Developer โปรเจกต์นี้ พัฒนารัก

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 9 ฝันซ้ำซาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 เม.ย. 63

Developer โปรเจกต์นี้ พัฒนารัก

ตอนที่ 9 ฝันซ้ำซาก

 

"พี่ดิวไปไหนอะพี่ที" สองเดินมาหยุดอยู่หน้าเก้าอี้ที่ไร้เจ้าของ เขาขยับแว่นตาแล้วกะพริบตาปริบ เพราะหาคำตอบไม่ได้เลยต้องถามเอากับรุ่นพี่ผิวขาวที่โต๊ะข้างๆ แทน

"ปวดฟันคุด นอนอยู่คอนโด" ทียอมละสายตาจากหน้าจอ LCD เหลือบตารีเรียวมองรุ่นน้อง

"อ้าว แล้วงานของผมล่ะ" ยีนส์ได้ยินที่สองคุยกับพี่ทีเลยชะโงกหัวมาจากคอกโต๊ะของตัวเองที่เต็มไปด้วยต้นแคสตัสบ้าง เขาเป็นหนุ่มรักโลก รักสัตว์ รักต้นไม้ แต่อันที่จริงตอนนี้เกิดอาหารห่วงงานมากกว่ารักทั้งหมดนั่นแล้ว เพราะโดนบอสตามทุกวัน แล้วเขาต้องรอให้ server พร้อมก่อน พี่ดิวไม่อยู่แบบนี้มันจะพร้อมเองได้ยังไงกัน

"เดี๋ยวพี่ส่งให้ ยีนส์จะเอาอะไรบ้าง สองด้วย จะเอาไรจากดิวบ้างล่ะ เดี๋ยวพี่ทำให้แทน"

"โอเคค้าบบบ" รุ่นน้องทั้งสองรับคำโดยดี คนที่นั่งอยู่โต๊ะตรงข้ามอย่างอาร์ตผงกหัวขึ้นมองสถานการณ์เงียบๆ ดวงตาหลังกรอบแว่นคล้ายกำลังครุ่นคิด ก่อนที่แจ้งเตือนแชทจะเด้งขึ้นมาเบาๆ ติ้ง!

ดิวอี้ : ฝากเทคทีให้ด้วยนะ เดี๋ยวจ่ายเงินให้

อ่านข้อความยังไม่ทันจบดี เสียงเรียกจากสองก็ทำเอาอาร์ตสะดุ้ง

"ปะพี่ พร้อม" สองมาชวนไปสูบบุหรี่ แต่ทำเอาคนไม่ได้ตั้งตัวตกใจลนลานต้องรีบปิดแชทเพราะนึกว่าเป็นที

"เออ ปะปะ" อาร์ตลุกตามรุ่นน้องไปทันที ทีมองเพื่อนพนักงานทั้งสองคนอย่างไม่ใส่ใจอะไรมาก ก่อนเผลอคิดถึงคนปวดฟันคุด พลางคิดว่าหรือจะแวะไปที่คอนโดเจ้าตัวเย็นนี้อีกทีดีนะ

กินข้าวได้บ้างไหมก็ไม่รู้

มนุษย์ตี๋ก้มมองมือถือ นึกเป็นห่วง แต่ก็ไม่กล้าก้าวก่ายมากเกินไป จำได้ว่าเมื่อเช้าดิวไล่ตะเพิดเขาขนาดไหน

อืม... เอาไงดีนะ?

 

---------------------

 

"ถ้าดิวไปกินข้าวกับเราเย็นนี้ เดี๋ยวบอก"

"ได้ดิ กินได้ กินข้าวกับเพื่อนแค่นี้เอง ได้อยู่แล้ว"

"หึ"

"..."

"ไม่กินแบบเพื่อน กินแบบแฟนว่ะ"

เห้ย!!!

เฮือก!!!

ดิวผุดลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทีตกอกตกใจทั้งที่เพิ่งตื่นนอน ความปวดจี๊ดที่ข้างแก้มแล่นวูบจนต้องยกสองมือขึ้นกุม เจ็บฉิบหาย... นอกจากแก้มจะตึงๆ แล้วยังปวดหัวด้วย แถมเมื่อกี้ก็ฝันแบบนั้นอีกแล้ว ตั้งแต่เจอทีรอบนี้ เขาก็ชักจะฝันเรื่องนี้ถี่เกินไปแล้วนะ

คนปวดฟันคุดเอี้ยวตัวไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่จำได้ว่าวางไว้ข้างเตียง ก่อนจะล้มตัวลงกับที่นอนอีกครั้งอย่างช้าๆ พลางมองแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสีน้ำเงินยอดฮิตบนจอมือถือไปด้วย

Teerawut : ตื่นยัง? กำลังไปนะ

ห้ะ... กำลังไปอะไรวะ

รู้สึกงงแต่ก็ยังไม่คิดจะตอบกลับ บางทีทีอาจจะพิมพ์ผิดแชทก็ได้ เลยเลื่อนไปดูแจ้งเตือนอันต่อไป

TheART : กูเทคให้แล้วนะ

พร้อมกับแนบรูปน้ำผลไม้มาด้วย 3 กล่อง ดิวเลยกดหาสติกเกอร์ที่มีข้อความว่า Thanks ตอบอีกฝ่ายกลับไป ก่อนจะสะดุ้งโหยงเพราะเสียงเคาะประตูหน้าห้อง

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

เหี้ย... ทำไมประตูห้องเขามีใครมาเคาะด้วยวะ!

