กระดังงาไร้ราคี

ตอนที่ 13 : บทที่ 11 วันใหม่ ปีใหม่ ชีวิตใหม่ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    10 พ.ค. 63

บทที่ 11  วันใหม่ ปีใหม่ ชีวิตใหม่

 

 

 

“เราจะไปไหนกันต่อไหมคะคุณแม่” พีรดาถามเมื่อเธอขับรถออกจากวัดหลังจากเสร็จภารกิจงานบุญส่งท้ายปีแล้ว

“หนูอยากไปไหนหรือเปล่าล่ะ” สายพิณถามกลับ

“ไม่ค่ะ” หญิงสาวตอบแบบไม่ต้องคิด

“ถ้างั้นเรากลับบ้านไปพักผ่อนกันดีกว่าไหมคะคุณแม่” พลอยพรรณรีบเสนอ

“ก็ดีเหมือนกันนะ” ผู้เป็นมารดาเห็นพ้องด้วย

“แล้วคืนนี้คุณแม่จะออกมาสวดมนต์ที่วัดไหมคะ” ลูกสาวคนโตถามต่อ

“น่าจะออกมานะ รดาออกมาด้วยกันไหมลูก” สายพิณถามลูกสาวคนเล็ก เพราะนางรู้อยู่แล้วว่าลูกสาวคนโตคงไม่มาเนื่องจากไม่ต้องการให้ฟ้าใสต้องพลอยอดนอนไปด้วย

“ได้ค่ะคุณแม่” พีรดารับปากมารดา ทั้งที่ในใจเธอก็อยากเก็บตัวอยู่ในบ้านเงียบๆ มากกว่า

ไม่สิ...ใจจริงเธออยากไปที่ไหนสักแห่ง ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีใครรู้จัก แล้วไม่มองเธอว่าเป็นตัวประหลาด

ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะปรากฏกายที่ไหน ทุกสายตาจะต้องจ้องมาด้วยความสงสัย แกมสมเพชหรือเวทนาพีรดาก็สุดจะคาดเดา แต่ที่แน่ๆ คือเธอเริ่มอึดอัดมากขึ้น

 

 

“ทำไมมันเป็นแบบนี้ไปได้คะคุณกรณ์ ทำไม” ไลลาตะโกนเสียงลั่นห้องด้วยความหัวเสีย

“พอเถอะคุณ” ชายหนุ่มหน้าตาดีเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาเองก็เครียดไม่ใช่น้อย

หลังจากที่จัดแถลงข่าวออกไป ปรากฏว่าผลลัพธ์กลับตีกลับมาในทางลบมากกว่าทางบวกอย่างเหลือล้น เพราะแทบจะไม่มีใครเชื่อเลยว่าเขากับไลลาคบหากันหลังจากที่เลิกรากับพีรดาแล้ว และกระแสที่ตีกลับมาก็ทำให้กรณ์เองต้องกุมขมับ โดยเฉพาะคำขาดจากมารดาของเขา

ห้ามเลิกกับพีรดาเด็ดขาด....

“จะให้ไลพอได้ยังไงกันคะ คุณดูสิ ทำไมใครๆ ก็พาเข้าข้างเมียเก่าคุณกันทั้งนั้น อีนังนั่นมันมีดีอะไร” ไลลาเริ่มใช้สรรพนามหยาบคาย

“ไลลา!” กรณ์เริ่มเสียงแข็ง

ไม่ว่ายังไงไลลาก็ไม่มีสิทธิ์มาพูดจาหยาบคายแบบนี้ อีกอย่างชายหนุ่มรู้อยู่แก่ใจว่าพีรดาไม่ได้ผิดอะไรเลย

เขากับไลลาต่างหากที่เป็นฝ่ายผิด...

“นี่คุณกล้าขึ้นเสียงกับไลหรือคะ”

“ถ้าคุณยังไม่หยุด ผมจะออกไปข้างนอกก่อนนะ ไว้คุณอารมณ์เย็นลงกว่านี้เราค่อยเจอกัน” ชายหนุ่มทำท่าจะลุกแล้วเดินหนี

“อ่อ นี่จะทิ้งกันเลยใช่ไหมคะ พอคุณแม่คุณบอกว่าจะตัดขาดจากคุณถ้าเลิกกับอีนังหมอนั่น คุณก็จะกลับไปหามันใช่ไหม” นางร้ายนอกจอออกมาแสดงให้ชายหนุ่มเห็นเต็ม

