how much sassy? รักนี้..ร้ายเท่าไหร่? krisyeol hunyeol

ตอนที่ 10 : HMS #9 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    2 ธ.ค. 56






HMS#9

 
 

“นี่นายคิดว่านายกำลังทำอะไร!?

เอาแล้วไง ทำหน้าขึงขัง ขมวดคิ้วเป็นเลขแปด มือกำเข้าหากันแน่น หายใจฮึดฮัด เดินย่างสามขุมใกล้เข้ามาเรื่อยๆ


ไม่รอดแน่กู TT

 



ฟื้บ!

 

ลำแขนแกร่งของอู๋อี้ฟานวางพาดลงบนพนักพิงเก้าอี้ทั้งสองข้างที่ปาร์คชานยอลนั่งอยู่ราวกับพันธนาการชั้นดีที่ตรึงร่างบางของคนตัวแสบให้ไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้ ไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ ไร้ซึ่งหนทางต่อสู้...


อู๋อี้ฟานก้มลงมองสะกดปาร์คชานยอลด้วยใบหน้าเหี้ยม สายตาคมอำมหิตจ้องเขม็งอยู่ที่ใบหน้านวลราวกับต้องการจะแผดเผาใบหน้าตื่นกลัวของเด็กแสบให้ไหม้เป็นจุล เด็กแสบเมื่อโดนกระแสความอำมหิตเข้าเล่นงานก็ทำได้แค่ฝังร่างลงกับพนักพิงเก้าอี้แนบสนิทจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน พยายามเบี่ยงใบหน้านวลหนีสายตาคมอำมหิตของเพลย์บอยหน้าโหดอย่างยากลำบาก



“ชั้นถามว่านายคิดว่านายกำลังทำอะไร ปาร์ค ชาน ยอล !” น้ำเสียงทุ้มต่ำถูกเปล่งออกมาจากลำคอแกร่งอย่างเหลืออด อู๋อี้ฟานบีบฝ่ามือหนาเข้ากับพนักพิงเก้าอี้แน่นจนเนื้อไม้ชั้นดีแทบแหลกละเอียดคามือ ใบหน้าคมคายยังคงจ้องสะกดวิญญาณปาร์คชานยอลอยู่ไม่ไปไหน



โมโหขนาดนี้นิมนต์พระมาทั้งวัดก็คงเอาไม่อยู่แล้วมั้ง สลัดดด ==




“โอ้ยย ใจเย็นก่อนได้ไหมเนี่ย ทำเหมือนว่าผมเพิ่งไปฆ่าใครตายมาอย่างงั้นแหละ” ปาร์คชานยอลที่แม้จะไร้ซึ่งหนทางต่อสู้ยังคงดันทุรังพ่นพิษความอวดดีใส่ร่างสูงอย่างไม่กลัวเกรง ไม่ได้สำนึกเลยแม้แต่น้อยว่าตัวเองกำลังถูกพันธนาการด้วยลำแขนแกร่ง ใบหน้าหล่อคม และสายตาทรงเสน่ห์ของอู๋อี้ฟานเพลย์บอยรูปงาม และมีความเสี่ยงสูงเหลือเกินต่อการเพลี่ยงพล้ำเสียท่าให้เพลย์บอยคนกาม



“ที่นายเพิ่งทำไปมันก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าคนตายหรอก” อู๋อี้ฟานทำหน้าเข้ม ส่วนปาร์คชานยอลเพียงแค่เบือนหน้าหนีอย่างไม่ใส่ใจ ใบหน้าแสนงอนของเด็กแสบเชิดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากบางแบะออกน้อยๆ ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างเอาเรื่อง ร่างโปร่งของคนตัวแสบเพียงแค่พ่นลมหายใจฟึดฟัดใส่หน้าร่างสูงที่พาดลำแขนแกร่งคร่อมอยู่บนร่างของเขาเพื่อแสดงความไม่พอใจออกมา


จะตายกูไม่ว่าแต่ถ้าให้ยอมเสียท่ากูยอมไม่ได้!  ><



“จื่อเทาร้องไห้ทำไม!?


“...”


ไร้ซึ่งคำตอบจากริมฝีปากอิ่ม คนตัวแสบเพียงแค่นั่งลอยหน้าลอยตากวนโมโหร่างสูงอยู่อย่างนั้น


เอาซี้ กุจะดื้อ กุจะเงียบ กุจะเงิบ กุไม่ตอบซะอย่าง ใครจะทำไม!? 555



ดื้อได้ใจแบบนี้ล่ะปาร์คชานยอลของแท้!




“นายทำอะไรจื่อเทา!?” เพลย์บอยขี้โมโหเค้นเสียงรอดไรฟันออกมาด้วยแรงโทสะ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ถวายกำปั้นใส่หน้าเด็กแสบโทษฐานที่บังอาจมายั่วโมโหพี่แบบไม่ดูกาลเทศะ



“ก็แค่เก็บกวาดกิ๊กนิดหน่อยแต่เด็กนั่นดันใจเสาะร้องไห้ออกมาเอง อันนี้ผมก็ช่วยไม่ได้”



“นายทำอะไรจื่อเทา บอกชั้นมาให้หมด!!!” ความโมโหถึงขีดสุด ความอดทนติดลบอย่างหนัก อู๋อี้ฟานเพลย์บอยรูปงามเลื่อนใบหน้าคมคายเข้าใกล้ปาร์คชานยอลมากขึ้นจนสันจมูกโด่งของคนทั้งคู่แทบจะชนกัน สายตาเหี้ยมมองสะกดปาร์คชานยอลนิ่ง ก่อนจะแผดเสียงดังสนั่นใส่หน้าเด็กแสบจนปาร์คชานยอลอดเบ้หน้าให้กับเสียงดังทำลายล้างโสตประสาทหูนั่นไม่ได้



