหันไปเขย่าตัวคนตัวเล็กให้ตื่นขึ้นก่อนจะเปิดประตูเดินลงไปจากรถ

ลมเย็นๆจากทะเลในตอนกลางคืนทำให้เขารู้สึกดีมากในวันที่หนักอึ้ง เสียงปิดประตูรถเรียกชานยอลให้หันไปมองบี๋น้อยที่เดินคอตกไปเข้าบ้านด้วยสีหน้าเบื่อโลก เขายังคงหวังว่าแบคฮยอนจะสลดได้ไม่นานเหมือนทุกทีแล้วตอนเช้าก็จะกลับมาสดใสพูดมากเหมือนเดิม

ชานยอลหวังแบบนั้นจริงๆ

“กุญแจบ้านอะเฮีย”

“ไม่ได้ล็อค เข้าไปเลย”

ชานยอลเดินไปถอดรองเท้าทิ้งไว้ที่หน้าบันไดก่อนจะเดินขึ้นบ้านไป เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ โยนกุญแจรถไว้บนชั้นแล้วตรงไปทิ้งตัวนอนลงนอนกับเตียงทันที วันนี้เขานั่งเป็นไหล่ให้แบคฮยอนซบมาหลายชั่วโมงจนหลังปวดไปหมด คงถึงเวลาที่จะต้องพักซักที

“ปิดไฟด้วย จะอาบน้ำก็ไป เปิดไว้แค่ไฟห้องน้ำพอ”

“ไม่เอาอะ หนูอยากนอนด้วย” พอว่าแล้วคนตัวเล็กก็เดินไปดับไฟจนทั้งห้องมืดไปหมด แบคฮยอนได้ยินเสียงพี่ชานยอลรูดซิปถอดกางเกงยีนส์ออกพร้อมกับเสียงหัวเข็มขัดที่กระทบกับพื้น

เขาเดินขึ้นไปนอนลงบนเตียงข้างๆเฮียแต่ไม่ยอมหลับตา ยังคงลืมตาโพลงในความมืดก่อนที่ร่างกายจะถูกกอดเอาไว้แน่นจากคนตัวโต...ถ้าเป็นปกติแบคฮยอนคงจะเขินจนใจเต้น แต่ตอนนี้เขาสับสนไปหมด มันไม่ใช่รู้สึกเศร้าแต่ก็ไม่ได้มีความสุข...

ฝ่ามือบางค่อยๆลูบไล้ไปตามหน้าท้องที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม ก่อนจะเลื้อยต่ำลงไปในขอบกางเกงบ็อกเซอร์สัมผัสกับท้องน้อยรกขน ความอุ่นที่ฝ่ามือทำให้แบคฮยอนรู้สึกดี แต่ไม่ทันไรข้อมือเขาก็ถูกเจ้าของกล่องดวงใจจับเอาไว้แน่น

“มึงนี่... ช่วยละเรื่องแบบนี้สักวันเหอะ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด ชานยอลว่าแกรมดุก่อนจะรีบดึงมือแบคฮยอนออกก่อนที่มันจะเลื้อยลงต่ำไปมากกว่านี้ วันนี้เขาเหนื่อย ไม่มีอารมณ์มาทำหรอก

“แต่หนูอยากทำอะ”

“ไม่ วันนี้ไม่ทำ” เขายืนยันเสียงหนักแน่นแล้วรวบกอดคนตัวเล็กเอาไว้ด้วยสองแขน การมีเพศสัมพันธ์ไม่ใช่ความรัก แล้วมันก็ไม่สามารถแลกกับความรักได้ด้วย แบคฮยอนคงจะต้องเข้าใจอะไรใหม่แล้ว

“โถ่ ไม่ทำก็ได้”

“ไว้กลับบ้านมึงได้ทำสมใจแน่แต่ตอนนี้ไม่ใช่ อยากกอดก็กอด ไม่ใช่บอกว่ามีอารมณ์”

“งือ...” ไม่ว่าเปล่า แบคฮยอนพลิกตัวหันหน้าเข้าไปกอดเฮียไว้แน่นตามที่คนตัวสูงบอก เขาซุกหน้าลงกับอก ยกขาขึ้นก่ายแบบเต็มรูปแบบ ถ้าพี่ชานยอลบอกว่ากอดได้แบคฮยอนก็จะกอดเอาไว้แบบนี้แหละจนกว่าตัวเองจะรู้สึกดี

“นอนซะ เลิกคิด หลับ พรุ่งนี้จะได้ตื่นแล้วกลับบ้านกัน”

“อือ...”

