۞ LOOKISM ; BECAUSE I AM A QUEEN 【나는 여왕이기 때문에】

ตอนที่ 1 : ≡ CHAPTER 1 ≡ || บุคคลที่ชื่อ ปาร์คฮยองซอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    3 พ.ค. 62






CHAPTER 1






   “ เห็นข่าวนี่ไหม ? ”




   อียูจิน ปาปริก้าทีวีที่มาแรงเป็นอันดับที่50พูดกับเพื่อนตัวเองขณะที่ส่งมือถือให้อีกฝ่ายดู




   “ หืม ? อะไรเหรอ ”




   พัคแจมิน เพื่อนสาวคนสนิทถามอย่างสงสัย สายตามองไปที่โทรศัพท์ของอีกฝ่ายที่ปรากฏภาพผู้ชายคนหนึ่ง ที่มีสัดส่วนเหมือนนายแบบ หน้าตาจัดว่าอยู่ในระดับหล่อเหลา แถมอีกฝ่ายกำลังยิ้มอยู่ทำให้ใจคนมองกระตุกอย่างแรง




   “ ว้าว สุดยอด ! ใครอ่ะยูจิน ”




   “ เห็นเขาบอกว่าชื่อ ปาร์คฮยองซอก เด็กใหม่แผนกแฟชั่นโรงเรียนแจวอน เพิ่งเข้ามาก็สามารถปราบลีจินซองอดีตนักมวยได้ด้วยแหละ เท่สุดๆไปเลย ”




   อีกฝ่ายทำหน้าเคลิ้มจนคนมองอดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้   ทันทีที่ยูจินพูดชื่อปาร์คฮยองซอกขึ้นมาเหล่านักเรียนหญิงในห้องต่างกรู่กันมาที่โต๊ะของยูจินเจ้าของบทสนทนาเมื่อครู่




   “ ฉันรู้มาว่าพรุ่งนี้ก็ถึงงานโรงเรียนแจวอนครั้งที่10แล้วล่ะ ปาร์คฮยองซอกดูเหมือนจะเข้าแข่งประมูลทาสด้วยนะ ! ”




   นักเรียนหญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาจนทุกคนหันไปให้ความสนใจกับประโยคที่ว่า




   “ ฉันจะเอาเงินเก็บเงินมาประมูลฮยองซอก ”




   “ ไม่มีทางย่ะ ฉันจะขอเงินพ่อแล้วแย่งตัวฮยองซอกมาให้ได้ ! ”




   เสียงทะเลาะกันต่างๆนาๆของเหล่านักเรียนอยู่ในสายตาคู่หนึ่งตลอดเวลา เธอจ้องมองทุกคนในห้องด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก




   ปาร์คฮยองซอก ? เฮอะ ก็คงจะเป็นเหมือนกันหมด พวกหน้าตาดีที่ชอบใช้กำลังกับคนที่อ่อนแอกว่า




   “ หืม ? มองไรยะยัยหมูตอน ”




   ยูจินที่เห็นเธอจ้องก็ถามอย่างหาเรื่องจนคนอื่นๆหันมาสนใจ เธอเหงื่อตกก่อนจะก้มหัวขอโทษอีกฝ่าย




   “ ปะ -  เปล่าค่ะ ”




    ทุกๆคนมองเธอด้วยสายตาสมเพช ไม่มีใครคิดที่จะเอื้อมมือเข้ามาช่วย มีแต่สายตาขยะแขยงที่ส่งมาจากทั่วทุกสารทิศจนเธอกำมือแน่น




   “ เหอะ คิดว่าตัวเองสวยนักรึไง มามองคนอื่นแบบนั้น ทำไม ? สนใจฮยองซอกของฉันเหรอ หมูตอนแบบเธอน่ะ แม้แต่หมายังไม่ชายตามองเลย อย่าคิดจะมายุ่งกับฮยองซอกนะยะ ”