“หยุดก้าวร้าวซะทีเถอะ ผมจะไม่ไหวแล้วนะ” กรณ์ลุกจากโซฟาแล้วเดินออกจากห้องนั่งเล่น ก่อนจะเปิดประตูออกจากคอนโดหรูโดยไม่หันหลังมามองคนข้างหลังที่กำลังกรี๊ดด้วยเสียงแปดหลอดพลางกระทืบเท้าเร่าๆ

ดูเหมือนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ งานจะเข้าคนทั้งคู่อย่างจังเช่นกัน เพราะผู้จัดละครก็เหมือนจะแบนไลลาไปด้วยอีกคน เนื่องจากทานกระแสเรียกร้องจากสังคมไม่ไหว

แล้วกรณ์จะตัดสินใจยังไง...เพราะดูเหมือนตอนนี้ไลลาเองก็เริ่มจะเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาเรื่อยๆ จากข้อตกลงที่ไม่มีการผูกมัด มันเริ่มเลยเถิดจนเป็นเรื่องเป็นราวไปไกลมากเกินจะกู่กลับ

 

 

“แม่ คุยกับใครคะ” พลอยพรรณถามมารดา แต่เธอก็พอคาดเดาจากการสนทนาที่แอบฟังได้อยู่บ้างแล้ว

“คุณหญิง” สายพิณตอบ

“คุณหญิงกรุณา?” เธอถามต่อสั้นๆ

“ใช่”

“แปลก พอมีเรื่องดังก็โทรมา”

“คุณหญิงบอกว่าไม่รู้เรื่อง” นางเล่าที่ฟังจากอีกฝ่ายซึ่งเพิ่งวางสายไป

“แม่เชื่อไหมละคะ ว่าเขาจะไม่รู้เรื่อง ทั้งที่รดาย้ายออกจากบ้านนั้นไปเป็นปีๆ แล้ว” พลอยพรรณตั้งข้อสังเกต

“นั่นสิ แม่ก็สงสัยอยู่เหมือนกัน”

“หรือมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่กรุงเทพแล้วเราไม่รู้บ้างคะ”

“ก็อาจจะเป็นไปได้นะ” สายพิณเห็นพ้องต้องกันกับลูกสาว ตอนนี้นางเองก็เริ่มสับสนไปหมด เพราะฟังจากแต่ละคนเหมือนจะเป็นหนังคนละม้วนกันไปหมดแล้ว เลยไม่รู้ว่าเรื่องไหนจริง เรื่องไหนเท็จ แต่สิ่งเดียวที่นางมั่นใจคือพีรดาต้องพูดความจริง

“ว่าแต่รดาไปไหนหรือคะ เห็นเงียบไปพักใหญ่แล้วตั้งแต่ยัยฟ้าใสหลับไปละ” พลอยพรรณถามมารดาต่อ

“แม่เห็นไปตัดกิ่งไม้อยู่หลังบ้านนะ พลอยลองเดินไปดูสิ” สายพิณบอก

“ได้ค่ะแม่” หญิงสาวรับคำมารดาแล้วเดินตรงไปยังทิศทางที่นางบอกเมื่อครู่

แล้วพลอยพรรณก็เห็นน้องสาวคนเดียวของเธอกำลังใช้กรรไกรตัดกิ่งไม้ตัดแต่งกิ่งเฟื่องฟ้าต้นเขื่องอยู่ด้านหลังบ้านจริงๆ

พลอยพรรณเดินเข้าไปคุยเป็นเพื่อนพีรดาอยู่พักใหญ่ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกย้ายกันไปอาบน้ำ

หลังจากรับประทานอาหารเย็นเรียบร้อย พลอยพรรณกับฟ้าใสก็ดูโทรทัศน์กันอยู่ที่บ้านตามลำพัง ส่วนสายพิณกับพีรดาเดินทางไปวัดเพื่อสวดมนต์ข้ามปีร่วมกับชาวบ้านในพื้นที่อีกมากมาย

“เพื่อนพี่รามมาสวดมนต์ข้ามปีด้วยเหรอคะ” มาริษารีบถามเมื่อเห็นพีรดาเดินมากับมารดาของเธอ

“ถ้าเห็นเขามาก็แสดงว่ามาครับน้องษา” ราเมธตอบแบบกำปั้นทุบดิน

“พี่ราม” มาริษาเสียงเง้างอน

“อ้าว! หนูรดามากับสายพิณนี่ ถ้าอย่างนั้นแม่ขอตัวไปคุยกับสายพิณสักครู่นะ เมื่อช่วงกลางวันก็เห็นหน้ากันแวบๆ แต่ไม่ได้คุยกันเลย แม่ขอตัวก่อนนะหนูษา” วิภาบอกแล้วเดินดิ่งตรงไปหาสองแม่ลูกที่กำลังเดินเข้ามาบริเวณศาลาวัด

