พาหัวใจไปใกล้รัก

ตอนที่ 23 : ชัดเจน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,633
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    26 พ.ย. 61

" อืมม. กี่โมงแล้วคะ "


" สิบโมงกว่าแล้วครับ "


" ทำไมลลินยังง่วงไม่ออกไปเที่ยวได้ไหมคะ นะคะ "


ร่างบางหันไปอ้อนคนตัวโตอย่างเอาแต่ใจช่วงนี้เธอรู้สึกนอนไม่พอและเวียนหัวบ่อยๆเฮ้อช่วงนี้คงจะนอนดึกไปจริงๆแหละสงสัยวันนี้จะต้องนอนให้พอซะแล้วเพราะงั้นไม่ออกไปไหนดีกว่า


" ลลินไม่สบายหรือเปล่าไปหาหมอไหมพี่พาไป "


ร่างสูงยกมือขึ้นอังหน้าผากบาง


" ลลินแค่ง่วงนอนไม่ได้ไม่สบาย "


" เอาเถอะ ๆ ไปอาบน้ำทานข้าวกันดีกว่าพี่ทำต้มจืดกับไข่เจียวกุ้งเสร็จแล้วมันจะเย็นก่อน "


" ค่ะ "


ร่างบางพยักหน้าเข้าใจและก็ยอมลุกจากที่นอนเดินเข้าห้องน้ำไปร่างสูงจึงเดินออกไปอุ่นแกงรอคนร่างบางไม่นานร่างบางก็เดินออกมาวันนี้ลัลน์ลลิตใส่เสื้อยืดคอกลมสีขาวกับกางเกงขาสั้นเกล้าผมขึ้นโชว์ทายทอยไม่แต่งหน้าลุคนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ


" ว้าวน่าทานจังเลยค่ะ ไข่เจียวหอมมากเลย "


" หอมก็ทานเยอะๆนะพี่ตั้งใจทำเลย "


" งั้นลลินลงมือเลยนะคะ "


พูดจบร่างบางก็ตักต้มจืดมาชิมน้ำซุป อืมอร่อยแฮะรสชาติเหมือนนมชอบทำให้ทานเลยไหนลองชิมไข่เจียวซิ อืมรสชาติดีจัง


" อร่อยมากเลยค่ะพี่อาร์ตเก่งมากลลินยังเจียวไข่ไม่เป็นเลย "


" ดีครับเพราะพี่ชอบทำกับข้าวแต่งแล้วหนูก็เลี้ยงลูกพอเดี๋ยวพี่เลี้ยงหนูเอง "


" เดี๋ยวนะคะ คนละเรื่องกันเลย "


ร่างบางเงยหน้าขึ้นไปย่นจมูกใส่คนตัวโตธนบดียื่นมือไปบีบจมูกคนตัวเล็กอย่าน่าหมั่นเขี้ยว


" เรื่องเดียวกันครับเพราะแต่งปับเราจะมีลูกปุบเลย "


" ลลินอยากทำงานก่อนค่ะเรื่องโรงแรมยังไม่เรียบร้อยเลย "


ธนบดีตักไข่เจียวกุ้งสับให้คนตัวเล็กอย่างเอาใจพลางพูดขึ้นมาอย่างใจเย็นเรื่องของโรงแรมที่คนตัวเล็กต้องเข้าไปดูแล


" ตอนนี้พี่รับผิดชอบแทนลลินอยู่แล้วยังต้องห่วงอะไรอีกครับ "


" ลลินก็อยากทำอะไรได้ด้วยตัวเองบ้างไม่อยากเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยขอทำงานสักปีไม่ได้หรอคะ "


" พี่ว่านะเดี๋ยวเราค่อยวางแผนกันดีกว่าตอนนี้เอาตามนี้ไปก่อนเนอะ "


แม้จะรู้ว่าน้องน้อยอยากทำงานแต่เขาไม่อยากให้ห่างหูห่างตาจริงๆเลยต้องยอมเป็นคนใจร้ายกักน้องไว้กับตัวแบบนี้อย่างน้อยจะได้คอยตามประกบได้ทุกเมื่อถ้าเขายอมให้ลัลน์ลลิตไปอยู่บริหารงานที่โรงแรมเขาคงจะอกแตกตายแค่คิดจิตใจก็ห่อเหี่ยว


" ก็ได้ค่ะ งานพรุ้งนี้คนเยอะไหมคะ  "


" พอสมควรครับ ท่าทางจะเหนื่อย "


" พี่อาร์ตกังวนไหมคะเวลาทำงานใหญ่ๆแบบนี้ "


