เธอชื่อโรส (กุหลาบทมิฬ)

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ส.ค. 63

‘สักวันแกต้องชดใช้ ไอ้อำนาจ’ สาวน้อยหน้าหวานบอกกับตนเอง พลันเธอก็ต้องปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นดังเดิมเมื่อเห็นประตูห้องนอนของอรรณพถูกเปิดออก

“ไป ทานข้าวกันดีกว่า” เขาเอ่ยชวน

ร่างบางเลยลุกขึ้นแล้วเดินตามอีกฝ่ายไปนั่งยังโต๊ะอาหารขนาดกลางที่เป็นกระจกสีชาและเก้าอี้สีเงินซึ่งทำจากสแตนเลสเนื้อหนาดัดเป็นลวดลายงดงามบริเวณพนักพิง

“เชิญนั่งครับ” อรรณพเลื่อนเก้าอี้ให้สาวน้อยอย่างเช่นที่สุภาพบุรุษควรกระทำ

“ค.......” คนที่กำลังจะนั่งเผลอหลุดคำ แต่เธอรีบหุบปากแล้วแสร้งไอออกมาแทน“แคร่กๆ”

“ไม่สบายหรือเปล่าโรส” อรรณพถามโดยไม่ได้สงสัยอะไร

“อือๆ” โรสส่ายหน้าปฏิเสธอย่างไวจนปลายผมของเธอสะบัดไปตามแรงนั้น ชวนให้คนมองอดชื่นชมให้เรือนผมที่มีสุขภาพดีนั้นไม่ได้

“งั้นก็ลงมือทานข้าวผัดกันเถอะครับ” เจ้าของบ้านบอกสาวน้อยรีบพยักหน้ารับ

‘โรสเอ้ยจะหลุดพูดออกไปวันไหนนะ จะทันได้เสร็จแผนการหรือเปล่าหนอ’ คนที่ตักข้าวใส่ปากตัวเองอย่างช้าๆ คิดตามไปด้วย

หลังอาหารมื้อเช้าที่เริ่มต้นในยามสายของวันนั้น อรรณพก็กลับมานั่งพูดคุยกับสาวน้อยที่เขาเก็บตกได้จากข้างทางอีกรอบ โรสของานเขาทำหลังจากที่เขาบอกเธอว่าตนเองเป็นเจ้าของผับ

“เธอจะไปทำอะไรที่ผับหือสาวน้อย” อรรณพถามพลางหัวเราะ

ไปล้างจานหรือ เป็นเด็กเสิร์ฟก็ได้ค่ะ...โรสเขียนตอบเขากลับมา

“ไม่เอาอ่ะ ผมไม่ให้ไปหรอก” อรรณพตอบโดยไม่คิดอะไรเลย

แต่หนูอยากได้งานทำค่ะ จะได้มีรายได้...สาวน้อยเขียนกลับมาอีกครั้ง

“อยากได้เงินไปทำอะไรเหรอครับ” ทั้งที่รู้ว่าเงินเป็นปัจจัยหลักในการดำรงชีพ แต่อรรณพก็ยังถามออกไป

เป็นค่าใช้จ่ายยังไงล่ะคะ ถ้าห้องเช่า ค่าอาหาร...สาวน้อยตอบตามตรง และมันก็ชวนให้น่าสงสารไม่ใช่น้อยเลย หากว่าอรรณพยอมปล่อยให้โรสไปทำงานที่ผับของเขา ในนั้นมีแต่บรรดาเสือ สิงห์ กระทิงป่าที่กลัดมัน อย่างนี้แม่ดอกกุหลาบขาวจะสาวบริสุทธิ์ต่อไปได้อีกสักกี่วันกันเชียว

“อืม...อยากทำงานใช่มั้ย”

“อือ” โรสตอบด้วยเสียงในลำคอ

“งั้น...เป็นแม่บ้านให้ผมไปก่อนแล้วกัน ไว้ผมหางานที่ดีกว่านี้ให้ได้เมื่อไหร่แล้วจะบอกนะ” อรรณพตัดสินใจ ไหนๆ ก็เก็บมาแล้ว เลี้ยงดูเธอหน่อยก็ไม่น่าจะเสียหายอะไร ปกติเขาเลี้ยงสาวๆ มากกว่านี้ด้วยซ้ำอันนี้ถือว่าอีกฝ่ายทำงานแลกก็ยังไม่ผิด

แล้วเรื่องที่พักของหนูล่ะคะ โรสเขียนใส่กระดาษแล้วยื่นให้เขาอ่าน

“เป็นแม่บ้านที่นี่ก็พักที่นี่ไง ห้องเดิมนั่นแหละ หรือเธอจะออกไปเช่าห้องให้เสียเงินอีก” ชายหนุ่มถามกลับไป

