เธอชื่อโรส (กุหลาบทมิฬ)

ตอนที่ 4 : บทที่ 2 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 ส.ค. 63

“ไปจีบซ้อนกันมาอีกหรือยังไงไอ้คุณสงกรานต์” คนที่ระดับความเจ้าชู้ไม่ต่างกันถามกลับ

“ประมาณนั้นแหละ จะตีกันตายอยู่แล้วเนี่ย ผู้หญิงนี่อะไร กะอีแค่ผู้ชายคนนึงแบ่งๆ กันใช้หน่อยก็ไม่ได้ ใจแคบจริงๆ เลย ให้ตายสิ” เพื่อนสนิทบ่นตามหลัง

“ที่คอนโดไม่สะดวกจริงๆ ว่ะ คืนนี้เจอกันที่ผับดีกว่า ยังไงถ้าจะมาพัทยาก็เปิดโรงแรมนอนไปก่อนแล้วกัน หรือจะไปนอนที่บ้านป๋าเราก็ได้นะ” เจ้าถิ่นบอก

“ไม่เอาดีกว่า งั้นเจอกันที่ผับคืนนี้แล้วกัน” สงกรานต์ตัดสินใจ

คนที่แอบฟังการสนทนาได้แต่เบ้ปากอย่างรังเกียจ นี่แหละหนาพวกลูกคนรวย วันๆ ทำอะไรให้มันมีประโยชน์มากกว่านี้ไม่ได้หรือยังไงกัน

หลังจากจบการสนทนาจากเพื่อนรัก อรรณพก็เดินไปเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อหาข้อมูลข่าวสารด้านเศรษฐกิจจากสื่อออนไลน์ ชายหนุ่มหันมาบอกสาวน้อยที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยเสียงนุ่มนวลว่า

“เธอจะไปทำอะไรก็ตามสบายเลยนะโรส ผมจะทำงานซักหน่อย”

สาวน้อยขมวดคิ้วจนเป็นโบว์ทันที อีกคนเลยต้องขยายความให้กว้างขึ้น “ผมเล่นหุ้นด้วยน่ะ แล้วก็ทำธุรกิจอย่างอื่นกับเพื่อนๆ ด้วย”

โรสคลี่ยิ้มให้เขาที่มุมปาก จากนั้นเธอก็เดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตนเอง

“ทำไมไม่ออกไปข้างนอกซักทีเนี่ย เราจะได้ลงมือทำงานบ้าง อย่าบอกนะว่าจะออกไปตอนเย็นทีเดียวเลย” ปากอิ่มพึมพำเบาๆพลางเดินวนเวียนมาอยู่ปลายเตียงนอนขนาดกลางภายในห้องนั้น

เท้าบางเดินกลับไปดูประตูห้องนอนอีกครั้งว่าเธอจัดการล็อคมันเรียบร้อยดีแล้ว จากนั้นโรสเลยจัดการหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของตนเองออกมาจากตู้ มือบางรื้อค้นอะไรบางอย่างจากกระเป๋าด้านข้างเพื่อหาสิ่งที่เธอซุกซ่อนเอาไว้

สมาร์ทโฟนรุ่นใหม่ล่าสุด ทันสมัยที่สุดถูกเปิดให้พร้อมใช้งานด้วยมือบางอย่างชำนิชำนาญ แต่แล้วสาวน้อยถึงกับต้องเบิกตาโพรงเพราะข้อความแจ้งเตือนที่มีมากกว่าสามสิบสายนั้น

‘ตายแล้ว แม่โทรมาเยอะขนาดเลยหรือเนี่ย’ โรสครางในใจ

“ทำไงดีล่ะ จะโทรกลับตอนนี้ก็ไม่ได้ซะด้วย” ปากอิ่มบ่นขมุบขมิบ“ส่งข้อความไปก่อนแล้วกัน”

หลังจากส่งข้อความไปหามารดาเรียบร้อย โรสก็ลงมือค้นหาข่าวสารต่างๆ โดยใช้เครื่องมือสื่อสารอันทันสมัยด้วยสีหน้าและแววตาอันแน่วแน่

“โรส ผมจะออกไปข้างนอก ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ จะได้ไปซื้อของใช้ในบ้านด้วยเลย” อรรณพมายืนร้องบอกอยู่หน้าประตูห้อง

“เฮ้อ!” คนด้านในพ่นลมออกจากปากอย่างโมโห

‘อยากไปทำไมไม่ไปคนเดียวล่ะ’ คนแกล้งใบ้เถียงในใจ

“ผมจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ เธอเสร็จแล้วก็ออกมารอที่ห้องรับแขกแล้วกัน” อรรณพบอกตามมา โรสเลยต้องรีบแอบโทรศัพท์ไว้ใต้เตียงแล้วเปิดประตูห้องออกไปพยักหน้ารับทราบ