“โธ่โว้ยยย จะตะโกนใส่หน้ากันอีกนานมั้ยเนี่ย พูดกันดีดีก็ได้นี่นา แล้วก็ช่วยกรุณาถอยหน้าและแขนของคุณออกไปด้วย อยู่แบบนี้มันอึดอัดหายใจไม่สะดวก” ปาร์คชานยอลว่าพลางยกมือเรียวขึ้นดันแผงอกแกร่งของเพลย์บอยขี้โมโหออกหากแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่ออู๋อี้ฟานขืนตัวไม่ยอมให้เด็กแสบจำกัดเค้าออกไปได้ง่ายๆ



ได้จัดการทั้งที่ต้องเอาให้ราบคาบ งานนี้พ่อจะคิดค่าเสียหายทบต้นทบดอกให้อย่างงามเลยเจ้าเด็กแสบนิสัยเสีย ฮึ!




“บอกมาปาร์คชานยอล นายทำอะไรจื่อเทา”


“ผมก็แค่พูดต่อรอง เอาเงินมาล่อนิดๆหน่อยๆ แล้วเด็กนั่นก็ไปของเค้าเอง เอาจริงๆยังไม่ได้ใช้ไม้ตายที่เตรียมมาเลยนะ บอกเลยว่านี่เป็นการกำจัดกิ๊กที่ซอร์ฟ เบสิค แล้วก็เบ่บี๋สุดๆอ่ะ...”


“ปะ ไปอย่างงั้นเหรอ ไปไหน...”


“ไปจากชีวิตคุณไง ก็บอกแล้วว่าผมมีหน้าที่กำจัดกิ๊กทุกคนออกไปจากชีวิตคุณและนี่ก็คือภารกิจแรกของผม กำจัดฮวางจื่อเทา เด็กนั่นให้สัญญากับผมแล้วว่าจะออกไปจากชีวิตคุณ เพราะฉะนั้นต่อจากนี้ไปผมก็ขอความกรุณาให้คุณเลิกยุ่งกับฮวางจื่อเทาด้วยเหมือนกัน” ปาร์คชานยอลพูดหน้าตาเฉย ใบหน้าหวานในระยะประชิดกับอู๋อี้ฟานเชิดไปมา ส่วนริมฝีปากอิ่มก็ยังคงขยับเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างไม่แยแสกับท่าทางสุ่มเสี่ยงที่กำลังเป็นอยู่ และไม่ได้เอะใจเลยสักนิดว่าตนกำลังตกเป็นเป้าสายตาของใครอีกคน สายตาคมที่เคยฉายแววอำมหิตกลับอ่อนลงและถูกแทนที่ด้วยแววตาแห่งความเสน่หา อู๋อี้ฟานจ้องมองใบหน้านวลและริมฝีปากอิ่มอมชมพูในระยะประชิด ฉับพลันความโมโหที่มีทั้งหมดก็ถูกดูดกลืนเข้าไปในก้นบึ้งของหัวใจและบังเกิดเป็นความหลงใหลเข้ามาแทนที่ อยากสัมผัสร่างบอบบางในอ้อมแขนแกร่งนั่น อยากครอบครองริมฝีปากสีสด และกลืนกินเข้าพูดทั้งหมดของปาร์คชานยอลเข้าไปให้หมดสิ้น





อู๋อี้ฟานกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความหลงใหลในตัวเด็กแสบนิสัยเสียอย่างปาร์คชานยอล...






“เอา เงียบ เงิบ ว่ายังไงล่ะคุณอู๋อี้ฟานตกลงว่าคุณจะทำตามที่ผมขอไหม” น้ำเสียงใสของเด็กแสบฉุดอู๋อี้ฟานออกมาจากภวังค์แห่งความหลงใหล และช่วยบรรเทาให้ความลุ่มหลงที่มีเบาบางลง นับว่าเป็นโชคดีของคนตัวแสบที่พูดโพลงทำลายบรรยากาศแห่งความเสน่หาขึ้นมาได้อย่างเหมาะเจาะทำให้ริมฝีปากอิ่มนั่นรอดปลอดภัยจากการรุกรานของเพลย์บอยรูปหล่อไปได้อย่างหวุดหวิด


“ไม่ ชั้นไม่ทำ นายมีสิทธิ์อะไรมาก้าวก่ายชีวิตชั้น”


“ก็สิทธิ์ของความเป็นเมียยังไงล่ะ”


“ดี! ถ้านายคิดจะอ้างสิทธิ์ของความเป็นเมียงั้นต่อจากนี้ไปชั้นก็จะขออ้างสิทธิ์ความเป็นผัวของนายบ้าง”


“โอ้ย พูดบ้าอะไร้ อย่ามาน้ำเน่าน่า...อุ้บบบ!