“ผมไปด้วยครับคุณแม่” ราเมธรีบเดินตามวิภา ปล่อยให้มาริษายืนงงไปสามวินาทีก่อนที่เธอจะรีบจ้ำอ้าวตามชายหนุ่มมาเช่นกัน

“สายพิณ สบายดีไหม” วิภาเดินตรงไปจับมือเพื่อนที่ถึงแม้บ้านจะอยู่ไม่ห่างไกลกันนัก แต่ก็พบเจอกันไม่บ่อยมาก เพราะต่างคนต่างก็มีหน้าที่ของตัวเอง

“สบายดี เธอละวิภา”

“สบายดี ส่วนนี่คงหนูรดาใช่ไหมจ๊ะ” วิภาหันมาทักหญิงสาวหน้าตาแสนสวยที่ยืนอยู่ข้างๆ สายพิณ

พีรดายกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อมพร้อมกับตอบคำถามอีกฝ่ายด้วยคำสั้นๆ

“ใช่ค่ะ”

“ไม่ค่อยจะได้เห็นหน้าเห็นตาเลยนะ” วิภาพูดต่อ

“นานๆ จะได้กลับมาบ้านสักที งานเขายุ่งน่ะ ต้องรอวันหยุดยาวๆ ปีนึงก็ครั้งสองครั้งเองแหละวิภา” สายพิณอธิบายแทนลูกสาว

“คนนี้เป็นหมอใช่ไหมจ๊ะสายพิณ”

“ใช่จ๊ะ รดาเป็นหมอเด็ก”

“ดีแล้วลูก อาชีพนี้ได้บุญมากเลยนะ” นางบอกพลางลูบหลังหญิงสาวเบาๆ เหมือนจะให้กำลังใจอีกฝ่าย

วิภามองพีรดาเต็มสายตาอีกครั้ง แล้วก็อดที่จะชื่นชมความงามแบบธรรมชาติของอีกฝ่ายไม่ได้จริงๆ

หญิงสาวคนนี้สวยแบบไม่ต้องปรุงแต่งอะไรมากมาย แต่ยิ่งมองก็ยิ่งสวย

ยิ่งกริยาท่าทางที่ดูจะอ่อนน้อมถ่อมตน ยิ่งทำให้พีรดาดูสวยขึ้นอีกหลายเท่าตัว

แต่แปลกที่ผู้ชายมักจะเลือกผู้หญิงที่สวยแบบเซ็กซี่มากกว่าจะสวยแบบเรียบร้อยเช่นผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้านางตอนนี้

“ขอโทษนะคะ คือษาขอถามนิดนึงได้ไหมคะ” มาริษาเดินตามมายืนฟังอยู่สักพักใหญ่แล้วก่อนจะพูดแทรกขึ้นมา

“หนูษามีอะไรเหรอจ๊ะ” วิภาหันไปถามเพื่อนสาวของลูกชาย

“คุณหมอใช่คนที่เป็นข่าวอยู่ตอนนี้ใช่ไหม” ปากไม่มีหูรูดโพล่งถามออกมาตรงๆ

ทุกคนนิ่งเงียบพร้อมกัน

“น้องษา มาทางนี้เลย” ราเมธรีบฉุดมืออีกฝ่ายให้เดินตามเขาออกไปอีกทางก่อนจะหันมาบอกพีรดา

“ขอโทษด้วยนะครับคุณหมอ”

พีรดายิ้มหน้าเจื่อน อยู่ดีๆ คนไม่รู้จักกันมาก่อนก็เล่นถามจี้ใจดำกันตรงๆ

“ป้าขอโทษแทนหนูษาด้วยนะหนูรดา” วิภารีบพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ไม่เป็นไรค่ะ” พีรดาตอบสั้นๆ พอได้ใจความ แต่สีหน้าก็ยังไม่สู้ดีนัก

“เราเข้าไปรวมกับคนอื่นที่ศาลาแสดงธรรมกันดีกว่าวิภา พระท่านเรียกแล้ว” สายพิณรีบตัดบท ทั้งที่ในใจก็โกรธเคืองแทนลูกสาวใช่น้อย

แล้วทั้งสามก็เดินไปสมทบกับคนอื่นๆ ปล่อยอารมณ์ขุ่นมัวให้กองอยู่ตรงนั้นแทน

“พี่ว่า พี่ไปส่งษากลับบ้านก่อนดีกว่าไหม” ราเมธถามขึ้นเมื่อฉุดมือหญิงสาวให้ห่างจากผู้คนมาไกลพอสมควร

