Developer โปรเจกต์นี้ พัฒนารัก

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6 เพื่อน-ร่วม-งาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 เม.ย. 63

Developer โปรเจกต์นี้ พัฒนารัก

ตอนที่6 เพื่อน-ร่วม-งาน

 

"ผมเห็นด้วยกับทีครับ ตัวserver จะรองรับได้ดีกว่าถ้าเป็นแบบนั้น จะไม่ทำงานหนักเกินไปครับ" น่าจะเป็นครั้งแรกๆ ที่ดิวเห็นด้วยกับที เพราะปกติแม้แต่เรื่องงานดิวก็มักจะเถียงแล้วแก้ปัญหาด้วยวิธีที่ต่างออกไปทุกที ทีมองคนที่เพิ่งพูดจบ ดวงตาเล็กหยีบ่งความแปลกใจอย่างปิดไม่มิด

การประชุมดำเนินต่อไปอย่างค่อนข้างจะราบรื่น คนที่ต้องติดกันเป็นแพ็คคู่เข้าขา(?)กันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อว่าเกิดขึ้นบนโลกใบนี้ได้ ทีได้แต่เก็บความประหลาดใจไว้จนกระทั่งปิดประชุม ซึ่งทันทีที่เปิดประตูออกจากห้องประชุมและหมุนข้อมือดูเวลาก็พบว่ามันเลยเวลาเลิกงานมาร่วมชั่วโมงแล้ว

"ยังจะไปหรือเปล่า" ทีถามลอยๆ เสียงเบา ขณะที่ผู้เข้าร่วมประชุมต่างแยกย้ายกันอยู่ตรงบริเวณหน้าห้องMeeting room 2 ส่วนคนที่ถูกถามก็รู้ตัวว่าหมายถึงตัวเขาเอง

"ไปดิ ขี้เกียจฟังมึงบ่น เบื่อ" คนที่เคยพูดดีๆ อยู่เป็นชั่วโมงในห้องประชุมจู่ๆ ก็รวนใส่

อ้าว กลับมาเป็นไม้เบื่อไม้เมาอีกแล้ว

 

-------------------

 

ห้ามสรรพสินค้า

หลังจากเดินวนในชั้นมือถือทั้งชั้นแล้วก็หามือถือรุ่นเดิมของมนุษย์ตี๋ไม่พบ ดิวก็เริ่มอารมณ์เสียจนทีต้องหาทางรับมือ

"เอาเครื่องอื่นที่ราคาพอๆ กันแทนเหอะ" ดิวอี้จะไม่ทนแล้ว หิวข้าวฉิบหาย เมื่อไหร่จะซื้อเสร็จจะได้แยกๆ กันไปแดกข้าวสักที นี่โรคกระเพาะกูจะกำเริบแล้ว!

"ก็ได้ แต่ตอนนี้หิวข้าว" ทีบอกสิ่งที่ตรงกับใจของดิวออกมาพอดี

เออ ใช่ หิวเหมือนกัน หิวจนจะแดกช้างได้ทั้งตัวละ

"งั้นเลือกมาสักรุ่น ซื้อเสร็จก็จะได้แยกสักที" หนุ่มผิวเข้มพูดอย่างโมโห และไอ้ความหงุดหงิดนี่แหละที่ทำให้ดิวลืมตัวจนเผลอคว้าหมับที่แขนเสื้อแขนยาวของมนุษย์ตี๋ คว้าแล้วลากเอาลากเอาจนเดินไปเกาะตู้กระจกใสของร้านขายมือถือร้านหนึ่งในบริเวณที่มีร้านแบบนี้เรียงรายกันสิบร้าน ราวอาณาจักรมือถือย่อมๆ

"อะ เลือก เร็ว หิวข้าว!"

