เธอชื่อโรส (กุหลาบทมิฬ)

ตอนที่ 5 : บทที่ 3 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ส.ค. 63

บทที่ 3

 

กว่าจะกันเพื่อนตัวร้ายออกจากสาวน้อยที่แสนบริสุทธิ์ดุจดอกกุหลาบขาวแรกแย้มของเขาได้ ก็ทำเอาอารมณ์ของอรรณพถึงกับเริ่มขุ่นเคือง ชาญชัยเองก็แสดงอาการเสียดายโรสไม่ใช่น้อยเมื่อทราบว่าหญิงสาวเป็นใบ้ แต่นั่นก็ทำให้เขาจำต้องตัดใจ เพราะมันคงเป็นเรื่องน่าอับอายสำหรับเขาอยู่พอสมควรหากจะต้องควงผู้หญิงที่พูดไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกัน สเปคผู้หญิงสำหรับชาญชัยแล้ว เธอผู้นั้นต้องคุณสมบัติเพียบพร้อมไม่มีที่ติเท่านั้น

‘รู้ว่าเป็นใบ้เข้าหน่อย รีบถอยเลยนะคุณเสี่ย แต่ก็ดีแล้วล่ะ’ คนแกล้งใบ้บอกตัวเองพลางเหลียวมองบรรยากาศในร้านอาหารไปเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมายในขณะที่ทั้งคู่กำลังรออาหารซึ่งสั่งไปเรียบร้อยแล้ว

“โรส” อรรณพเรียกชื่อเธอเบาๆ

เขารู้สึกสงสารแม่กุหลาบขาวคนนี้ขึ้นมาอย่างจับจิต ยิ่งพอเห็นว่าชาญชัยมีอาการรังเกียจคนที่พูดไม่ได้ อรรณพยิ่งรู้สึกว่าหัวใจเขาหวิวๆ ขึ้นมาเองโดยไม่ทราบที่ไปที่มาเสียอย่างนั้น

“อือ” สาวน้อยขานรับด้วยเสียงที่ชายหนุ่มเริ่มคุ้นเคยดวงตาใสเป็นประกายช้อนมองเขาตอบอรรณพถึงกับหัวใจกระตุกถี่อีกคราว

“ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย” น้ำเสียงนุ่มหูนั้นแฝงความห่วงใยมาจนโรสรู้สึกได้

ใบหน้ารูปไข่ส่ายไปมาเล็กน้อยก่อนที่เธอจะตัดสินใจส่งยิ้มที่มุมปากไปให้คนถามเช่นกัน...

“ดีแล้วล่ะครับ คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เราเลือกเป็นคนดีได้นะครับ” คำฮิตติดปากหลุดออกมาจากชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเพลย์บอย ซึ่งแปลว่าเขาเองก็ไม่ได้ทำตัวดีซักเท่าไหร่เลย

โรสจำใจต้องพยักหน้า ทว่าในสมองของเธอกำลังกล่าวค้านคำพูดนั้นสวนทางกับการกระทำก่อนหน้า‘บอกคนอื่นให้ทำดี ตัวคุณล่ะ ดีแตกหรือเปล่า พ่อคุณด้วย ดีกันเหลือเกินใช่มั้ย?’

อีกไม่นานหรอกอรรณพ รอฉันฉันสืบหาความจริงให้แน่ชัดกว่านี้ก่อนเถอะ รับรองว่าคุณพ่อของคุณได้ไปชดใช้กรรมในตะรางอย่างไม่ต้องสงสัย...

โรสและอรรณพนั่งตักอาหารรับประทานกันเงียบๆ และทุกอย่างก็น่าจะดำเนินไปตามปกติ หากว่าไม่มีเสียงหนึ่งดังแหวกอากาศขึ้นด้านหลังของลูกชายนักการเมืองดัง

“คุณณพ ต๊าย ตาย ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่” สาวงาม เรือนร่างสูงโปร่งในชุดซีทรูลายเสือแบบสุดเฉี่ยวปรี่เข้าหาร่างใหญ่ราวถวิลหา

อรรณพหันขวับไปมองคนที่กำลังเดินลิ่วมาหาตน “อ้าว! คุณแคท”

‘ชื่อแคทแต่แต่งชุดลายเสือ น่าจะชื่อไทเกอร์มากกว่านะ’ โรสคิดให้ตัวเองขำเล่นคนเดียว

“อุ๊ย! แล้วนั่นใครคะ หวังว่าคงไม่ใช่...” คัทลียาเอ่ยถามขึ้น เมื่อหันมาเห็นสาวน้อยที่นั่งร่วมโต๊ะกับคู่ขาเก่าของเธอ

“อ๋อ โรสครับ เธอเป็นแม่บ้านของผม” อรรณพรีบตอบพลางชายตามามองแม่ดอกกุหลาบขาวที่ยังคงตักอาหารเข้าปากเงียบๆ ต่อไป

“แม่บ้าน? คุณมีแม่บ้านตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ปกติจะให้คนจากบ้านคุณพ่อมาทำความสะอาดคอนโดให้ไม่ใช่เหรอคะ” สาวเปรี้ยวถามอย่างใคร่รู้

