พาหัวใจไปใกล้รัก

ตอนที่ 4 : วันเกิดทั้งทีได้สามีเนี้ยนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,798
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 199 ครั้ง
    22 ธ.ค. 61



" อื้อ วันนี้ ลลิน หยุดนะคะ นมไม่ต้องปลุกหรอกค่ะ "



ลัลน์ลิตรู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวของคนที่นอนอยู่ข้างๆแต่วันนี้ทำไมหมอนข้างอุ่นจังมือบางยกขึ้นลูบไล้สิ่งที่คิดว่าเป็นหมอนข้างทั้งที่ยังไม่ลืมตา



" อู้ย อย่าซนแบบนี้นะครับเดี๋ยวฟ้าเหลืองพี่ไม่รู้ด้วยนะ "



" หืม ... เสียงใคร อ่า "



ทันใดนั้นแม่สาวน้อยก็ลืมตาขึ้นสบตากับพ่อหนุ่มตัวโตที่ตะกองกอดอยู่ลัลน์ลลิตตาโตมองชายแปลกหน้าที่นอนร่วมเตียงอยู่ตอนนี้



" คะ คุณเป็นใครคะ แล้ว แล้ว มาอยู่ในห้องลลินได้ไง "



" หืม ลลินจำสามีไม่ได้หรอครับ ว้าแบบนี้เรามาทวนความจำกันสักหน่อยไหมครับ "



" ยังไงนะคะนี่ห้องใครหรอ ละ ลลิน จำไม่ได้ "



" ทวนความจำกันดีกว่านะครับ " ร่างสูงยิ้มอย่างเจ้าเลห์



ธนบดีมองตากลมโตในอ้อมกอดแล้วก็เกิดอาการอยากจะแกล้งให้คนตัวเล็กโมโหเล่นมือหนาของเขาลูบไล้ไปที่ต้นขาอ่อนนวลเนียนและไล่สูงขึ้นเรื่อยๆจนคนในอ้อมกอดที่กำลังใช้ความคิดต้องร้องห้าม



" พอค่ะ พอ ลลิน จะกลับบ้าน คุณลุกออกไปก่อนได้ไหมคะ "



ลัลน์ลลิตถามพลางมองคนตัวโตที่พยายามปั่นป่วนความรู้สึกของเธอด้วยการลูบไล้ฝ่ามือผ่านดอกไม้แรกแย้มแสนหวานผ่านไปผ่านมาในที่สุดคนร่างสูงก็ผลิตตัวขึ้นมาคร่อมตัว ลัลน์ลลิตในจังหวะที่ลัลน์ลลิตกำลังจะเอ่ยปากประท้วงนั่นร่างสูงก็ก้มลงมาประกบริมฝีปากหนาลงมาที่ริมฝีปากอวบอิ่มมอบจูบที่แสนเร่าร้อนให้กับคนตัวเล็กนิ้วเรียวยาวแหย่เข้าไปในดอกไม้งามเป็นจังหวะพลางกระซิบ



" ยังเจ็บอยู่ไหมครับ "



" ลลินเจ็บค่ะ ลลินอยากกลับบ้านแล้ว อ๊า "



คนตัวเล็กหลุดเสียงครางเพราะจังหวะของนิ้วที่เร่งเร้าขึ้นเพราะคนขี้แกล้งนั่น



" เจ็บมากไหมครับพี่จะทำเบาๆนะ พี่อยากกินลลินพี่ขอเถอะ "



พูดจบร่างสูงก็จัดการฝากฝังตัวตนที่ตอนนี้มันพร้อมเกินกว่าที่จะรอได้  ในจังหวะที่เข้าไปคนตัวเล็กอ้างปากหวอทำหน้าเหยเกพลางทุบไหล่เขาอย่างแรง



" โอ๋ ๆ พี่จะทำเบาๆครับ "