ทียอมทำตามอย่างว่าง่าย หลังจากหยิบดูสองเครื่องก็เลือกเอามาเครื่องนึงก่อนจะยื่นให้ดิว คนที่ต้องจ่ายตังรับมันมาแล้วยื่นเร็วๆ ให้คนขายใส่ถุงพร้อมชำระเงินเสร็จสรรพ

"อะ เอาไป" ดิวแทบจะโยนถุงให้แล้วก็เผ่น แต่ติดที่มือขาวของคนตัวสูงกว่าดึงชายเสื้อเชิ้ตเขาไว้ จนรั้งให้เจ้าของร่างต้องเด้งตัวกลับมายืนตรงหน้าทีที่เดิม

"จะไปกินข้าวเว้ย ดึงไว้ทำไม!"

"เราก็หิว กินอะไรดีล่ะ"

จู่ๆ ทีก็ถามเหมือนเราจะไปกินข้าวด้วยกัน ดิวรู้สึกเหมือนสมองตั้งตัวรับไม่ทันกับคำถามนั้น มีความมึนงง สับสน เพราะไม่คิดว่าจะถูกประโยคบอกเล่าต่อด้วยคำถามสบายๆ ถึงชื่ออาหาร นี่คือชวนกินข้าวใช่ไหม แต่จะปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะไม่ใช่คำชวน รู้สึกแบบว่า... อ้าว แล้วนี่เขาจะตอบว่าไม่ไปด้วยได้หรือเปล่า

"กู กู..." เลยติดอ่างไปซะเฉยๆ

"เราอยากกินSen อยู่ชั้นหนึ่งมั้ง ปะ" ทีพูดชื่อร้านอาหารญี่ปุ่นเจ้าดังแล้วเดินนำลิ่วๆ ไปก่อนจนผู้ชายที่ยืนติดอ่างอยู่ทำได้แค่ต้องเดินตามไปอย่างคนสับสนมึนงง

เหี้ยไรวะเนี่ย

 

-------------------

 

พอต่างคนต่างสั่งอาหารเสร็จและพนักงานรับออเดอร์เดินจากไป ทีก็เริ่มแกะกล่องโทรศัพท์และใส่ซิมของตัวเองเข้าไปในเครื่องอย่างขะมักเขม้น กดเปิด รอหน้าจอสว่างวาบแล้วทดลองใช้โทรศัพท์ ดิวนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเผลอทอดสายตามองสิ่งที่อีกคนทำอยู่ ก่อนจะรีบหลบสายตาเมื่อมนุษย์ตี๋เงยขึ้นสบตาด้วย

"ขอเบอร์หน่อย" คนที่เพิ่งหลบตาไปเมื่อกี้สำลักน้ำที่กำลังดื่มทันที

"แค่กๆ"

"เปล่านะ แค่เอาไว้คุยงานไง" ทีอธิบายสวนเสียงไอ ซึ่งเป็นคำอธิบายที่ทำให้ดิวรีบร้อนตัวโวยวาย

"กูว่าอะไรยัง! เอามือถือมา" ชายหนุ่มผิวเข้มเอื้อมไปคว้าเอามือถือใหม่เอี่ยมอ่องจากในอุ้งมืออีกฝ่ายอย่างแรง หยิบมากดเบอร์ตัวเอง แต่ก่อนจะได้ส่งคืนก็มีสายเรียกเข้ามาซะก่อน เขาจึงยื่นมันกลับให้เจ้าของ ได้ยินเสียงพึมพำว่า ปอโทรมาทำไมนะ...

แฟนมันสินะ...

"อือ ทีได้โทรศัพท์ใหม่แล้ว ... ใช่ ... กำลังนะ ... เดี๋ยวก็กลับแล้ว ... โอเค ... บ๊ายบายครับ"

วางสายแล้ว และจู่ๆ ทุกอย่างก็เงียบลง ทีเมมเบอร์ของดิวเรียบร้อยก็พึมพำว่าเบาๆ ว่าเสร็จละ ดิวไม่คิดจะตอบอะไร บรรยากาศอึดอัดโรยตัวปกคลุมแทน จนกระทั่งอาหารมาเสิร์ฟ ต่างฝ่ายก็ต่างกินข้าวของใครของมันตรงหน้าตัวเองเงียบๆ

ทำไมไม่ค่อยหิวแล้ววะ สงสัยข้าวไม่อร่อย...

