Music Box [Krislay]

ตอนที่ 1 : จะได้ไม่ลืมกัน - เบิร์ดธงชัย [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    31 ธ.ค. 59










เคยไหม... กับการทำอะไรที่ไม่มีเหตุผลซ้ำๆเดิมๆจนเป็นเรื่องเคยชิน...

ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าทำไม...

ทั้งๆที่จำไม่ได้...

 

 
 

ในวันที่ฝนตกพรำๆจนทำให้พื้นคอนกรีตเปียกแฉะและมีน้ำขังที่หลุมบนทางเท้า ชายหนุ่มในเสื้อกันหนาวตัวเก่ายังคงเดินไปตามฟุตบาทเรื่อยๆเพื่อไปยังจุดหมาย ทางเดินคุ้นตาที่เหมือนกับฝังอยู่ในจิตสำนึกเรียกเขาเดินมาที่นี่จนมาหยุดอยู่ตรงหน้าร้านสะดวกซื้อที่ปากทาง คริสเดินไปนั่งตรงที่นั่งข้างตู้โทรศัพท์เหมือนทุกวันเพื่อรอเวลา ตอนนี้สองทุ่มแล้วอีกแค่ครึ่งชั่วโมงแฟนเขาก็จะเลิกงาน
 

มันเป็นสิ่งที่คริสทำประจำทุกวัน การที่เดินออกจากบ้านมานั่งรอแฟนที่ทำงาน มันเป็นสิ่งเดียวที่คริสจำได้ว่าต้องทำและทำประจำจนเป็นเรื่องเคยชิน....

 

 







 

เคยไหม... กับการทำอะไรที่ไม่มีเหตุผลซ้ำๆเดิมๆจนเป็นเรื่องเคยชิน...

ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าทำไม...

ทั้งๆที่จำไม่ได้...


“พี่.... ไอ้นี่เอามากินเปล่าๆไม่ได้นะ” เสียงเล็กๆที่ดังขึ้นเรียกให้คนตัวสูงที่นั่งเขียนบันทึกประจำวันอยู่บนโต๊ะหันไปมองด้านหลัง จางอี้ชิงเจ้าของลักยิ้มมุมปากกำลังส่งยิ้มให้กับแฟนฟนุ่มพร้อมกับหยิบเอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ถูกกัดไปครึ่งนึงออกจากมือ

คนตัวเล็กก้มลงเก็บเศษรามยอนแห้งที่ล่วงอยู่บนตักคนรักใส่มือก่อนจะเดินนำไปทิ้งลงถังขยะพร้อมกับเสียบกาน้ำร้อนเพื่อที่จะต้มรามยอนที่คริสชอบให้กิน จะว่าขำก็ขำเพราะตอลด3-4เดือนมานี้แฟนเขาเอาแต่ทำเรื่องโจ๊กๆไม่หยุด ไม่ว่าจะเดินออกไปข้างนอกกลางดึกแล้วไม่ยอมกลับบ้าน หรืออยู่ๆก็ตื่นขึ้นมาดูอัลบั้มภาพดึก

คริสเป็นแบบนี้มาหลายเดือน...แต่จางอี้ชิงยังคงมีความสุขกับการทำเรื่องเดิมๆซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่รู้เบื่อ....

“ถ้าจะกินต้องเอาไปต้มก่อนนะ ใส่ถ้วยแล้วก็ใส่น้ำร้อน” เขาอธิบายพร้อมกับชี้ไปที่กาน้ำในขณะที่คนตัวสูงไม่ได้ว่าอะไรต่อนอกจากพยักหน้าเข้าใจแล้วก็หันไปเขียนบันทึกประจำวันต่อ แต่ถึงจะพูดแบบนั้นอี้ชิงก็รู้ว่าคริสจะไม่มีทางทำหรือจำได้แน่ เพราะเขาพูดประโยคนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

“วันนี้เป็นยังไงบ้าง” จางอี้ชิงเดินกึ่งกระโดดอย่างร่างเริงไปนั่งข้างคนรักที่ยังให้ความสนใจกับสมุดโน๊ตก่อนจะจับใบหน้าคมให้หันมามองทางตน คริสยังคงไม่พูดอะไรมองจากนอกคนตรงหน้าไม่วางตา

“อี้เป็นใคร”

“จางอี้ชิง”

“แล้วจางอี้ชิงเป็นใคร”

“เป็นแฟนพี่...”

