Music Box [Krislay]

ตอนที่ 2 : จะได้ไม่ลืมกัน - เบิร์ดธงชัย [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 947
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    31 ธ.ค. 59








11 นาฬิกาแล้ว... คริสยกสมุดบันทึกที่เขาเคยเขียนทั้งหมดมาวางกองไว้ตรงหน้า สมุดบันทึกห้าเล่มแรกที่เปิดมามีตารางกิจวัตประจำวันของเขาตั้งแต่อาบน้ำแปลงฟันและทำทุกอย่างจนกระทั่งออกไปรับแฟนแล้วกลับบ้าน แต่ไม่มีบันทึกหน้าไหนที่บอกว่ากลับบ้านพร้อมจางอี้ชิง พอกลับมาถึงบ้านเขามักหลับและตอนเช้าอี้ชิงก็ไปทำงานเหมือนเดิม...

 

บันทึกที่จดกิจกรรมสั้นๆใช้เวลาอ่านแค่ไม่นานก็หมดหน้า อ่านข้ามบ้าง เปิดผ่านบ้างแต่ก็ไม่มีหน้าไหนที่บอกว่าคริสได้เจอกับแฟนของเขา....

 

คนตัวสูงหันไปมองกรอบรูปบนหัวเตียงที่มีแค่รูปเขาเดี่ยวๆตั้งอยู่ก่อนจะลุกเดินไปเปิดลิ้นชักเก็บของที่อยู่ใกล้ๆเพื่อรื้อหาของบางอย่าง คริสหยิบเอาของนู่นนี่ออกมาวางกองไว้ที่พื้นจนลิ้นชักว่างเปล่าแต่ก็ไม่เจอสิ่งที่เขาตามหา ไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ก็หาไม่เจอสักที
 

คริสไม่ลืม... ไม่ลืมใบหน้าของจางอี้ชิง...
 

ความสงสัยเริ่มก่อตัวภายในจิตสำนึก เขาจำได้ว่าต้องเขียนสมุดบนทึกวันละหน้า ถึงจะจำไม่ได้ว่าเขียนอะไรบ้างและจำวันที่ไม่ได้แต่ก็จำได้ว่าตัวเองเขียนไปเยอะมาก คริสลุกกลับไปนั่งที่โซฟาอีกครั้งแล้วหยิบเอาสมุดบันทึกเล่มแรกมาเปิด
 

หน้าแรกถูกเขียนเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2013 เขารีบคว้าเอาปฏิทินตั้งโต๊ะมาเปิดดูวันที่ย้อนหลังตั้งแต่วันที่ 12 มิถุนายน บนปฏิทินทุกหน้ามีเครื่องหมายถูกที่เป็นสัญลักษณ์ว่าเขียนบันทึกแล้วถูกเขียนติ๊กเต็มไปหมด แม้แต่เดือนพฤษภาคมหรือเดือนเมษาก็มีสิ่งที่บอกว่าเขาได้เขียนบันทึกไปก่อนหน้านั้น
 

คริสมองดูสมุดตรงหน้าด้วยความรู้สึกมึนงง ถึงจะจำไม่ได้แต่คริสก็จดทุกอย่างเอาไว้กันลืมทั้งบนปฏิทินและสมุดโน๊ต... สมุดโน๊ตของเขาหายไป... ไม่รู้ว่ากี่เล่มแต่มันหายไปเพราะในลิ้นชักมีแค่ห้าเล่ม ทุกเล่มไม่มีสิ่งที่เขียนว่าคริสได้เจอกับจางอี้ชิง
 

ความรู้สึกปวดหัวตื้อที่หัวๆทำให้คริสต้องกมือขึ้นกุมหน้าผากแต่แค่แป้บเดียวมันก็หายไป เขาตัดสินใจหยิบสมุดบันทึกทั้งหมดนำมันไปใส่ถุงพลาสติกแล้วจะไปอาบน้ำเพื่อออกไปข้างนอกอีกครั้ง... ไปหาอี้ชิงที่ทำงาน...

