เธอชื่อโรส (กุหลาบทมิฬ)

ตอนที่ 15 : บทที่ 6 25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ส.ค. 63

บทที่ 6

 

เอกสารถูกเคลียร์ไปเกือบหมด แต่ยังไม่ทันทีที่ชายหนุ่มจะได้ขยับกายไปทำอย่างอื่นเสียงสมาร์ทโฟนของเขาก็แผดเสียงลั่นขึ้นเสียก่อน

“ครับคุณพ่อ” อรรณพกรอกเสียงลงไปอย่างสุภาพ

“ได้ข่าวว่าแกเอาเด็กมาเลี้ยงไว้ที่คอนโดเหรอณพ” เสียงสส.ผู้ทรงเกียรตินามว่า ‘อำนาจ’ ถามมาตามสาย

“โห คุณพ่อ ใครที่ไหนคาบข่าวไปบอกครับเนี่ย แต่ผมว่าคุณพ่อน่าจะได้ข่าวผิดมามากกว่านะครับ คราวหลังใช้หน่วยข่าวกรองจะดีกว่ามั้ยครับ” ลูกชายสะบัดสำนวนกลับไป

“อรรณพ! ไม่ต้องมาลูกเล่นกับพ่อเยอะนะ บอกมาเดี๋ยวนี้แกเอาใครมาอยู่ที่คอนโดด้วย” เสียงถามกลายเป็นตะคอก แต่คนฟังก็ไม่ได้ยี่หระ

“แล้วคนที่คาบข่าวไปบอกคุณพ่อเขาบอกว่ายังไงล่ะครับ” อรรณพเสียงจริงจังขึ้น

“เขาบอกว่าพ่อว่าแกรับเด็กสาวคนนึงมาเป็นแม่บ้าน ใช่มั้ย?”

“ถ้ารับมาเป็นแม่บ้าน ก็ถูกต้องแล้วครับ” ลูกชายตอบรับ

“แต่เขาบอกพ่อว่าท่าทางจะไม่ได้เป็นแม่บ้านที่ดูแลบ้านให้แกอย่างเดียว น่าจะดูแลเรื่องบนเตียงให้แกด้วย อันนี้แหละที่พ่ออยากรู้ว่าจริงหรือเปล่า”

“จริงครับ” อรรณพยอมรับหน้าตาเฉย

“ห๊า!!” สส.อำนาจอุทานเสียงหลง

“คุณพ่อคร้าบ...แม่บ้านก็ต้องดูแลทุกอย่างสิครับ ผมหมายถึงเรื่องอาหาร ทำความสะอาดบ้าน ทำความสะอาดเตียงนอน ห้องน้ำ จิปาถะ ทั้งเรื่องในครัว เรื่องบนเตียง” อรรณพยังเล่นลิ้นไม่เลิก

“ไม่ต้องมาทำตัวเป็นพ่อปลาไหลเล่นลิ้นลื่นจนจับไม่ติดกับพ่อนะณพ บอกมาเดี๋ยวนี้ ไปเอาเด็กคนนั้นมาจากที่ไหน” บิดาเริ่มขู่กรรโชกลูกชาย

“แหมคุณพ่อครับ แค่แม่บ้าน คุณพ่อสนใจด้วยเหรอครับ ว่าผมจะไปเอามาจากไหน แม่บ้านครับไม่ใช่ลูกสะใภ้ไม่ต้องสืบประวัติมากก็ได้” อรรณพแกล้งเฉไฉ

“พ่อกลัวว่าแกจะขยับตำแหน่งจากแม่บ้านมาเป็นลูกสะใภ้น่ะสิ ได้ข่าวว่าเป็นใบ้ด้วยไม่ใช่เหรอ อย่าเอามาเป็นเมียเชียวนะ นึกถึงหน้าตาในสังคมไว้บ้าง เข้าใจมั้ย”

“โห คุณพ่อรู้ลึกถึงขนาดว่าเป็นใบ้ด้วย ผมว่าที่เหลือคุณพ่อก็รู้มาหมดแหละครับ ไม่ต้องมาแกล้งอำผมหรอก คุณแคทไปบอกอะไรอีกล่ะครับ” อรรณพถามอย่างรู้เท่าทัน

“รู้เท่านี้แหละ” สส.อำนาจตอบอย่างรำคาญที่จับไม่ได้ไล่ไม่ทันลูกชายสักที

“ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ เป็นเด็กที่ผมไปขับรถชนเขาเมื่อคืนก่อน แล้วน้องเขาไม่มีที่ไป ผมเลยให้มาทำงานที่คอนโดครับคุณพ่อ” อรรณพเล่าสั้นๆ

“หือ? แล้วรู้ประวัติเด็กมันมั้ย?”

“รู้แค่นิดหน่อยครับ”

“ระวังจะเป็นสายให้พวกโจรนะณพ อย่าไว้ในคนง่ายนัก แกเองก็ไม่ใช่คนที่ไม่มีจะกินนะ เดี๋ยวนี้พวกโจรมันน่ากลัวกันจะตาย”

“ฮ่าๆๆ ผมว่าไม่มีใครกล้ายุ่งกับลูกชาย สส.อำนาจหรอกครับ แค่รู้ว่าผมลูกใครเขาก็กลัวกันทั้งพัทยาแล้ว” อรรณพตอบอย่างรู้ถึงบารมีของบิดาเป็นอย่างดี

“คนที่มันอยากกระตุกหนวดเสือก็มีเยอะนะณพ อย่าชะล่าใจ แต่ถ้าดูแล้วไม่มีพิษสงอะไรพ่อก็ตามใจแกแล้วกัน แต่อย่ากินไก่วัดเด็ดขาดนะ เข้าใจมั้ย ผู้หญิงของแกก็มีเยอะแยะแล้ว”

“คร้าบ...คุณพ่อสุดที่รัก” ลูกชายรับคำอย่างอารมณ์ดี

แต่ใครบางคนในห้องนอนกำลังเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ....

