เธอชื่อโรส (กุหลาบทมิฬ)

ตอนที่ 14 : บทที่ 5 120%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ส.ค. 63

“อะไร? นี่มันตัวหนังสือหรือไก่เขี่ยเนี่ย ทำไมผมอ่านไม่ออกเลยสักคำ โรส! อย่ามาเล่นตุกติกนะ ผมอาจจะเป็นคนใจดีก็จริง แต่อย่าให้โมโห ผมไม่ได้นิสัยดีอย่างที่เธอเห็นตลอดเวลานะ”อรรณพเริ่มหน้าแดงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตั้งใจก่อกวนอารมณ์เขาชัดๆ

‘เออ! ไม่ต้องบอก รู้แล้วว่าคุณไม่ใช่คนดีนักหรอก แถมสายเลือดคุณน่ะ มันเลวไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว’ เธอเถียงในใจ

“เขียนใหม่มาเดี๋ยวนี้ เอาให้ผมอ่านออกด้วย” อรรณพโยนสมุดกลับมามันตกใส่หน้าตักโรสพอดีราวกับจับวาง

“เฮ้อ!” เสียงถอนหายใจหนักๆ ออกมาจากปากของสาวน้อย อรรณพถึงกับหรี่ตามองอย่างแปลกใจอีกครั้ง

“นี่โรส! เธอเป็นใบ้จริงๆ หรือแกล้งใบ้กันแน่เนี่ย” อรรณพขยับมายืนจนเกือบชิดร่างสมส่วนของคนใต้บังคับบัญชาแล้วถามเสียงเข้ม

‘โอ๊ย! วันอะไรกันเนี่ย ทำไมถึงได้เป็นอย่างนี้ เรื่องเก่าก็ยังหาทางออกไม่ได้ นี่จะยังมาสงสัยเรื่องอื่นอีก เออ! ไม่ได้ใบ้ พูดได้ แต่ไม่อยากพูดกับคุณ มีอะไรมั้ย’ เธอตอบในใจแล้วแหงนคอมองคนที่ค้ำหัวอยู่

“มองอะไร ไม่ต้องมาทำตาแป๋วใส่หรอกนะ มันไม่ได้ผลหรอกโรส ตอบคำถามผมมา” เสียงดุชวนเสียวสันหลังยังดังไม่ขาดระยะ

หนูไม่มีอะไรจะตอบ เชิญคุณพูดคนเดียวไปเถอะ หนูจะไปอยู่ในห้องนอนแล้ว! โรสตัดสินใจเขียนแล้วยื่นให้เขา ทว่าจังหวะที่อรรณพรับสมุดไปอ่าน ร่างบางดีดตัวจากโซฟาแล้วออกวิ่งสุดแรงเกิด

“คิดจะหนีตอนเผลอเหรอโรส ไม่ต้องเลยกลับมานี่” อรรณพไหวตัวทัน เขากระโดดไปคว้าร่างบางที่กำลังวิ่งด้วยท่าทีคล่องแคล่ว

“ว้าย!” เสียงหวีดร้องดังขึ้นลั่นคอนโด

ใครที่ไหนจะคาดคิดว่าช่วงจังหวะที่กำลังจะวิ่งหนีเข้าไปในห้องนอนนั้นแล้ว ร่างบางจะโดนกระชากให้ตัวลอยกลับมาจนสาวน้อยถึงกับเสียหลักซวนเซ สุดท้ายก็ล้มหงายตึงลงบนพื้นพรมหนานุ่ม

“เอ้ย!ตายล่ะ” อรรณพอุทาน เขาก็เสียหลักเช่นเดียวกับโรส

แต่เป็นการเสียหลักที่บังเอิญยิ่งกว่าการถูกลอตเตอรรี่ชุดใหญ่...ร่างสมส่วนล้มลงไปนอนหงายแผ่ราบคาบ ร่างใหญ่ล้มทับตามลงไปอย่างกระชั้นชิดจนแนบสนิทแทบจะเป็นร่างเดียวกัน

แล้วความบังเอิญที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้เลยคือ มือใหญ่ของอรรณพกลับไปวางแหมะบนก้อนเนื้อนุ่มที่เด่นสง่าราวภูเขาใหญ่ซึ่งประดิษฐานอยู่บนร่างกายของโรส!

อรรณพมองจ้องหน้าสาวน้อยที่เขานอนทับร่างของเธอไว้อย่างตกตะลึง แต่แทนที่เขาจะรีบชักมือกลับมาชายหนุ่มกลับทำอะไรไม่ถูก...มารู้ตัวอีกตอนที่มือบางระดมทุบไหล่เขาชนิดเอาเป็นเอาตายนั่นแหละ

“อุ๊ย! ผมขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอล้มนะโรส” เขารีบบอก แต่ไฉนยังไม่ยอมลุกขึ้นเสียที ดีที่เขายอมเก็บมือกลับมาชันพื้นไว้แทนเพื่อให้คนโดนทับไม่หนักมากเกินไป

‘ขอโทษแต่ยังจะทับฉันอยู่อีกเนี่ยนะ ลุกออกไปสิ’ โรสผลักร่างใหญ่เต็มแรง

“ผมลุกไม่ไหว สงสัยเมื่อกี้ขาจะไปฟาดเข้ากับขอบโต๊ะ เจ็บจัง” อรรณพบอกอย่างรู้ทันพลางพลิกตัวเองลงนอนราบกับพื้น ในขณะที่โรสรีบดีดตัวขึ้นนั่งอย่างว่องไวแล้วจ้องมองคนที่ทับเธอไว้อย่างไม่เชื่อใจในคำที่เขาบอก