   ยูจินสะบัดมือตบหน้าเธออย่างแรงจนเธอล้มลงกับพื้น มือขวายกขึ้นมาทาบแก้มตัวเองที่โดนตบจนเป็นรอยแดง เธอก้มหน้าลงไม่สบตากับใครเพราะเธอรู้ดีว่าถึงจะอ้อนวอนไปก็เปล่าประโยชน์




   ยูจินส่งเสียงร้อง ‘เหอะ’ ในลำคอออกมาแสดงถึงความสมเพชในตัวเธอ แต่เธอก็ตอบโต้อะไรไม่ได้ ทำได้เพียงปล่อยให้อีกฝ่ายระบายอารมณ์ใส่จนล้มเลิกและจากไปเอง




   “ แกมันก็เป็นแค่ขยะที่รกโลก ”




   ทุกๆคนที่มามุงพวกเธอมองเธอไม่ต่างจากขยะ ทั้งขยะแขยงและไม่น่าเข้าใกล้ สิ่งที่เธอต้องทนเจอกับมันทุกวัน ทุกวันซ้ำแล้วซ้ำเล่า




   ต้องเป็นทาสของคนที่คิดว่าตัวเองอยู่เหนือกว่าคนอื่น คนที่คิดว่าตัวเองดีและเพรียบพร้อมไปกว่าคนอื่น คนที่มองคนจากภายนอก ...




   คนแบบนี้น่ะ เธอเกลียดที่สุด




   “ นี่ อิมเยจี ไปซื้อน้ำมาให้ฉันส่ะ ”




   “ ตะ -  แต่ว่าฉัน … ไม่มีเงินแล้วนะ ”




   “ ห๊า ? อย่ามาโกหกหน่อยเลย ได้ข่าวว่าที่บ้ายรวยไม่ใช่เหรอ แค่นี้ทำเป็นงกรึไงยัยหยูตอน ”




   ‘ แล้วทำไมไม่ไปซื้อเองเล่า ! ’




   เธออยากจะตะโกนด่าไปให้สิ้นเรื่องแต่เธอไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวหรอกนะ อีกอย่างเธอคงสู้พวกนี้ไม่ได้แน่ๆ เพราะงั้นหยุดความคิดนั้นเลย สุดท้ายก็ทำได้เพียงก้มหน้ารับคำแล้วไปซื้อมาให้พวกนั้น




   ยังไงเธอก็ไม่สามารถขัดคำสั่งของคนพวกนั้นได้อยู่ดี




   น่าสมเพชตัวเองที่เป็นแบบนี้ชะมัด …




    -----





    “ เยจี พรุ่งนี้อย่าลืมไปงานแจวอนล่ะ ”




   คำสั่งของผู้เป็นพ่อทำให้เธอชะงัก แล้วก็เกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า ‘ ไปทำไม ’ เธอเงยหน้ามองผู้มีศักดิ์เป็นพ่อด้วยความงุนงง เพราะน้อยครั้งนักที่พ่อเธอจะสั่งอะไรกับเธอโดยตรง แถมดูเหมือนเขาจะเข้าใจสีหน้าสงสัยของเธอได้เป็นอย่างดีจึงเอ่ยตอบ




   “ ฉันมีคนๆหนึ่งที่สนใจ ถ้าป็นไปได้ก็อยากจะให้แกทำความรู้จักและผูกมิตรด้วย ”




   “ ใครกันคะ ? ใครกันที่ทำให้คุณพ่อสนใจมากขนาดนี้ ”




    นั่นสิ ใครกันที่ทำให้คุณพ่อของเธอสนใจ เพราะขนาดพี่จงกอน พี่จุนกู DG หรือโคอูจิ คุณพ่อยังไม่สนใจเลย เพราะอย่างงั้นถึงได้โดนประธานชเวดึงตัวไป




   “ หึ ปาร์ค ฮยองซอก




   ชื่อของคนที่คาดไม่ถึงทำให้เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ปาร์คฮยองซอก ?!