โดยปกติคัทลียาก็พอจะทราบว่าอรรณพจะให้แม่บ้านจากบ้านใหญ่เข้ามาทำความสะอาดที่คอนโดให้เขา ซึ่งก็ไม่ได้มาทุกวัน แต่ส่วนใหญ่จะมาอาทิตย์ละ สองถึงสามครั้ง

“เอ่อ ครับ เพิ่งรับมาใหม่ครับ จะได้ลดภาระแม่บ้านของที่บ้านใหญ่น่ะครับ” อรรณพอธิบาย

“อ๋อ ค่ะ” คัทลียารับคำพลางชำเลืองมองหญิงสาวที่นั่งเป็นทองไม่รู้ร้อน

โรสไม่ได้สนใจเลยว่าทั้งคู่จะกำลังสนทนาอะไรเกี่ยวกับเธอบ้าง สาวน้อยแสดงท่าทีเหมือนคำพูดนั้นเข้าหูซ้ายแล้วทะลุผ่านไปหูขวา ทั้งที่ทุกถ้อยคำเธอคิดตามไปด้วย

“นี่หล่อน ชื่ออะไรนะ” คัทลียาที่ถือวิสาสะนั่งลงบนเก้าอี้ที่ยังว่างแล้วหันมาถามโรสซึ่งๆ หน้า

“น้องเขาชื่อโรสครับ คุณไม่ต้องถามให้เหนื่อยหรอกแคท โรสเขาพูดไม่ได้” เจ้าของผับใหญ่รีบอธิบายคัทลียาเสียก่อน

โรสช้อนตาขึ้นมองคนทั้งคู่ทันควัน...ย้ำจริงๆ คำว่าเป็นใบ้เนี่ย! 

แต่แค่เพียงแวบเดียวดวงตาสดใสก็ก้มลงมองจานอาหารของเธอต่อไป โดยไม่มีรอยยิ้มทักทายไปยังสาวสวยผู้มาใหม่ น้ำเสียงอย่างนั้น...มันบ่งบอกว่าเหยียดหยามคนทำงานชั้นต่ำชัดๆแล้วอย่างนี้เธอจะญาติดีไปด้วยเหตุผลอันใดกัน

“เป็นใบ้? แล้วจะคุยกันรู้เรื่องหรือคะ” คัทลียาถามต่อด้วยสีหน้างงงัน

“ก็..รู้เรื่องครับ” ชายหนุ่มตอบพลางชำเลืองมองหน้าแม่บ้านของตน

‘คนนะคุณ ไม่ใช่แมวจะได้คุยไม่รู้เรื่อง ว่าแต่คนอื่นเขา ตัวเองน่ะพูดภาษาคนเข้าใจหรือเปล่าล่ะ’ โรสต่อว่าอีกฝ่ายในใจ

“แล้วคุยกันยังไงคะ ภาษามือเหรอ? แคทไม่ยักทราบว่าคุณใช้ภาษามือได้ด้วย” สาวเปรี้ยวสงสัยไม่สิ้นสุด

“โรสเขาฟังที่พูดกันได้ยินครับ แล้วถ้าเขาอยากสื่ออะไรก็เขียนกลับมา หรือไม่ก็พยักหน้า ส่ายหน้า เท่านี้ผมก็รู้เรื่องแล้วล่ะ” อรรณพอธิบาย

“อ๋อ! อย่างนี้นี่เอง นี่ก็แสดงว่าหล่อนเข้าใจที่ฉันพูดใช่มั้ย” คัทลียาหันมาถามโรสอีกรอบ

สาวน้อยแหงนหน้าจากจานอาหารขึ้นมองหน้าคนถามแวบหนึ่งแล้วหลุบตาลงมองช้อนกับส้อมในมือต่อโดยไม่สนใจจะส่ายหน้าหรือตอบรับคำถามนั้น

“คุณณพ แม่บ้านของคุณไม่เห็นจะทำอย่างที่คุณบอกเลยนะคะ” ดวงตาที่ถูกวาดด้วยสีสันแสบตาหันกลับไปมองอดีตคู่ขาคนสำคัญ

“โรส” อรรณพเรียกชื่อเธอเบาๆ

คนที่กำลังเขี่ยอาหารในจานเล่นทำเหมือนเดิมอีกครั้ง...โรสไม่ตอบสนองต่อเสียงของเขา ราวกับเธอกำลังแปลงร่างเป็นเด็กดื้อเงียบ

“โรส ผมรู้ว่าเธอได้ยิน อย่ามาทำเป็นหูทวนลมนะ” อรรณพเสียงเข้มกว่าเก่า

เพล้ง! 

เสียงช้อนและส้อมถูกวางลงอย่างแรง ใบหน้ารูปไข่มองจ้องตอบเขาทันทีทันใด

‘จะเอายังไงกับฉันเนี่ย’ คนที่ถูกสภาวะบังคับให้ต้องใบ้ถามเขากลับในใจ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น