พาหัวใจไปใกล้รัก

ตอนที่ 31 : ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    22 ธ.ค. 61

" ว้ายยยยยย...... "


" เห้ย "


ภาพที่เห็นทำให้เธอแทบช็อคเพราะตอนนี้ร่างสูงสภาพล้อนจ้อนไม่มีเสื้อผ้าติดกายสักชิ้น โอ้ววว มันช่างน่ามอง เอ้ยไม่ใช่


" ใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้ "  


ร่างบางพูดออกไปแต่ตามยังคงจับจ้องไปที่หน้าท้องเป็นลอนที่เธอเคยสัมผัสมาแล้วไหนจะกล้ามน่าสัมผัสนั้นอีกลัลน์ลลิตลอบกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น

ในขณะที่ร่างสูงแม้ตอนแรกจะตกใจที่เห็นร่างบางออกมาจากห้องน้ำไวกว่าที่คิดแต่เมื่อได้เห็นสายตาของน้องน้อยที่ส่งมาแล้วทำให้ร่างสูงสะท้านไม่อาจข่มอารมณ์ได้อีกต่อไปธนบดีก้าวเข้าไปหาร่างบางอย่างช้าๆแต่มั่นคง

คนตัวเล็กแม้จะไม่ละสายตาจากร่างกายธนบดีก็ตามแต่เมื่อเห็นเข้าก้าวเข้ามาเธอก็ยังคงถอยหนีอย่างระวังแต่ถอยได้ไม่กี่ก้าวหลังของเธอก็ชนเข้ากับผนังห้อง


" ถ่ำมองหรอ ครับอยากจับไหมจับได้นะ "


ธนบดีจับมือน้องน้อยมาว่างไว้บนอกแกร่ง


" เอ่อ คือ คือ ลลินว่าพี่อาร์ตไปอาบน้ำเถอะค่ะ "


" ไม่อยากจับจริงหรอครับ " 


" มะ ไม่ค่ะลลินจะไปแต่งตัวแล้วปล่อยนะคะ "


" ให้พี่ใส่ให้ไหมครับ "


" ไม่ต้องค่ะ ปล่อยเลยนะคะ "


พูดไม่ทันขาดคำร่างสูงก็ก้มลงประทับริมฝีปากทันทีโดยไม่เหลือช่องว่างให้ร่างบางประท้วงสักวินาทีเดียวร่างสูงค่อยๆก้มลงไปหาน้องน้อยอย่างอย่างเอาแต่ใจร่างสูงฉกริมฝีปากลงไปและค่อยๆละเลียดชิมความหวาน หวาน หวานจริงๆ ร่างสูงได้แต่คิดแล้วก็ทำเสียงฮึมฮัม ในลำคอฝ่ามือหนาลูบไล้ไปมาที่หน้าอกคู่งามของน้องน้อย

ปมผ้าขนหนูหลุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้แต่สิ่งที่เธอรู้คือตอนนี้ทำลังจะหมดอากาศหายใจในช่องท้องปั่นป่วนไปหมดแม้ไม่อยากจะยอมรับว่าเธอชอบสัมผัสของเขาแต่แต่ก็ป่วยการที่จะปฎิเสธ

ลัลน์ลลิตเอื้อมมือไปคล้องคอร่างสูงการตอบรับสัมผัสที่ไม่ประสาของเธอทำให้คนที่กำลังล่อลวงเธออยู่ตอนนี้หลุดเสียงครางออกมา


" ไม่ไหวแล้วครับ พี่อยากทักทายลูก "


" คะ คือ ว่ามันจะเป็นอันตรายไหมคะ "


" พี่ถามอาหมอมาแล้วปลอดภัย นะครับ น้า "


ร่างบางไม่ตอบในสิ่งที่เขาถามแต่เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบร่างสูงแทนการกระทำที่อ่อนหวานทำให้ชายหนุ่มใจอ่อนยวบธนบดีก้มลงช้อนตัวภรรยาไปวางบนเตียงก่อนที่ร่างสูงจะทาบทับริมฝีปากลงมาอีกครั้งการกระทำที่แสนจะอ่อนหวานไม่เอาแต่ใจทำให้เธอเคลิ้มตามฝ่ามือหนาปัดป่ายลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของภรรยาอย่างหวงแหนขณะที่ปากร้อนยังคงทำหน้าที่ได้ดีดูดเม้มกลืนยอดปทุมถันเต่งตึงยิ่งตั้งครรภ์ก็ยิ่งดูมีน้ำมีนวลไปกันใหญ่เสียงครางในลำคอของร่างบางทำให้คนที่อยู่บนร่างหัวใจลิงโลดเขาค่อยๆแยกเรียวขาบางก่อนจะแทรกตัวตนเข้าไปที่ตรงกึงกลางของเธอ