   ปาร์คฮยองซอกอีกแล้ว ทำไม … ทำไมถึงต้องเป็นเขา ! ทำไมกัน ทำไมคนแบบนั้นถึงได้มีแต่คนให้ความสนใจ แม้แต่คุณพ่อก็ ….




   เธอเผลอกำมือแน่นจนเลือดชิบ คนอย่างคุณพ่อไม่มีทางสนใจใครง่ายๆ แล้วทำไมต้องเป็นเขา




    “ คุณพ่อ…  ทำไม - ”




   “ แกไม่ต้องถามหรือสนใจอะไรทั้งนั่น ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ คงเข้าใจนะว่าฉันหมายถึงอะไร อิมเยจี ”




   ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบอีกฝ่ายก็แทรงขึ้นมากระทันหัน เธอก้มหน้ารับคำสั่งของผู้เป็นพ่ออย่างว่าง่าย เพราะรู้ดีว่าพูดอะไรไปเขาก็คงไม่เปลี่ยนใจ




   “ ค่ะ ”



       … … …




    “ หืม 4 ทุ่มแล้วเหรอเนี่ย ”




   ร่างอวบๆของเธอนอนแผ่อยู่บนเตียงนุ่นขนาดคิงไซส์สีแดงเลือดหมู เธอหลับตาลงขณะคิดถึงสิ่งที่คุยกับคุณพ่อไปเมื่อสักครู่  เธอไม่รู้หรอกว่าเพราะอะไรคุณพ่อถึงสนใจในตัวคนที่ชื่อปาร์คฮยองซอก แต่ถึงเธอถามไปก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี




   “ ฮึบ ไปหาอะไรกินดีกว่า ”




   และนั้นคือสิ่งที่ทำให้เธออ้วนอยู่ทุกวัน  นอกจากกินแล้วเธอยังไม่ออกกำลังกาย แถมเธอยังเป็นคนที่กินจุและชอบกินดึกมากอีกด้วย




   แต่ถึงอย่างงั้นเธอก็เลิกไม่ได้หรอก คนที่ทำแบบนี้จนเป็นชีวิตประจำวันมันค่อนข้างยากที่จะแก้ไขนะ




   ระหว่างทางที่เดินไปร้านสะดวกซื้อเธอก็นึกถึงเรื่องต่างๆนาๆไปพลางๆ




    เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของประธานอิมจุนชู บริษัทที่มาแรงเป็นอันดับ1ของโลก พ่อของเธอเป็นเพื่อนสนิทกับประธานชเว ทำให้เธอได้รับความเอ็นดูจากประธานชเวพอสมควร เธอรู้จักกับชเวซูจองลูกสาวของประธานชเว และด้วยความที่อีกฝ่ายเป็นลูกสาวเหมือนกันเราจึงสนิทกันตั้งแต่เด็กๆ เรียกว่าเป็นเพื่อนรักกันเลยก็ว่าได้




    แต่เพราะพักหลังเราทั้งคู่ไม่ได้ไปมาหาสู่กันเหมือนแต่ก่อนทำให้เราไม่ค่อยได้คุยกัน ถึงอย่างนั้นเวลาที่ใครบ้างคนเดือดร้อนพวกเราก็พร้อมที่จะช่วยเหลือ แต่แค่เธอไม่เคยบอกอีกฝ่ายเรื่องที่โดนแกล้ง แน่นอนว่าไม่ได้บอกคุณพ่อด้วยเหมือนกัน




   จะว่าไป -  พอพูดถึงเรื่องนี้ก็คิดถึงซูจองแหะ ไว้ว่างๆแวะไปเยี่ยมอีกฝ่ายดีกว่า




   “ ยินดีต้อนรับครับ ”




   โอ๊ะ เหม่อนานไปหน่อยรู้สึกตัวอีกทีก็มาถึงร้านแล้วเหรอเนี่ย




   “ หืม … ”




