เธอชื่อโรส (กุหลาบทมิฬ)

ตอนที่ 25 : บทที่ 8 25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 ก.ย. 63

บทที่ 8

 

“โรส โรส ตื่นเถอะ ไปหาหมอดีกว่ามั้ย” อรรณพสะกิดแขนคนที่ตัวร้อนฉ่าเบาๆ

เขาเดินเข้ามาดูเธออยู่หลายรอบ เห็นร่างบนเตียงนอนหลับสนิททุกครั้งที่เข้ามาสุดท้ายก็เลยลองจับตัวดูอีกครั้งแต่คราวนี้อุณหภูมิในตัวสาวน้อยสูงขึ้นกว่าเดิม

“อือๆ” สาวน้อยลืมตาอย่างงัวเงียแล้วก็รีบส่ายหน้า

“ทำไมล่ะ เธอเป็นไข้นะ ไปหาหมอเถอะ เดี๋ยวจะอาการหนัก”

“อือๆ” คนป่วยยังคงยืนกราน คราวนี้มือบางรีบดึงผ้าห่มคลุมร่างตัวเองจนมิดเพื่อไม่ให้อรรณพจับตัวเธอได้อีก

“ทำอะไรน่ะโรส เดี๋ยวก็ขาดอากาศหายใจหรอก เอาผ้าห่มออกเดี๋ยวนี้” อรรณพรีบบอกแล้วก็กระตุกชายผ้านวมผืนใหญ่ออกจากส่วนศีรษะของเธอ

“อุ๊ย!” แรงดึงทำให้โรสถึงกับตกใจเพราะเธอก็กุมชายผ้าด้านในไว้แน่นเช่นกัน

“เป็นอะไรเจ็บเหรอ ผมไม่ได้ตั้งใจนะ” ชายหนุ่มรีบบอกแล้วดึงมือของโรสมาดูว่าเป็นอะไรหรือเปล่า แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีรอยแดงเขาก็ปล่อยกลับให้เป็นอิสระดังเดิม

“ตกลงจะไปหาหมอไหม” อรรณพถามอีกที

“อือๆ” โรสส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่าเธอไม่ได้ติดต่อไปหามารดาหลายชั่วโมงมากแล้ว ป่านนี้คนที่อยู่ต่างประเทศจะต้องเป็นห่วงเธออยู่แน่ๆ

“ถ้าจะไม่ไปหาหมอก็ทานยาซ้ำอีกทีแล้วกันนะ” เขาบอกอย่างจนใจ ในเมื่อเจ้าตัวไม่อยากไปจะให้ลงทุนฉุดกระชากลากถูก็คงไม่ใช่เรื่อง โรสเองก็ไม่ได้อาการหนักถึงขนาดนั้น

“อือ” สาวน้อยพยักหน้ารับ

อรรณพได้แต่ส่ายหน้า ช่างเป็นการสนทนาที่ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยใจขึ้นทุกวัน แต่ชายหนุ่มจะรู้บ้างไหมว่าโรสเหนื่อยกว่าเขาหลายเท่านักที่เธอไม่สามารถตอบโต้เขาได้

ชายหนุ่มนำยามาให้โรสอีกรอบ หลังจากรับประทานยาซ้ำไปอีกครั้งแล้วนอนพักผ่อนต่อ อาการของสาวน้อยก็เริ่มดีขึ้นเจ้าตัวเริ่มรับรู้ได้ว่าอาการไข้หายไปแล้ว แต่คนป่วยก็ยังไม่ยอมลุกจากเตียงเสียที

“โรส ดีขึ้นบ้างมั้ย” อรรณพเข้ามาถามเมื่อถึงเวลาเย็น ซึ่งเขาจะต้องออกไปที่ผับชายหนุ่มอยู่ในชุดที่พร้อมจะออกไปข้างนอกแล้ว

“อือ” สาวน้อยพยักหน้าทั้งที่ยังนอนแช่อยู่ที่เดิม

“ผมต้องออกไปทำงานนะ อยู่คนเดียวได้มั้ย” เขาถามต่อ โรสพยักหน้ารับทันที

‘ออกไปข้างนอกได้ซะทีนะ ฉันอึดอัดจะแย่แล้ว’ โรสบอกเขาในใจ

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี อาหารยังมีอยู่นะ ผมอุ่นไว้ให้แล้ว อยากลุกมาทานตอนไหนก็ลุกนะ แล้วยังไงผมจะรีบกลับมาแล้วกัน แต่คงใกล้ๆ เที่ยงคืนนู้นแหละ” อรรณพสั่งความ

“อือ” พยักหน้ารับอีกครั้ง แต่ในใจเริ่มลิงโลด เวลาแค่นี้ก็เพียงพอสำหรับเธอแล้วมันก็ตั้งหลายชั่วโมง

“ผมไปแล้วนะ” อรรณพบอกอีกครั้งแล้วเขาก็ก้าวเดินออกจากห้องไป 

ครู่ต่อมาโรสก็ได้ยินเสียงเปิดแล้วปิดประตูด้านหน้า หญิงสาวดีดตัวขึ้นจากเตียงพลางสลัดผ้านวมอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงวิ่งออกมาดูให้แน่ใจว่าเจ้าของห้องจากไปแล้วจริงๆ

“ลงมือได้แล้วโรส” เธอบอกตัวเองอย่างตื่นเต้น

อย่างแรกที่เธอลงมือทำก็คือการหยิบสมาร์ทโฟนออกมาแล้วโทรกลับไปหามารดา แม้จะโดนบ่นไปเล็กน้อยแต่สุดท้ายนางก็ลงท้ายด้วยความห่วงใยในตัวบุตรสาวเช่นเดิม

วางสายจากมารดาเรียบร้อยแล้วโรสก็เข้าไปรื้อค้นในห้องอรรณพอีกครั้ง คราวนี้เธอเจอเอกสารบางอย่างที่แอบซ่อนเอาไว้ในตู้เสื้อผ้าของเขา โรสใช้มือถือถ่ายภาพเอกสารเหล่านั้นไว้ก่อนจะเก็บต้นฉบับกลับไว้ตามเดิม

E book จัดโปรอยู่นะคะขอบคุณค่ะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzAxNDcxIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTIwMjY0Ijt9

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น