Fix App บอสครับ! ผมทำงานอยู่

ตอนที่ 6 : FIX 6th : ตีหนึ่งอะเกน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    28 พ.ค. 63

FIX 6th : ตีหนึ่งอะเกน

เมื่อพี่หมีน้ำตาลพุ่งตรงมายื้อตัวผมไว้ ผมก็รีบบอกคุณฮิมทันที

“ขอโทษด้วยนะครับ คุณฮิมรีบกลับเถอะครับ โอ๊ย” ผมโดนพี่สาวทุบเข้าที่กลางหลังเพราะดันเอาตัวเองมาคั่นกลางระหว่างเธอกับตัวคุณฮิม

“ปลาทอง หลบ!” เธอตะโกนสั่งแต่ผมไม่ไปไหน 

ขณะที่ผมประสานสายตากับคุณฮิมอย่างเว้าวอน คุณฮิมทำท่าเหมือนยังไม่อยากกลับตอนนี้ ผมที่เอาตัวเองป้องกันเขาไว้จึงต้องพูดขอร้องขึ้นอีกครั้ง

“ไปเถอะครับคุณฮิม ไว้ค่อยมาใหม่ทีหลังนะครับ”

ในที่สุดบอสของผมก็ยอมพยักหน้าลง เขายอมเดินไปที่รถ พอไฟหน้ารถสว่างขึ้นเขาก็เลื่อนกระจกลง “ไว้เจอกันใหม่นะยัยเด็กหางเปีย เจอกันพรุ่งนี้ปลาทอง”

BMW X7 จากไป แต่ผมยังโดนพี่หมีน้ำตาลทุบหลังอยู่ และล่าสุดพี่แกเปลี่ยนจากทุบมาเป็นดึงคอเสื้อผมแล้ว ช่างเป็นพี่สาวที่รักผมจริงๆ เลย

“แกบอกว่ามันเป็นเจ้านายแกเหรอ? ลาออกจากบริษัทเลยนะ!” 

ผมถูกเขย่าอีกสองสามครั้งเพราะไม่ยอมรับปากในทันที กระทั่งผมกล่อมพี่สาวของผมให้ใจเย็นลง เธอจึงค่อยๆ คลายมือที่กำคอเสื้อยืดของผมออก ผมบอกให้พี่หมีน้ำตาลค่อยพูดค่อยจากันก่อนเพราะว่าผมไม่รู้เรื่องและงงไปหมดแล้ว เราทั้งสองคนจึงกลับเข้าบ้าน ผมขอให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะอาหารซึ่งผมเป็นคนเลื่อนให้ ก่อนจะกุลีกุจอจัดเซ็ทอาหารญี่ปุ่นที่พี่ซื้อมาให้เป็นอาหารเย็นของผมและพี่เขาเองจนเสร็จเรียบร้อยและนั่งข้างๆ เธอ

“เล่ามาเลยพี่ พร้อมฟัง” ผมใช้ช้อนทำให้เนื้อปลาซาบะหลุดออกมาจากตัวก่อนจะป้อนใส่ปากตัวเองแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ

“ก็ไอ้ฮิมนั่นเรียนที่เดียวกับพี่ตอนอนุบาลน่ะ”

“แล้วทำไมต้องโกรธเค้าขนาดนั้นอะพี่”

“ก็ตอนเด็กๆ มันชอบดึงหางเปียพี่!” ผมพยายามนึกภาพพี่หมีน้ำตาลตอนเด็กๆ แต่แน่ล่ะว่าผมเกิดมาพี่สาวของผมก็อยู่ป.1 แล้ว ผมไม่เคยเห็นตอนเธออยู่อนุบาลมาก่อนเลย

“ดึงหางเปียต้องเป็นชาติชั่วเลยเหรอพี่หมี” มันน่าจะมีอะไรมากกว่านี้รึเปล่า?