" หวาน หวานไปหมดทุกส่วน "


" ฮื่ออ "


ร่างบางส่งเสียงในลำคออย่างพอใจกับสัมผัสที่เขามอบให้เธอเขาไม่ได้เอาแต่ใจแต่เขาตามใจเธอทุกอย่างเธอพอใจจนอดจะหวีดร้องไม่ได้เมื่อถึงจุดนั้น จุดที่เขาส่งเธอขึ้นไป


" พี่รักลลินนะ รักมากที่สุด "


ร่างสูงหยุดเคลื่อนไหวเมื่อเขาถึงจุดมุ่งหมายไปพร้อมๆกับเธอเขายังคงตะกองกอดร่างบางไว้กับอกเกร่งอย่างหวงแหนคำหวานที่บอกออกไปไม่ได้มาจากอารมณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี่แต่ทุกคำที่พูดออกไปล้วนมาจากใจเขาทั้งนั้น


" ลลินก็รักพี่อาร์ตค่ะ "  


ร่างบางพูดออกมาตามใจที่คิดวันนี้เธอควรจะปล่อยหัวใจให้ทำอย่างที่รู้สึกวันนี้เธอตัดสินใจแล้วว่าจากนี้ไปเธอจะใช้หัวใจนำทางแต่ยังมีเรื่องข้องใจที่เธอจะต้องถามเขา

  

" พี่อาร์ตคะลลินสงสัย "


" ครับ ถามมาได้เลยครับเจ้าหญิงพี่ยินดีตอบทุกคำถาม "


ร่างบางเงยหน้าขึ้นไปสบตาคนตัวโต


" พี่อาร์ตซื้อยาคุมมาให้ลลินกินแล้วลลินท้องได้ยังไงคะ ? "


เธอพูดจบร่างสูงก็ระเบิดหัวเราะอย่างชอบใจ


" ลลินรู้ได้ไงครับว่ามันคือยาคุม "


ร่างบางหน้าตึงอย่างคนใช้ความคิด 


" หมายความว่าไงคะ "


" พี่ไม่ได้บอกนิว่าซื้อยาคุมมาให้  "


" อ้าวแล้วมันคืออะไรคะ "


เธอเริ่มงงในสิ่งที่เขาบอกถ้าไม่ใช่ยาคุมแล้วมันคืออะไรทำไมต้องเอามาให้เธอกิน


" มันคือวิตตามินสำหรับคนเตรียมตั้งครรภ์ครับ "


เมื่อได้ยินคำตอบร่างบางก็ทุบอกธนบดีไปหนึ่งทีอย่างโมโหหน้าขึ้นสีแดงละเลือม


" พี่อาร์ต ทำไมทำแบบนี้ "


" พี่ถึงได้บอกไงว่าพี่ตั้งใจทำ "


" ร้ายกาจมากถ้าลลินไม่ยอมแต่งด้วยล่ะ "


" พี่ยังมีอีกหลายวิธีที่จะตะครุบเหยื่อ หึหึ "


" เกลียดนัก คนเจ้าเลห์ "


" ไม่ทำแบบนี้พี่จะได้เมียหรอครับตามจีบกว่าจะใจอ่อนกว่าจะได้แต่งอีกเอาแบบนี้ดีกว่าจะได้รู้ไปเลยว่าติดหรือไม่ติด หึหึ  "


" ถ้ารอไม่ไหวก็ไม่หาคนใหม่ละคะ " 


" ในชีวิตพี่ไม่เคยถูกใจใครในเมื่อพี่รักลลินแล้ว ใครก็มาแทนไม่ได้ครับ " 


ธนบดีก้มลงจูบกระหม่อมบางอย่างหวงแหน


" เวลาเราเจอคนที่ใช่ไม่ใช่ว่าจะหาใครมาแทนก็ได้นะครับถ้าไม่ใช่ลลินพี่คงจะยังไม่แต่ง "


" แต่เวลามันเร็วเกินไป พี่รู้ได้ไงว่ามันคือความรักพี่อาจจะแค่หลงก็ได้ "