เหตุการณ์แม่งคุ้นๆ ว่ะ

ติ้ง!

แจ้งเตือนจากข้อความในแอปพลิเคชันสีน้ำเงินแจ้งขึ้นอีกครั้ง

Teerawut : ตื่นมาอ่านแล้วนี่ เปิดประตู

!!!

เหี้ยทีแม่งอยู่หน้าห้องกูอีกแล้ว!

คนปวดฟันคุดถลาลงจากเตียง เดินเร็วจนเกือบจะวิ่งมาที่หน้าประตูห้องแล้วมองผ่านตาแมว เห็นคนผิวขาวยืนสะบัดผมสลวยสวยเก๋อยู่หน้าห้อง และก้มมองมือถือนิ่ง ก่อนจู่ๆ จะยกมือถือแนบหู

เออๆ ไม่ต้องโทรมาว้อย ยอมตอบแล้วก็ได้วะ

"มึงมีอะไร" ดิวไม่เปิดประตู แต่ตะโกนคุยกันผ่านประตูห้องแบบนี้ไปเลย

"เปิดประตูหน่อย"

"ไม่"

"ทำไมอะ"

"กูจะนอน"

"เอาข้าวเย็นมาให้"

"ไหนมึงบอกจะไม่ยุ่งกับกูแล้วไง"

"นี่ไม่ได้วุ่นวาย เอาข้าวมาให้เฉยๆ"

เฉยพ่อง!

"นี่แหละเรียกวุ่นวาย กูดูแลตัวเองได้"

"เปิดประตูเหอะ ขี้เกียจตะโกน"

ชั่งใจอยู่สามวิ หนึ่ง สอง สาม... แล้วมือที่จับอยู่ตรงที่เปิดประตูก็เหวี่ยงบานประตูให้เปิดออก

"อะ" ทียื่นถุงโจ๊กมาตรงหน้า และใกล้มากจนแทบกระแทกหน้าเจ้าของห้องเข้าอย่างจัง พอรับมาแล้วไอ้คนซื้อก็ยิ้มจนตาหยีอยู่อย่างนั้น

ยิ้มหาพ่อง!!!

"กูจะนอน" บอกแล้วทำท่าจะปิดประตูกระแทกใส่หน้า แต่เพราะอีกคนรับคำโดยดีเลยชะงักไป

"โอเค ฝันดี หายไวๆ" ทีส่งยิ้มแบบตาแทบปิดให้อีกรอบ ใจกระตุกว่ะ เหี้ยละ...

โครม!

ดิวปิดประตูใส่หน้าทีแล้วก็ยืนนิ่งอยู่ที่หลังประตูแบบนั้น

ก็ใจมันสั่น สั่นจนลืมปวดฟันคุดไปแป๊บนึงอะคิดดู

 

---------------------

 

ติ้ง!

เสียงจากแจ้งเตือนทำให้เจ้าของมือถือยกมันขึ้นมากดปลดล็อคแล้วอ่านข้อความที่เข้ามาในเครื่อง และโดยไม่รู้ตัว มุมปากนั้นคล้ายกำลังยกยิ้ม

Teerawut : แก้มบวมมาก อย่าลืมกินยานะ

ดิวอี้ : เรื่องของกู

Teerawut : อื้อ ลาบอสให้ถึงหยุดปีใหม่เลยนะ

ใครใช้ให้แม่งลาเนี่ย พรุ่งนี้กูน่าจะไปทำงานไหวแท้ๆ แม่ง

ดิวอี้ : ยุ่งไม่เข้าเรื่องละ

Teerawut : จะไม่ยุ่งแล้ว

ดิวอี้ : ดี

พิมพ์ตอบไปอย่างนั้นแต่ใจก็โหวงแปลกๆ เหี้ยแล้วดิวอี้ ตั้งสติ!

Teerawut : ไปญี่ปุ่นคืนนี้ เจอกันหลังปีใหม่

บอกกูทำไมวะเนี่ย กูจำเป็นต้องรู้เหรอ แล้วมึงหวังว่าจะให้กูตอบกลับไปว่าจ้าอะไรงี้อ่อวะ

ปล่อยไว้งี้แม่ง...

ข้อความขึ้นว่าอ่านแล้ว ก่อนที่ดิวจะกดล็อคแล้ววางมือถือลงที่โต๊ะข้างเตียง เอี้ยวตัวกลับมาสะบัดผ้าห่มสองพรืดแล้วนอนหันหลังให้โต๊ะข้างเตียงหรือก็คือมือถือด้วย ก่อนที่ริมฝีปากที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนผ้านวมหนาจะขยับเหยียดออก

ใครยิ้มวะ! ไม่มี๊!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

5 ความคิดเห็น