   สายตาเธอพลันสะดุดไปที่ผู้ชายคนหนึ่ง เขาเป็นคนที่มีรูปร่างอวบค่อนไปทางอ้วนนิดหน่อย อีกฝ่ายใส่แว่นตาหนาเตอะจนเธอแทบมองไม่เห็นหน้าตา เขาเป็นคนที่มีรูปร่างจัดว่าเตี้ย แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย




   คงเป็นเพราะเขาเหมือนเธอหรือเปล่า คนที่โดนดูถูกและถูกแกล้งอยู่เป็นประจำ




   เธอยิ้มให้อีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่มุมขนมกรุบกรอบ ไม่ได้มองอีกฝ่ายหลังจากนั้นเพราะมัวแต่เลือกของกิน




   เวลาผ่านไปได้สักพักเธอเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์ด้วยความยากลำบากเพราะเธอดันหอบขนมมาเต็มไม้เต็มมือจนคนขายต้องรีบเข้ามาช่วย




   เธอยิ้มแหยด้วยความเขิน เวลาเห็นขนมทีไรเธอมักปล่อยตัวไปตามใจ ไม่ได้สนใจเลยว่ามันจะเยอะขนาดไหน




   ฮือ อายชะมัด !




   “ เอ่อ …  ขอโทษนะคะที่ต้องให้มาช่วย แหะๆ ”




   มืออวบยกขึ้นมาเกาหัวด้วยความเคอะเขิน ปกติเธอก็คีบลุคเป็นคนพูดน้อย ทำให้ดูหยิ่งไปหน่อย แต่พอเห็นขนมก็อดไม่ได้จึงเผลอทำเปิ่นๆออกมาหลายครั้ง




   “ มะ - ไม่เป็นไรหรอกครับ ”




   อีกฝ่ายตอบด้วยท่าทางตะกุกตะกักจนเธออมยิ้มขบขัน เขาดูเป็นคนใจดีกว่าที่คิดแหะ




   “ อาจจะเสียมารยาทไปหน่อยแต่คุณชื่ออะไรเหรอคะ ? ”




   จริงๆแล้วเธอแค่อยากผูกมิตรกับอีกฝ่ายเพราะเธอถูกชะตาด้วย รู้สึกว่าเขาดูน่าสนใจและน่าค้นหาไปพร้อมๆกัน แต่ไม่รู้ทำไมพอประโยคถัดมาเธอแทบอยากจะวิ่งหนีแล้วไม่พบหน้าเขาอีก !




   “ เอ๋ ?! เอ่อ คือ ฮยองซอก ครับ ปาร์คฮยองซอก ”




   เธอยิ้มค้างกระทันหัน เหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ กว่าจะตั้งสติได้ก็ตอนที่อีกฝ่าย -  ไม่สิ ฮยองซอกเรียกเธอ




    “ เอ่อ คุณครับ ! ”




   บ้าเอ๊ย ! วันนี้ทั้งวันเธอได้ยินแต่ชื่อปาร์คฮยองซอก ปาร์คฮยองซอกๆ จนเธอเอียนแทบอ้วกจะตายแล้ว !!




   เธอเกลียดชื่อปาร์คฮยองซอก !!!!




    ____



         แงงง ตอนแรกมันก็จะสั้นๆหน่อยนะคะ ขอโทษที่มาช้าอย่าว่ากันนะ ฮือ  ;;;;




BANNER





 

                                                            Micelle Jean        
    
    
     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #7 0980282577 (@0980282577) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 21:21
    สวยไวๆน้าาาา
    #7
    0
  2. วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:23
    เห้ย แก!! รักน้องว่ะแบบดูฉลาดไม่ใสซื่อเกิน เอาเลยค่ะน้องสวยแล้วไปตบหน้าอิพวกนั้นเลยยย
    ถ้าใครรังแกน้องพี่จะไปตบมันเอง!!
    #6
    0