คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF SEVENTEEN Wonhui] WEEK 1 : LIE [SF SEVENTEEN Wonhui] WEEK 1 : LIE | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




ฟิคร่วมกิจกรรม #เซบทีนวีคลี่ @svtweekly_th

WEEK  : LIE [Wonhui]

ฟิคชั่ววูบ กับพล็อตเบลอๆ
แต่งตอนเที่ยงคืน อัพตอนตีหนึ่ง

ร่วมพูดคุย/หวีดเซบ กันได้ที่ Twitter

ขอบคุณทั้งคนที่หลงเข้ามา และตั้งใจกดเข้ามา
หวังว่าเราจะสร้างความสุขให้คุณได้สักนิดนะคะ
ขอบคุณค่ะ


เรามีปัญหากับการจัดหน้าหนังสือมากค่ะ
ในมือถืออ่านแล้วแปลกมากๆ เราจะรีบหาทางแก้นะคะ
แอแง ใช้ไม่ค่อยเป็นค่ะ



sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 มี.ค. 63 / 00:34


 

 

ในความมืดมิด ลึกลับ สับสน สิ่งที่ซ่อนอยู่ในนั้น คืออะไรกันแน่นะ

นานมาแล้วที่เขาเคยสงสัย

ชายหนุ่มลากปลายนิ้วไปตามเครื่องพันธนาการ เย็นเยียบ และเงียบงัน

เขาอยู่แบบนี้มานานเท่าไหร่นะ

สิบปี ร้อยปี อาจจะถึงพันปีรึเปล่า

ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจนัก

หลงลืมไปบ้างบางสิ่ง

แต่ยังจดจำสิ่งหนึ่งได้ขึ้นใจ

 

'รอข้า แล้วข้าจะมาหาเจ้า'

 

เขาหลับตาลงช้า ๆ ปล่อยตัวไปกับเสียงที่ก้องอยู่ในหัว

ความมืดมิดวังเวงถูกแทนที่ด้วยสีสัน

เสียงพูดคุย ดังกลบเสียงโซ่ตรวน

 

'อัครทูตวอนอู เจ้าลอบสังหารองค์ราชา'

'หลักฐานมัดตัวแน่นหนา มีแค่ผู้มีใจคิดกบฏเท่านั้นที่มีปีกสีด่างเช่นเจ้า'

 

เขาคุกเข่าอยู่ท่ามกลางวงล้อม ไม่ตอบคำที่คนพวกนั้นกล่าวหา

ทหารคนหนึ่งกระชากปีกของเขาออก ชี้ให้ผู้อื่นเห็นสีดำสนิทที่ซ่อนอยู่ภายใน

เสียงบริภาษดังลั่นทั่วสารทิศ

 

'จิตใจของมันถูกความมืดปกคลุม กล้าลอบสังหารองค์ราชา ก็ต้องกล้ารับผลตอบแทน'

'ลอบสังหารองค์ราชาและใส่ร้ายองค์ชาย ประหารชีวิตเดียวคงไม่เพียงพอ!'

 

ไม่มีเสี้ยวความหวังใดๆให้คาดหวัง เขายอมรับผลของการกระทำตั้งแต่ที่ลงมือ

ชายหนุ่มก้มหน้าลงต่ำ ปีกสองข้างถูกลิ่มตอกไว้กับแผ่นไม้ สองมือถูกมัดแน่น

 

'ช้าก่อน'

'ทำความเคารพองค์ชาย'

 

เหมือนตะเกียงที่มอดดับแล้วได้รับเศษประกายไฟ

ชายหนุ่มเงยหน้าอย่างเชื่องช้า มองชายสูงศักดิ์ที่เขาภักดีและเทิดทูน

 

'อย่างที่เจ้าว่า ประหารชีวิตคงไม่เพียงพอสำหรับโทษของการสังหารองค์ราชา'

'ท่านหมายความว่าอย่างไร'

'การปล่อยให้มีชีวิตอย่างทุกข์ทรมารต่างหากคือโทษที่แท้จริง'

 

วอนอูแค่นยิ้ม ตัวเขากำลังหวังอะไรอยู่กันนะ

 

'หักปีกทั้งสองข้าง แล้วจองจำมันไว้ในความมืดมิดตลอดกาล'

'น้อมรับคำสั่ง'

 

ทหารก้มหัวรับคำสั่ง มือหยาบกร้านฉีกกระชากปีกที่แผ่นหลัง

เลือดสาดกระเซ็นย้อมขนนกสีขาวให้แดงฉาน แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมาให้ได้ยิน

 

ชายหนุ่มเม้มปากแน่น กำมือจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาดำสนิทไม่ละไปจากภาพตรงหน้า

ทว่าภาพนั้นพร่าเลือนเหลือเกิน อาจจะเป็นเพราะหยดเลือดที่กระเด็นเข้าตา

หรืออาจจะเป็นความตายที่คืบคลานมาปกคลุม

 

เขาถูกกระชากให้ลุกขึ้นยืน ถูกลากไปตามทางขรุขระ

ถูกล่ามโซ่ไว้ที่มือและเท้า

ถูกชักนำให้ก้าวเข้าสู่ความมืดมิดตลอดกาลอย่างสมบูรณ์

 

ก่อนที่เขาจะหลงลืมตัวตน เสียงหนึ่งแทรกเข้ามาในโสตประสาท เสียงนั้นคุ้นเคยจนน่าแปลกใจ

 

'ขอบคุณสำหรับความภักดี รางวัลของเจ้าคือการมีชีวิตอยู่เพื่อรอข้า'

'องค์ชาย'

 

สรรพนามที่ถูกเรียกด้วยเสียงแหบแห้งช่างน่าขันสำหรับคนฟัง

 

'ตอนนี้ข้าเป็นองค์ราชาแล้ว อีกอย่างเรียกข้าเหมือนเมื่อก่อนสิวอนอู'

'จุน.. จุน..'

'รอข้าหน่อยนะ หลังจากพิธีครองราชย์ข้าจะกลับมาอีกครั้ง ช่วงนี้ข้าค่อนข้างยุ่งกับการเตรียมตัวเป็นราชาที่ดี'

'รอ ข้าจะรอ'

'ยอดเยี่ยม'

 

เสียงนั้นหัวเราะชอบใจอีกครั้ง

เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นแผ่วเบาบริเวณศรีษะ

ก่อนจะจางหายไปในเสี้ยววินาที

 

วอนอูลืมตาขึ้น เห็นเพียงความมืดที่ไม่มีจุดสิ้นสุด

น้ำตาหนึ่งหยดไหลลงข้างแก้ม เขาปล่อยให้มันไหลช้า ๆ

ชายหนุ่มกอดตัวเอง และหลับตาลงอีกครั้ง

 

ไม่เป็นไร

เขาต้องมา

จุนต้องมาแน่นอน

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ Seinzhen

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น