คำพูดอวดดีของเด็กแสบถูกริมฝีปากหยักของเพลย์บอยรูปงามดูดกลืนเข้าไปจนหมด ริมฝีปากหนาครอบครองริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่นอย่างต้องการเอาชนะ อู๋อี้ฟานดูดเม้มริมฝีปากสีสดนั่นแรงๆราวกับต้องการจะลงโทษให้เด็กแสบอวดดีแถมยังปากดีได้รู้สำนึก จูบที่แสนเอาแต่ใจยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ร่างสูงบดขยี้ริมฝีปากอวดดีนั่นเนิ่นนาน จูบที่แสนคุกคามและเอาแต่ใจดูดกลืนความรู้สึกนึกคิดในหัวสมองของคนตัวแสบออกไปเสียหมดสิ้น ทุกขณะที่ร่างสูงดูดเม้มริมฝีปากอิ่มก็คล้ายกับว่าความรู้สึกนึกคิดของปาร์คชานยอลจะถูกดูดออกไปด้วย จนแม้แต่คิดจะขัดขืนหรือต่อต้านยังทำไม่ได้ ปาร์คชานยอลปล่อยให้ริมฝีปากหยักของร่างสูงได้ครอบครองริมฝีปากบางของตนอยู่อย่างนั้น รสจูบที่ค่อยๆเพิ่มดีกรีความร้อนแรงขึ้นทำให้หัวสมองของเด็กแสบหมุนติ้ว อีกทั้งท้องไส้ก็ปั่นป่วนไปหมด มือเรียวที่เคยกำแน่นอยู่กับเสื้อสูทสีเข้มของร่างสูงค่อยคลายลงเหลือเพียงสัมผัสแผ่วเบาผ่อนคลายที่วางทาบอยู่บนแผงอกแกร่งเท่านั้น สัมผัสที่รุนแรงและแสนเอาแต่ใจค่อยๆอ่อนกำลังลงจนเหลือเพียงแค่ความอ่อนโยนและอ่อนหวาน อู๋อี้ฟานเก่งเหลือเกิน เก่งที่สามารถมอบจูบแสนหวานให้จนเด็กแสบฤทธิ์เยอะอย่างปาร์คชานยอลยอมอ่อนข้อ ไม่แม้แต่จะคิดขัดขืน เมื่อเห็นว่าเด็กแสบเริ่มหมดฤทธิ์และไร้เรี่ยวแรงต่อต้านร่างสูงจึงถอนจูบออกเพื่อปล่อยให้เด็กแสบได้หายใจบ้าง



“เฮือกกกก”

ปาร์คชานยอลสูดลมหายใจโกยอากาศเข้าไปเต็มปอดแล้วก็ทำได้เพียงเท่านั้น อู๋อี้ฟานไม่ปล่อยให้ริมฝีปากอิ่มช่างยั่วนั่นได้เป็นอิสระนาน ร่างสูงประกบริมฝีปากทาบทับลงไปอีกครั้ง จูบระลอกที่สองเพิ่มดีกรีความร้อนแรงมากยิ่งขึ้น ร่างสูงดูดเม้มริมฝีปากบางของคนตัวแสบแรงๆและร่างบางตอบสนองต่อสัมผัสวาบหวามนั่นด้วยการเผยอริมฝีปากออกอย่างง่ายดาย



“อืมมมมม”

อู๋อี้ฟานครางต่ำในลำคออย่างพึงพอใจ ร่างกายของเด็กแสบตอบสนองเขาดีเหลือเกิน เด็กแสบที่ในเวลานี้หมดฤทธิ์ไร้ซึ่งพิษสงช่างดูน่ารักน่าถนุถนอมละน่าหลงใหลจนอู๋อี้ฟานนึกอยากจะครอบครองมากกว่าริมฝีปากสีสวยนั่น เพลย์บอยรอบจัดจัดการเปิดริมฝีปากอวดดีนั่นได้สำเร็จหากแต่ก็ยังไม่ทันที่จะได้ส่งลิ้นร้อนเข้าไปชิมความหอมหวานของริมฝีปากอิ่มนั่น ด้วยเพราะถูกขัดจังหวะจากเสียงเคาะประตูของผู้มาใหม่เสียก่อน



ใครมันอยากตายถึงได้กล้าเข้ามาขัดจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็มของพี่แบบนี้ ฮึ้ยยย!



“ท่านประธานครับ...เอ่อ ขอโทษด้วยครับ...” เลขาชอยจอมมารที่เข้ามาขัดจังหวะเข้าพระเข้านางระหว่างอู้อี้ฟานกับปาร์คชานยอลหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย ชายวัยกลางคนเบือนหน้าหนีฉากรักของคู่บ่าวสาวป้ายแดงตรงหน้าก่อนจะรีบหันหลังกลับเพื่อจะพาตัวเองออกมาจากสถานการณ์คุกรุ่นของฉากรักร้อนดังกล่าว



“อืมมม” อู๋อี้ฟานถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนผละออกมาร่างสูงยังไม่วายละเลียดริมฝีปากบางเพื่อชิมความหอมหวานอีกเป็นครั้งสุดท้ายหากแต่คนตัวแสบที่เพิ่งได้สติไม่ยอมให้ร่างสูงได้กระทำการจาบจ้วงเอาแต่ใจอีกต่อไป ปาร์คชานยอลยกมือขึ้นผลักอกแกร่งของอู๋อี้ฟานออกอย่างแรงจนคนตัวสูงที่อยู่ด้านบนร่างบางเซถลาไม่เป็นท่า ก่อนจะเหวี่ยงหมัดไปเล่นงานใบหน้าหล่อที่บังอาจมาคุกคามและช่วงชิงความบริสุทธิ์ของริมฝีปากของเขาไปอย่างไม่เกรงกลัว




“ผั่วววววววะ!!!





กำปั้นแกร่งลอยแหวกอากาศไปปะทะเข้ากับใบหน้าคมคายของเพลย์บอยคนกามอย่างแรง จนใบหน้าหล่อสะบัดไปตามแรงหมัด ด้วยแรงปะทะหนักหน่วงประหนึ่งหมัดน็อคเอาท์จากนักมวยระดับโลกทำให้ริมฝีปากหนาแตกจนได้เลือด อู๋อี้ฟานยกหลังมือขึ้นซับของเหลวสีแดงสดที่มุมปากพลางมองร่างโปร่งของปาร์คชานยอลที่วิ่งออกจากห้องไป


นายชกชั้นเป็นครั้งที่สองแล้วนะปาร์คชานยอล บอกตรงๆถ้ามีอีกเป็นครั้งที่สามชั้นทำมากกว่าจูบแน่!



 

[[krisyeol’s part end]]




50%






 

“อ่า ถ้าอย่างนั้นวันนี้พอเท่านี้ก็แล้วกัน แล้วก็อย่าลืมทำงานที่สั่งมาส่งด้วยหละ...”