“อือ”

อรรณพยิ้มให้คนที่ยื่นหน้าออกไปเล็กน้อยก่อนจะเดินลิ่วไปยังห้องนอนของตนเอง โรสมองตามจนร่างใหญ่ลับหายไปจากนั้นเธอก็ปิดประตูแล้วเปลี่ยนเครื่องแต่งกายบ้าง

ไม่รู้ด้วยความบังเอิญหรือจงใจ แต่เมื่อทั้งคู่เดินออกมาจากห้องของตัวเอง ต่างคนก็ต่างตะลึงเพราะลักษณะการแต่งกายที่ใช้โทนสีเหมือนกันเกือบทุกอย่าง

อรรณพสวมเสื้อยืดเนื้อดีสีขาวกับกางเกงยีนส์สีซีด ซึ่งก็ไม่ต่างกับโรสเธอก็สวมใส่เสื้อยืดสีขาวล้วนแนบเนื้อและกางเกงยีนส์พอดีตัวสีเดียวกับอรรณพ

“บังเอิญจังครับ”ชายหนุ่มมองสาวน้อยตรงหน้าแล้วอมยิ้ม

‘ไปเดินด้วยกัน คนต้องคิดว่าเป็นแฟนกันแน่ๆ เลย’ เจ้าของผับหรูคิดอย่างนั้น เขาถึงได้ยิ้มออกมาแต่อีกคนกลับทำหน้าง้ำทันที

“ไปกันเถอะครับ จะได้ไปหาอาหารเที่ยงทานกันด้วย” อรรณพบอกพลางผายมือให้อีกฝ่ายเดินก่อนตบท้ายด้วยรอยยิ้มอย่างหนุ่มเจ้าเสน่ห์ชนิดที่สาวต่างพากันไปหลับฝันหา

ร่างบางเดินนำหน้าออกไปจากห้อง จากนั้นเธอก็ตรงไปยังลิฟท์โดยสารราวกับว่ารู้จักเส้นทางในตึกแห่งนี้เป็นอย่างดี ทั้งที่ก็เพิ่งเข้ามาเมื่อคืนนี้เอง

“เก่งจัง มาแค่แปบเดียวแต่จำทางได้แม่นเชียว ความสามารถพิเศษของคนใบ้หรือเปล่านะ” อรรณพพึมพำเบาๆ ไม่ให้อีกฝ่ายได้ยิน

โรสนั่งนิ่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถ สองตางามมองไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจจนคนที่กำลังขับรถต้องหันมามองรอบแล้วรอบเล่า

“โรส คิดอะไรเหรอ”ชายหนุ่มเอ่ยถาม

“โรส ได้ยินผมพูดหรือเปล่า” อรรณพถามซ้ำเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่หือไม่อือ

“โรส!”

“ห๊า!” คนที่กำลังใจลอยอุทานเบาๆ พลางหันขวับไปมอง ปากอิ่มสีกุหลาบที่เคลือบด้วยลิปกรอสเนื้อเนียนเกือบจะหลุดปากต่อว่าอีกฝ่ายออกไปที่ทำให้เธอตกใจ ดีแต่ว่าสาวน้อยยั้งเอาไว้ได้ทันการ ทว่าคำอุทานเมื่อครู่ก็ทำให้อรรณพถึงกับขมวดคิ้ว

“โรส เมื่อกี้เธออุทานคำว่าห๊าออกมาได้ด้วยเหรอ” คนสงสัยถามออกไป

“อือ” คนที่พลั้งปากไปแล้วยอมรับ

“หมายความว่ายังไง นอกจากเสียงอือๆ แล้วเธอยังออกเสียงห๊าได้ด้วยยังงั้นสิ” อรรณพคิดเองเออเอง เขาก็ไม่มีความรู้เกี่ยวกับคนใบ้ซะด้วยสิ

“อือ” สาวน้อยรีบพยักหน้ารับ

“แล้วมีคำอื่นอีกไหมที่ออกเสียงได้” คราวนี้อรรณพถึงกับตาวาว พูดได้นิดหน่อยก็ยังดีกว่าพูดไม่ได้เลย

“อือๆ” คราวนี้ใบหน้ารูปไข่ส่ายไปมาแทนคำตอบ

‘โอ๊ย! พ่อคุ๊ณ ทำไมต่อมช่างสงสัยของคุณมันถึงได้ทำงานเยอะแยะขนาดนี้ อย่าถามมากได้มั้ย ฉันเองก็อึดอัดเหมือนกันนะที่พูดไม่ได้เนี่ย’โรสบ่นในใจ