พูดจบก็ก้มลงไปจูบซับน้ำตาที่ไหลรินเพราะความเจ็บ จากนั้นธนบดีก็บรรเลงบทเพลงรักและพาสาวน้อยไปถึงฝั่งฝันสามครั้งติดอย่างไม่เหน็ดเหนื่อยจนคนตัวเล็กต้องร้องขอเพราะจุดนั้นระบมไปหมดแล้วธนบดียอมให้ลัลน์ลลิตนอนต่อแม้ตอนนี้นาฬิกาจะบอกเวลาเที่ยงตรงแล้ววันนี้ธนบดีไม่ไปทำงานแน่นอนคิดอย่างเป็นสุขแล้วธนบดีก็ค่อยๆลุกขึ้นไปอาบน้ำและผสมน้ำอุ่นมาเช็ดทำความสะอาดให้คนขี้เซาที่หลับไม่รู้เรื่องตรงหน้าธนบดีหลังจากทำความสะอาดให้เรียบร้อยธนบดีก็เอาเสื้อเชิ้ตตัวเองมาสวมให้กับคนตัวเล็กจากนั้นจึงออกมาหยิบโทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้ตรงโซฟาพร้อมกับ
ต่อสายไปหาท่านรองที่ควบตำแหน่งเพื่อนสนิทหลังได้ยินเสียงสัญญาณไม่นานก็มีคนรับสาย



“ ไงไอ้อาร์ตวันนี้ไม่เห็นหัวมึงเลยนะ ”



“ เออวันนี้กูไม่เข้ากูฝากมึงด้วยนะ อาจจะไม่เข้าอีกสองสามวันถ้ามีอะไรด่วนจัดการแทนกูได้เลย ”



ปลายสายหัวเราะเสียงใส



“ เมื่อคืนมึงหิ้วสาวกลับบ้านอีกแล้วสินะ ถึงขั้นมาทำงานไม่ได้เลยหรอวะ ”



“ ข่าวมึงไวจริงๆนะท่านรอง ”



“ เห้ย... ใครไม่รู้ก็แปลกแล้วได้ข่าวว่าคุณมึงอุ้มไปขนาดนั้นคงไม่ส่งกลับบ้านเฉยๆหลอกมั่ง ”



“ รู้ดีจริงๆเลยมึงเออไอ้นัดกูฝากงานด้วยนะ กูขอจัดการเรื่องนี้ก่อนอีกสองสามวันเจอกัน ” 



“ เออ เออ กูจะประชุมล่ะ ”



หลังจากวางสายจากเพื่อนรักร่างสูงก็เดินเข้าครัวไม่ทำอาหารง่ายๆสองสามอย่างเสร็จแล้วจึงเดินเข้าไปปลุกคนขี้เซามาทานอาหารหลังจากนอนมาราทอนจนตอนนี้เกือบจะเย็นแล้วจัดโต๊ะเสร็จแล้วร่างสูงก็เดินเข้าไปในห้องแต่ไม่เห็นสาวน้อยที่ควรจะนอนอยู่ตรงที่นอนร่างสูงรีบเดินไปดูที่ห้องน้ำแต่ก็ไม่เจอใครเลยไม่เจอธนบดีหยิบโน้ตบุคขึ้นมารีดูกล้องวงจรปิดแทบจะทุกจุดในคอนโดแห่งนี้ขณะที่ภาพในจอกำลังเคลื่อนไหวก็เห็นเงาของสาวน้อยที่เขากำลังตามหาค่อยๆเดินออกไปทางหน้าคอนโดและขึ้นแท็กซี่ไปชายหนุ่มได้แต่เข็นเคี้ยวในใจร่างสูงยกมือถือโทรหาคมสันต์เลขาคนสนิท



“ คมสันต์ผมอยากได้ประวัติส่วนตัวของ ลัลน์ลลิต วัฒนะเมธานนท์ ผมขอด่วนที่สุด”



โทรไปสั่งงานไม่นานก็วางสาย



“ ฝากไว้ก่อนเถอะนะแม่คุณ อย่าให้เจออีกนะพ่อจะเอามาขังไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลย ”