“ขอบคุณค่ะ/ครับอาจารย์”



การเรียนการสอนในวิชาเขียนแบบจบลงแล้ว นักศึกษาชายหญิงชั้นปีที่สองแห่งคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ต่างก็พากันเก็บข้าวของแล้วทยอยออกจากห้องเรียน ผิดกับโอเซฮุนที่สวนกระแสพาร่างโปร่งวิ่งฝ่าฝูงชนไปยังหน้าชั้นเรียน มีจุดมุ่งหมายคือร่างบางของอาจารย์ประจำวิชาหน้าหวานที่กำลังง่วนอยู่กับการเก็บเอกสารประกอบการสอนอยู่ที่โต๊ะเขียนแบบ


“อาจารย์ปาร์คครับ สอนเสร็จแล้วจะไปไหนต่อหรือเปล่าครับ” เด็กหนุ่มตัวสูงหอบแฮ่ก ถามไปก็หอบไปจนอาจารย์หน้าหวานที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการเก็บกระเป๋าสัมภาระต้องละสายตาขึ้นมามองดูด้วยความสงสัย


“ไม่ไปหนิ ทำไมเหรอ”


“คือว่าผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาน่ะครับ”


“ได้สิ เรื่องอะไรว่ามาเลย”


“เรื่องโปรเจ็คนิทรรศการของผมน่ะครับ คิดว่าคุยที่นี่คงจะไม่สะดวก เราไปหาที่นั่งแล้วคุยกันดีกว่าไหมครับ”


“ชั้นไม่ได้มีเวลาว่างมากขนาดนั้นหรอกนะ”


“แต่ก็ยังพอมีเวลาว่างไม่ใช่เหรอครับ ไปเถอะน่า นะๆๆๆนะครับ” เด็กหนุ่มจงใจดัดเสียงทุ้มให้เล็กแหลม คิ้วหนาตรงเลิกขึ้นน้อยๆ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างออดอ้อน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน เด็กหนุ่มเลื่อนฝ่ามือหนาไปเกาะกุมเรียวแขนขาวบางของอาจารย์หน้าหวานแล้วออกแรงเขย่าเบาๆ พลางพยักใบหน้าน่ารักเหมือนเด็กๆขึ้นลงถี่ๆเป็นเชิงขอร้อง ท่าทางน่ารักออดอ้อนเหมือนเด็กอยากได้ของเล่นที่ไม่ว่าพี่สาวคนไหนมาเห็นเป็นต้องใจละลายทุกรายไป แต่คงไม่ใช่กับปาร์คยูชอนคนนี้เป็นแน่


“นี่! มือน่ะมือ จะมากไปหน่อยแล้วมั้ง” คนหน้าหวานจ้องมองฝ่ามือหนาสลับกับใบหน้าน่ารักของเด็กหนุ่มด้วยสายตาอำมหิต จนโอเซฮุนที่กำลังพยายามพ่นพิษความน่ารักใส่ต้องหยุดชะงักรีบชักมือออกเป็นพัลวัน


“อ่า ขอโทษทีครับ” เด็กหนุ่มที่กำลังเคอะเขินจนมือไม้ที่เคยเป็นอวัยวะที่อยู่ภายใต้อำนาจจิตใจเริ่มอยู่นอกเหนือการควบคุม จากที่เคยสั่งการมันได้มาบัดนี้มือไม้กลับเก้งก้างแล้วก็เกเรเกินกว่าจะควบคุมได้ เด็กหนุ่มจึงทำให้แค่ยกมือขึ้นลูบหัวแก้เก้อแล้วก็โค้งคำนับเก้าสิบองศาอยู่อย่างนั้น จนคนที่ยืนมองดูอยู่ในระยะประชิดอดเวียนหัวแทนไม่ได้


“ชั้นจะไปก็ได้ แต่มีเวลาให้ไม่มากหรอกนะ รีบปรึกษาแล้วกัน”


“ครับผม ขอบคุณอาจารย์ปาร์คมากเลยนะครับ” เด็กหนุ่มหน้าหล่อโค้งคำนับเก้าสิบองศาซ้ำๆด้วยความถี่แปดสิบครั้งต่อนาทีด้วยความดีใจ ก่อนจะฉีกยิ้มเสียสติออกเดินนำอาจารย์หน้าหวานไปยังสถานที่นัดหมาย

 

“ขึ้นรถสิครับ” โอเซฮุนเดินนำปาร์คยูชอนมาจนถึงลานจอดรถ เด็กหนุ่มร่างโปร่งขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าเซเวนตี้สีเขียวมิ้นต์คู่ใจนามว่าลุงเขียวอย่างคล่องแคล่ว ยื่นหมวกกันน็อคสีหวานให้อาจารย์คนสวยพร้อมกับรอยยิ้มเสียสติเหมือนอย่างเคย



“...”

ปาร์คยูชอนรับหมวกกันน็อคมาสวมก่อนจะขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์โดยปราศจากคำพูดใดใด มีเพียงสายตาและสีหน้าท่าทางที่แสดงออกถึงความลังเลเท่านั้น


“เกาะแน่นๆเลยนะครับ ลุงเขียวจะออกแว้นแล้ว”


“ใครกันลุงเขียว?


“ก็รถของผมนี่ไงครับ”


“ประสาท”


“ฮ่าๆๆๆๆ”


เออนะ ด่าแล้วยังจะมาพ่นเสียงหัวเราะเสียสติใส่อีก สงสัยจะประสาทจริงๆน่ะแหละไอ้เด็กนี่ ==

 
 




“จะถึงหรือยัง?