“ก็มีอะ แต่ช่างมันเหอะ เอาเป็นว่าพี่ไม่ชอบมัน ไปลาออกเลยนะ” พี่สาวของผมสั่งน้ำเสียงเฉียบขาด ผมกะพริบตาปริบๆ ก็ผมเพิ่งเรียนจบแล้วเข้าทำงานที่นี่เป็นที่แรกได้เกือบเดือนเองนะ โปรก็ยังไม่ผ่าน ออกไปตอนนี้ก็คือเหมือนนับหนึ่งใหม่อีกทีเลยนี่หว่า

“แต่พี่ครับ”

พี่หมีน้ำตาลฟาดสายตาเชือดเฉือนมาที่ผมทันทีที่ผมพูดว่าแต่ แล้วน้องชายอย่างผมจะทำอะไรได้นอกจากหุบปากฉับ…

เอาวะ แอบๆ ทำให้ครบช่วงทดลองงานแล้วเดี๋ยวค่อยอ่านแล้วกัน อย่างน้อยพอร์ทผมจะได้ไม่โล่งเกินไปนัก แต่ห้ามพี่หมีน้ำตาลรู้เชียว ไม่งั้นผมตายแน่ๆ

ผมตัดสินใจนั่งกินข้าวเงียบๆ จนหมดจานและอาสาล้างจานให้พี่ของผมด้วย ดูเหมือนเธอจะใช้พลังงานไปมากในวันนี้อาจจะทั้งเรื่องงานและเรื่องเมื่อเย็นด้วย เพราะพี่หมีน้ำตาลพูดน้อยแบบผิดปกติ เธอบอกราตรีสวัสดิ์ตั้งแต่สามทุ่มครึ่งแล้วกำชับผมให้พรุ่งนี้ไปลาออก และวันนี้อย่านอนดึก เธอจะไปส่งที่หน้าบริษัทให้ ถึงผมจะพยักหน้าไปแต่วันนี้ผมดันมีนัดเล่น ROV กับเพื่อนตอนห้าทุ่ม น่าจะไม่ได้นอนดึกแน่ๆ แต่อาจจะนอนเกือบเช้าน่ะสิ

“ไอ้ติๆๆๆๆๆๆ ช่วยเรา!” ผมแหกปากทันทีเมื่อผมกำลังโดนฝ่ายตรงข้ามรุม 

“แป๊บๆๆๆๆ” ติหรือติช่า เพื่อนสมัยมัธยมของผมแหกปากตอบกลับมาทันที

หน้าจอมือถือของผมระเบิดตู้มต้าม เสียงยิงออกจากลำโพงรัวๆ

HIM : ปลาทอง

หน้าจอของผมมีแจ้งเตือนใหม่และบังภาพในเกมเล็กน้อยด้านบนสุดของจอ ผมร้องโหยหวนในใจ ไม่น่าลืมตั้ง mute เลย แล้วคุณฮิมนี่ไม่หลับไม่นอนเหรอ มันดึกแล้วนะ

แล้วผมก็พลาด โดนคอมโบจนตาย… อยากจะสบถออกมาให้รู้แล้วรู้รอดไป!

 ผมรีบเข้าไปปรับการตั้งค่าโทรศัพท์ไม่ให้มีอะไรมารบกวนการเล่นเกมยามดึกของผมได้อีก

“กากกก นู้บ ตายเฉยไอ้ทอง”

“เออ อยากเรียกว่าทองดิ ไม่นึกถึงปลาเลย”

ผมต่อปากต่อคำกับเพื่อนของผมแล้วนั่งมองทีม นับถอยหลังรอเวลาเกิดใหม่ ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ ทีมผมทำลายป้อมฝ่ายตรงข้ามได้ในที่สุด

“เดี๋ยวเราออกนะติ ไปนอนว่ะ ต้องทำงาน”

“เออ ย่ะ” จริงๆ เพื่อนผมน่ะชื่อติ แต่พอโตไปเรื่อยๆ มันก็มีคำสร้อยเป็นของตัวเองเลยกลายเป็นติช่าไป ผมออกจากเกมแล้ว กดเข้าโซเชียลเน็ตเวิร์กเพื่อเช็กก่อนนอนตามปกติ ก่อนจะเห็นกล่องแชทมีข้อความค้างอยู่

จริงสิ คุณฮิมทักมานี่หว่า…

ผมเหลือบมองเวลา 01.45 แต่ก็ยังเข้าไปในช่องแชทของคุณท่านเขา

HIM : ปลาทอง

HIM : ปลาทอง

HIM : ปลาทอง

HIM : ปลาทอง

HIM : ปลาทองไปไหน

HIM : ปลาทองโกรธพี่?