“กลับไปบ้านเรา บ้านมึงแล้วก็บ้านกูด้วย..”



 

 

 




 

บนชายหาดที่มีผู้คนอยู่ประปราย ในช่วงสายแบคฮยอนกำลังนอนแผ่หราอยู่บนผืนทรายเหมือนปลาพะยูนโดยที่ไม่คิดจะลงน้ำ เขาได้แต่ลอยคอไปมาในฝั่งน้ำตื้นรอให้เฮียมาลงน้ำด้วยกันเผื่อจะเกาะคอออกไปกลางทะเลได้

วันนี้เขาไม่รู้สึกเศร้าอีกแล้ว แบคฮยอนหาวิธีได้แล้วล่ะ เขาจะตั้งใจทำงานเก็บเงินช่วยส่งให้แม่ ถึงจะไม่มากแต่ถ้าช่วยกันสักวันคงต้องปลดหนี้ได้แน่ แล้วแม่ก็จะได้กลับมาอยู่ที่โซลอีกครั้ง

ยังไงเขาก็ทิ้งแม่ไม่ได้ แบคฮยอนยังไม่ใจแข็งพอจะปล่อยมือตอนนี้ ถึงเฮียจะไม่ชอบ แต่เงินค่าดูแลบ้าน 3,000 นั้นเป็นของเขาซึ่งแบคฮยอนจะนำไปใช้อะไรก็ได้

“เฮ้อ...”

“อีบี๋! ขึ้นมาอาบน้ำเลย จะกลับแล้ว!

เสียงเรียกของเฮียทีดังอยู่ไกลๆทำเอาคนตัวเล็กถึงกับหน้าบึ้งเพราะเพิ่งจะลงมานอนแช่น้ำได้ไม่ถึงชั่วโมง ทั้งๆที่เฮียเป็นคนบอกเขาเองว่าให้ออกมาเล่นน้ำคลายเครียด แต่พอออกมาเล่นจริงๆแป๊บเดียวก็เรียกกลับซะแล้ว ชานยอลช่างเป็นคนที่เข้าใจยากซะจริงๆ

“รู้แล้ว!

“รู้แล้วก็ขึ้นมา! เก็บของด้วย!

ฮึ๊ย!

ได้แต่เก็บอาการกระฟัดกระเฟียดไว้ในใจ แล้วลุกขึ้นเดินอย่างเจี๋ยมเจี้ยมกลับขึ้นไปหาเฮียที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน ถ้าขืนแสดงท่าทางฟึดฟัดออกมาแบคฮยอนได้โดนหน้าแข้งแน่ ที่จริงเขาก็รู้หรอกว่าทำไมพี่ชานยอลถึงให้ออกมาเล่นน้ำตอนนี้...

เพราะว่าวันนี้ทุกคนจะกลับบ้านหมดแล้วก็เลยไม่มีใครออกมาเล่นน้ำสักคน ยกเว้นเพื่อนบ้านที่ไม่รู้จักกันเฮียถึงปล่อยให้เขามาเล่นน้ำได้...

“ไม่ต้องมาทำหน้างอ ไปอาบน้ำ เก็บกระเป๋าด้วย”

“หนูรู้แล่ว! เฮียก็สั่งอยู่นั่นแหละ!

“อะไร จะขึ้นไปอาบน้ำดีๆหรือจะไปด้วยน้ำตา”

“หนูก็ไปอยู่เนี่ย!” กระแทกเสียงใส่หนึ่งที แล้วเดินกระแทกเท้าขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็วก่อนที่จะโดนหนังยางดีดจนขาเขียว นับวันเฮียก็ยิ่งโหดยิ่งเจ้ากี้เจ้าการกับเขาเหมือนกับพ่อ เผลอๆโหดกว่าพ่ออีก

“ขึ้นเสียงอีก มึงอยากลองดีใช่ไหม” ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้ก้าวไปไหนพ้น ชานยอลก็รีบก้าวขายาวๆไปคว้าเอวแบคฮยอนเอาไว้แล้วจัดการฟาดมือลงกับก้นเด้งที่มีเพียงกางเกงบางๆเปียกน้ำกลั้นอยู่

เสียงเพลี๊ยะที่เกิดจากการฟาดดังติดกันถึงสองครั้ง ดูเหมือนวันนี้แบคฮยอนจะเอาแต่ใจกับเขาเหลือเกิน ไม่รู้ว่าเพราะได้ใจหรือหงุดหงิดกันแน่ แต่ชานยอลไม่ปล่อยให้ใครมาทำฟึดฟัดใส่เขาได้ง่ายๆหรอก

“โอ้ย!