" ในชีวิตนี้ พี่ไม่เคยมั่นใจอะไรเท่านี้มาก่อน "


ทั้งสองคนสบตากันสื่อความหมายเขาได้บอกในสิ่งที่เขาคิดไปแล้วและหวังว่าวันสักวันหนึ่งเธอจะเชื่อเขาได้เต็มหัวใจ


 " นอนเถอะครับพี่ไม่กวนแล้ว "


" ลลินนอนไม่หลับ อึดอัดปล่อยก่อนได้ไหมคะ "


" พี่ว่าลลินรีบนอนดีกว่านะขยับมากๆ ถ้ามีอะไรตื่นจะหาว่าพี่ไม่เตือน "


" นี่ พูดออกมาได้ไม่อายเลยรึไงคนบ้า "


" เอ้าไม่เคยได้ยินหรอ อายครูไม่รู้วิชาอายภรรยาไม่มีบุตรอ่ะ "


" จ่ะ พ่อคนดีพ่อคนประเสริญล่ะเมื่อไหร่ลลินจะได้นอนหรือพี่จะออกไปนอกห้องถาวรคะ "


ร่างบางเอียงคอเป็นมุม 90 องศาเพื่อถามคนตัวโตนึกโมโหที่เขาเอาแต่กวนเธอในขณะที่พูดนั้นมือยังไม่วายลูบคลำเธออยู่ดี เฮ้อ มีแต่เรื่องเสียเปรียบ


" โอเค โอเคครับนอนก็นอนหลับเถอะคนสวยของพี่ ฝันดีนะครับ "


" อย่ากวนนะ "  


แม้ตาจะปิดลงไปแล้วร่างบางก็ยังพูดขึ้นมาอย่างคาดโทษเขาเคยทำอย่างที่รับปากได้ที่ไหนล่ะ มันน่าโมโหที่สุด

ธนบดีปัดปอยผมที่ตกลงมาปิดหน้าฝากออกเวลาผ่านไปไม่ถึงห้านาทีคนที่อยู่ในอ้อมกอดก็หายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าหญิงของเขาเข้าสู่ห้วงนิทราเรียบร้อยแล้วร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวังแม้จะอยากนอนกอดร่างนุ่มนิ่มแทบตายแต่เขายังมีอะไรหลายๆอย่างที่ต้องจัดการให้เรียบร้อยธนบดีจำต้องตัดใจและเดินออกไปเคลียธุระให้เรียบร้อยก่อนที่เรื่องมันจะบานปลายไปมากกว่านี้


หลังจากได้หลับพักผ่อนจนเต็มที่แล้วร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นในความมืดบ่งบอกว่าไม่มีคนอยู่ในห้องนอกจากเธอนาฬิกาข้างหัวเตียงบอกเวลาหกโมงกว่าแล้วเธอมีเวลาอีก 20 นาทีเตรียมตัวลงไปทานอาหารข้างล่างร่างบางหยิบผ้าเช็ดตัวเดินตรงไปที่ห้องน้ำจัดการตัวเองไม่นานก็เรียบร้อยก่อนจะลงมาที่โต๊ะอาหาร


" อ้าว ตื่นแล้วหรอลูกแม่กำลังจะให้คนไปเรียกพอดี "


" ค่ะ คุณแม่ลลินเผลอหลับนานไปหน่อยต้องขอโทษด้วยนะคะ "


เมื่อเห็นสีหน้าของลูกสะใภ้คุณหญิงอยากจะให้เธอนอนเยอะๆ ทานเยอะๆ ด้วยซ้ำเพราะดูผอมแห้งแรงน้อยชอบกลกลัวจะเป็นลมเป็นแร้งไปซะก่อน


" นอนเยอะๆเถอะลูกผอมขนาดนี้หลานแม่อยู่ในนั้นได้ไงตั้งสองคน "


ร่างบางหันไปยิ้มให้แม่สามี


" มีอะไรให้ลลินช่วยไหมคะ "


" ไม่ต้องจ่ะ แม่จัดการเองหนูไปนั่งเถอะลูก "


ลัลน์ลลิตเดินมานั่งนอที่โต๊ะอาหารโดยมีสองพ่อลูกเดินเข้ามาสมทบธนบดีเมื่อเห็นหน้าว่าที่ภรรยาก็ปรีเข้ามาหาเขาก้มลงหอมแก้มไปหนึ่งที่ 


" คิดถึงจัง หายเวียนหัวหรือยังครับ "