แค่การตอบคำถามสั้นๆก็ทำให้คนตัวเล็กอมยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกดีใจ ถึงจะเป็นแค่เรื่องเล็กๆน้อยแต่ก็ยังดีที่คริสยังจำได้ว่าจางอี้ชิงคนนี้เป็นใคร หรือต่อให้จำไม่ได้เลยคริสก็ยังเป็นเหตุผลของการพยายามมีชีวิตอยู่ของเขาทั้งปวง

“พี่ไปรดน้ำต้นไม้หรือยัง”

“................” คำถามที่เหมือนกับทวนความจำทำให้คริสหันหน้าไปหยิบสมุดจดบันทึกประจำวันขึ้นมาอ่าน เขาไล่สายตาดูโน๊ตสิ่งที่ทำตั้งแต่หกโมงเช้าไปจนถึงเที่ยงก่อนจะหันไปตอบคนถาม “รดแล้ว ตอนสิบโมง”

“โอเค ดีมาก อี้จะไปทำกับข้าวก่อน พี่นั่งรอยู่ตรงนี้นะ ถ้าน้ำเดือดก็เรียกเดี๋ยวจะออกมาทำให้” อี้ชิงส่งยิ้มให้กับคนรักก่อนจะลุกจากโซฟาเดินไปเข้าครัวเพื่อเตรียมทำอาหารเย็น วันนี้เขาทำงานกะเช้าก็เลยเลิกไว มันดีตรงที่ได้อยู่กับคริสนานมากขึ้น

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เขาเอาแต่ทำเรื่องเดิมๆเหมือนเป็นกิจวัตประจำวัน พูดประโยคเดิมๆ ถามคำถามเดิมๆกับคนที่ไม่เคยจะจดจำมันได้ ตั้งแต่มีเรื่องอุบัติเหตุคริสก็ลืมทุกอย่างแม้กระทั่งตัวเองหรืองานที่เคยทำ แน่นอนว่าคริสจำจางอี้ชิงไม่ได้ แถมความจำระยะสั้นก็ยังไม่ปกติเพราะเวลาบอกอะไรคริสไม่เคยจำได้เลย ต้องถามซ้ำไปซ้ำมาหรือแม้แต่กับเรื่องที่ต้องทำทุกวันอย่างการแปลงฟันก็ต้องสอน

บางวันคริสอาบน้ำวันละ 6-7 ครั้งเพราะจำไม่ได้ว่าตัวเองอาบน้ำไปแล้ว บางครั้งก็ชอบบ่นว่าทำไมรายการที่ชอบดูยังไม่มาทั้งๆที่เพิ่งจะดูจบไปได้ไม่นาน

มันเหมือนเป็นเรื่องตลกร้ายที่ถึงจะยิ้มได้แต่ก็ขำไม่ออก อี้ชิงไม่หวังให้คริสจำเรื่องเก่าๆได้แต่ก็ไม่อยากให้ลืมเรื่องที่เริ่มต้นกันใหม่....

“พี่ วันอาทิตย์นี้อี้หยุดนะ วันจันทร์เปลี่ยนไปเข้าสายกลับสองทุ่มครึ่ง มันค่ำแล้วไม่ต้องไปรับก็ได้” ในขณะที่เดินไปรื้อตู้เย็นก็ตะโกนบอกคนตัวสูงไปด้วยเรื่องเวลาทำงานที่เปลี่ยนแปลงไป เพราะอาทิตย์หน้าเขาจะต้องเลิกค่ำแล้ว ยิ่งเป็นตอนมืดก็ยิ่งไม่อยากให้คริสออกไปข้างนอก ทั้งอุบัติเหตุและหลงทางมันเป็นเรื่องน่ากลัวสำหรับเขาทั้งนั้น

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ไปรอ”

“พี่เนี่ย ดื้อเหมือนเมื่อก่อนเปี๊ยบเลยนะ หายไปแต่ความจำจริงๆ” คนตัวเล็กได้แต่หัวเราะขำกับความดื้อรั้นของอีกฝ่าย ถึงแม้จะจะสูญเสียความทรงจำไปแต่นิสัยคริสก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้คริสก็ยังเอาแต่ใจตัวเองไม่เปลี่ยน

“กลับทุกวันเลยหรอ”

“ก็จนกว่าจะเปลี่ยนกะแหละ ถ้าเปลี่ยนไวๆได้ก็ดี อี้จะลองถามผู้จัดการดู” อี้ชิงมุ่ยหน้าเมื่อนึกถึงผู้จัดการจอมใจร้ายที่อยู่ๆก็เปลี่ยนกะเข้าให้เข้างานสายแล้วเลิกค่ำ แต่เพราะว่าเป็นแค่พนักงานประจำในร้านสะดวกซื้อก็เลยไม่มีสิทธิ์ไปต่อว่าอะไร เขาพยายามจะคิดในแง่ดีว่าตอนเช้าจะได้อยู่กับคริสนานๆหน่อยแต่มันก็ไม่สบายใจอยู่ดี

“อือ....”

