เธอชื่อโรส (กุหลาบทมิฬ)

ตอนที่ 7 : บทที่ 3 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ส.ค. 63

“โรส ตกใจกลัวหรือเปล่าที่แคทเขาทำอย่างนั้น” อรรณพถามขึ้นระหว่างทาง

“อือๆ” ส่งเสียงพลางส่ายหน้าจนผมปลิวไปตามแรง

“ดีแล้ว ไม่ต้องไปกลัวเขาหรอก แคทเขาเป็นคนเจ้าอารมณ์ไปอย่างนั้นแหละ แต่จริงๆ ก็ไม่ค่อยกล้าสักเท่าไหร่หรอก”

นี่ขนาดไม่ค่อยกล้า ยังออกอาการเสียขนาดนั้น แล้วคู่ขาคนที่กล้าของอรรณพจะพิษสงเยอะขนาดไหนล่ะนี่ โรสนั่งคิดเงียบๆ จนถึงจุดหมายปลายทาง

กลับถึงคอนโดโรสก็ไปหลบเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องนอนของตนเอง ส่วนอรรณพก็ทำงานของเขาไปเพื่อรอเวลาเย็น ที่เขาจะต้องออกไปดูแลผับตามปกติเหมือนเช่นทุกวัน

ก็อกๆๆ 

มือใหญ่เคาะเรียกคนด้านในเมื่อเห็นว่าหายตัวไปนานมากแล้ว...แต่มันก็เงียบสนิท เมื่อลองขยับลูกบิดเบาๆ ก็พบว่ามันไม่ได้ล็อค อรรณพเลยลองแง้มบานประตูออกเล็กน้อย

สาวน้อยหน้าใสนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงอย่างมีความสุข...มือใหญ่เลยเปิดบานประตูให้กว้างขึ้นแล้วเขาก็เดินอย่างเงียบกริบไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่กำลังฝันหวานในตอนกลางวัน

“สวยมากเลยนะเรา รู้ตัวมั้ยเนี่ย โชคดีนะที่ไม่เจอเข้ากับพวกแกงค์ส่งผู้หญิงไปขายตัวเสียก่อน ไม่อย่างนั้นดูท่าจะเป็นสินค้าส่งออกชั้นดีเลยทีเดียว” อรรณพพึมพำ

“นอนง่ายกินง่ายจริงๆ แต่หวังว่าคงไม่...” อรรณพพูดค้างไว้แค่นั้นแล้วต่อที่เหลือในใจว่า

‘คงไม่ใจง่ายนะโรส’

ร่างใหญ่ยืนมองร่างสมส่วนที่ขดตัวอยู่บนที่นอนนุ่ม ดูท่าทางว่าสาวน้อยของเขาคงจะหนาว อรรณพเลยเดินไปหรี่เครื่องปรับอากาศแล้วคลี่ผ้านวมผืนหนาออกคลุมร่างเล็กๆ นั้นอย่างนุ่มนวล

“จะนอนก็ไม่รู้จักห่มผ้า เด็กหนอเด็ก” เจ้าของคอนโดยังคงบ่นไปเรื่อย

หลังจากที่ยืนมองร่างสมส่วนจนพอใจ เขาก็ตัดสินใจเดินออกไปอย่างเงียบๆ เหมือนตอนที่เดินเข้ามา เสียงประตูถูกปิดลงอย่างเบามือ

นัยน์ตางามค่อยๆ ปรือขึ้นทีละน้อยๆ แล้วจ้องมองไปที่บานประตูนิ่ง

‘เหมือนจะเป็นคนดีนะคะคุณณพ ว่าแต่เมื่อครู่คุณจะพูดอะไรนะ กินง่าย นอนง่ายแต่หวังว่าคงไม่...ไม่อะไรเหรอทำไมไม่พูดออกมาให้จบล่ะ’ คนที่แกล้งหลับถามตัวเอง

แต่ช่างมันเหอะ เขาจะพูดอะไรมันก็เรื่องเขา ทว่าเรื่องของเธอตอนนี้สิ เหมือนทุกอย่างจะเข้าสู่แผนการเป็นอย่างดี เพราะเห็นได้ชัดว่าอรรณพเริ่มจะสงสารโรสน้อยในคราบคนใบ้เข้าเต็มเปา

ความสงสารนี่แหละที่โรสจะต่อยอดเป็นอย่างอื่น เพื่อจะไปสู่แผนการใหญ่! ก็ให้มันรู้ไปว่าผู้ชายอกสามศอกอย่างอรรณพจะไม่หวั่นไหวผู้หญิงหน้าตาดีอย่างโรสผู้นี้...