 
 

 

 

*

*

*

 

 


 

เดินออกจากตึกมาที่ร้านสะดวกซื้อเหมือนทุกที คริสยืนลังเลอยู่หน้าประตูแต่ก็ตัดสินใจเปิดเข้าไปในที่สุด วินาทีแรกที่เดินเข้าไปสัมผัสกับแอร์เย็นทุกสายตาของพนักงานมองมาที่เขา เหมือนกับสมองช๊อคไปชั่วครู่เพราะคริสจำไม่ได้ว่าเขามาทำอะไรที่นี่เลยหยิบเอาสมุดจดขึ้นมาอ่านดูอีกครั้ง
 

เอาสมุดบันทึกให้พนักงาน ถามหาอี้ชิง
 

เมื่อรู้จุดประสงค์ของตัวเองคนตัวสูงก็ตรงดิ่งไปที่เคาเตอร์ แต่เขาไม่เห็นว่าแฟนเขาอยู่ที่นี่เลยออกปากถามพนักงานที่ประจำอยู่ช่องแรก
 

“วันนี้อี้ชิงมาทำงานหรือเปล่าครับ...”


 

“เขา....”

 

“ไม่ได้กลับบ้าน....”

 

คริสยืนอ้ำอึ้งในขณะที่พนักงานบางคนที่ว่างงานก็ทำอะไรไม่ถูก แรงจับที่บ่าเรียกให้เขาต้องหันไปมองและพบกับหญิงสาวที่ไม่คุ้นหน้าตาคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง

“เมื่อวานไม่เจอกันหรอ” ฮายองเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกหดหู่ใจ เธอเห็นแฟนของอดีตเพื่อนร่วมงานเปิดถุงพลาสติกออกแล้วหยิบเอาสมุดโน๊ตหลายเล่มส่งให้กับเธอ
 

“ผมไม่เจอเขา... ไม่ได้เขียนไว้ว่าเจอกัน”
 

คำพูดซื่อๆของชายหนุ่มทำเอาผู้จัดการสาวจุกแน่นเหมือนกับมีก้อนน้ำตามาจุกอยู่ที่ลำคอ เพียงแค่เธอเปิดสมุดนั้นอ่านผ่านๆก็เข้าใจได้ว่าเป็นสมุดบันทึกที่เจ้าตัวใช้แทนความจำที่สูญเสียไป ทุกหน้าเขียนเหตุการณ์ประจำวันตามช่วงเวลาและสิ่งที่ทำ แน่นอนว่ามีการเขียนตอนก่อนจะมารับแฟนต่อก็ไม่มีบันทึกว่าได้เจอกัน...
 

“สมุดผมหายไปด้วย มันมีเยอะกว่านี้” คริสพยายามอธิบายปัญหาของเขา เรื่องราวมันชักจะเลือนลางเต็มทีถึงจะพยายามท่องมาตลอดทางว่าต้องถามอะไรและมีข้อสงสัยอะไร คริสกลัวว่าเขาจะลืมเรื่องตามหาจางอี้ชิง...
 

“รู้ได้ไงว่ามันหายไป จดไว้แค่นี้หรือเปล่า” ฮายองไม่แปลกใจเท่าไหร่กับคำถามของชายหนุ่ม เธอปิดสมุดที่ถืออยู่ลงแล้ววางมันบนเคาท์เตอร์ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
 

“ผมจดว่าเขียนบันทึกหน้าไหนบ้าง แต่มันหายไป”
 

“อี้ชิงบอกว่าหลังจากนี้ไม่ต้องเขียนบันทึกแล้ว ของพวกนี้ไม่ต้องเอากลับไป”
 