“อ้าว! ทำไมละคะพี่ราม เรายังไม่ได้สวดมนต์กันเลยนะคะ”

“ถ้าษาไม่กลับษาก็อยู่กับคุณแม่พี่ไปนะครับ เพราะพี่จะกลับไปพักที่บ้านแล้วละ แล้วถ้าสวดมนต์เสร็จษาก็โทรไปตามพี่แล้วกัน พี่จะได้ออกจากบ้านมารับไปส่งที่บ้านครับ” ราเมธเริ่มเสียงขึงขัง

“ทำอย่างนี้แปลว่าอะไรคะพี่ราม”

“ไม่แปลว่าอะไรครับ”

“เหมือนพี่กำลังไม่พอใจษาใช่ไหมคะ” เธอถามต่อ

“ใช่ครับพี่ไม่พอใจที่ษาไปถามคุณหมอเธออย่างนั้น ในเมื่อษาก็รู้ความจริงอยู่แล้วว่าคุณหมอเธอก็คือคนในข่าว แล้วจะไปถามเธออีกทำไม” ราเมธเสียงเย็น

“พี่รามพูดเหมือนจะปกป้องเธออยู่นะคะ” มาริษาขึ้นเสียงกลับมาบ้าง

“ใช่ครับ พี่กำลังปกป้องคุณหมออยู่” เขาตอบกลับตามความเป็นจริง

“หมายความว่ายังไงคะ พี่รามแอบชอบคุณหมออยู่ใช่ไหมคะ ษามองแววตาพี่ออกนะคะ ใช่ไหม ใช่ไหมคะ” มาริษาเริ่มหัวเสีย

“ไม่ใช่เพราะพี่แอบชอบเธออยู่ แต่เพราะเธอเป็นเพื่อนพี่ พี่จำเป็นต้องปกป้องเพื่อนของพี่ เข้าใจไหมษา แล้วที่สำคัญมันไม่ใช่เรื่องที่ษาควรจะไปถามเธอเลย มันแสดงให้เห็นว่าษาไม่มีกาลเทศะเอาซะเลย” ราเมธต่อว่าตรงๆ

ซึ่งนั่นก็คือความจริง! แต่เป็นความจริงที่ทำให้อีกฝ่ายโกรธจนหน้าแดงก่ำ

“ได้! ถ้าพี่รามจะปกป้องเธอ งั้นไปส่งษากลับบ้านเลยค่ะ ษาไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” หญิงสาวตวาดใส่เขา แล้วรีบเดินตรงไปที่รถชายหนุ่มทันที

และตลอดเส้นทาง ทั้งคู่ก็เงียบกริบจนราเมธขับรถกลับมาที่วัดอีกครั้ง

ชายหนุ่มเข้าไปนั่งบริเวณตอนท้ายของศาลาแสดงธรรม ในขณะที่มารดาของเขาและพีรดาอยู่ห่างไปทางตอนหน้าอีกประมาณสี่ช่วงตัว

แต่นั่นก็เพียงพอให้เขาสังเกตเห็นอีกฝ่ายได้ถนัดเนื่องจากตำแหน่งที่นั่งอยู่เยื้องกัน

พีรดาดูสงบนิ่งขณะที่กำลังพนมมือและสวดมนต์ตามบทสวดในหนังสือที่วางอยู่ตรงหน้าเธอ ต่างจากเขาที่จิตใจเริ่มวุ่นวาย

จนกระทั่งเลยเที่ยงคืนไปพักใหญ่ พิธีการทุกอย่างก็จบลงด้วยความเรียบร้อย ชาวบ้านเริ่มทยอยกลับบ้าน พีรดาก็เช่นกัน

“รามเดินไปส่งสายพิณกับหนูรดาที่รถหน่อยนะ รถเขาจอดอยู่ไกลออกไป เดินไปตามลำพังแม่กลัวจะไม่เหมาะ” วิภาบอกลูกชาย

“ได้ครับคุณแม่” ชายหนุ่มรับปากแล้วเดินตามสองสาวต่างวัยราวกับองครักษ์

“ไม่ต้องไปส่งก็ได้นะราม แม่กับรดาเดินไปเองได้ แค่นี้เอง” สายพิณหันมาบอกชายหนุ่มอย่างเกรงใจ

“ไม่เป็นไรครับ ให้ผมไปส่งดีกว่า แม่วิภาจะได้สบายใจด้วยครับ” เขายืนกรานตามเดิม

แล้วทั้งสามก็เดินมาถึงรถที่จอดอยู่ พีรดากดกุญแจรีโมทเพื่อปลดล็อค ราเมธรีบเดินไปเปิดประตูฝั่งด้านข้างคนขับเพื่อให้สายพิณขึ้นไปนั่ง เมื่ออีกฝ่ายขึ้นรถไปเรียบร้อยแล้วเขาจึงเดินไปหาพีรดาแทน