 " ดีขึ้นแล้วค่ะ "  ร่างบางยิ้มให้ธนบดีและคุณพ่อของเขา


" เรื่องนี้พ่อคุยกับนายพลให้แล้วนะพรุ้งนี้คงจะกลับมาก่อนนายพลยืนยันว่าจะให้เลื่อนงานแต่งเข้ามาลลินว่าไงลูก "


" หนูขอคุยกับคุณพ่อคุณแม่ก่อนนะคะ แต่หนูว่ากำหนดการเดิมมันก็ไม่นานเท่าไหร่ "


" ครอบครัวพี่แล้วแต่ลลินครับต่อให้ลลินจะแต่งพรุ้งนี้พี่ก็จัดให้ได้ "


" พูดอย่างกับเตรียมไว้หมดแล้ว "


ร่างบางพึมพัมอย่างไม่คิดว่าคนตัวโตจะได้ยินแต่ก็ไม่อาจผ่านหูธนบดีไปได้


" ครับพี่เตรียมไว้หมดแล้ว "


" เอาล่ะๆ เดี๋ยวค่อยคุยกันให้น้องไปถามลุงตั้มก่อนอย่าไปบังคับน้องมากสิ ทานข้าวกันดีกว่า "


" กับข้าวมาแล้วจ้า วันนี้แม่ทำลาดหน้าให้ลลินนะลองทานดูตอนแม่แพ้ท้องตาอาร์ตนะกินได้แต่ราดหน้าสูตรนี้เลยสูตรคุณย่าเขาอย่างอื่นนะแตะไม่ได้เลย "


สองสายตายังคงฟาดฟันกันอยู่โดยมีคนห้ามทับอีกสองคนคุณหญิงพรวิภามองลูกชายและลูกสะใภ้ด้วยแววตาอ่อนโยนเพราะแบบนี้ล่ะนะลูกชายเธอถึงรักขนาดนี้แม้แต่พื้นที่ส่วนตัวที่หวงนักหวงหนายังยอมให้น้องเข้าไปถ้ามีคนที่จะเข้ามาทำให้ลูกชายเธอมีความสุขก็คงจะเป็นหนูลลินนี่แหละ

สองหนุ่มสาวลงมือรับประทานอาหารอย่างเงียบๆมื้อนี้ลัลน์ลลิตทานอาหารได้มากกว่าทุกๆวันราดหน้าที่คุณแม่ทำให้เธอทานอร่อยมาและที่สำคัญไม่มีกลิ่นคาวชวนพะอืดพะอม


" อร่อยมากเลยค่ะ  "


" อร่อยก็ทานเยอะๆ ลูกผอมเกินไปแล้วเดี๋ยวหลานย่าไม่โต "


" แม่ครับว่างๆสอนให้ผมทำหน่อยสิครับ วันไหนแม่ไม่ว่างผมจะได้ทำให้นอนทานได้ "


" ห๊ะ ว่าไงนะ "  คุณหญิงพรวิภาถึงกับต้องฟังที่ลูกชายพูดอีกครั้งร้อยวันพันปีไม่คิดอยากจะเข้าครัว


" แม่ อย่าแซวผมสิ "


คุณหญิงพรวิภายื่นมือไปดึงแก้มลูกชายอย่าหมั่นเขี้ยว 


" มีความรักนี่มันดีจริงๆน้า "


ลัลน์ลลิตตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารซ่อนสีหน้าเขินอายเอาไว้แต่อย่างที่รู้มันซ่อนได้ไม่มิดหรอกยิ่งเห็นคุณพ่อคุณแม่เขามองมาด้วยสายตาล้อเลียนเธอยิ่งอายมากขึ้นไปอีก







สปอยยยยก่อนอิอิ

มาเพิ่มตอนให้ก่อนนะคะช่วงนี้ไรท์เดินทางไปงานขาวดาที่ต่างจังหวัดเลยไม่ได้มาอัพบ่อยๆ ขอโทษจากใจค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #95 Venitah (@PhoRR) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 22:50

    อิพี่อาร์ตคนหื่น แต่ก็น่ารัก ^^
    #95
    0
  2. #94 june29062533 (@june29062533) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 17:57
    ทำอาหาร

    ให้ภรรยาทาน
    รอนะคะ
    #94
    0
  3. #92 Venitah (@PhoRR) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 01:11
    รอค่าาาาา
    #92
    0
  4. #90 KK.cha (@moosawan333) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 23:27

    เขินจริงจัง
    #90
    0