“พรุ่งนี้อี้ว่าไปเช่าหนังมาดูกันดีกว่า”

X-men

“อื้อ เช่าคนละเรื่องก็พอ อี้อยากดูหนังตลก”

ในขณะที่เดินวนไปมาในครัวและวุ่นอยู่กับการทำอาหารอี้ชิงก็ตะโกนคุยกับคนที่นั่งอยู่ด้านนอกไปด้วย เรื่องเอ๊กซ์เมนคริสดูมันซ้ำหลายรอบแล้วแถมเป็นหนังที่ชอบมาก ทุกครั้งพอบอกจะดูหนังก็ต้องเปิดหนังเรื่องนี้ก่อนทุกที เรียกได้ว่าดูจนคนความจำดีจำได้ทุกคำพูดของตัวละครแล้ว

ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เคยเบื่อ...

ไม่มีคำถาม...

ไม่ต้องการคำตอบ...

เหตุผลที่ทำอะไรที่ไม่มีเหตุผลซ้ำๆเดิมๆจนเป็นเรื่องเคยชิน...

ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าทำไม...

ทั้งๆที่จำไม่ได้...






 

 







 

นาฬิกาข้อมือบอกเวลาสี่ทุ่มกว่าคริสยังคงนั่งรอให้แฟนเขาเลิกทำงาน ห้าทุ่มอี้ชิงก็จะออกกะแล้ว.... ตอนนี้เพิ่งจะสี่ทุ่มกว่าอีกไม่นานแฟนเขาก็จะเลิกงานคริสก็เลยยังนั่งรอ สียงเพลงในหูฟังทำให้เขายังนั่งได้เรื่อยๆเหมือนทุกวัน ผู้คนที่เดินผ่านไปมาตรงหน้าเริ่มบางตาแต่ก็ยังไม่ถึงกับหมดคน
 

เพราะอยากจะเดินกลับบ้านด้วยกันทุกวันก็เลยออกมารับทุกวัน....

 

“เค้ายังไม่ไปเลยอ่ะพี่” พนักงานร้านสะดวกซื้อที่เดินออกมาชะโงกหน้าดูชายหนุ่มคุ้นตาหันไปพูดกับเพื่อนสนิทรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ด้วยกัน แน่นอนว่าเธอรู้จักผู้ชายคนนี้ดี คนที่ชอบมานั่งรออี้ชิงทุกวันตอนที่เพื่อนตัวเล็กทำงานที่นี่ แต่ตอนนี้ถึงจางอี้ชิงไม่อยู่ที่นี่คริสก็มานั่งรอทุกวัน
 

“เดี๋ยวพี่เข้าไปคุยเอง” ฮายองดันตัวพนักงงานฝึกหัดให้หลบทางก่อนจะเดินไปหาชายหนุ่มตัวสูงที่นั่งฟังเพลงอยู่พร้อมกับสกิดเบาๆเรียกให้เจ้าตัวรู้สึกตัว เธอเองก็ไม่รู้วิธีแก้ปัญหาและในใจก็ได้แต่รู้สึกสงสารแต่ก็ไม่รู้จะช่วยได้ยังไง....
 

“ครับ...” คริสถอดหูฟังออกพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ไม่คุ้นตา ทั้งๆที่ใส่ชุดพนักงานเหมือนกันแต่หน้าตาก็ไม่เหมือนกับแฟนเขาเลยสักนิดเดียว...ไม่ใช่อี้ชิง...
 

“มารอแฟนหรอ”
 

“ครับ”
 

“แฟนเลิกงานกี่โมง”
 

“ห้าทุ่มครับ”
 

“อ้าว ไหนเมื่อกี้มาถามบอกแฟนเลิกสองทุ่มไง” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เธอจ้องมองลงไปในดวงกลมโตที่ดูใสซื่อด้วยความเศร้าใจ... ไม่รู้จะทำอะไรให้ได้มากกว่านี้ ถ้าไม่ทำอะไรคริสก็คงจะนั่งรอไปถึงเช้า ในขณะที่คนตั้งคำถามรู้สึกเสียใจ ชายหนุ่มที่ต้องเป็นผู้ให้คำตอบก็ได้แต่เงียบไม่พูดอะไรเพราะจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้าจนฮายองต้องพูดตัด
 

“อี้ชิงกลับไปแล้วเมื่อกี้ ไม่เห็นหรอ”
 

“ทำไมผมไม่เห็น”
 

“อื้อ กลับไปแล้วแหละ บอกว่าให้กลับไปบ้าน พรุ่งนี้ไม่ต้องมารับแล้ว”
 

“....................” คริสได้แต่เงียบไม่พูดอะไรก่อนจะพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเตรียมเดินกลับบ้านเพราะว่าอี้ชิงกลับบ้านไปแล้ว...
 