ร่างบางของอาจารย์หน้าหวานที่นั่งซ้อนท้ายอยู่ด้านหลังเอ่ยถามออกมาในที่สุด เมื่อเห็นว่าจนแล้วจนรอดเด็กหนุ่มก็ยังไม่ยอมจอดรถ และไม่มีทีท่าว่าจะถึงจุดหมายปลายทางที่ว่าเสียที โอเซฮุนเอาแต่พาเขาขับรถช้าๆไปบนถนนสวยๆเส้นนึง ถนนที่แสนเงียบสงบ ถนนที่ทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตาอย่างไม่มีจุดจบ สองข้างทางไร้ซึ่งสิ่งปลูกสร้างใดๆ มีเพียงดอกไม้สีสวยนานาพันธุ์ขึ้นสลับกับพุ่มไม้สีเขียวสดขับให้บรรยากาศโดยรอบดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวามากขึ้น ไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนสองคน และเสียงหัวใจที่กำลังเต้นระรัวอย่างลิงโลดของโอเซฮุน ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต ราวกับว่าถนนสายนี้ถูกสร้างขึ้นมาสำหรับเขาสองคนเพียงเท่านั้น...


ปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆว่าสายลมเอื่อยๆที่พัดมาปะทะใบหน้ากับบรรยากาศอ่อนหวานของสองข้างทางทำให้ปาร์คยูชอนรู้สึกผ่อนคลายจริงๆ ผ่อนคลายเสียจนลืมเวลา ลืมภาระงานที่รอหน้าอยู่ ลืมทุกคำถาม ลืมทุกคำตอบ ลืมว่าเขากำลังอยู่กับใคร ลืมทักท้วงแม้ว่าเด็กหนุ่มจะพาเขาขับรถเที่ยวเล่นอยู่อย่างนี้กว่าหนึ่งชั่วโมงเต็มแล้ว ลืมว่าตอนนี้ฝ่ามือบางของเขากำลังเกาะกุมอยู่ที่เอวสอบของเด็กหนุ่มอย่างผ่อนคลาย และเหนือสิ่งอื่นใด ลืม...แม้กระทั่งเรื่องเจ็บช้ำที่เพิ่งถูกกระทำโดยอู๋อี้ฟาน


บรรยากาศแบบนี้ทำให้เขารู้สึกดีจริงๆ...



“ถึงแล้วครับ” โอเซฮุนเบนหัวลุงเขียวเลี้ยวลงข้างทางซึ่งเป็นจุดชมวิวที่นำคนทั้งคู่ไปยังทะเลสาบสีสวย ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเดินนำอาจารย์หน้าหวานไปรับลมเย็นและสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดที่ริมฝั่งน้ำ ปาร์คยูชอนที่ค่อยๆถูกความงดงามของทิวทัศน์ตรงหน้าดูดกลืนจิตวิญญาณเข้าไปทีละน้อยทำได้เพียงเดินตามไปยืนเคียงข้างร่างโปร่งของเด็กหนุ่มอย่างว่าง่าย สายตาคมหวานเหม่อมองออกไปยังพื้นน้ำที่ทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตาอย่างผ่อนคลาย ก่อนจะค่อยๆปิดเปลือกตาลงเพื่อซึมซับกับสายลมเย็นสบายจากทะเลสาบตรงหน้า


เปลือกตาสีมุกที่ปิดสนิท ริมฝีปากบางอมชมพูที่เผยอน้อยๆอย่างคนที่กำลังผ่อนคลาย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นน้อยๆ ใบหน้าหวานอมยิ้มอย่างมีความสุข ร่างบางที่ยืนอยู่เคียงข้างโอเซฮุนช่างงดงามและมีเสน่ห์เหลือเกิน ริมฝีปากอิ่มอมชมพูนั่นที่ไม่ว่ามองกี่ครั้งก็ไม่รู้เบื่อราวกับแม่เหล็กดึงดูดชั้นดี เพียงแค่โอเซฮุนเผลอจ้องมองไม่นานก็เป็นอันต้องหลงใหล ใบหน้าคมคายเคลื่อนเข้าหาใบหน้าหวานอย่างไร้สติและไร้แรงต้านทาน เมื่อถูกฤทธิ์ของความหลงใหลเข้าเล่นงานจนหมดเรี่ยวแรงต้านทานแล้วโอเซฮุนจึงทำได้แค่ปล่อยให้สัญชาตญาณอยู่เหนือความคิดและการตัดสินใจ เด็กหนุ่มเพียงแค่ปิดเปลือกตาลงและปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไป...


แต่ในขณะที่ริมฝีปากหยักกำลังจะแตะสัมผัสกับริมฝีปากสีสวยนั่น ปาร์คยูชอนก็ลืมตาโพลงขึ้นมาซะก่อน



เกือบไปแล้วมั้ยล่ะไอ้ฮุน!?



“เออ แล้วเรื่องธุระของนาย ว่ายังไงล่ะ”


“เอ่อ อ้อ จริงด้วยนะครับ แหม ลืมไปเสียสนิทเลย ฮ่าๆๆ” เด็กหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์ที่เกือบถอนตัวเองออกมาไม่ทันทำให้เพียงหัวเราะแก้เก้อยกมือไม้ขึ้นเหวี่ยงไปมาอย่างสิ้นสติ


“ว่ามาเร็วๆนี่มันห้าโมงกว่าแล้วนะ ชั้นอยากกลับแล้ว”


“อ่อ อ่าครับ คือว่า...”



เอาไงดีวะไอ้ฮุน จะปรึกษาเรื่องอะไรดี คิดไม่ทันแล้วโว้ยยยย



เด็กเจ้าเล่ห์ยืนนิ่งพยายามใช้ความคิดอย่างหนักในการที่จะหาข้ออ้างรั้งให้อาจารย์หน้าหวานอยู่ต่อ อันที่จริงเรื่องที่ว่าจะปรึกษาเรื่องโปรเจ็คก็เป็นเพียงแค่ข้ออ้างที่จะพาอาจารย์ปาร์คมานั่งรถเล่นด้วยก็เท่านั้น แล้วถึงตอนนี้ล่ะ นั่งรถเล่นเสร็จแล้วแต่ยังอยากให้อาจารย์ปาร์คอยู่กับเขาต่อ ถึงตอนนี้เขาต้องทำยังไงต่อไป จะอ้างอะไรต่อไปดี?