“ขึ้นไปอาบน้ำ!

“เฮียก็ปล่อยหนูสิ (;_;)” สุดท้ายแบคฮยอนก็ต้องยอมทำเสียงอ่อย อ้อนให้คนตัวสูงปล่อยตัวเขาให้ไปอาบน้ำ แบคฮยอนก็แค่รู้สึกหงุดหงิดนิดๆเท่านั้น แต่เขาจะไม่ขึ้นเสียงใส่เฮียอีกแล้ว ไม่งั้นต่อไปโดนเข็มขัดหวดแน่

“พูดครั้งเดียวให้ฟังมั่ง! อาบน้ำแล้วก็เก็บของให้หมดด้วย อย่าลืมอะไรไว้”

“หนูไม่ทำ!

“อีนี่!





บนรถมอเตอร์ไซค์ดูคาติคันหรู ชานยอลจัดการสวมหมวกกันน็อคให้คนตัวเล็กที่ยังคงนั่งสะอึกสะอื้นอยู่ตรงที่นั่งคนขับ ตอนนี้พวกเขากำลังจะกลับบ้านกันแล้ว แต่แบคฮยอนยังไม่เลิกสะอึกสะอื้นเพราะโดนสายไฟหวดขาไปข้อหาขึ้นเสียงใส่แฟน

มันก็ช่วยไม่ได้ อยู่ๆแบคฮยอนก็ติสต์แตกทำเรื่องขัดใจเขาขึ้นมาเอง แถมยังดื้อจะนั่งข้างหน้าให้ได้ทั้งๆที่ปกติเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายแท้ๆ สงสัยคงจะยังเฮิร์ตกับเรื่องเมื่อคืน แต่ชานยอลจะไม่ถือสาหรอก เขาเองก็หวังว่าแบคฮยอนจะกลับมาเป็นปกติในเร็ววันนี้

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะตามใจ...

“เฮีย ขาหนูแดงเลยอะ ถ้าหนูเอาสายไฟตีเฮียมั่งเฮียจะเจ็บไหม”

“หุบปาก เอากระจกลงด้วย” ชานยอลไม่ยอมสนใจคำพูดที่ฟังดูเลื่อนลอยและไม่มีที่มาที่ไปของคนตรงหน้า เขาปิดกระจกหมวกกันน็อคลงแล้วสตาร์ทรถทันที

มอเตอร์ไซค์ดูคาติสีดำขับช้าๆออกจากที่จอดรถสู่ถนนติดหาดและขับไปเรื่อยๆตามออดี้และดูคาติสีดำด้านที่ขับนำอยู่ด้านหน้า ชานยอลยังรู้สึกเหมือนว่าตัวเองได้ยินเสียงแบคฮยอนพูดอยู่เพราะรถขับไม่เร็วนัก เขาจึงตัดสินใจเปิดกระจกหมวกขึ้นอีกครั้งเพื่อฟังสิ่งที่คนตัวเล็กพูดถึงจะไม่เข้าใจเท่าไหร่ก็ตาม

“หนูเสียใจอะ หนูรักแม่นะ หนูรักพ่อด้วย หนูยังบอกพ่ออยู่เลยว่าหนูอยากได้โทรศัพท์ใหม่เป็นของขวัญวันเกิด พ่อก็บอกว่าเดี๋ยวซื้อให้ แล้วทำไมอยู่ๆพ่อก็หนีไปอะ หนูไม่เข้าใจเลย เมื่อวานแม่บอกว่าพ่ออายเพราะว่ามีหนู แต่พ่อไม่เห็นเคยบอกเลย พ่อบอกว่าพ่อจะตั้งใจทำงานจะได้มีบ้านอยู่กัน พ่อบอกว่าพ่อมีเงินเก็บไว้ให้หนูด้วย แต่ทำไมอยู่ๆก็เป็นหนี้แล้วพ่อกับแม่ก็หนีไปอะ หนูไม่เข้าใจจริงๆนะ”

ชานยอลไม่รู้ว่าแบคฮยอนรู้หรือเปล่าว่าเขากำลังฟังอยู่ บางทีแบคฮยอนอาจจะแค่อยากพูดถึงแม้จะรู้ว่าไม่มีคนฟัง...