อีกฝากของเมืองหลวงสาวน้อยผู้มีนามว่า ลัลน์ลลิต กำลังพาร่างกายที่บอบช้ำหลังจากเจอศึกหนักมาทั้งคืนกลับคอนโดหรูใจกลางเมืองแทนที่จะได้กลับบ้านร่างบางหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูหลังจากขับรถเข้าไปที่จอดประจำเรียบร้อยหน้าจอมือถือโชว์ว่ามีสายที่ไม่ได้รับกว่า 30 ครั้งจากเบอร์เดิมร่างบางรีบโทรกลับเกรงว่าคนปลายสายจะเป็นห่วงรอสายไม่นานปลายสายก็กดรับ



“ คุณหนูอยู่ที่ไหนคะทำไมไม่กลับบ้านนมโทรไปก็ไม่รับคุณหนูปลอดภัยใช่ไหมคะ ”



“ ทีละคำถามนะจ๊ะนมเมื่อคืนลลินค้างบ้านเพื่อนจ่ะขอโทษนะจะที่ไม่ได้โทรไปบอกเดี๋ยวลลินแวะเอาของที่คอนโดแล้วจะกลับไปทานข้าวที่บ้านนจะ ”



“ จะคุณหนูเดี๋ยวนมจะทำของโปรดไว้รอนะคะขับรถดีๆ ”



“ จะนม ลลิน วางแล้วนะจะ ”



" เดี๋ยวค่ะคุณหนู คุณหญิงป้าโทรหาคุณหนูไม่ติดเลยฝากนมบอกคุณหนูว่าสุดสัปดาห์นี้จะให้เข้าไปหาที่บริษัทค่ะ "



" ค่ะนมเดี๋ยวลลินจะโทรไปหาคุณป้านะจะ "



ฉันเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าใบน้อยมาถือลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าลิฟต์ไปกดชั้นที่ตัวเองอยู่พอลิฟต์เคลื่อนตัวมาถึงฉันก็เดินเข้าห้องไปปิดประตูได้ฉันทรุดลงที่หน้าประตูม่านน้ำตาที่กลั้นไว้หลั่งไหลรินหัวใจดวงน้อยๆที่เคยเข็มแข็งตอนนี้อ่อนแอจนต้องกอดตัวเองฉันไม่ได้โกรธเขาแต่ฉันโกรธตัวเองเสียใจที่ทำอะไรโดยไม่คิดถ้าฉันไม่ปล่อยให้ความอ่อนแอมันครอบงำจิตใจฉันคงจะไม่ไปที่นั้นแล้วเรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น



ฉันนั่งคิดทบทวนอยู่กับตัวเองสักพักตอนนี้ฉันก็คิดได้แล้วว่าควบจะเดินหน้ามากกว่าที่จะมานั่งจมปลักแบบนี้ฉันตรงเข้าห้องเพื่อไปอาบน้ำชำระร่างกายฉันต้องใส่เสื้อแขนยาวคอเต่าแม้กรุงเทพจะร้อนตับแตกแค่ไหนก็ตามเพื่อปกปิดร่องรอยที่เขาคนนั้นฝากเอาไว้ถ้านมเห็นคงไม่ดีแน่ส่องกระจกเช็คความเรียบร้อยของตัวเองก็เดินไม่หยิบกุญแจรถเพื่อที่จะไปบ้านบ้านที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปฉันลงมาถึงที่จอดรถและกำลังจะขึ้นรถไปนั้นก็ถูกใครบางคนดึงแขนจากข้างหลังให้หันมาประจันหน้ากันด้วยแรงกระชากทำให้ใบหน้าฉันเซไปกระแทกกับแผงอกกว้างฉันได้กลิ่นอาพเตอร์เชฟที่คุ้นเคยจึงเงยหน้าขึ้นไปมองแม้จะมั่นใจว่าต้องใช่เค้าแน่นอน



“ หนีผมมาทำไม ”



ร่างสูงจ้องหน้าฉันอย่างเอาเรื่องเพราะฉันไม่ตอบคำถามแต่จ้องหน้าเขากลับไปแทน



“ ได้ยินที่ผมถามไหมครับ ลลิน ”



เขากระซิบที่ข้างหูลมหายใจที่รดใบหูทำให้ฉันรู้ว่าใบหน้าของเขาอยู่ห่างกับฉันแค่ไม่กี่เซน



“ ฉันไม่ได้หนีก็แค่กลับบ้าน ”