ฮายองได้แต่มองตามหลังชายหนุ่มไปด้วยความรู้สึกหดหู่ ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ยังไงพรุ่งนี้คริสก็จะมารออี้ชิงอีกเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าทำไมคนใจร้ายแบบนั้นถึงปล่อยให้คนน่าสงสารแบบคริสใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียว ไม่รู้จะช่วยได้ยังไง แต่รู้สึกเจ็บหัวใจจริงๆ...

 

“พี่ เวลาทำอะไรก็จดลงในนี้นะ จะได้จำได้ว่าตัวเองทำอะไร”

ในขณะที่ขายังก้าวไปตามฟุตบาทคริสก็หยิบสมุดขึ้นมาจดเวลากับวันที่เอาไว้ก่อนจะเก็บลงกระเป๋ากางเกง ทางเดินที่คุ้นตาเริ่มร้างคนแล้วเพราะดึกมาก คริสได้แต่เดินไปเรื่อยๆด้วยสมองที่ว่างเปล่า ไม่มีความคิดใดๆในหัว การจดบันทึกประจำวันเขาทำมันทุกวันจนติดเป็นนิสัย ใช้มันแทนสมองที่ใช้งานไม่ได้ ถึงจะเปลี่ยนสมุดไปหลายเล่มแต่คริสก็ยังจดวันเวลาและสิ่งที่ทำเหมือนเดิม....
 

ก็แค่จดเอาไว้... แต่ไม่เคยกลับไปเปิดอ่าน...

 

 

 

*

*

*

 


 

ใช้เวลาแค่ไม่ถึง 15 นาทีคริสก็เดินมาถึงหอพัก เขาเข้าห้องล็อคกุญแจถอดเสื้อผ้าและไปอาบน้ำ ตอนนี้เวลาเที่ยงคืนแล้วแต่อี้ชิงไม่ได้อยู่ที่ห้อง.... คงจะออกไปทำงานกะดึกเหมือนทุกที... แล้วจะเลิกงานตอนไหนกันนะ

 

 

 
 

 

 

 

วันนี้สิบโมงเช้า คริสตื่นขึ้นมาอาบน้ำแปลงฟันและพบว่าอี้ชิงไปทำงานแล้วเหมือนทุกวัน เขาหยิบสมุดขึ้นมาจดทุกอย่างตั้งแต่ตื่นนอนไปจนถึงตอนนี้ ในขณะที่เสียงเพลงยังคงดังในหูฟังมือก็เผลอปัดไปไปโดนหน้าสมุดบันทึกจนมันพลิกเปิด
 

เขามองดูวันที่ในสมุดแล้วก็เงยหน้ามองปฏิทินก่อนจะไล่สายตาอ่านทั้งหมดตั้งแต่เรกอีกครั้งตั้งแต่ตื่นนอนเมื่อวานไปจนถึงกินข้าวกลางวัน ดูหนัง อ่านหนังสือ ไปรับอี้ชิง กลับบ้านจนคนตัวเล็กไปทำงาน.....
 

คริสพยายามอ่านทวนอีกครั้งเมื่อ 19:47 เขาออกไปรับอี้ชิง 22:33 กลับบ้าน
 

และ 23:05 กลับถึงบ้านแต่อี้ชิงไปทำงาน....
 

เขาไล่สายตาไปอ่านเวลาที่บันทึกตอน 06:04 นาฬิกาเขียนว่า ตื่นนอน อี้ชิงไปทำงานแล้ว ด้วยความสงสัย ยิ่งอ่านยังไงก็ไม่เข้าใจ คงเป็นเพราะตัวเขาเองที่จำเวลาสับสนเพราะเอาแต่จดสิ่งที่ทำแบบละเอียดเกินไป สุดท้ายก็ฉีกสมุดหน้านั้นทิ้งแล้วล้มตัวนอน


 

เมื่อไหร่จะกลับบ้านกันนะ....