“อ้าว! ตื่นแล้วเหรอโรส” อรรณพเอ่ยทักเมื่อเห็นร่างบางเดินออกมาด้วยท่าทางงัวเงียราวเพิ่งตื่น

“อือ” สาวน้อยพยักหน้ารับพร้อมเสียงในคอ

“ไปล้างหน้าล้างตาหน่อยมั้ย มันดูเหมือนคนยังไม่ตื่นดีเลยนะ” เจ้านายหนุ่มรีบบอก

โรสได้แต่พยักหน้าแล้วทำตามแต่โดยดี ครู่ต่อมาสาวน้อยก็เดินกลับมานั่งลงบนโซฟาไม่ห่างจากที่อรรณพนั่งทำงานอยู่มากนัก

“ตอนเย็นไม่ต้องทำกับข้าวเผื่อผมนะ ผมออกไปทานที่ผับเลย” เขาบอก

สาวน้อยพยักหน้าอย่างเข้าใจแต่เธอก็ยังนั่งจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็งราวต้องการจะพูดอะไรบางอย่างออกมา อรรณพสบตาคู่นั้นเข้าอย่างจัง

“มีอะไรหรือเปล่า จ้องหน้าเหมือนจะพูดอะไร”

“อือๆ” โรสรีบพยักหน้าอย่างไว แล้วเธอก็รีบไปคว้ากระดาษกับปากกามาเขียนข้อความก่อนจะยื่นให้เขา

“ขอหนูตามไปที่ทำงานคุณด้วยได้มั้ย?...ไม่ได้ เธอจะไปทำไม ที่นั่นมันไม่น่าไปนักหรอก เป็นเด็กเป็นเล็กอยู่บ้านนี่แหละ” อรรณพอ่านแล้วตอบอย่างตกใจ

อายุก็ไม่รู้ว่าจะถึงเกณฑ์ให้เข้าไปในสถานที่อย่างนั้นได้หรือเปล่าเลย ช่วงนี้ตำรวจก็ป้วนเปี้ยนหนัก ให้เธออยู่ที่นี่ดูเหมือนจะปลอดภัยที่สุดแล้ว

สาวน้อยแกล้งตีหน้าสลดทันทีทันใด จนเจ้านายหนุ่มต้องละมือจากงานแล้วเดินมาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ก่อนจะตบที่ไหล่บางเบาๆ

“อย่าทำหน้าเศร้าสิ ไว้ให้เราอายุมากกว่านี้แล้วค่อยไปนะ เข้าใจมั้ย?” อรรณพบอกเสียงทุ้ม

“อือ” โรสพยักหน้าพลางทำเสียงในลำคอเบาๆ

‘ใครบอกว่าฉันอยากไปผับ ฉันเล่นละครหลอกคุณไปอย่างนั้นแหละ ไม่อยู่สิดี นังโรสจะสำรวจให้หมดทุกซอกทุกมุมเชียวแหละ’

“แล้วยังไงถ้ามีใครมาเคาะห้องหรือมาหาผมก็ไม่ต้องเปิดประตูนะ เข้าใจมั้ย” อรรณพรีบสั่ง

มีผู้หญิงบางคนที่เขาเคยพามาที่นี่ แล้ววันดีคืนดีพวกเธอก็จะโผล่มาโดยไม่ได้บอกไม่ได้กล่าวอยู่เป็นประจำ แต่หลังจากนี้เขาคงต้องสั่งห้ามเป็นการถาวรกับทุกคนว่าถ้ามีธุระอันใดก็ให้ไปหาที่ผับแทน

