เธอชื่อโรส (กุหลาบทมิฬ)

ตอนที่ 1 : บทที่ 1 ( 1 )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 พ.ค. 63

บทที่1

 

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งโชยเข้ามาแตะจมูกเด็กน้อยที่แอบซ่อนตัวอยู่ในตู้ใต้อ่างล้างจานในครัวของบ้านหลังใหญ่ หนูน้อยผมเปียเหงื่อโชกไปทั้งร่าง หัวใจดวงน้อยๆ ตะกุกถี่ราวกับจะหยุดเต้น...มือเล็กๆ อุดปากตัวเองแน่น แม้เธออยากกรีดร้องเหลือเกิน แต่...ทำไม่ได้

อยากร้องไห้โฮๆ ออกมา...แต่ก็ต้องฝืนซึ่งมันยากเย็นเหลือเกินสำหรับเด็กหญิงวัยสี่ขวบปลายๆ

“บอกมานะไอ้ชัช แกเอาของพวกนั้นไปซ่อนไว้ที่ไหน” เสียงดุดันแว่วเข้ามาในประสาทหู

“ผมไม่มีของพวกนั้นจริงๆ”

“อย่ามาโกหก แกเป็นคนเอาของไป บอกมา ไม่อย่างนั้นนายไม่ไว้ชีวิตแกแน่ๆ”

“ผมไม่มีจริงๆ” ชัชชัยยืนยันคำเดิม

“ไม่มีใช่มั้ย นี่แน่ะ”

ปัก!

เสียงอะไรสักอย่างดังขึ้นด้านนอก ในจุดที่ชายฉกรรจ์หลายคนกำลังยืนห้อมล้อมบิดาของเธออยู่

“อ๊าก....” เสียงร้องอย่างโหยหวนแว่วมาให้เธอได้ยินอีกแล้ว

เด็กน้อยราวหัวใจจะหยุดเต้น...”พ่อ!”

“ไม่พูดใช่มั้ย งั้นไปบอกยมบาลในนรกแล้วกัน”

“อย่า!” เสียงร้องขอชีวิต “อย่าทำผม ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ”

ปังๆๆๆ!

มัจจุราชออกจากลำกล้องอย่างไม่ปราณี...

“พ่อ!” เสียงตะโกนเรียกบิดาหวีดขึ้นกลางดึก...

“ฝันอีกแล้วเหรอเนี่ย?” เสียงถอนหายใจยาวดังตามมาพลางมือเรียวอันอ่อนนุ่มก็ยกขึ้นเสยผมที่ยาวสลวยของตนเองให้พ้นใบหน้างดงามที่ชุ่มเหงื่อ

“บ้าจริงๆ ทำไมไม่ลืมภาพนี้ซะทีนะ จะยี่สิบปีแล้ว” หญิงสาวพึมพำก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงนอนนุ่มของโรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่งในพัทยา

“ตายล่ะ จะเที่ยงคืนแล้ว หมอนั่นคงใกล้จะกลับจากผับแล้วสิเนี่ย โรสเอ๊ย!เผลอหลับไปซะได้ เดี๋ยวก็ไม่ทันการกันพอดีเลย”

ร่างระหงรีบจัดแจงล้างหน้าล้างตาแล้วหยิบประเป๋าเดินทางใบขนาดกลางซึ่งบรรจุเสื้อผ้าไม่กี่ชุดไว้ด้านในแล้วรีบเดินออกจากห้องพักอย่างเร่งรีบ

“อ้าว!ฝนตกอีก ซวยแท้ๆ” ปากเรียวสีกุหลาบบ่นกับตัวเอง แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจเดินฝ่าฝนที่กำลังตกพรำๆออกไปสู่ถนนใหญ่ตามแผนการเดิม

 

รถบีเอ็มดับเบิ้ลยูรุ่นเอ็กซ์ไฟว์สีดำสนิทวิ่งฝ่าสายฝนมาด้วยความเร็วระดับปานกลางเพราะทัศนะวิสัยในการขับขี่ลดลงเมื่อยามฝนตกเช่นนี้

เครื่องปรับอากาศด้านในเย็นฉ่ำไม่ต่างจากบรรยากาศด้านนอก ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ผู้ซึ่งเป็นสารถีขยับริมฝีปากหนาคลอเสียงไปตามจังหวะเพลงที่เขาเปิดไว้เป็นเพื่อนในยามดึก

“จะตกลงมาทำไมเนี่ยจ๊ะน้องฝน ไม่รู้หรือยังไงว่าช่วงนี้พี่นอนคนเดียว ไม่ต้องสร้างบรรยากาศให้ดีมากก็ได้นะ ไว้หาสาวมานอนกอดได้แล้วค่อยตกดีมั้ย” ชายหนุ่มพูดคนเดียวให้ติดตลก

“เอ้ย!อะไรน่ะ”

เอี๊ยด.....

เสียงเบรกรถลากยาวดังสนั่นบริเวณ ล้อรถสะบัดเป็นทางยาว...คนขับหัวทิ่มไปเล็กน้อยแต่โชคดีที่เขาคาดเข็มขัดนิรภัย

ร่างเล็กๆ กลิ้งหลุนๆ ไปตามถนน...