“สวัสดีปีใหม่นะครับ” ชายหนุ่มเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

“ค่ะ สวัสดีปีใหม่เช่นกันค่ะ”

“มีความสุขมากๆ นะครับ”

“คุณก็เช่นกันนะคะ” พีรดาตอบกลับแบบไม่ต้องคิดหาคำใดๆ

“ขอให้เป็นปีใหม่ ชีวิตใหม่ มีอะไรใหม่ๆ เข้ามาแล้วทำให้ชีวิตคุณหมอมีความสุขนะครับ” เขาอวยพรต่อ

“ขอบคุณมากนะคะ” เธอเอ่ยพลางยิ้มที่มุมปาก

“ฉันกลับบ้านก่อนนะคะ” เธอขอตัว

“ขับรถดีๆ นะครับ...แล้วก็...”

“คะ” พีรดาขมวดคิ้ว

“ฝันดีครับ” ราเมธพูดต่อจนจบ

“ค่ะ ฝันดีเช่นกันค่ะ” หญิงสาวตอบกลับไปแล้วเปิดประตูรถเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ ก่อนจะสตาร์ทเครื่องแล้วขับเคลื่อนออกจากบริเวณลานวัด มุ่งตรงไปยังบ้านของเธอ

 

“แม่ขอตัวไปนอนก่อนนะรดา” สายพิณบอกลูกสาวเมื่อทั้งคู่เข้ามาในบ้านเรียบร้อยแล้ว

“ค่ะ คุณแม่ ฝันดีนะคะ” หญิงสาวโผเข้าไปกอดมารดาแล้วบอกนางเบาๆ

“ลูกสาวแม่ก็ฝันดีเช่นกันนะลูก ตื่นมาพรุ่งนี้ขอให้หนูเจอแต่สิ่งดีๆ นะ” นางอวยพรลูกสาว

“ขอบคุณค่ะ” พีรดาบอกแล้วปล่อยมือจากมารดา ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกย้ายกันเข้าห้องนอนตัวเองไป

 

คุณหมอคนสวยแยกตัวเข้าห้องนอนตัวเองแล้วจัดแจงอาบน้ำอาบท่า เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนจนเรียบร้อย จากนั้นเธอจึงไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่ปิดเสียงเอาไว้ตั้งแต่อยู่ที่วัดออกมาดู

“คุณกรณ์...” พีรดาเสียงแผ่ว

เขาโทรศัพท์เข้ามาหลายสาย แต่เนื่องจากหญิงสาวตั้งใจปิดเสียงไว้เพื่อไม่ให้รบกวนคนอื่น เธอจึงไม่ทราบ

สุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ก็คือข้อความพร้อมรูปภาพสวัสดีปีใหม่และคำอวยพรเหมือนเช่นทุกๆ ปีที่เขาเคยทำ

หัวใจดวงน้อยกระตุกวาบ...เขาส่งมาทำไม ในเมื่อตอนนี้เขาก็ชัดเจนกับผู้หญิงอีกคนไปเรียบร้อยแล้ว

พีรดาล้มตัวลงนอนแล้วครุ่นคิด แต่คิดเท่าไรเธอก็คิดไม่ออก ว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้อีกทำไม สุดท้ายร่างกายที่ต้องการการพักผ่อนก็เผลอหลับไปเองอย่างไม่รู้ตัว

 

E Book ฝากอุดหนุนด้วยค่าาาาาา กราบขอบคุณงามๆ ทุกยอดโหลดนะคะ 

Thumbnail Seller Link
กระดังงาไร้ราคี
นางฟ้าในสายลม
www.mebmarket.com
        “ที่แม่เรียกมาวันนี้ เพื่อจะบอกว่า แม่ไม่อนุญาตให้พวกเธอสองคนเลิกกัน  เข้าใจนะ” “คุณหญิง!” พีรดาอุทาน “แต่...&...

 



Thumbnail Seller Link
เธอชื่อโรส
นางฟ้าในสายลม
www.mebmarket.com
นิ้วเรียวเอื้อมไปเปิดสวิทซ์ไฟภายในคอนโดหรู แล้วร่างบางก็ต้องสะดุ้งโหยงสุดตัวเมื่อเห็นว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งรอเธออยู่ก่อนหน้าแล้ว “คุณ!&rdq...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น