ดวงวิญญาณของไอ้พี่คริสโว้ยยย ได้โปรดลงมาสิงสถิตที่ร่างกูด้วยเถิดครับ กูแถต่อไปไม่ไหวแล้วววว อ้ากกก ><!



“เอ่อ เรื่องที่จะปรึกษา ไม่มีแล้วล่ะครับ เหอะๆๆ”


“อะไรของนายเนี่ยโอเซฮุน ที่ให้ชั้นเสียเวลานั่งรถมากับนายเป็นชั่วโมงๆนี่คือไม่ได้สาระอะไรเลยเหรอ โอ้ย เสียเวลาชะมัด” คนหน้าหวานแหวใส่อย่างเหลืออดที่จู่ๆเด็กหน้าหล่อก็เกิดพลิกลิ้นผิดคำพูดขึ้นมาเสียอย่างนั้น 


“แล้วที่พาชั้นขับรถเรื่อยเปื่อยมาเป็นชั่วโมงๆแบบนี้หมายความว่าไง”


“ผมก็แค่อยากพาอาจารย์ปาร์คมาพักผ่อนน่ะครับ”


“พักผ่อนงั้นเหรอ พักผ่อนทำไม ชั้นไม่มีเวลาว่างมานั่งรถเล่นพักผ่อนบ้าบออะไรกับนายหรอกนะ”



“...”


เงิบสิไอ้ฮุน เงิบ หงายเหงือก แดกจุดเท่านั้น ==!  โดนคนสวยสั่งสอนเข้าให้ จุกไปถึงขั้วปอดเลยมั้ยล่ะครับ เฮือกกก



“นี่ชั้นถามจริงนะ เด็กอย่างนายนี่ทำเรื่องไร้สาระแบบนี้เป็นปกติเลยเหรอ”



“ไม่ใช่นะครับ นี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระเสียหน่อย” เด็กดื้อยังคงดันทุรังเถียงข้างๆคูๆอย่างไม่ยอมแพ้ ส่วนอาจารย์คนสวยยืนเท้าสะเอวอยู่ในท่าเตรียมเล่นงานเด็กหนุ่มไร้สาระเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  หากมีเรื่องผิดพลาดทางเทคนิคเกิดขึ้นจะได้จัดการซัดเด็กแสบจอมเจ้าเล่ห์ได้อย่างทันท่วงที




“อะไรที่เป็นความสุขผมไม่ถือว่าเป็นเรื่องไร้สาระ...”


“...”


ไอ้เด็กนี่มันจะมาไม้ไหนใครก็ได้บอกผมที _/\_



“ที่พาอาจารย์ปาร์คมานั่งรถเล่นวันนี้แล้วได้เห็นอาจารย์ปาร์คกลับมายิ้มอย่างมีความสุขได้อีกครั้ง นั่นแหละครับความสุขของผม...”


คราวนี้เป็นตาของปาร์คยูชอนบ้างที่เป็นฝ่ายเงิบ คนหน้าหวานเมื่อโดนคำพูดเลี่ยนแสลงหูจู่โจมเข้าเล่นงานชนิดที่ไม่โอกาสได้ตั้งตัวก็ตกใจจนแทบไปไม่เป็น คำพูดนั่นของเด็กเจ้าเล่ห์ หมายถึงความห่วงใยหรือเปล่านะ แล้วที่ทำไปทั้งหมดไม่ใช่เรื่องไร้สาระที่เด็กดื้อทำเพื่อตัวเองแต่ตั้งใจทำเพื่อเค้าอย่างงั้นเหรอ ความอ่อนโยน ความห่วงใยแบบนี้



มันหมายความว่ายังไงกัน?


คิดได้เพียงเท่านั้นพลันความรู้สึกอุ่นซ่านก็จู่โจมเข้าปกคลุมหัวใจจนรู้สึกได้ถึงความสั่นไหวแปลกๆที่ไม่อาจต้านทานได้ ร่างบางจึงต้องรีบแหวใส่เด็กเจ้าเล่ห์เพื่อที่จะกลบเกลื่อนความรู้สึกนั่นไม่ให้แสดงออกมาต่อหน้าเด็กหนุ่ม



“นายมีความสุขแต่ตอนนี้ชั้นกำลังมีความทุกข์เพราะแผนการสอนสำหรับวันพรุ่งนี้ยังไม่เสร็จ นายต้องรับผิดชอบ”



“ยังไงดีล่ะครับ จะให้ผมรับผิดชอบยังไงดี” เด็กหนุ่มถามทีเล่นทีจริง ไม่มีแววแห่งความจริงจังอยู่ในคำพูดที่พยายามแสดงออกถึงความรับผิดชอบนั่น จนคนที่กำลังจริงจังเริ่มจะมีน้ำโหกับท่าทางสบายๆแบบไม่รู้กาลเทศะของเด็กหนุ่ม



“พาชั้นกลับไง ตอนนี้ เดี๋ยวนี้เลย”


“อยู่ต่ออีกหน่อยเถอะครับ ไหนๆที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่ทำให้อาจารย์ปาร์คมีความสุข ตอนนี้อย่าเพิ่งคิดถึงเรื่องงานเลยนะครับ อยู่ที่นี่แล้วมีความสุขต่ออีกหน่อยเถอะ...”