“เขาบอกให้ผมเขียน บอกให้เขียนทุกวัน” คริสยังคงยืนกรานหนักแน่นว่าเขาจำได้ว่าอี้ชิงเป็นคนสั่งให้เขียนสมุดบันทึกทุกวัน เป็นคนสอนให้ต้มบะหมี่ ผูกชือกรองเท้าและอีกหลายๆอย่างมากมาย

“แล้วเคยเจออี้ชิงหรอ ก็ไม่ได้เขียนว่าเจอกันสักหน่อย ไม่เห็นมีเขียนเลยว่าเจออี้ชิงที่ไหน จำผิดหรือเปล่า ไปจำคนชื่ออี้ชิงที่ไหนมาเขียนลงสมุด” ฮายองยังคงพูดอย่างใจร้ายแม้น้ำตาจวนเจียนจะไหลกับเรื่องน่าเศร้า โลกเราใจร้ายเหลือเกินที่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับคนที่น่าสงสารทั้งสองคน
 

“ผม...จำได้....”
 

“จำผิดแล้ว”
 

“เขาบอกว่าถ้าตื่นมาให้ไปเอาข้าวที่ประตู จะแขวนไว้ให้ก่อนไปทำงาน”
 

“................”
 

“ผมจำหน้าอี้ชิงได้...”
 

“งั้นถ้าบอกไปจะลืมไหม จะกลับมาถามหาอี้ชิงอีกไหม....” ฮายองกลืนก้อนน้ำลายลงคอด้วยความเวทนาเมื่อเห็นชายหนุ่มทำหน้าดีใจพร้อมกับพยักหน้ารัวๆ เธอไม่รู้ว่าควรตัดปัญหาหรือจัดการให้มันเป็นไปในแนวทางที่สมควรดี

 

คริสไม่ได้ลืม....

 

การเอาสมุดที่เคยมีเรื่องราวของจางอี้ชิงไปทิ้งไม่ได้ทำให้คริสลืม การเอาอัลบั้มรูปออกจากห้องไม่ได้ทำให้คริสลืมใบหน้าคนรักของเขา เธอไม่รู้จะต้องทำยังไง...
 

“จดไว้ได้ไหมครับ จดให้ผม”คริสกระตือรือร้นที่จะหันไปหยิบเอาสมุดกับปากกาที่หน้าเคาท์เตอร์ยื่นให้กับผู้หญิงตรงหน้า ถ้าเขาจำได้และจดไว้ว่าอี้ชิงอยู่ที่ไหนก็จะได้ไม่ลืมและไม่ต้องกลับมาถามอีก จะได้จำได้สักที
 

ภาพสีหน้าดีใจของชายหนุ่มทำเอาฮายองถึงกับจุกจนพูดไม่ออก เธอรับปากกาจากคริสมาเขียนวันที่ในหน้าที่ต่อจากวันที่ปัจจุบันพร้อมกับเขียนข้อความลงไปก่อนจะยื่นให้กับชายหนุ่มที่ดีใจจนออกนอกหน้าเมื่อจะได้รู้ว่าแฟนที่ตามหาอยู่ที่ไหน
 

“ถ้ารู้แล้วก็ไม่ต้องเขียนบันทึกแล้วนะ อ่ะ”
 

คริสรีบรับเอาสมุดมาดูทันทีที่หญิงสาวยื่นให้ ข้อความที่เป็นประโยคสั้นๆไม่กี่ตัวทำเอาเรี่ยวแรงที่ใช้ถือสมุดแทบหมดไป...
 

ไม่เชื่อ...
 

“ทะ...ทำไม”
 

“ก็นั่นแหละที่อยากรู้ แล้วก็ไม่ต้องมาถามอีกแล้ว มันไม่มีประโชยน์ จดให้แล้วก็เก็บเอาไว้”
 

“สมุดบันทึกอันเก่าผมไปไหน” คริสรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาถูกบีบจนแข้งขาสั่น น้ำตามันไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ถึงจะพยายามคิดว่าโกหกแต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าจะไปตามหาจางอี้ชิงได้ที่ไหน ไม่รู้ว่าคนที่ตายไปแล้วอยู่ที่ไหน...
 