“เมื่อวานแม่เค้ามารับหนู อยู่ๆก็พาขึ้นรถไปเลย หนูกลัวอะหนูก็เลยร้องไห้ หนูบอกว่าจะไปหาเฮียก่อนแต่แม่ไม่ให้ลงแล้วก็พาหนูขับรถไปเลย แล้วแม่เค้าก็ยึดโทรศัพท์หนูไปด้วย หนูจะโทรหาเฮียเค้าก็ไม่ให้หนูโทร แม่บอกว่าจะพาไปอยู่ที่บ้านใหม่แต่หนูไม่อยากไป หนูอยากอยู่โซล หนูคิดถึงพ่อด้วย หนูอยากเจอพ่อ หนูไม่อยากไปกับแม่ แต่หนูจะเอาเงินให้แม่นะ ถ้าแม่มีเงินใช้หนี้แม่จะได้กลับมาอยู่โซลอะ”

“อีบี๋...”

“ห้ะ? อะไรนะ? เฮียเรียกหนูป่ะ?”

“เออ เรียกมึงนั่นแหละ”

“เอ้า ฟังอยู่อ่อ หนูนึกว่าเฮียจะไม่ได้ยินซะอีก”

“มึงเสียใจจนบ้าไปแล้วหรอ”

“หึ เปล่านะ หนูอยากพูดอะแต่หนูไม่รู้จะพูดให้ใครฟัง หนูเป็นคนแบบนี้แหละ ต้องบ่นก่อนถึงจะมีแรง ถ้าเฮียขับรถเร็วๆลมมันก็พัดคำพูดหนูไปไง หนูไม่อยากเอาปัญหาตัวเองไปเล่าให้คนอื่นเครียดนะ แต่หนูอึดอัด หนูไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมันเป็นแบบนี้อะ”

พูดอย่างตรงไปตรงมาตามความคิด ถึงแม้จะถูกหาว่าเสียใจจนบ้าก็ตาม แบคฮยอนรู้สึกช็อตมากๆ เขารู้สึกเหมือนตัวเองยังติดอยู่ในห้วงเวลาที่ไม่เดินไปไหน อยู่ๆแม่ก็เป็นหนี้ หนีไปแล้วก็มาแยกทางกับพ่อ ส่วนเขาก็ถูกทิ้งเอาไว้ พ่อที่แบคฮยอนมั่นใจว่ารักเขาก็หนีไปโดยที่ไม่คิดถึงใจกัน

แบคฮยอนงงไปหมด... แม่พูดเหมือนพ่อไม่ชอบที่เขาเกิดมาเป็นแบบนี้ ทั้งๆพ่อบอกว่าพ่อรักแบคฮยอน ถึงจะเป็นคนที่ดุแต่ก็ไม่เคยแสดงให้เห็นว่าไม่ชอบ พ่อที่น่าจะมีความรับผิดชอบมากที่สุดทำไมถึงหนีไปง่ายๆ แบคฮยอนไม่เข้าใจเลย

“ผู้ใหญ่ก็เป็นแบบนี้แหละ เดี๋ยวโตไปก็รู้เอง”

เหมือนเกิดอาการเดจาวูขึ้นในหัวสมอง คำว่าเดี๋ยวโตไปก็รู้คือคำตอบของแม่เขาตอนที่แบคฮยอนถามว่าทำไมมันเกิดเรื่องแบบนี้ แบคฮยอนต้องรออีกกี่ปีถึงจะรู้ว่าพวกผู้ใหญ่คิดยังไง

“แล้วทำไมคนอื่นเค้ายังไม่เห็นทิ้งลูกเลยอะ”

“แม่มึงเหี้ยไง เอาแบบไม่อ้อมค้อม” ชานยอลไม่รู้จะอธิบายให้แบคฮยอนเข้าใจยังไงถึงความเป็นผู้ใหญ่ เมื่อโตไปเราทุกคนย่อมมีเหตุผลเป็นของตัวเอง แต่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าใครจะมีจิตสำนึก มีความเห็นแก่ตัวมากน้อยแค่ไหน

อย่างแม่แบคฮยอนคือตัวอย่างของคนที่เห็นแก่ตัวมาก และพ่อก็คือตัวอย่างของคนที่หนีปัญหาและไม่มีความอดทน...

