เธอชื่อโรส (กุหลาบทมิฬ)

ตอนที่ 27 : บทที่ 8 75%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 ก.ย. 63

“เอ้ย! ชาติ มีเรื่องรบกวนหน่อยว่ะ” อรรณพกำลังโทรศัพท์ไปหาเพื่อนคนหนึ่งที่กรุงเทพซึ่งเป็นตำรวจชั้นสัญญาบัตรเขากำลังต้องการความช่วยเหลือจากเพื่อนคนนี้เป็นการด่วน

“มีอะไร โทรมาซะดึกดื่นป่านนี้ เสียอารมณ์ในการนอนหมดเลย” ปลายสายตำหนิไม่จริงจัง

“ทำไม? นอนกกอีหนูหรือยังไงวะ” อรรณพถามตามประสาผู้ชาย

“ไอ้บ้า! เพิ่งเลิกงานกลับมาเหนื่อยๆ เอนหลังไปได้สักครึ่งชั่วโมงแกก็โทรมานี่แหละ แล้วที่บอกว่ามีเรื่องรบกวน มีเรื่องอะไรเหรอ” สมชาติให้พรกลับมาแต่อรรณพก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเพราะปกติก็พูดกันอย่างนี้อยู่แล้ว

“อยากให้เช็คประวัติคนให้หน่อย” อรรณพเข้าเรื่อง

“เช็คประวัติคน? ใครเหรอ”

“ลูกจ้างเรานี่แหละ” อรรณพตอบไป

“ชื่อ นามสกุลอะไร ว่าแต่ทำไมไม่ขอเช็คกับตำรวจที่นั่นล่ะ พ่อแกก็คนใหญ่คนโต” สมชาติถามกลับมาด้วยความสงสัย แต่เขาจะรู้บ้างไหมว่าอรรณพทำแล้วเมื่อตอนที่ออกไปผับเพียงแต่ข้อมูลที่เขาไม่มากพอที่จะทำให้รู้ได้ว่าโรสคือใครมาจากไหน เพราะอรรณพไม่ทราบชื่อและนามสกุลที่แท้จริงของเธอ

“ก็เพราะว่าไม่รู้ชื่อและนามสกุลที่แท้จริงของเขายังไงล่ะ เลยยังทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง” อรรณพเฉลย

“เอ้ย! ไอ้โง่นี่แล้วแกรับเขาเข้าทำงานได้ยังไงวะ ควายมันจะฉลาดกว่าแกแล้วไหมล่ะงานนี้” สมชาติด่าเพื่อนมากอีกรอบอย่างไม่กลัวเกรงว่าอาจจะโดนเอาคืน

“คือเรื่องมันเป็นแบบนี้ แกฟังดีๆ นะ” อรรณพเกริ่นนำ จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เกี่ยวกับโรสให้เพื่อนฟังเกือบทั้งหมด ยกเว้นอยู่เรื่องเดียว คือเรื่องที่เขามีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับเธอไปเรียบร้อยแล้ว

“แล้วทำไมแกไว้ใจคนง่ายขนาดนั้นวะณพ ไม่กลัวจะเป็นสายของโจรเหรอ” สมชาติถามมาตามสาย

“ก็เราดูจากสภาพเด็กมันแล้วไม่น่าจะเป็นอย่างนั้นได้ ใสๆ ซื่อๆ” อรรณพตอบความรู้สึกตอนแรกที่เขาคิดกับโรส

“แล้วตอนนี้สาวน้อยของแกเป็นยังไงล่ะ”

“เริ่มมีพิรุธหลายอย่างว่ะ เลยต้องให้แกช่วยนี่แหละ เพราะตอนค่ำลองคุยกับตำรวจที่นี่แล้วเขาบอกให้ติดต่อเข้าไปที่กรุงเทพดีกว่า ข้อมูลกว้างกว่า” 

“ถ้าอย่างนั้นเราขอรูปพรรณสัณฐานของว่าที่คนร้ายด้วยนะ แล้วถ้าแกถ่ายรูปเขาได้ก็รีบส่งมาให้เราแล้วกัน ขอภาพชัดๆ นะณพจะได้หาข้อมูลง่ายขึ้น” สมชาติบอกรายละเอียดที่ต้องการ

“แล้วทำไมแกต้องใช้คำว่า ว่าที่คนร้ายด้วย น้องเขาอาจจะเป็นคนใบ้จริงๆ ก็ได้นะ” อรรณพเริ่มหันกลับมาเข้าข้างคนของตัวเอง

“หือ? มีปกป้องกันด้วย แอบกินไก่วัดไปแล้วหรือวะไอ้นี่” สมชาติคาดเดาตามสัญชาติญาณ

“เปล๊า! ไม่ได้ไวไฟขนาดนั้นนะโว้ย” อรรณพเสียงสูง

“แล้วทำไมต้องพูดเสียงสูงขนาดนั้นด้วย พูดเสียงปกติก็ได้นะโว้ย”

“ไอ้ชาติ ถ้าแกอยู่ใกล้ๆ รับรองว่าโดนเตะไปแล้ว” อรรณพคาดโทษเพื่อน หลังจากพูดคุยถามไถ่ทุกข์สุขกันอีกเล็กน้อย อรรณพก็ขอตัวพักผ่อนเช่นกัน

ชายหนุ่มนอนเอามือก่ายหน้าผากอยู่บนเตียง เขาคิดไม่ตกเลยจริงๆ ว่าโรสมีจุดมุ่งหมายอันใด ถึงต้องเอาตัวเองที่ทั้งสาวและสวยมาพัวพันกับชายหนุ่มเพลย์บอยอย่างเขา

เสียงกุกๆ กักๆ ด้านนอกทำให้คนที่นอนหลับเต็มอิ่มแล้วรู้สึกตัวขึ้น ร่างใหญ่บิดขี้เกียจสองสามครั้งแล้วดีดตัวขึ้นจากเตียงอย่างคล่องแคล่วพร้อมกับชำเลืองตามองนาฬิกาไปด้วย

“ใกล้จะเจ็ดโมงเช้าแล้วเหรอ เผลอหลับไปแปบเดียวเอง” อรรณพพึมพำกับตัวเอง

จากนั้นชายหนุ่มจึงลุกจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน แต่ยังไม่อาบน้ำในตอนนี้ ร่างใหญ่เดินออกมาดูว่าเสียงอะไรที่ดังอยู่ด้านนอก แล้วเขาก็พบว่าโรสตื่นมาทำความสะอาดบ้านอยู่ก่อนหน้าแล้ว

“ขยันจังเลยนะ หายดีแล้วใช่ไหม” อรรณพเอ่ยถามคนที่กำลังทำความสะอาดบ้าน

“อือ” สาวน้อยหันมองเขาด้วยหางตาแล้วพยักหน้า จากนั้นก็ทำงานของเธอต่อไปโดยไม่สนใจเขาอีกเลย

 

E book จัดโปรอยู่นะคะขอบคุณค่ะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzAxNDcxIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTIwMjY0Ijt9

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น