"จะปีใหม่แล้ว หยุดปีใหม่ไปเที่ยวไหนเหรอดิว" ทีชวนคุย คือมันอึดอัดจนน่ารำคาญเขาเลยต้องพูดอะไรบางอย่างสักหน่อย

"เอ่อ ก็คงไปทะเล"

"ดิวชอบทะเลใช่ไหม เหมือนเมื่อสิบ... เอ่อ โทษ" ทีลืมตัวจนเผลอพูดเรื่องเก่าๆ ที่เขายังจำมันได้แม่นเหมือนเพิ่งผ่านมาเมื่อวาน

"อืม กูชอบตอนนั่งร้องเพลงอยู่ริมทะเลน่ะ" เหมือนเมื่อตอนปิดเทอมปีสองที่ทั้งกลุ่มนัดกันไปเที่ยวทะเลนั่นแหละ ตอนนั้นที่มันยังไม่สารภาพว่าชอบเขาและนั่งกอดคอร้องเพลงกับเขาอยู่ด้วยกันที่ริมหาดนั่นไง

มนุษย์ผิวเข้มไม่อยากจะติดใจหรือระแวงอะไรนักหรอก เขารู้ เขาเข้าใจ นั่นมันอดีต และตอนนี้ทีเองก็มีแฟนแล้ว และเขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน ไม่ดิ ไม่มีคำว่าแค่ เขาเป็นเพื่อนร่วมงานเฉยๆ เออ แบบนี้แหละ นอกจากดิวจะเงียบไปเพราะความคิดของตัวเขาเอง ทีก็เหมือนจมอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองเช่นเดียวกัน ก่อนจะถูกเรียกด้วยคำถามเดียวกันกับที่ตัวเขาเพิ่งถามออกไปก่อนหน้านี้

"มึงไปเที่ยวไหนล่ะ"

"อ้อ ญี่ปุ่น"

"..."

"ไปกับแฟน"

ดิวรู้สึกเหมือนตัวเองได้ยินเสียงกลืนน้ำลายของตัวเองเลย เขาเผลอเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองเบาๆ ไม่แน่ใจว่าจะคุยอะไรต่อดี ทำไมทุกครั้งที่บทสนทนามันเกี่ยวข้องกับแฟนของอีกคน อารมณ์ของเขาถึงได้ปั่นป่วนนักนะ

"เอ่อ แล้วดิวไม่มีแฟนเหรอ"

"ตอนนี้ไม่ จริงๆ ก็เคยมี แต่เค้าทิ้งกู" พูดแล้วก็นึกถึงตอนที่เจนเลือกจะบอกเลิกเขาและไปคบกับหนุ่มไฮโซที่มาตามจีบเธอได้สองเดือน ตลก คบกันมาตั้งสามปี พอจะไปก็ไปซะเฉยๆ...

"ฟังดูเลิกกันไม่ดีเลยนะ"

"อืม กูมันไม่รวยเท่าแฟนใหม่เค้าไง หึ" ดิวตอบพร้อมยิ้มแสยะ หัวเราะแผ่ว เหมือนสมเพชตัวเองมากกว่าจะตลกจริงๆ มนุษย์ตี๋มองตาปริบๆ เขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงานและคงช่วยอะไรดิวไม่ได้

ท่องไว้ทีรวุธ... เพื่อน-ร่วม-งาน เท่านั้น มากกว่านี้ไม่ได้!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #3 เรนนี่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 16:55
    ทีมีแฟนแล้วนะ (ตัวโต ๆ)
    #3
    0