“อือๆ” ใบหน้ารูปไข่รีบส่ายหน้าปฏิเสธ เรื่องอะไรจะออกไปอยู่ข้างนอกให้เสียแผนอีก ก็ที่เธอตั้งใจก็คือเข้ามาอยู่ในบ้านของเขานี่แหละ

‘สำเร็จแล้วโรส’ หญิงสาวอุทานในใจพลางยิ้มพราวอย่างมีความสุข

“ได้งานทำหน่อยเดียว ยิ้มหวานเชียวนะเรา” อรรณพแซวกลับมาเบาๆ เพราะคิดว่าโรสดีใจที่เขาให้งานและที่พักแก่เธอนั่นเอง

โรสพนมมือไหว้เขาเป็นการขอบคุณอีกครั้ง...ภาพเด็กสาววัยใสช่างติดตาตรึงใจเจ้าของผับผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นเพลย์บอยอย่างอรรณพเสียเหลือเกิน เพราะโรสช่างไร้เดียงสายิ่งนัก ซึ่งโดยส่วนใหญ่ผู้หญิงที่เขาเจอมักจะมีจริตและมารยาหญิงมากกว่านี้

“โรส ทำแผลอีกรอบนะ เธออาบน้ำแล้วยาที่ทาไปเมื่อคืนมันจางหายไปด้วยแล้ว” อรรณพสังเกตรอยแผลของอีกฝ่าย

“อือ” สาวน้อยพยักหน้ารับสีหน้าซาบซึ้งในความหวังดีของเขา

“แต่จริงๆ น่าจะไปหาหมอนะ ให้เขาดูร่องรอยแผลเก่าด้วย อืม..เธออยากแจ้งความไหม เรื่องพ่อเลี้ยง ผมช่วยได้นะ เอาไหม เอาเข้าไปนอนในคุกให้หายหื่นเสียบ้าง” อรรณพคิดขึ้นมาได้

“อือๆ” ใบหน้างามเปลี่ยนสีทันที เธอส่ายหน้าปฏิเสธโดยไม่ต้องยั้งคิดอะไรเลยแม้แต่น้อย ถ้าไปสถานีตำรวจเรื่องก็จบเห่กันพอดี 

“ทำไมล่ะ” อรรณพถามต่อ “กลัวมีปัญหาตามมาเหรอ”

‘ปัญหามันมีแน่ๆ คุณอรรณพ ทำไมคุณถึงได้เรื่องเยอะอย่างนี้นะ มิน่าล่ะ หาเมียไม่ได้ซักที’ โรสคิดในใจแต่เธอก็ต้องแสร้งตีสีหน้าหวาดกลัวออกไปให้เขาเห็น

“อือ” สาวน้อยพยักหน้าตามมาเพื่อให้รู้ว่าเธอกลัวปัญหาอื่นๆ

“ไม่ต้องกลัวหรอก พ่อผมเป็นสส.ของที่นี่” อรรณพบอก

‘เป็นสส.แล้วใหญ่คับฟ้าหรือยังไง อย่าเอาอำนาจมาพูดกับฉันเลย’ คนฟังเถียงในใจ โรสเริ่มคันปากยิบๆ รู้อย่างนี้ไม่แกล้งเป็นคนใบ้ก็ดี

“อือๆ” โรสส่ายหน้าอีกรอบเพื่อยืนยันว่าเธอจะไม่แจ้งความ

“ตามใจ ไม่อยากแจ้งความก็ตามใจ” อรรณพยักไหล่พลางลุกขึ้นเดินไปหยิบสมาร์ทโฟนที่ดังขึ้นมาขัดจังหวะพอดิบพอดีเช่นกัน

“ว่าไงวะ” ชายหนุ่มส่งเสียงทักทายเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทติดต่อมา

“เที่ยงๆ จะเข้าไปเที่ยวที่ห้องนายนะโว้ยณพ” ต้นสายบอก

“จะมาที่นี่?” เจ้าของคอนโดเสียงตื่นเล็กน้อย

“เออ สิวะ ทำไม? จะเข้าไปไม่ได้เหรอ หรือเอาอีหนูมานอนกกอยู่หรือยังไงกัน รีบไล่ออกไปเลยยังพอมีเวลา” เพื่อนตัวแสบรีบบอก

“เออ ประมาณนั้นแหละ ไม่สะดวกจริงๆ มีอะไรด่วนหรือเปล่า” อรรณพถามกลับ

“เอ้ย! นี่นายพูดจริงเหรอ”

“อืม จริง” อรรณพเสียงหนักแน่น

“จะเข้าไปนั่งเล่นนอนเล่นแถวนั้นหน่อย แถวนี้สาวๆ กวนเหลือเกินว่ะ” คนที่อยู่ในกรุงเทพตอบกลับมา

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น