“ว้า! แย่จัง” อรรณพหลุดปากออกมา แววตาของเขาหม่นลงอย่างเสียดายโดยที่เจ้าตัวก็ไม่ทราบสุดท้ายชายหนุ่มก็ต้องเก็บความเสียดายเอาไว้ในใจแล้วขับรถต่อไปจนถึงห้างสรรพค้าใหญ่กลางเมืองพัทยา

รถคันใหญ่เลี้ยวเข้าจอดยังลานจอดรถในอาคาร จากนั้นหนุ่มสาวทั้งคู่ก็เดินเคียงข้างกันเข้าไปด้านใน ด้วยการแต่งงานที่คล้ายคลึงกันประกอบกับหน้าตาที่ชวนให้สะดุดต่อผู้พบเห็นไม่ใช่น้อย เพราะไม่เพียงแต่อรรณพจะหล่อและสาวน้อยที่มากับเขาจะสวยมากแล้ว ชายหนุ่มยังเป็นที่รู้จักของคนในห้างอยู่พอสมควร

สาวน้อย สาวใหญ่ ส่งรอยยิ้มมาทักทายชายหนุ่มอยู่เป็นระยะ หนุ่มเจ้าเสน่ห์ก็โปรยความหวานกลับคืนไปให้จนบรรดาสาวๆ ชุ่มฉ่ำใจกันทุกรายเช่นกัน

‘แหวะ ดูทำเข้าสิ คิดว่าหล่อนักหรือไง ถ้าไม่มีเงิน ไม่ใช่ลูกคนที่มีอำนาจ เขาจะชายตามามองคุณมั้ย คุณอรรณพ’ โรสถามเขาในใจ สายตาเธอเหยียดเขาอยู่กลายๆ

“โรส เที่ยงแล้ว ไปหาอะไรทานกันก่อนดีกว่านะครับ เสร็จแล้วค่อยไปเดินซื้อของ” อรรณพเดินมาแตะข้อศอกหญิงสาวที่กำลังเดินมองโน่นมองนี่เบาๆ

นัยน์ตางามหันขวับมามองคนถามพลางก็รีบเบี่ยงแขนตัวเองออกห่างเขาทันควันเช่นกัน

‘โดนหน่อยก็ไม่ได้ หวงจัง’ ชายหนุ่มรู้สึกได้ว่าอีกคนรังเกียจที่เขาไปโดนตัวเธอ

 “อือ” โรสรับคำในลำคอ

“ งั้นเชิญทางนี้ครับ ผมมีเพื่อนที่เปิดร้านอาหารอยู่ในห้างนี้ด้วย” อรรณพบอกโดยไม่ถามความคิดเห็นของอีกฝ่าย ก็ในเมื่อเขาเป็นเจ้านาย อำนาจการตัดสินใจมันต้องเป็นของเขาอยู่แล้ว

“อ้าว! ณพ มาเดินห้างเหรอ อืม..แล้วนั่นควงใครมาอีกล่ะ” เจ้าของร้านเอ่ยถามเมื่อชายหนุ่มเหยียบเท้าเข้าไปในร้านอาหารไทยที่ขึ้นชื่อของห้างแห่งหนึ่ง

“อ๋อ ลูกน้องน่ะ โรส นี่เพื่อนผม ชาญชัย” อรรณพหันไปมองสาวน้อยพลางพยักหน้าให้เธอทำความเคารพเพื่อนของเขา

“ลูกน้องเหรอ” อีกฝ่ายถามพลางมองหน้าคนตอบ

“อืม” อรรณพรับคำ คนที่รอคำตอบตาวาวทันใด

สาวน้อยพนมมือไหว้ด้วยสีหน้าราบเรียบ อย่าหวังว่าจะได้เห็นรอยยิ้มจากเธอเลย ในเมื่ออีกฝ่ายส่งสายตากรุ้มกริ่มมาเสียขนาดนั้น

“สวัสดีครับ คนสวย ชื่ออะไรนะครับ” ชาญชัยยิ้มแป้นจนเห็นฟันทั้งแถว

“ชื่อโรส” อรรณพตอบแทน

“เราถามน้องเขา ไม่ได้ถามนาย ไม่ต้องตอบแทนก็ได้ ว่าไงครับน้องโรส ชื่อเพราะจังเลยครับ แล้วชื่อจริงล่ะครับชื่ออะไร จะเพราะเหมือนชื่อเล่นมั้ยครับ” เจ้าของร้านออกอาการเจ้าชู้ไก่แจ้ชัดเจน

‘หน้าหม้อกันทั้งแกงค์เลยใช่มั้ยเนี่ย’ โรสลอบถอนใจอย่างเหลืออด

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น