เธอชื่อโรส (กุหลาบทมิฬ)

ตอนที่ 11 : บทที่ 5 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ส.ค. 63

บทที่ 5

 

ร่างใหญ่นิ่งเงียบไปนานสองนาน ก่อนจะค่อยๆ ลอบมองร่างบางที่นั่งอยู่ถัดไปจากเขา สาวน้อยเพ่งมองลงไปในทะเลกว้างที่พระอาทิตย์เริ่มจมหายลงไปในน้ำได้ครึ่งดวงแล้ว ประกายแสงที่ส่องมากระทบใบหน้าหวานทำให้ชวนมองยิ่งขึ้น จนอรรณพเผลอมองอยู่อย่างนั้นด้วยความหลงใหล

“โรส คิดถึงบ้านเหรอ” เขาเอ่ยถามเบาๆ เมื่อเห็นคนข้างๆ มีแววตาเหม่อลอย

จนวันนี้อรรณพก็ยังไม่รู้หัวนอนปลายเท้าของโรสเลย เขากะไว้ว่าให้เธออยู่อย่างสบายใจไปอีกสักพักแล้วค่อยสอบถามให้เป็นเรื่องราวจริงจังกันอีกที

ใบหน้างามหันมองตามเสียงที่เอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มที่มุมปากให้เขา ครู่ต่อมาหญิงสาวก็พยักหน้าเล็กน้อย ใช่...เธอกำลังคิดถึงบ้าน คิดถึงมากด้วย...ยิ้มให้เขาแล้วโรสก็หันกลับไปมองทะเลที่มีคลื่นถาโถมเป็นช่วงๆ ต่อไป แล้วปล่อยอารมณ์ให้ล่องลอยไปกับความคิดถึงที่เกิดในใจเวลานี้ เธอกำลังคิดถึงสิ่งต่างๆ มากมาย

คิดถึงแม่...ผู้ที่เป็นเพียงหนึ่งเดียวที่เธอเหลืออยู่

คิดถึงพ่อ...ผู้ซึ่งล่วงลับจากลาไปนานมากแล้ว

คิดถึงเรื่องราวเก่าๆ ที่เด็กน้อยคนหนึ่งพอจะจำได้....

มือเรียวเผลอกอบกำเอาเม็ดทรายติดมือขึ้นมาอย่างลืมตัว ก่อนจะบีบขยำขยี้มันสุดแรงที่ตนเองมี เหตุการณ์เก่าโผล่ขึ้นมากลางมโนให้สาวน้อยเปลี่ยนสีหน้าจากยิ้มแย้มเป็นขึงขังแล้วค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นบึงตึงขึ้นเรื่อยๆ

อรรณพเบิกตากว้างกับภาพตรงหน้า...โรสเป็นอะไรไป!

ร่างบางที่นั่งนิ่งดีดตัวขึ้นจากพื้นทราย...ยังไม่ทันที่อรรณพจะได้ถามไถ่ว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า โรสก็ขว้างทรายในกำมือออกไปราวต้องการจะปาใส่ใครที่เธอเกลียดสุดแรงเกิด

“โรส...เธอ...” อรรณพอ้าปากค้าง

“อ๊าย!!” เสียงหวานกรีดร้องแล้ววิ่งตัวปลิวลงทะเลไปต่อหน้าต่อตาชายหนุ่ม

อรรณพผุดลุกขึ้นยืนตาม สองเท้าก้าววิ่งไปหยุดอยู่ก่อนที่จะถึงพื้นน้ำ...ทว่าร่างบางกลับวิ่งลงไปแล้วใช้กำปั้นทุบตีน้ำทะเลอย่างบ้าคลั่ง

“โรส เธอเป็นอะไร กลับขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ”

‘ใครที่มันฆ่าพ่อฉัน ใครกัน? อย่าให้รู้เชียวนะ ฉันจะฆ่าแล้วเอาศพไปทิ้งข้างถนนให้เหมือนหมาตัวเองเลยเชียวแหละ ไม่เชื่อคอยดู!’ สาวน้อยตะโกนก้องในใจ

“โรส บอกให้กลับขึ้นมาเดี๋ยวนี้ จะลงไปไหนน่ะ กลับมา!” อรรณพตะโกนเรียก

ร่างบางเดินลุยลงไปในน้ำที่ลึกกว่าเก่าเรื่อยๆ โดยไม่ฟังเสียงเข้มที่ตะโกนห้ามอยู่บนชายหาด...น้ำเค็มทำให้ร่องรอยบาดแผลที่ยังไม่หายดีแสบขึ้นมาจนโรสต้องซี๊ดปากเบาๆ