สส.อำนาจวางสายไปจากลูกชาย ปล่อยให้อรรณพนั่งขมวดคิ้วอยู่พักใหญ่ หลังจากนั้นไม่นานลูกน้องของเขาก็นำอาหารจากที่ผับมาส่งให้เขา ชายหนุ่มจึงเดินกะเผลกๆ ไปเคาะประตูเพื่อให้คนที่อยู่ในห้องด้านในออกมาจัดโต๊ะอาหาร

“โรส ออกมาได้แล้ว” เขาเรียก ครู่เดียวสาวน้อยก็เปิดประตูแล้วโผล่หน้าออกมามอง

“อือ” เธอทำเสียงราวกับต้องการถามว่ามีอะไร

“อาหารมาแล้ว ออกมาทานข้าวเถอะ วางอยู่นั่น เธอไปจัดโต๊ะได้เลย” บอกพลางชี้ไปที่ปิ่นโตเถาใหญ่ ซึ่งถูกนำมาส่งเมื่อครู่ที่ผ่านมา

โรสเดินออกจากห้องมาแต่โดยดี สาวน้อยหิ้วปิ่นโตเตรียมจะเดินเข้าไปในครัวเล็กๆ แต่เสียงร้องครางราวกำลังเจ็บปวดของคนตัวโตที่แกล้งสำออยก็ดังขึ้นเสียก่อน

“โอ๊ย! ทำไมปวดขาขนาดนี้”

โรสหันขวับมามอง เธอทำตาปริบๆ อย่างสงสัยด้วยความเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งว่าเจ้านายของตนเองจะเจ็บขาจริงๆ หรือเปล่า...เธอลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเดินกลับมาวางปิ่นโตลงที่โต๊ะตามเดิมแล้วหยิบสมุดขึ้นมาเขียนแล้วยื่นให้เขา

“เจ็บขามากมั้ยคะ? อืม...ก็ไม่เท่าไหร่หรอก เธอเข้าไปในครัวเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็น่าจะดีขึ้น มันแค่ตึงๆ หน้าขาเท่านั้นเอง ขอบใจนะที่เป็นห่วง” คนเข้าเล่ห์อ่านแล้วรีบตอบกลับไปทันที

ดวงตากลมโตจ้องมองคนพูดก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจในสิ่งที่เขาบอก จากนั้นเธอจึงหิ้วปิ่นโตแล้วเดินเข้าไปในครัวอย่างที่ตั้งใจตอนแรก ปล่อยให้ชายหนุ่มเดินกะเผลกกลับมานั่งที่โซฟาอย่างเก่าด้วยตัวเขาเอง

“โห ใจร้ายใช้ได้เลยนะโรส แทนที่จะเข้ามาช่วยประคอง เล่นเดินหนีเข้าครัวซะงั้น คนเรา” อรรณพพึมพำก่อนจะลอบยิ้ม

บิดาบอกเขาว่าอย่ากินไก่วัด...แต่ถ้าท่านมาเห็นว่าไก่วัดหน้าตาแบบนี้ แล้วลองเปลี่ยนให้ตัวเองเป็นสมภารดูบ้าง อรรณพก็อยากรู้ว่าบิดาของเขาจะเปลี่ยนใจหรือเปล่า? แหม...ใครอดใจไหว ก็เก่งเกินชายชาตรีแล้ว!

โรสเข้าครัวไปจัดโต๊ะอาหารครู่ใหญ่จากนั้นเธอก็เดินออกมาตามเจ้านายหนุ่มให้เข้าไปรับประทานอาหารเย็นซึ่งถูกจัดไว้เรียบร้อยแล้ว

“อ้าว! นั่งลงสิ จะมายืนอยู่ทำไม นั่งลงแล้วก็ทานข้าวซะ” เขาบอก

“หือ?” โรสทำเสียงสงสัย

“ทานด้วยกันไง ทำไม หรือว่ารังเกียจผม” อรรณพถามต่อพลางวางช้อนที่เขาเพิ่งจับขึ้นมาเมื่อครู่ลงก่อนเมื่อเห็นว่าแม่บ้านสาวแถมสวยมากของเขายังยืนขาแข็งอยู่กับที่เดิมไม่ยอมขยับ

“มานั่งสิ” บอกกึ่งออกคำสั่งแล้วทำท่าจะเอื้อมมือไปคว้าแขนแต่โรสกลับเบี่ยงตัวหนีไปเสียก่อน

‘มือไวชะมัดเลยผู้ชายคนนี้ เผลอหน่อยเป็นจับ ขยับหน่อยเป็นกอด ใครได้ไปเป็นสามีไม่ตายเหรอเนี่ยเจ้าชู้ขนาดนี้’ โรสคิดแต่เธอก็ยอมนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทีไม่ไว้วางใจเจ้านายมากนัก

“ดูทำหน้าเข้าสิ กลัวอะไรหรือโรส ผมไม่ทำอะไรหรอกน่า ทานข้าวได้แล้ว ผมหิวจนแสบท้องไปหมดแล้ว” เขาบอกแล้วลงมือตักอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

 

แจ้งเพื่อทราบนะคะ ตอนนี้ไรต์มีนิยายออกใหม่ และนิยายที่จัดโปรลดราคาอยู่หลายเรื่อง สมารถเข้า

ไปโหลดได้ที่ Meb นะคะ ขอบคุณค่าาาาาา

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น