“อยู่ข้างบน ถ้าอยากได้จะเอาคืนให้” ฮายองหันหลังให้ชายหนุ่มก่อนจะเดินเข้าไปหลังร้านปล่อยให้คริสยืนอ่านประโยคที่เขียนให้ซ้ำๆด้านนอก ทันทีที่ประตูปิดลงเขื่อนความแข็งแกร่งของหญิงสาวก็พังทลายจนน้ำตาไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย
 

เพราะคำขอของน้องคนสนิทเธอถึงได้ยังเอาข้าวไปให้คริสทุกวัน คอยบอกให้คริสกับบ้านถ้าชายหนุ่มมารอที่ร้าน
 

เพราะหนี้สินค่ายาค่ารักษามากมายที่อี้ชิงแบกรับเอาไว้ไม่ไหว สุดท้ายก็ฆ่าตัวตายด้วยการกินยาจนเสียชีวิตอยู่หลังร้านปล่อยให้คริสใช้ชีวิตเหมือนคนไร้หลักและเอาแต่นั่งรอถึงเจ้าตัวจะจำไม่ได้ แม้กระทั่งในงานศพเองคริสก็บอกว่าอี้ชิงไม่ได้มาด้วยเพราะต้องทำงาน
 

ทั้งๆที่พยายามจะลบความทรงจำของคริสทั้งหมดเกี่ยวกับจางอี้ชิงแต่คริสก็ไม่ยอมลืมสักที สุดท้ายก็คงต้องใช้วิธีเด็ดขาดที่ถึงจะดูใจร้ายแต่มันเป็นประโยชน์ต่อคริสมากที่สุด... ทำไมโลกถึงใจร้ายแบบนี้...

 

 

 

 





 

ในขณะที่น้ำตาหยดลงบนกระดาษหน้าสุดท้ายของสมุดบันทึก คริสได้แต่ร้องไห้เงียบๆด้วยความเสียใจที่เกินจะแบกรับ เขาอ่านมันซ้ำไปมาเพื่อเตือนตัวเองว่าเป็นสิ่งที่ลืมไม่ได้
 

อี้ชิงตายไปแล้ว ตายไปตั้งหลายเดือนแล้ว
 

ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง คริสเกลียดตัวเองที่จำอะไรไม่ได้สักอย่าง เขาหอบสมุดบันทึกเกือบยี่สิบกลับมาจากร้านสะดวกซื้อแล้วเปิดมันอ่านซ้ำๆ
 

ถึงคริสจำไม่ได้แต่สมุดบันทึกจำได้...
 

เขาตัดสินใจฉีกกระดาษแผ่นสุดท้ายออกมาจากสมุดแล้วฉีกมันจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย... ไม่อยากจำ ไม่อยากรู้ว่าอี้ชิงไม่ได้อยู่กับเขา เขาอยากจะทบทวนทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่กับแฟนในสมุดบันทึกเล่มเก่ามากกว่าจะรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว คริสไม่อยากเขียนสมุดบันทึกอีกเพราะเขาไม่ต้องการให้ตัวเองรู้ว่าอี้ชิงไม่ได้อยู่แล้วจริงๆ
 

ลืมไปสักที...ความรู้สึกที่ทรมานเหมือนจะตายและร้องไห้เหมือนกับคนบ้าแบบนี้...
 

ตราบใดที่ยังจำได้ก็แปลว่ายังมีชีวิตอยู่.... คริสไม่อยากทนรับรู้เรื่องแบบนี้อีกแล้ว....