“อือ” สาวน้อยพนักหน้าอย่างเด็กว่าง่าย

‘หวังว่ายัยแมวเหมียวจะไม่แวะมาหาฉันนะ ถ้าอย่างนั้นล่ะก็เข้าทางโรสิตากันพอดีเชียว’ โรสคิดพลางลอบยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“โรส เธอแอบยิ้มอะไรเหรอ” อรรณพเอ่ยท้วง ร่างบางสะดุ้งโหยงทันที

“อือๆ” สาวน้อยส่ายหน้าเป็นพัลวัน

“คิดอะไรอยู่บอกผมมาเดี๋ยวนี้เลยนะ” อรรณพคาดคั้นเสียงดุ

“อือๆ” คราวนี้ทั้งมือ ทั้งเสียง ทั้งหน้าร่วมมือกันปฏิเสธให้วุ่นจนอรรณพถึงกับต้องแอบขำที่ทุกส่วนบนร่างกายของโรสช่างทำงานสัมพันธ์กันดีจริงๆ

หน้าส่ายระริกจนผมปลิวไหวตามไปด้วย สองมือก็ยกขึ้นโบกพร้อมๆ กัน ไหนจะปากที่ส่งเสียงอือๆ นั่นอีก นัยน์ตางามสุกใสก็เหมือนจะช่วยยืนยันอีกทาง...

‘ไร้เดียงสาดีจังเด็กคนนี้’ อรรณพชื่นชมในใจ

“ไม่ได้คิดก็แล้วไป เธออยากจะทำอะไรก็ไปทำเถอะโรส เดี๋ยวสักพักผมจะออกไปผับแล้วล่ะ นัดเพื่อนไว้ด้วย” อรรณพบอกแล้วเตรียมตัวเก็บงานบนโต๊ะ

โรสเลยเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องครัวเล็กๆ แทน เธอเปิดตู้เย็นเพื่อจะเตรียมอาหารให้ตัวเอง ส่วนอรรณพก็เข้าห้องของเขาแล้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ครู่ใหญ่ชายหนุ่มจึงเดินมาหาสาวน้อยในครัว

“ผมออกไปผับแล้วนะโรส ยังไงคืนนี้จะรีบกลับล่ะกัน” อรรณพบอกทั้งที่คืนนี้เขาตั้งใจว่าอาจจะไม่ออกไป แต่เนื่องจากมีแขกพิเศษมาจากรุงเทพกลุ่มใหญ่เลยทำให้ชายหนุ่มต้องออกไปรับรองด้วยตนเอง

“อือ” สาวน้อยตอบรับ

‘กลับเช้าเลยก็ได้ค่ะ ฉันไม่ว่า’ โรสตอบในใจ

“อย่าลืมที่ผมสั่งล่ะ ใครมาเรียกไม่ต้องเปิดประตูนะ เข้าใจมั้ย” อรรณพย้ำ

“อือ” สาวน้อยพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ทั้งที่เธอบอกตัวเองว่าหากคนที่มาเคาะเป็นคัทลียาเธอจะเปิดประตูให้อีกฝ่ายเข้ามาอยู่แล้ว

เปิดแล้วก็ปิด...ปิดประตูตีแมวไงคุณณพ!

“ดีครับ เป็นเด็กดีอย่างนี้ค่อยน่ารักหน่อย” ชายหนุ่มชมแล้วเขาก็เดินออกจากคอนโดหรูไป ปล่อยให้สาวน้อยยืนมองจนแน่ใจว่าเจ้าของห้องไม่หวนกลับมาตอนนี้แล้วจริงๆ

“ลงมือได้แล้ว โรสิตา” สาวน้อยบอกตัวเองเบาๆ

สาวน้อยแสนซื่อกำลังจะกลายร่างเป็นเสือสาวผู้แกร่งกล้าในทันที เท้าบางรีบสืบตรงไปยังห้องนอนของอรรณพซึ่งชายหนุ่มไม่ได้ล็อคประตูห้องด้วยความเชื่อใจว่าโรสน้อยผู้น่าสงสารของเขาคงไม่ใช่บุคคลอันตรายแต่อย่างใด