“บ้าจริง แสบเหมือนกันน่ะเนี่ย” พึมพำเบาๆ เพราะรู้ว่าอรรณพคงไม่ได้ยิน

“ช่างมัน ไหนๆ ก็ลงมาแล้ว เล่นน้ำมันซะเลย” โรสบอกตัวเอง โดยที่ยังหันหลังให้ชายหนุ่ม แล้วเธอก็เดินลุยน้ำลงไปอย่างที่ใจต้องการ

“โรส จะทำอะไรน่ะ บอกให้กลับขึ้นมา ได้ยินมั้ย?”คนที่ตะเบ็งเสียงเริ่มใจเสีย

ลูกน้องของเขาเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมา...อ้าว! แล้วนั่น...จู่ๆ ทำไมร่างบางจมหายลงไปในน้ำเสียดื้อๆ ล่ะ

“ตายจริง จะทำอะไรของเขานะ คิดจะฆ่าตัวตายหรือเปล่าเนี่ย ไม่ได้การล่ะ” อรรณพรีบกระโจนตัวลงไปในทะเลด้วยอีกคน 

“โรส โรส หายไปเนี่ย” ร่างสูงเดินลงทะเลลึกไปในจุดที่เขาเห็นโรสครั้งสุดท้าย

“โรส เธอว่ายน้ำเป็นหรือเปล่า อย่าเล่นบ้าๆ นะ โผล่ขึ้นมาเดี๋ยวนี้” อรรณพตะโกน

ร่างใหญ่เปียกปอนไปทั้งตัวแต่ใจก็เริ่มคิดว่าสาวน้อยของเขาน่าจะว่ายน้ำเป็น หรือเธอจะแกล้งให้เขาเปียกน้ำตามไปด้วย และมันก็เป็นผลสำเร็จซะด้วยสิ

“เอ้ย! อะไรเกาะขา” ชายหนุ่มตะโกนลั่นพร้อมออกแรงสะบัด สิ่งที่ยึดจับขาเขาไว้รีบปล่อยมือทันที

จากนั้นร่างบางที่ผมเปียกปอนจนลู่ลีบติดศีรษะก็โผล่ขึ้นมาพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์...เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ แว่วเข้าหูอรรณพ

“เธอหัวเราะหรือโรส?” รีบถามอย่างพิศวง

“อือๆ” สาวน้อยหุบยิ้มแล้วรีบส่ายหน้าระรัว

‘เกือบไปอีกแล้วสิเรา’ แต่ เอ๊ะ! คนใบ้เขามีเสียงหัวเราะกันหรือเปล่านะ’ คนแกล้งใบ้ก็ชักสงสัยและไม่แน่ใจในตัวเอง

สุดท้ายเลยต้องส่งยิ้มหวานไปล่อหลอกเขาเอาไว้ก่อน...ก็ผู้ชายมักแพ้ความสวย เอาจุดอ่อนนี้แหละจัดการอรรณพให้อยู่หมัด!

“ตะกี้เล่นอะไรน่ะ ผมตกใจหมดเลยรู้มั้ย” อรรณพต่อว่าเสียงเข้ม

แต่คนตรงหน้าก็ยังยิ้มหวานยั่วยวนอย่างท้าทาย...เธอกล้าหาญถึงขนาดจ้องมองตาสีเข้มของชายหนุ่มแล้วสบลึกเข้าไปด้านในราวต้องการค้นหาสิ่งที่ซุกซ่อนเอาไว้

‘อื้อ หือ เธอไม่ธรรมดาเลยนะโรส เป็นสาวน้อยไร้เดียงสาจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย ชักอยากรู้ซะแล้วสิ’ หนุ่มเจนรักเจ้าของผับหรูชักไม่แน่ใจในลูกน้องป้ายแดงของตนเอง

‘ยิ้มไว้โรส ยิ้มไว้ หวานๆ อย่างนั้นแหละ’ หญิงสาวบอกตัวเอง

รอยยิ้มที่มุมปากถูกมองว่าทำให้ใบหน้าหวานสดใสยิ่งขึ้น แต่ดวงตาที่ฉายแววขี้เล่นของโรสช่างมีเสน่ห์เย้ายวนเพศตรงข้ามมากกว่าหลายเท่านักอรรณพเผลอไผลถึงขนาดยิ้มตอบกลับไปที่มุมปาก

แล้วความคิดเจ้าเล่ห์อย่างชายชาตรีก็ตามมา...

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น