 

 

 

*

*

*

 
 

วันใหม่ที่เริ่มต้นขึ้นด้วยการอ่านสมุดบันทึก.... คริสเอาสมุดบันทึกเล่มแรกมาเปิดอ่านพร้มกับรอยยิ้มเรื่องของจางอี้ชิงที่ตัวเองจดเอาไว้ ตอนนี้เจ็ดโมงแล้วแต่คริสไม่ได้จดอะไรอีก เขายังอ่านสมุดบันทึกไปเรื่อยๆตั้งแต่ตื่นนอนตอนหกโมงเช้า ในใจก็นึกว่าเมื่อไหร่คนตัวเล็กจะกลับมาจากที่ทำงานสักที
 

ในสมุดนี้เขียนว่าแฟนเขาเลิกงานตอนสองทุ่มและคริสต้องไปรับทุกวัน แถมยังได้ดูหนังด้วยกันในวันหยุดและกินอาหารอร่อยๆ เที่ยวห้างและร้องเพลงรวมถึงภาพคู่ที่ถูกติดเอาไว้...

 

 

ตราบใดที่ยังจำได้ก็แปลว่ายังมีชีวิตอยู่....

 








 

 


ไกลสุดฟ้า ก็ไม่สามารถกั้นเรา
แค่ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ
แต่การได้รักเธอ นั่นคือของสำคัญกว่า
และมันมีค่ามากเกินกว่าสิ่งไหนไหน

 


ฉันขอสัญญา....จะจำทุกเรื่องราว
ไม่ว่าร้ายหรือดี...สุขหรือทุกข์ใจ...
ฉันจะทบทวน เรื่องราวของเธอตลอดไป
เผื่อวันสุดท้ายที่ฉันหายใจ จะได้ไม่ลืมเธอ
….

 

 

 

 

 


 

 

-จบ-

 







 

สารภาพว่าแอบร้องไห้ไปเยอะมากเลยค่ะตอนแต่ง ถ้าปิดเพลงเสียอรรถรสมากพูดเลย

เรื่องที่จะบอกแต่ไม่ได้เขียนลงไปคือี้ชิงฆ่าตัวตายเพื่อเอาเงินประกันชีวิตตัวเองมาดูแลรักษาคริสต่อด้วย แต่มันคงดาร์กไปพอเถอะ ฮื่อ อย่าลืมคอมเม้นและแท๊ก #ฟิคเพลงkl ด้วยนะคะ ฮื่อ  



 

 






 


◊ SQWEEZ   

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #108 fanxing_baby (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 22:33
    ร้องอีกแล้วว ฮืออออ
    #108
    0
  2. #106 little.deer (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 22:44
    ร้องไห้อีกแล้วฮือออออ อ่านกี่ครั้งก็ร้องไห้ เรื่องนี้หน่วงมากจริงๆค่ะ TT
    #106
    0
  3. #105 ploychubby (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 14:31
    ฮืออออ
    #105
    0
  4. #104 tinkerbell.n12 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:26
    เศร้ามาก
    #104
    0
  5. #102 ชิงมี๊มี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 00:56
    ความรักแมร่งโคตรไม่ยุติธรรม

    หนึ่งคนลืมเลือนแต่ยังจดจำความรักในหัวใจ อีกคนจดจำแต่เลือกที่จะจากไปเพื่อช่วยคนที่เหลืออยู่