 








-TBC-






#ฟิคเพลงkl







 




 




◊ SQWEEZ   

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #103 xxnhhzt68 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 10:53
    โอ้ยยยยยยย
    #103
    0
  2. #98 ร้องไห้ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 22:37
    น้ำตาไหล สงสารอ่ะ
    #98
    0
  3. #95 ssss111 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 10:49
    โอ้ยย ดราม่าอะ สงสารแรงมาก
    #95
    0
  4. #93 lukwasclt (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 08:46
    สงสารพี่คริส;-:
    #93
    0
  5. #87 porylovery (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 15:57
    งื่อออออออออ TT
    #87
    0
  6. #81 ปอมเปอี (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 16:10
    ฮือออออ สงสารอ่ะ
    #81
    0
  7. #71 Pa.Pi.Hun~! (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 23:32
    ฮืออออออ เศร้าอ่ะ เศร้ามากกกกกกกก

    อี้ชิงหายไปหนายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #71
    0
  8. #70 Satetory_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 23:09
    สรุปยังไงกันอ่ะะะ ฮืออเราหน่วงจังเลยทำไมตอนนี้รู้สึกพี่คริสอยู่คนเดียวไม่เอสนะ
    #70
    0
  9. #68 giai05 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 23:00
    แกรรรรรร มันเศร้าอ่ะ อาอี้ไปหนายยยยยยยยยยยย 
    #68
    0
  10. #67 giai05 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 23:00
    แกรรรรรร มันเศร้าอ่ะ อาอี้ไปหนายยยยยยยยยยยย 
    #67
    0
  11. #58 may (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 19:26
    สงสารคริสจัง อี้ไปไหน? เศร้า T_T
    #58
    0
  12. #56 Huda_exoelf (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 12:59
    งือออออ บอกไม่ถูกเลยกับฟิคเรื่องนี้ ต้องมีดราม่าแน่เลยยย ติดตามกันต่อไป
    #56
    0
  13. #51 kwang_pri (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 08:33
    สงสารอ่ะ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
    #51
    0
  14. #48 hataic; (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 20:55
    อี้หายไปไหนนTT
    #48
    0
  15. #47 miw (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 15:17
    เศร้าจุง อี้หายไปใหน
    #47
    0
  16. #43 hanbell (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 17:28
    ง่ะ เศร้าอ่ะ จำอะไรไม่ได้เลยหรอ แล้วอี้หายไปไหนอ่า
    #43
    0
  17. #40 Beemmeeshawol (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 17:24
    ฮื่อดราม่าน้ำตาแตกอี้หายไปใหน...
    #40
    0
  18. #31 mummy_yaoi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 17:38
    อี้ไปไหนนนน
    #31
    0
  19. #27 CYNKT (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 12:50
    อาอี้หายไปไหนอ่ะะ อี้ไม่ได้ทิ้งเฮียใช่มั๊ยยยยย
    #27
    0
  20. #25 Vampire:+:หนูเล็ก:+: (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 08:30
    เกิดอะไรขึ้นกับอี้ชิง อี้ชิงหายไปไหน??
    อิพี่คริสความจำไม่ดีอีก ถ้าเป็นแบบนีั้ไปนานๆ
    จะยังจำอี้ชิงได้อยู่ไหม T^T
    #25
    0
  21. #21 Ladaarther Thonhongsa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 23:53
    ร้องไห้คือไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงก่อนเลยความรู้สึกมันตีรวนกันไปหมดทั้งสงสาร หดหู่ สะเทือนใจสุดๆTT การที่คริสเป็นแบบนี้มันไม่ต่างจากการวนอยู่กับความเดียวดายที่โหดร้ายแบบซ้ำซากทุกวันทุกเวลา!!!!!!!! มันคล้ายกับการหลอกตัวเองแต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียวถึงจะไม่เจ็บปวดเพราะความทรงจำมันหายไปแต่การที่ต้อง เป็นอยู่แบบนี้มันทรมานมากมายกว่านั้นอีกนะเศร้าสลดหดหู่สุดๆอะไรต์
    #21
    0
  22. #17 โอเลนจี ×` (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 22:36
    หน่วงมาก ๆ !! สงสารเฮียอ่ะทำอี้ถึงทิ้งเฮียให้นั่งรออย่างนั้นละ [!?]
    #17
    0
  23. #14 Nmt (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 21:03
    ฮืออออออ ~

    หน่วงสุดๆ T^T
    #14
    0
  24. #9 Queeee' (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 20:24
    อี้ไปไหนอ่ะ T_T สงสารพี่คริส
    #9
    0
  25. #7 J.C.M (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 19:37
    เศร้า หน่วง อยากร้องไห้ สงสารพี่คริส
    #7
    0