“แต่...” คนหน้าหวานสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเตรียมจะสาดกระสุนทางวาจาตอบโต้เด็กเจ้าเล่ห์หากแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อเด็กหนุ่มไม่เปิดโอกาสให้ร่างบางได้พูดต่ออย่างใจ



“หรืออาจารย์ปาร์คจะเถียงล่ะครับว่ามาที่นี่แล้วไม่มีความสุข...”


“เออ ชั้นยอมรับก็ได้ว่ามีความสุข” เมื่อเห็นว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องวางฟอร์มอีกต่อไป ปาร์คยูชอนจึงยอมรับออกมาตรงๆ ไม่รู้สินะ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน พออยู่ต่อหน้าเด็กแสบจอมเจ้าเล่ห์อย่างโอเซฮุนแล้วหัวใจของเขามันช่างอ่อนแอและบอบบางเกินกว่าจะปกปิดหรือปกป้องความรู้สึกใดๆไว้ได้ ในท้ายที่สุดจึงต้องยอมเปิดเผยความรู้สึกทั้งหมดออกมาหมดเปลือกอย่างที่เห็น



“อย่างน้อยๆตลอดเวลาเกือบชั่วโมงที่นั่งรถมากับนาย ความสวยงามของที่นี่ก็ทำให้ชั้นลืมเรื่องของพี่คริสไปได้...”


“ดีแล้วล่ะครับ และจะดีมากกว่านี้ถ้าอาจารย์ปาร์คจะไม่คิดถึงพี่คริสอีก”


“นายทำอย่างนี้ทำไม...”


“ผม...บอกไปแล้วไงครับว่าผมเป็นห่วง...”


“นายเป็นห่วงชั้นทำไม...”


“ก็เพราะว่าผม...”


เอาแล้วไงกู ถึงจุดไคลแม็กซ์ ถึงจุดสูงสุดทางอารมณ์ ยังไงล่ะไอ้ฮุนปูมาซะหวานซึ้งพอถึงช่วงเวลาสำคัญล่ะก็เป็นอันต้องง่อยแดกทุกทีไป...


"..."

เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์ตั้งใจจะทำอะไรของเขานะ ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าลุ้น แต่ก็โคตรลุ้นเลยว่ะครับ
นี่มันเรื่องบ้าอะไรครับเนี่ย
?



“เพราะว่าผม...”


“...” ปาร์คยูชอนทำอะไรไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เมื่อถูกสายตาคมหวานของคนอายุน้อยกว่ามองสะกดในระยะประชิดเช่นนี้ ใบหน้าหล่อในระยะประชิดที่ไร้ซึ่งแววแห่งความขี้เล่นเหมือนเคย ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเด็กเจ้าเล่ห์ในเวลานี้ช่างน่าหลงใหลเสียเหลือเกิน



อ๊ากกก ลุ้นชะมัด จะพูดอะไรก็พูดออกมาซะทีเซ่เด็กน้อย!



“เพราะว่าผม ผม...” หัวใจของโอเซฮุนเต้นแรงขึ้นทุกขณะจนแทบจะกระเด็นออกมาเต้นอยู่นอกอก เลือดในกายไหลเวียนพลุ่งพล่านสูบฉีดอย่างแรงจนรู้สึกได้ถึงความอุ่นซ่านที่แผ่ไปทั่วทุกอณูขุมขน หัวสมองหมุนติ้วราวกับเพิ่งเกิดแผ่นดินไหวสักแปดจุดหนึ่งริกเตอร์ ท้องไส้รึก็ปั่นป่วนพาลจะอ้วกออกมาเสียให้ได้

ความรู้สึกนี้...เหมือนครั้งแรกที่ถูกแม่บังคับให้ไปโรงเรียนยังไงยังงั้น


ถ้าไม่บอกก็คืออึดอัดตาย แต่ถ้าบอกก็คือตื่นเต้นตายเหมือนกัน สรุปคือกุต้องตายทุกทางใช่ไหมครับ คุณพระคุณเจ้าช่วยผมด้วย TT



“เพราะว่าผมเป็นคนดีไงครับ เหอะๆๆ”


ทำไมกุป๊อดอย่างงี้ f_ckkkk**



แล้วก็จบลงเหมือนทุกครั้ง เหมือนอย่างเคยที่โอเซฮุนทำได้แค่พูดไม่ตรงกับใจออกไปเพียงเพื่อรักษาชีวิตตัวเองจากอาการตื่นเต้นปางตาย หายใจติดขัด รู้สึกเหมือนจะเสียชีวิตทุกครั้งที่อยู่ในสถานการณ์อ่อนไหวทางอารมณ์ต่อหน้าปาร์คยูชอน เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าไอ้อาการป๊อดเข้ากระแสเลือดแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เด็กหนุ่มหน้าหล่ออย่างโอเซฮุนเคยมีประสบการณ์กับทั้งผู้หญิงและผู้ชายมามากมายหลายครั้ง แต่ละครั้งก็ไม่เคยจะป๊อดจนลูกหมาเรียกพี่เช่นนี้ แต่กับปาร์คยูชอน อาจารย์คนสวยของเขาคนนี้ กลับทำให้โอเซฮุนมีอาการมากมายและเป็นไปได้ถึงเพียงนี้ เพียงแค่ได้เห็นหน้าก็รู้สึกเหมือนหัวใจแทบจะอ่อนระทวยลงไปกองอยู่แทบเท้าของอาจารย์หน้าหวาน



นี่กุคงเป็นไปมากจริงๆใช่ไหมครับ ==?



