เธอชื่อโรส (กุหลาบทมิฬ)

ตอนที่ 16 : บทที่ 6 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ส.ค. 63

โรสเลยต้องจำใจร่วมโต๊ะกับเจ้านายหนุ่มโดยที่เธอต้องรับประทานอาหารแล้วมีกับข้าวเป็นความหวาดระแวงแถมให้เป็นอาหารจานรองด้วย

กว่าจะจบสิ้นมื้อนั้น สาวน้อยรู้สึกว่ามันช่างยาวนานเสียเหลือเกินทั้งที่ก็ใช้เวลาไปแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นเอง หลังจากเก็บโต๊ะอาหารเรียบร้อยโรสก็กลับเข้าห้องนอนของเธอ ในขณะที่อรรณพก็ออกไปนอนดูโทรทัศน์อยู่ในห้องรับแขกอย่างสบายอารมณ์แล้วเผลอหลับไปบนโซฟาตัวยาวจนถึงเกือบรุ่งเช้า

ตื่นขึ้นมาอีกทีโทรทัศน์ก็กลายเป็นผู้ชมไปเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มเลยย้ายตัวเองไปนอนในห้องจนรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งตอนที่ดวงตะวันโผล่พ้นพื้นน้ำเรียบร้อยแล้ว

“โรส เมื่อคืนทำไมไม่ปลุกผมให้เข้าไปนอนในห้อง” เขาถามเมื่อออกมาจากห้องนอนแล้วพบว่าโรสกำลังทำความสะอาดบ้านอยู่อย่างขะมักเขม้น

สาวน้อยละมือจากจากเครื่องดูดฝุ่นแล้วแหงนมองหน้าคนถามที่ยังอยู่ในชุดนอนยับยู่ยี่เพราะเพิ่งลุกจากเตียงนอนมาเมื่อครู่นี้เอง

‘โตเป็นควายแล้วเข้านอนเองไม่เป็นหรือยังไง’ โรสตอบอยู่ในใจแล้วหันไปสนใจเครื่องดูดฝุ่นต่อ

“มันเป็นหน้าที่ของแม่บ้านด้วยนะ เข้าใจมั้ย คราวหลังถ้าผมหลับอยู่ที่โซฟาปลุกผมด้วยนะ” เขาสั่งแล้วเดินไปทิ้งตัวเอกเขนกบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์

“โรส ชงกาแฟให้หน่อย ขอกาแฟดำนะ น้ำตาลสองก้อน” คนที่นอนกระดิกเท้าเนิบๆ บนโซฟาตะโกนสั่ง

โรสหันมองอรรณพเล็กน้อย จากนั้นจึงปิดเครื่องดูดฝุ่นชั่วคราวแล้วเดินเขาไปในห้องครัวแทน ทว่าเสียงของชายหนุ่มก็ยังดังตามหลังมาอีก

“กาแฟดำคือกาแฟไม่ใส่ครีมเทียมนะ เข้าใจมั้ย” กำชับไล่หลังมาอีกรอบ

“ฉันไม่ได้โง่นะ” โรสทำปากขมุบขมิบอยู่คนเดียว

เสียงช้อนชงกาแฟเล็กๆ กระทบแก้วกระเบื้องเคลือบเนื้อดีดังออกมาด้านนอก คนสั่งกาแฟถึงกับอมยิ้ม นี่แสดงว่าคนชงกำลังหงุดหงิดแน่นอน เธอถึงได้คนกาแฟจนเกือบไม่เป็นจังหวะจะโคนอย่างนั้น

“ใส่เกลือให้กินซะดีมั้ยเนี่ย ตื่นมาก็สั่งๆๆ” โรสบ่นอยู่ในห้องครัวคนเดียว

“อย่าดีกว่า เดี๋ยวจะซวยแต่เช้าอีก” เธอห้ามตัวเองได้ทัน จากนั้นจึงยกแก้วกาแฟที่ชงเรียบร้อยแล้วออกไปให้เจ้านายในภาพลักษณ์ของสาวน้อยแสนซื่อและเชื่อฟังคำสั่งเป็นอย่างดี

“หืม...หอมฉุยเลย ขอบใจนะ” อรรรพดีดตัวจากโซฟาขึ้นมาดมกลิ่นหอมของกาแฟอย่างมีความสุข ก่อนจะยกขึ้นจิบเพื่อชิมรสชาติของมัน

“อื้ม..อร่อยด้วย ใช้ได้ๆ” เขาเอ่ยชม โรสจำใจต้องเสแสร้งแกล้งทำเป็นดีใจในคำชมด้วยการยิ้มหวานจนแก้มแทบปริทั้งที่ภายในใจเธอยังอยากแกล้งใส่เกลือแทนน้ำตาลอยู่ดี