“ตายแล้วไอ้ณพ แกชนคนเข้าให้แล้ว!” ร่างใหญ่อุทานพลางปลดเข็มขัดนิรภัยแล้ววิ่งลงไปดูคนที่ฟุบอยู่กับพื้นถนนห่างไปจากรถไม่มากนัก โชคดีที่รถไม่ไถลไปทับซ้ำ ไม่อยากนั้นหนทางรอดคงเท่ากับศูนย์

‘ผู้หญิงนี่ มาเดินอยู่ทำไมในที่เปลี่ยวๆ’ชายหนุ่มคิด

แสงไฟหน้ารถส่องให้เห็นภาพของผู้หญิงผมยาวสยายที่นอนอยู่บนพื้นถนนด้วยสีหน้าเจ็บปวดทำเอาอรรณพถึงกับรู้สึกผิดจับขั้วหัวใจ ถ้าเขาขับรถระวังกว่านี้อีกหน่อย น้องสาวคนนี้ก็คงไม่ต้องมาเจ็บเพราะเขา

กระเป๋าเดินทางใบหนึ่งก็ตกอยู่ไม่ห่างจากกายเธอมากนัก

‘จะไปไหน ค่ำๆ มืดๆ อย่างนี้ นี่มันเที่ยงคืนแล้วนะ’

“น้องครับเจ็บมั้ย ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวพี่ช่วยประคอง” อรรณพมองจากหน้าตาของคนตรงหน้าก็คาดว่าเธอคงจะเป็นรุ่นน้องเขาหลายปีทีเดียว

“อือๆ” ใบหน้าเรียวรูปไข่ที่มีรอยฟกช้ำพยักหงึกๆ เพื่อบอกเขาว่าเธอเจ็บ

“ไปหาหมอนะครับ เดี๋ยวพี่พาไป” อรรณพประคองเธอให้ลุกขึ้นยืน แต่อีกฝ่ายก็ทรงตัวแทบจะไม่ไหว ร่างบางเซปะทะอกเขาเต็มแรง

‘อุ๊ย!ของจริงหรือของปลอมอ่ะ ทำไมมัน..หือน้องๆ ลูกมะพร้าวเลยนะนั่น.’ อรรณพรู้สึกได้ถึงสิ่งหนึ่งที่ปะทะเข้ากับอกเขา คนเจ็บก็ตกใจไปพอสมควรเหมือนกัน

มือใหญ่ประคองแขนทั้งสองข้างของคนเจ็บให้ยืนทรงตัวดีๆ ใบหน้ารูปไข่ตรงหน้าตื่นกลัวจนเห็นได้ชัด เธอส่ายหน้าไปมาเพื่อจะบอกให้อรรณพรู้ว่าไม่ต้องการไปหาหมอ

“ไม่ไปหาหมอเหรอ น้องบาดเจ็บนะครับ” อรรณพพยายามมองบาดแผลบริเวณแขนของคนเจ็บอีกรอบ

“อือๆ” ใบหน้ารูปไข่ที่รอยเปื้อนคราบสกปรกส่ายระรัว

“ทำไมไม่ไปล่ะ แล้วมาเดินอยู่คนเดียวมืดค่ำอย่างนี้ รู้ไหมว่ามันอันตรายมากเลยนะครับ แต่ตอนนี้เข้าไปในรถพี่ก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวจะเป็นไข้กันหมด” อรรณพบอก

ร่างบางพยายามจะเดินไปหยิบกระเป๋าที่กระเด็นกระดอนหลุดมือไปตกอยู่อีกด้าน แต่อรรณพว่องไวกว่าเขาเดินไปคว้ามันขึ้นมาถือไว้ได้ก่อนที่คนเจ็บจะเดินไปถึง

“ไป ขึ้นรถก่อน จะไปไหนต่อค่อยว่ากันอีกที” ชายหนุ่มเจ้าของแหล่งบันเทิงที่มีชื่อเสียงและทันสมัยที่สุดกลางเมืองพัทยาบอกกับคนเจ็บ

อรรณพบริรักษ์หัสดินทร์ลูกชายคนเดียวผู้เป็นหัวแก้วหัวแหวนของ นายอำนาจ บริรักษ์หัสดินทร์ นักการเมืองคนสำคัญของจังหวัดนี้จะเรียกได้ว่าเขาเป็นผู้แทนราษฎรแบบผูกขาดเลยก็ว่าได้

คนเจ็บถูกประคองให้เดินไปขึ้นรถคันหรูของอรรณพอย่างว่าง่าย ก็ในเมื่อความตั้งใจของเธอก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว นัยน์ตาดุจเพชฌฆาตลอบมองอรรณพอย่างพึงพอใจ แผนการขั้นแรกของเธอกำลังดำเนินไปตามความตั้งใจอย่างสวยหรู


E Book ตามลิงค์ด้านล่างนี้นะคะ

 

Thumbnail Seller Link

เธอชื่อโรส

นางฟ้าในสายลม

www.mebmarket.com

นิ้วเรียวเอื้อมไปเปิดสวิทซ์ไฟภายในคอนโดหรู แล้วร่างบางก็ต้องสะดุ้งโหยงสุดตัวเมื่อเห็นว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งรอเธออยู่ก่อนหน้าแล้ว “คุณ!rdq...

Get it now

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น