“แหม เปิดทางให้สะดวกเชียวนะคุณณพ น่าขอบคุณจริงๆ” โรสเดินมาหยุดอยู่หน้าตู้ใบใหญ่ในห้องนอนของอรรณพ สายตางามกวาดมองไปทั่วห้องอย่างว่องไว

“เริ่มจากตรงไหนก่อนดี หัวเตียงก่อนดีมั้ย ส่วนใหญ่เขาจะเก็บเอกสารสำคัญเอาไว้บริเวณช่องเก็บของตรงหัวเตียง” โรสพึมพำแล้วเธอก็คลานขึ้นไปบนเตียงนอนนุ่มอย่างว่องไว

มือเรียวเลื่อนไปเปิดช่องเก็บเอกสารบริเวณหัวเตียงอย่างคล่องแคล่ว เปิดปุ๊บมือก็ล้วงเข้าไปด้านในปั๊บ จากนั้นก็คว้าหมับเอาสิ่งของที่วางอยู่ติดมือออกมา

“ตายแล้ว! อีตาบ้า วางอะไรไว้เนี่ย” หน้างามถึงกับผงะ

ถุงยางอนามัยที่ยังไม่ได้ใช้วางเรียงรายเต็มไปหมด...โรสน้อยหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธระคนความอาย นี่อรรณพหื่นกามขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย...ดูจากสิ่งที่เขาตุนไว้สิ อ๊าย...เห็นแล้วมันช่าง...ทุเรศสิ้นดี

“ไอ้คนลากมก ไอ้คนหื่นกาม ระวังเถอะสักวันจะเป็นโรคตาย” โรสรีบยัดกล่องเล็กๆ พวกนั้นกลับที่เก่าแล้วกระโดดเผ่นลงจากเตียงราวกับกำลังหนีตาย

มือเรียวยังไม่ทันจะได้สำรวจส่วนต่อไป เสียงกริ่งก็ดังขึ้นที่บริเวณห้องรับแขก

“ใครมากันล่ะเนี่ย ว่าแต่เราเปิดประตูต้อนรับได้สินะ เพราะเขากดกริ่งไม่ได้เคาะประตูสักหน่อย เท่ากับเราไม่ได้ขัดคำสั่งคุณณพซะหน่อย” โรสเริ่มเจ้าเล่ห์มากขึ้น

เท้าบางวิ่งตรงออกมาที่ประตูด้านหน้าแล้วชะโงกดูตาแมวอย่างว่องไวสมกับเป็นนางเสือตัวร้าย ริมฝีปากได้รูปสีชมพูระเรื่อคลี่ยิ้มอย่างมีความสุข...

‘มาให้ฉันคิดบัญชีถึงที่เลยนะ’ โรสกระหยิ่ม

“คุณณพล่ะ” เสียงแหลมเอ่ยถามทันทีที่ประตูเปิดกว้าง

“อือๆ” โรสส่ายหน้าเป็นเชิงจะบอกว่าชายหนุ่มไม่อยู่

“เขาไม่อยู่เหรอ” คัทลียาถามทั้งที่ทราบว่าอรรรพไปถึงที่ผับเรียบร้อยแล้ว

“อือ” สาวน้อยพยักหน้า

“ฉันขอเข้าไปข้างในหน่อย” บอกจบก็เดินเข้ามาพรวดพราดโดยไม่รอคำตอบ ร้ายกว่านั้นคัทลียากระแทกไหล่เข้ากับร่างบางดังปัก!

‘เล่นแรงเลยนะหล่อน อย่าให้ถึงทีฉัน จะเอาให้ร้องไม่ออกเลยเชียว’ โรสกัดฟันกรอด...ตอนนี้เธอต้องยอมให้แมวเข้ามาในประตูเสียก่อน เพราะไม่อย่างนั้นจะไม่สามารถทำอย่างอื่นต่อได้ 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น