เอ่อ… รัวข้อความมาก ดีนะที่กด mute ไว้ก่อนกลับไปเล่นเกมต่อ ไม่งั้นผมต้องเผลอด่าคุณฮิมแน่ๆ แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบ ข้อความก็เด้งขึ้นมาเสียก่อนราวกับคุณเขารอผมอยู่

HIM : อ่านแล้ว

P L A T H O N G : ครับพี่ฮิม

ตอนแรกผมพิมพ์คุณ แต่ดีที่อ่านทวนก่อนกดส่งเลยแก้ทัน เปลี่ยนเป็นพี่แทน

HIM : นึกว่างอนพี่ไปแล้ว

P L A T H O N G : เปล่าครับ ผมหลับแล้วครับ พอดีตื่น

โกหกไปคำโต จริงๆ อยากจะพิมพ์ว่าเล่นเกมอยู่ครับ คุณฮิมแชทมาผมตายเลย แต่ไม่อยากให้ซีอีโอรับรู้ว่าผมติดเกมแม้ว่าตอนที่เล่นจะเป็นเวลานอกงานและตีหนึ่งแล้วก็เหอะ คิดไปคิดมานี่ผมคิดมากไปหรือเปล่าหว่า คุณฮิมอาจจะไม่ได้คิดอะไรงั้นก็ได้

HIM : แล้วหลังจากผมกลับ

HIM : ยัยเด็กหางเปียทำอะไรปลาทองหรือเปล่า

ยัยเด็กหางเปียที่เขาเรียกน่าจะหมายถึงพี่สาวผม ผมคิดอยู่สักพักอย่างชั่งใจว่าจะบอกซีอีโอไปตามตรงดีไหมว่าเธออยากให้ผมลาออก แต่นั่นมันซีอีโอเลยนะ ผมจะบอกกับคุณฮิมแบบนั้นได้ยังไง

P L A T H O N G : ก็ดูโกรธๆ ครั้บ

P L A T H O N G : น่าจะไม่ไปรับส่งผมอีกแล้ว

เพราะจริงๆ พี่หมีน้ำตาลอยากให้ออกและความจริงผมก็ต้องยอมออกแบบไม่มีอะไรมากั้น แต่ผมก็ยังอยากจะกั้นไว้ก่อน ไว้ครบโปรก่อนแล้วค่อยยอมออก ว่าแต่สองคนนี้มีเรื่องราวอะไรกันตอนอนุบาลนะ แล้วมันก็ตั้งแต่อนุบาลแล้วนะ ทำไมพี่หมีน้ำตาลยังจำได้เนี่ย?

HIM : งั้นเอาไว้พี่ไปรับส่งเราเองนะ 

HIM : เริ่มพรุ่งนี้เย็นแล้วกัน ตอนเช้าพี่มีไปประชุมข้างนอก

เอ๊ะ…

ต่อมเอ๊ะของผมเริ่มทำงาน ทำไมคุณฮิมต้องมารับส่งผมด้วยหว่า ผมที่เป็นโปรแกรมเมอร์ต๊อกต๋อยนี่ต้องมีคนขับรถเป็นถึงท่านซีอีโอเลยหรอ หรือว่าพี่หมีน้ำตาลกับคุณฮิมมีซัมติง คุณฮิมเลยหาทางเข้าไปที่ใจของพี่สาวผมผ่านทางผม มันต้องเป็นอะไรอย่างนั้นแน่ ผมเคยดูละครตอนเด็กๆ เรื่องมันก็มักจะเป็นงี้เสมอ

P L A T H O N G : ได้ครับ

P L A T H O N G : ถ้าอยากให้ผมช่วยอะไร บอกผมเลยนะครับพี่ฮิม

ผมช่วยเต็มที่เลย พี่หมีน้ำตาลจะได้ลงจากคานแล้วเลิกโหดใส่ผมสักที!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น