“หือ?” เธอทำเสียงในลำคอคล้ายกับจะถามว่าจริงเหรอ

“ผมเจ็บจริงๆ สงสัยจะออกไปที่ผับไม่ได้แล้วล่ะ” เขาบอกโดยที่ยังนอนอยู่บนพื้นต่อ

นัยน์ตากลมโตจ้องมองหน้าคนพูดราวกับต้องการค้นหาว่าอรรณพกำลังโกหกเธออยู่หรือเปล่า แต่สีหน้าและท่าทางของเขาก็บอกให้โรสรู้ว่าอรรณพน่าจะเจ็บขาจริงๆ

“พยุงผมหน่อยได้มั้ย” เขาบอกก่อนจะลุกขึ้นมาสู่ท่านั่ง

“อือ” โรสรับคำทั้งที่ใจยังเต้นตึกตัก

‘อย่ามาคิดลวดลายกับฉันนะคุณณพ ฉันยอมให้คุณลวนลามได้เฉพาะที่จำเป็นจริงๆ เท่านั้น ถ้ามันเกินขอบเขต ฉันก็จำเป็นต้องปกป้องตัวเองเหมือนกัน”

“ขอบคุณ” ชายหนุ่มเอ่ยเบาๆพลางลอบยิ้มในใจ

โรสประคองร่างใหญ่ให้ลุกกลับมานั่งเหยียดขายังโซฟาตัวยาวตามที่อรรณพร้องขอให้ช่วยเหลือ สีหน้าท่าทางของเขาบ่งบอกว่ากำลังปวดขามากจริงๆ จนสาวน้อยรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้เจ้านายต้องเจ็บตัว แต่ความรู้สึกหนึ่งก็แอบสะใจเล็กน้อย ก็เขาแอบฉวยโอกาสกับเธอจริงๆ

หนูขอโทษที่ทำคุณเจ็บ จะทายาไหมคะ เดี๋ยวหนูไปเอามาให้ค่ะ...โรสเขียนเพื่อสื่อสารกับเขา

“ไม่เป็นไรหรอก เจ็บพอทนได้อยู่ เธอจะไปทำอะไรก็ไปเถอะ เดี๋ยวค่อยออกมาตอนที่เขามาส่งอาหารเย็นก็แล้วกัน แต่ถ้าจะช่วยจริงๆ ก็ไปหยิบเอกสารกองนั้นมาให้หน่อย ผมจะนั่งเคลียร์งานไปด้วย” เขาบอกกึ่งออกคำสั่ง

โรสทำตามที่เจ้านายร้องขอด้วยความเต็มใจ จากนั้นเธอก็เลี่ยงเข้าไปเก็บตัวอยู่ในห้องนอนของตนเองเงียบๆ ปล่อยให้อรรณพนั่งทำงานของเขาอย่างที่เจ้าตัวต้องการ

“บ้าจริง แอบจับหน้าอกเราด้วย เล่นซะเต็มมือเชียวนะคุณณพ ฮึ!” โรสพึมพำอยู่คนเดียวในห้องนอน

มือเรียวเผลอยกขึ้นลูบบริเวณที่โดนมือชายแตะต้องอย่างลืมตัว คืนก่อนก็บังเอิญชนกันไปรอบนึง นี่มาวันนี้เปลี่ยนจากชนเป็นจับซะแล้ว พรุ่งนี้เธอไม่ต้องเสียตัวให้ผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันแค่เพียงไม่นานคนนี้เลยเหรอ โรสถามตัวเอง

“บ้าน่าโรส คิดอะไรบ้าๆ คนเรามันจะเสียตัวกันง่ายดายขนาดนี้เลยเหรอ เรามาสืบหาความจริงเรื่องคุณพ่อนะ ไม่ได้จะมาหาสามีซะหน่อย เพ้อเจ้อใหญ่แล้วยัยโรสเอ้ย!” เธอตำหนิตัวเองเบาๆ

แต่ใจหนึ่งก็อดเป็นห่วงคนตัวโตที่เพิ่งฉวยโอกาสกับตัวเองไม่ได้ สุดท้ายเลยต้องเดินอย่างเงียบกริบไปแง้มประตูเพื่อดูว่าอรรณพเป็นอย่างไรบ้าง...

ร่างใหญ่กำลังนั่งเพ่งอ่านเอกสารกองหนาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ท่าทีเอาการเอางานต่างจากลักษณะเพลย์บอยที่โรสเห็นก่อนหน้านี้ราวคนละคนเลยทีเดียว

“เหมือนผู้เหมือนคนหน่อยบุคลิกนี้” สาวน้อยพึมพำ

เธอยืนมองชายหนุ่มนิ่งนานจนกลายเป็นความเพลิดเพลินที่เห็นเขาพลิกอ่านเอกสารหน้าโน้นหน้านี้ บางครั้งก็หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นลงไปบนกระดาษเหล่านั้นด้วย  โรสเพลินกับภาพเบื้องหน้าจนเผลอยิ้มออกมาให้กับท่าทีสมาร์ทและสุขุมนุ่มลึกของอรรณพ

“เป็นผู้ชายที่เอาการเอางานดีเหมือนกันนะคุณณพ มิน่าผับถึงได้รุ่งเรืองขึ้นทุกวันๆ”

หลังจากแอบชื่นชมคนฉวยโอกาสอยู่พักใหญ่ โรสก็ค่อยๆ ปิดประตูลงตามเดิมแล้วเธอก็เดินไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า...

ในขณะที่คนด้านนอกก็เหลือบเห็นแล้วว่าเขาโดนสายตาคู่หนึ่งแอบจับจ้องอยู่พักใหญ่ แต่อรรณพก็เลือกที่จะนั่งทำงานไปตามปกติเช่นกัน

 

 

      ฝากอุดหนุน E book เรื่องนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่าาาา

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น