ฉันตอบไปอย่างไม่เต็มเสียงเพราะกลัวสายตาที่ทอดมองมาจากเขามันเหมือนมีประกายไฟนิดๆและมีแววเจ้าเลห์หน่อยๆทำให้ลมหายใจของฉันติดขัดไม่ดีเลยนะลัลน์ลลิตแกจะใจเต้นแรงกับเขาไม่ได้เขาคือคนใจร้ายที่ข่มแหงแกนะ



“ แล้วทำไมลลินไม่บอกพี่ก่อน ”



“ แล้วทำไมฉันต้องบอกคุณด้วยล่ะ ”



ฉันช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่าท้าทายฉันมีรู้ว่าเขาต้องการอะไรทั้งสับสนและงงกับสิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าเขาต้องการอะไรกับฉันกันแน่อย่าเรานี่มันควรจะเป็นแค่วันไนน์สแตนก็พอแล้วไหมผู้ชายเขาไม่ได้ชอบแบบนี้หรอ



“ คุณจะบอกผมว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันงั้นสิ ”



“ แล้วมันไม่ใช่หรอคะ ลลินว่าคุณกลับไปเถอะค่ะเราก็ต่างคนต่างอยู่เหมือนเดิมลลินจะคิดว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ”



“ ไม่มีทาง ผมบอกตรงนี้ว่าคุณจะไม่มีทางหนีผมพ้น สิ่งไหนที่ผมอยากได้ผมต้องได้โดยเฉพาะคุณต้องเป็นเมียผม ” 



พูดจบเขาก็อุ้มฉันขึ้นพาดบ่าและเดินตรงไปที่รถเขาเปิดประตูและโยนฉันเข้าไปพร้อมคาดเข็มขัดนิรภัยให้ฉันและวิ่งไปขึ้นรถฝั่งคนขับและขับออกไปทันทีด้วยความเร็วที่บ่งบอกอารมณ์ของคนขับได้ดีเราสองคนต่างก็เงียบภายในรถไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้นฉันพยายามควบคุมความกลัวในความเร็วของรถจนทนไม่ไหว



“ นี่คุณขับช้าๆหน่อยได้ไหมฉันกลัวคุณจะพาฉันไปไหนฉันจะกลับบ้าน ”



“ ได้ถ้าคุณอยากกลับบ้านผมก็จะไปด้วยจะได้เปิดตัวไปเลยว่าคุณเป็นเมียผม จะได้ไม่ต้องพูดว่าเราไม่ได้เป็นไรกันอีกแล้วอีกอย่างนะเตรียมตัวไว้เลยอีกไม่เกินสองเดือนนี้คุณต้องแต่งงานกับผมไม่ว่ายังไงคุณเสร็จผมแน่ ”



“ พูดบ้าอะไรของคุณ ”



ฉันหันไปจ้องตาเขม่นในสิ่งที่ฉันได้ยินคนบ้าอะไรว่ะเนี้ยเกิดมาก็เพิ่งได้เจอ



“ เดี๋ยวก็รู้ครับคุณลัลน์ลลิต พัฒนเวศม์ ”



“ เชิญคุณมั่นใจไปคนเดียวเถอะ จอดเดี๋ยวนี้ฉันจะกลับบ้าน ถ้าไม่จอดฉันจะโดด ”



“ ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกผมกำลังจะไปส่ง ”





พี่อาร์ตใจเย็นๆน้องกลัวล่ะลูกกกกก

#เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะฝากติดตามคอมเม้นด้วยน้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 199 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #93 4367443674 (@4367443674) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 05:28
    ทำไมต้องเขียนกำกับความคิดอะ อ่านแล้วสึกไม่ค่อยชอบ มันไม่ค่อยอิน
    #93
    0
  2. #15 manejanb (@manejanb) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 19:51

    น้องอย่าดุ..
    #15
    0
  3. #3 รัตนาพีช2 (@missruttanaporn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 12:34
    จะลงให้ทุกวันค่ะสัญญาอิอิ
    #3
    0
  4. #2 Tikkye (@Tikkye) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 12:33
    ดีนะแต่ต้องเขียนเร็วกว่านี้กำลังติดตามค่ะ
    #2
    0