“เอ้า เฮียว่าแม่หนูอีกและ เมื่อวานเฮียตบแม่หนูก็ยังไม่ได้คิดบัญชีเลยนะ”

“สมควรโดน ถ้าไม่เห็นเป็นแม่มึงกูจะตบให้ปากแตกด้วย”

“นั่นแม่หนูนะเฮีย!

“ก็ไม่ใช่แม่กู”

สุดท้ายแบคฮยอนก็ต้องยอมแพ้ให้กับความโหดเหี้ยมใจเด็ดของเฮีย เขาเองก็รู้หรอกว่าพี่ชานยอลเป็นพวกถือศักดิ์ศรี ไม่ยอมใคร ยิ่งตอนโมโหก็ยิ่งคุมได้ยากเข้าไปใหญ่ แต่ไม่เว้นแม้กระทั่งคนแก่นี่มันจะเถื่อนเกินไปแล้ว

“แต่นั่นผู้หญิงนะเฮีย คนแก่ด้วย เฮียนี่เถื่อนจริงๆเลย”

“ก็ถ้าไม่มายุ่งกับของๆกูจะโดนตบไหมล่ะ  ถามหน่อยว่าถ้าแม่มึงอยู่เฉยๆจะโดนตีนกูไหม”

“แล้วถ้าสมมติแม่เอาหนูไปขายซ่องแล้วอะ แบบถึงตบไปก็แก้ไขอะไรไม่ได้เฮียจะทำไง”

“ปืนมีอยู่ในรถ กูไม่ตบให้เสียมือหรอก”

แบคฮยอนถึงกับอ้าปากทำตาโต เมื่อได้ยินว่าเฮียจะเอาปืนยิงแม่เขา ถ้าเกิดแม่พาแบคฮยอนไปขายซ่อง แน่นอนว่าแบคฮยอนเชื่อว่าเฮียจะทำจริงแน่ เพราะอีหมวยมาเล่าให้ฟังว่าก่อนขับรถออกไปเฮียพูดว่าจะตบแม่เขา พูดเหมือนไม่จริงจัง เหมือนแค่พูดด้วยอารมณ์โกรธ แต่พอไปถึงก็ตบจริงๆอย่างที่พูดเอาไว้แถมแรงซะด้วย..

พี่ชานยอลเป็นคนที่น่ากลัวจริงๆ

“เฮียอะ น่ากลัวว่ะ อย่าทำแม่หนูดิ”

“ไม่อยากให้ทำก็อย่าหายไปไหน เมื่อวานกูปราณีมากแล้ว อย่าให้มีครั้งที่สอง จะหงอกจะแก่ถ้าพูดไม่ฟังก็ไม่เอาไว้”

“เฮียพูดซะหนูไม่กล้าแรดเลยอะ...”

“หึๆ มึงก็ระวังไว้ด้วยอีบี๋...”

“เฮียบ้า”

“หึ....” ชานยอลนึกอยากจะขำเมื่อคนตัวเล็กทำท่าเหมือนจะเชื่อคำพูดของเขา ความจริงแล้วชานยอลไม่ใช่พวกหึงโหดฆาตกรรมอำมหิตอะไรแบบนั้นหรอก

เขาไม่ชอบให้ใครมามีอิทธิพลกับความรู้สึกตัวเองมากจนเกินไป ถ้าหึงก็คือหึง หวง บอก ตักเตือน แต่เมื่อไหร่ที่รู้สึกว่ามากเกินไปชานยอลก็จะตัดหางโดยไม่คิดรั้งไว้ เขามันไม่ใช่พวกง้อคนซะด้วย ถ้าบอกว่าหึง ห้ามทำแล้วอีกฝ่ายยังดึงดันจะทำชานยอลก็แค่ตัดขาด ไม่มีเหตุที่เขาต้องเอาความรู้สึกตัวเองไปผูกกับคนที่ดีแต่ทำให้ทุกข์ใจ

“แต่ถึงเฮียจะบ้าหนูก็รักเฮียนะ หนูรักเฮียมากกว่าใครเลย”

“ดี”

“งั้นถึงบ้านหนูสระผมให้เฮียดีกว่า หนูรักเฮียหนูเลยสระผมให้นะเนี่ย”

“เกี่ยวไรกัน”

“ก็เป็นแฟนกันต้องเติมส่วนที่ขาดหาย หนูซื้อแชมพูมะหาดมาด้วย หนูจะเติมเส้นผมให้เฮียเอง”

“อีบี๋...มึงอยากพุ่งลงหน้าผาใช่ไหม”





 

 

 