เจ้าของห้องนั่งลิ้มรสกาแฟอย่างมีความสุข ในขณะที่โรสต้องกลับไปทำหน้าที่แม่บ้านของเธอต่อไปจนพื้นสะอาดเรียบร้อยทุกซอกทุกมุม

“โรสทำความสะอาดบ้านเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย ผมจะลงไปว่ายน้ำในสระด้านล่าง เตรียมชุดแล้วก็ผ้าขนหนูให้ด้วยนะ” เขาสั่งตามมาเมื่อเห็นว่าแม่บ้านคนสวยวางมือจากงานที่ทำแล้ว

‘เอ้ย! อะไรเนี่ย ตื่นเช้ามาก็สั่งๆๆ ทำไมไม่รู้จักทำเองบ้าง แค่หยิบกางเกงว่ายน้ำ เสื้อคลุมแล้วก็ผ้าขนหนู ทำเองไม่เป็นเลยหรือยังไงกันนะ’ สาวน้อยบ่นอุบในใจแต่สองเท้าก็เดินเข้าไปในห้องนอนของเจ้านายหนุ่มอย่างว่าง่าย...

“ได้หรือยังโรส” อรรณพเดินตามเข้ามาด้านใน

สาวน้อยกำลังรื้อตู้เสื้อผ้าของเจ้านายแล้วหากางเกงว่ายน้ำของเขาอยู่พอดี แต่เสื้อคลุมและผ้าขนหนูถูกเอาออกมาวางไว้บนเตียงเรียบร้อยแล้ว

“หากางเกงว่ายน้ำอยู่เหรอ” เขาถามก่อนจะบอกตามมา “อยู่ในลิ้นชักด้านล่าง ขวามือเธอนั่นไง”

 

โรสหันมองหน้าคนบอกเล็กน้อยแล้วจึงเปิดลิ้นชักออกตามที่เขาบอก ในใจตุ้มๆ ต่อมๆ อีกระลอก ก็เวลานี้เธอกำลังอยู่ในห้องนอนของเขา รู้ทั้งรู้ว่าอรรณพเป็นผู้ชายที่ชอบฉวยโอกาสสิ้นดี มือบางหยิบกางเกงว่ายน้ำ โรสรับรู้ได้ว่ามือน้อยๆ ของตนเองเริ่มออกอาการสั่นเทา

“เป็นอะไร หยิบกางเกงหน่อยเดียวมือสั่นเชียว” ในที่สุดเขาก็เห็น ร้ายกว่านั้นคือแซวกลับมาด้วย

โรสฝืนใจเดินเข้าไปหาแล้วเอากางเกงว่ายน้ำยื่นให้เขา ทั้งที่ภายในใจก็รู้สึกระแวงคนตรงหน้าเสียเหลือเกินอรรณพรับกางเกงจากมือโรสพลางอมยิ้ม

“เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ผมหน่อยสิ ได้มั้ย?”

“ห๊า!” ตกใจจนเผลออุทาน ตาวาวราวลูกกวางน้อยเบิกกว้าง

“ฮ่าๆๆ ผมล้อเล่น ออกไปรอข้างนอกเถอะ ผมจะเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดี๋ยวลงไปที่สระน้ำกับผมด้วยนะ มีชุดว่ายน้ำมั้ยล่ะเราน่ะ?” อรรณพหัวเราะร่วนก่อนจะถาม

“อือๆ” ใบหน้างามส่ายระรัวจนเส้นผมสะบัดไปมาอย่างชวนมอง แต่ในใจรู้สึกโล่งอกราวยกภูเขาออกไป

“อ้าว! ไม่มีเหรอ ไม่เป็นไร รู้สึกว่าที่ร้านค้าของที่นี่จะมีชุดว่ายน้ำขายด้วย แต่อาจจะแพงกว่าห้างนิดหน่อย ไม่เป็นไร...ผมซื้อให้เอง ไปเตรียมตัวเถอะ เดี๋ยวผมออกไป” เขาโบกมือไล่พลางจับขอบกางเกงเตรียมจะถอดออก

โรสเผ่นแนบออกมาอย่างรวดเร็วด้วยใจที่ยังเต้นระทึก อยู่ที่นี่มีเรื่องให้ตื่นเต้นไม่เว้นชั่วโมงเลยทีเดียว แต่ในใจเธอตอนนี้ไม่ได้อยากลงไปที่สระน้ำเลยสักนิดเดียว หลายชั่วโมงมากแล้วที่หญิงสาวไม่ได้ติดต่อไปหามารดา กลัวว่านางอาจจะร้อนใจจนนั่งไม่ที่แล้วก็ได้

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น