    #ร้องไห้หนักมาก อิเห้!! ฮือออ อินจัดมากไปขอโทษค่ะT[]T// #ฟิคเพลงKL
    #102
    0
  6. #101 little.deer (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 17:48
    อ่านสองครั้งก็ร้องสองครั้งเลย T^T
    #101
    0
  7. #100 little.deer (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 17:15
    ร้องไห้หนักมากกกกกก T^T
    #100
    0
  8. #99 ร้องไห้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 22:50
    อยากให้เป็นเรื่องยาวๆกว่านี้อ่ะไรท์ แต่แค่2ตอน น้ำตาก็ไหลหมดไปเยอะแล้ว
    #99
    0
  9. #97 KrayfanXing (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 22:45
    เศร้าสาสๆๆๆ ฮือ อยากให้แต่งแนวmpregเยอะๆอ่ะ ฟิคสนุกมากค่ะ
    #97
    0
  10. #96 eyerijung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 16:27
    เศร้า เศร้าเกินไปแล้ว ฮื่อๆ ;^; ไรท์เขียนดีมากเลย เริ่มเรื่องด้วยการให้ทั้งคู้ได้อยู่ด้วยกัน มันทำให้คนอ่านได้ผูกพันธ์กับตัวละคร มีความรู้สึกร่วมมากขึ้น แล้วก็มาพลิกล็อคอี้ชิงตาย โอ๊ยยยย เจ็บหัวใจจจ ฮื่ออออออออๆ TT
    #96
    0
  11. #94 lukwasclt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 08:51
    เศร้าาาาาาา แล้วพี่คริสจะอยู่กับใครชิงไม่อยู่แล้ว
    #94
    0
  12. #92 PiyaphasKiwaron (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 12:58
    ทำไมถึงได้เศร้าขนาดนี้กัน...
    #92
    0
  13. #89 lady_areeya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 14:59
    มาอ่านสองรอบละ ชอบแบบนี้ ชอบอารมณ์ที่ตัวเองร้องไห้จะเป็นจะตาย มันทรมานดี 555555555555 อินมากเลยค่ะ เขียนดีมากเลยมาอ่าน2รอบ ก็ร้องไห้เหมือนเดิมอ่ะ ฮืออออออออออTT
    #89
    0
  14. #88 porylovery (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 16:19
    ร้องให้หนักมากกกกกกกกกกกกกก
    #88
    0
  15. #86 NaPHu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 12:15
    เศร้าใจ ทำไมอี้ต้องทิ้งคริส =3= ปล่อยให้คริสอยู่คนเดียวได้ไงง
    #86
    0
  16. #85 chanfon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 12:20
    จุก.... ร้องไห้จนจุก

    อ่านฟิคเรื่องนี้เเล้วรู้สึกว่าโคตรรักอี้เลย ยิ่งพอนึกถึงตอนพี่คริสออกจากวงบวกกับเพลงนี่แบบ ร้องไห้เหมือนจะตายจริงๆ T T
    #85
    0
  17. #84 lutoshox (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 15:38
    ตอนแรกว่าจะไม่ร้องแล้ว พอถึงท่อนเพลงเท่านั้นแหละ สะอื้นเลย ฮืออออ 
    #84
    0
  18. #82 ปอมเปอี (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 16:19
    ร้องไห้แรง...
    #82
    0
  19. #80 MyPILL (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 13:25
    โอ้ยยยย  แบบไปไม่ถูกอะ มันหน่วงจิงๆ ฮื้อออ น้ำตาแตก เปิดเพลงด้วย ฟิลลิ่งมาเต็ม
    #80
    0
  20. #79 taeming (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 01:16
    พี่มาแนวนี้น้องไปไม่เป็นเลยคะ T^T
    #79
    0
  21. #78 BowTy_1loveK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 01:05
    ฮือออออออออ เศร้าอ่าาา ร้องไห้เลย จะสงสารใครดี โอยยยยยยยย มันเจ็บ
    #78
    0
  22. #77 Me My Mine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 12:04
    โอ้ยย ร้องไห้หนักมาก
    #77
    0
  23. #76 MaMa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 09:05
    ร้องไห้หนักมากคะไรต์ น้ำตาถ่วมเลยแต่ได้เศร้าจริงๆคะ T-T
    #76
    0
  24. #75 minseoko (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 00:09
    น้ำตาไหลเลยยงื้ออทำไมจบไวจังแล้วเฮียจะอยู่ยังไงล่ะเนี้ยสงสารอี้สงสารเฮียยยยฮรืออ
    #75
    0
  25. #74 Minakawa_nt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 23:55
    อ่านไปช๊อคด้วยร้องไห้แรง..ฮืออออออ
    #74
    0