#ฟิคแฮ่น

 

 

 

 

 

 

 

 

*ปรบมือให้เฮีย 10 ครั้ง*

1212312121 เฮ้ มาแล้วนะคะ แหะๆ ทันเวลาพอดี เจอคำผิดบอกได้นะคะ อาจจะเผื่อหลงรอดไป ;-; ขอบคุณที่อ่านค่ะ! เอนจอยรีดดิ้ง :D

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 960 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,650 ความคิดเห็น

  1. #15639 เจ้าไดโนเสาร์แบคฮยอน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 19:37
    กลับมาเป็นบี๋ไวๆ หายเศร้าเร็วๆนะ 🍼
    #15,639
    0
  2. #15573 Hataikarn00 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 00:21
    555555เอ็นดูน้องบี๋
    #15,573
    0
  3. #15553 BEPBEP (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 21:24
    เป็นน่ารักมาก ซื้อเเชมพูมาด้วย เอ็นดูตอนโดนสายไฟฟาดมาก 55555
    #15,553
    0
  4. #15510 Blu_parkchan1 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 13:43
    ขำน้องบี๋เถียงทุกคำ55
    #15,510
    0
  5. #15443 Vibrance (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 18:14
    ฮืออออต่อไปนี้ก็ใช้ชีวิตให้มีความสุขซักทีนะแบคฮยอน รักเฮียมากๆนะ
    #15,443
    0
  6. #15356 weiliin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:04
    แงงง พี่ชานยอลคือที่สุด ถึงตอนแรกจะคิดเอาเปรียบน้องก็เถอะ แต่ตอนนี้ก็รักน้องเข้าแล้วอะเนอะ
    #15,356
    0
  7. #15322 tongaty24 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 16:52
    โอ๊ยยย บี๋ลูกกก 555555
    #15,322
    0
  8. #15268 เอ็มเจ ทิงเกอร์เบล (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 16:52
    บี๋ลูกกกก โอ๊ยยยย ขำมากก
    #15,268
    0
  9. #15240 siriya18072545ff (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 17:49

    ขำไหล่สั่น55555555 บี่เอ้ยยย

    #15,240
    0
  10. #15129 xxxlilly (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 07:48
    บี๋หวังดีที่สุดแล้วเนี่ยวอแวผมเฮียไม่เลิกเลย55555
    #15,129
    0
  11. #15062 mayyamcc (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 13:17
    5555555อีบี๋!!!!!
    #15,062
    0
  12. #15037 Oratai Teevaree (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 11:53
    เติมเต็มเส้นผม55555554
    #15,037
    0
  13. #15017 xxxdeax (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 02:11
    ขำความปากนังบี๋ 555555555555555
    #15,017
    0
  14. #14931 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 15:40
    น้องน่ารักกกกกก
    #14,931
    0
  15. #14914 lakkylakkysmith (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 13:25
    ชอบความเป็นอีบี๋จัง...
    #14,914
    0
  16. #14849 Pnt_nt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 01:37
    ยาสระผมมะหาด555555555
    #14,849
    0
  17. #14301 NatchaPanamke (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:46
    อ่านหลายรอบก็ไม่เคยเบื่อออ
    #14,301
    0
  18. #14245 heykiki (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 22:39
    เฮียโคตรดุ แต่ก็รักน้องมากอยู่ดี 55555555555
    #14,245
    0
  19. #14189 NatchaPanamke (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 22:50
    ตอนนี้เฮียเเอบบอกรักบี๋น้อยเเถมยังเรียกน้องบี๋ว่าหนูอีกฮืออ อยากได้เฮีย555
    #14,189
    0
  20. #14170 superkimjun22 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 14:12
    บี๋ซื้อแชมพูมะหาดมาให้เฮียด้วย 55555 ยิ้มออกเลยเรา
    #14,170
    0
  21. #14122 somruethai1307 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 16:45
    เฮียโหดมากชอบ
    #14,122
    0
  22. #14090 NatchaPanamke (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 15:00
    เฮียเรียกหนูด้วย กร๊าวใจ
    #14,090
    0
  23. #14057 jeenpud94 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 17:24
    สนุกมากเลยคร้าาาาา555
    #14,057
    0
  24. #13979 IMeMoRyU (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 10:58
    อย่าล้อเฮีย😂😂😂
    #13,979
    0
  25. #13940 beamkaii_CB (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 15:00
    โอ้ยตอนสุดท้ายนี่มันอะไร5555555
    #13,940
    0