“ใช่ นายเป็นคนดี อย่างน้อยๆก็ดีกว่าพี่ชายของนาย ไปกันเถอะ ชั้นอยากกลับแล้ว” พูดเพียงเท่านั้นแล้วปาร์คยูชอนก็พาร่างบางออกมาจากที่แห่งนั้นด้วยความรู้สึกหน่วงในออกแปลกๆ คล้ายกับคนที่รอคอยบางสิ่งแล้วก็ไม่ได้รับการตอบสนองจากสิ่งนั้น หรือเขากำลังคาดหวังกับคำพูดจากปากของเด็กเจ้าเล่ห์นั่นแล้วพอคำตอบที่ได้รับกลับมาไม่เป็นอย่างใจก็เลยผิดหวังแล้วพาลใส่เด็กหนุ่มแบบนี้น่ะเหรอ



ไม่ใช่! เค้าน่ะไม่ได้คาดหวังอะไรจากเด็กนั่นซะหน่อย ไม่ได้คาดหวังอะไรเลย!

 

[[hunyeol’s part end]]


100%

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

858 ความคิดเห็น

  1. #821 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 15:15
    ฮุนป๊าดมากกกกกจริงๆ
    #821
    0
  2. #742 1NightKY (@ampiga_ss) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 17:07
    เอะอะจูบนะ อพค. หื้มมม มันน่านัก
    ฮุนย่าาา สู้ๆนะเดะก็ใจออนเอง ฟินนนนน
    #742
    0
  3. #438 NOOMANG (@sb2t) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 22:50
    โถ่ อิพี่คริส ขออีกหมัดได้ป่ะหยอย
    #438
    0
  4. #357 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 03:54
    สำนึกบ้างมั้ยพี่คริสทำลายชีวีตคนไปเลยนะนั่น แล้วชานยอลนี่ไปให้เค้าทำแบบนั้นทำไมโอ่ย หวงแทนพี่คริสหื่นวะะะ !
    #357
    0
  5. #223 กิมจิ "รสส้ม" (@14111996) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 12:39
    อร๊ายยยยยยย ฟินทุกคู่ ฮริ้งงง
    #223
    0
  6. #194 nan'sp (@nansp2) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 14:25
    ตบปากอิฮุนแตกตอนนี้ใครจะฆ่าเราไหม555 บอกไปเหอะ เดี๋ยวก็มานั่งเสียใจที่หลังอีก
    คริสยอลจูบกัน !! ยอลอย่าหวั่นไหว อย่านะ ห้ามเด็ดขาด ...หวั่นไหวไม่นะ ทำได้ๆๆ แน่เหรอ?
    #194
    0
  7. #154 ❥ Palmmiiz (@ppalmmiiz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 20:52
    พี่คริสนี้หื่นอ่ะ หื่นกับน้องยอลได้ตลอดดด~
    #154
    0
  8. #93 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 22:45
    เซฮุนนี่ตลอดเลยนะ ตกม้าตายตอนจบตลอดอ่ะ อุตส่าปูทางมาซะหวานซึ้ง ตกม้าตายซะงั้น 555
    ทำให้ยูชอนผิดหวังเลยเห็นมั้ย
    #93
    0
  9. #88 MilwKY (@masmaromumu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 02:09
    อ๊ากกกก ตอนแรกก็โกรธกันอยู่ไปๆมาๆดูดปากกันซะงั้น >/////////<
    เด็กแสบจะแพ้ทางเพลย์บอยก็ตอนนี้แหละ เขินแทนอ่ะ
    สองคนนี้เริ่มรักกันแล้วใช่ไหมเนี้ย 

    โถ่น้องฮุนลูกไม่บอกแล้วเมือไหร่หนูจะแดกล่ะครับ
    พี่เค้าก็รอหนูอยู่น่ะ บอกไปเลยเหอะ ^^ เดี่ยวไม่ทันคริสยอลน่ะ
    #88
    0
  10. #77 Peachy// (@pepeach05) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 20:03
    โห้ยยยยยยยยยยยยยยย !!!! ทำไมไม่พูดออกไปล่ะเด็กน้อยโอเซ - - ลุ้นนะจริงๆว่าเมื่อไหร่มันจะพูด
    ฟินไปสิ ฮุนยอล <3 คริสอย่ามาทำเป็นโหดเดี๋ยวจะเจอยอลจัด (?) กิ้กิ มาต่อเห้อะะะะ ><
    #77
    0
  11. #71 mlion (@lionnkk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 21:22
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ขอคริสยอลพาทเพิ่มด่วนอ่ะไรท์ ฟินมว๊ากกกกกก
    #71
    0
  12. #70 fchk (@fonch) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 22:53
    อ้ากกกไรท์มาต่อแล้ว เฮ้อฮุนปอดดจริงงโธ่บอก ไปสิว่าชอบบอะ
    #70
    0
  13. #68 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 22:22
    แหม อารมณ์เปลี่ยนเร็วจังเลยนะคริส จากโมโหกลายเป็นอยากกินน้องซะงั้น 55
    สมควรโดนชกแล้วล่ะ คิคิ
    #68
    0
  14. #65 fchk (@fonch) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 13:17
    ไมพี่คริสสมีปัญหาอ่ออก็จะ
    กำจัดกิ๊กกอะไม่หวงเทานักไง
    เชอะะไรๆๆๆมาจูบเขาาสมมโโนต๋อยยย
    #65
    0
  15. #64 ladyloma (@loma1800) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 11:17
    ชกเพราะตกใจ ชกเพราะเขิน หรือชกเพราะโกรธจ๊ะยอล
    #64
    0
  16. #61 lovekyhh (@lovekyhh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 09:41
    อ๊ากกกกกกกจูบชก ชกจูบ จูบแล้วถูกชก ถ้าถูกชกอีกครั้งแล้วพี่จะปล้ำเค้าเหรองั้น
    เจ้าตัวแสบก็แอบระทวยกับลีลาพ่อเพลย์บอยอะดิ อย่าเผลอนะเด็กแสบเดี๋ยวตกลงหลุมรักของเพลย์บอยนะ
    เพราะดูท่าเพลย์บอยเริ่มมีอาการกับเด็กแสบแล้วนะ
    รอตามวิธีเก็บกวาดกิ๊กคนต่อไป555555
    #61
    0