" ช่วงแรกๆก็มีบ้างค่อยๆทำค่อยๆแก้ไขไปพี่คิดอยู่เสมอว่าคนที่ไม่เคยทำพลาดคือคนที่ไม่ได้ทำทุกงานย่อมมีอุปสรรคทั้งนั้นคิดแบบนี้แล้วก็ไม่กดดันตัวเองสักเท่าไหร่ "


" ถ้างั้นลลินคงทำเยอะเลยมั่งคะเพราะลลินทำผิดตลอด "


ร่างบางพูดแหย่ร่างสูงแล้วทั้งสองก็หัวเราะ


" พี่อาร์ตอิ่มหรือยังคะลลินจะเอาไปล้าง "


" ครับเดี๋ยวพี่ล้างเอง "


" ให้ลลินทำนะคะพี่อาร์ตทำกับข้าวแล้วแบ่งๆกันทำ "


" น่ารักจังเมียพี่ "


ร่างสูงยื่นมือเข้าไปหยิกแก้มคนตัวเล็กอย่างหมั่นเขี้ยวคนอะไรน่ารักเป็นบ้า


" ทำไมชอบเรียกแบบนี้นะ "


ร่างบางบ่นกระปอดกระแปดและเก็บจานเดินเข้าครัวไป

ธนบดีกดโทรหาณัฐวุฒิ


" ไงเพือน "


" เรียบร้อยไหมวะงานทางนั้น "


" เออไม่มีปัญหาอะไรแล้วทางมึงล่ะถ่ายพรีเป็นไง "


" เรียบร้อยดีวันนี้พี่ปรมัตย์ส่งรูปมาให้ตรวจแล้วสวยกูก็แอดพรูบแบบเรียบร้อย "


" ดีๆมึงพรุ้งนี้ก็น่าจะไปถึง 8 โมงกว่าแหละจัดรถมารับที่สนามบินด้วย "


" เออ กูเตรียมไว้แล้ว ว่าแต่มึงไปภูเก็ตกับใครวะ "


" กูมากับใครก็เรื่องของกู ยุ่งจริงมึง "


" อย่าให้กูต้องขอดูกล้องนะ หึหึ "


" มึงเนี้ยยุ่งกับกูจริงๆ ไปกกเมียเลยไป๊ "


" เออคุยกับมึงเสียเวลาชิบ "


ร่างสูงวางสายจากเพื่อนแล้วจึงเดินเข้าไปหาร่างบางในครัวที่ตอนนี้กำลังล้างจานอยู่ที่ซิง


" ให้พี่ช่วยนะครับ "


" ว้ายยย "


ลัลน์ลลินสะดุ้งตกใจจนจานเกือบหล่นแตกแต่โชคดีที่ฝ่ามือหนารับเอาไว้ได้หน้าอกแกร่งชิดกับแผ่นหลังบางของคนตัวเล็กจากท่ายืนเหมือนกอดจากข้างหลังกลายๆ


" พี่อาร์ต ถอยไปนะลลินจะล้างจานต่อ "


" เดี๋ยวพี่ช่วยไงครับ "


ร่างสูงยังไม่สะทกสะท้านยังคงล้างจานต่อได้หน้าตาเฉยแต่จากท่าที่ยืนนี้เหมือนกอดกันอยู่กลายๆใบหน้าของคนตัวเล็กเห่อร้อนบางทีเธอก็เบื่อกับความหน้ามึนของเขาที่พูดเท่าไหร่ก็ไม่เคยฟังร่างบางยังคงดิ้นรนที่จะออกจากอ้อมกอด


" อย่าดิ้นสิครับยิ่งดิ้นยิ่งช้านะ อาจจะไม่จบแค่ล้างจานด้วย "


ร่างสูงก้มลงไปกระซิบที่ใบหูบางด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นคงนักในขณะที่ตอนนี้ไอ้ที่ควรจะนอนหลับกลับตื่นขึ้นมาผงาดอย่างรู้ใจร่างสูงกระซิบ


" เห็นไหมอนาคอนด้าพี่ตื่นแล้ว รับผิดชอบด้วยนะครับมันหิวโซ "


" คนทุเรศเอามันออกไปเลย "


" มันน่ารักจะตายมันแค่รอให้ลลินไปทักทายเอง "


ทักกะผีสิร่างบางได้แค่กรี๊ดในใจและภาวนาให้คนตัวโตล้างจานที่ยืนเล่นฟองสบู่เสร็จไวๆ


" รีบล้างสิคะ "


" รีบแล้วครับแต่มันล้างยากพี่อยากอยู่แบบนี้นานๆจัง "


" หาเศษหาเลยล่ะสิไม่ว่า "


" ยอมไหมละครับ "


" คนชีกอ คนขี้หื่น ถอยออกไปเลยนะ "


" หน้าแดงเชียวน่ารักจังเมียพี่ จุ๊บ "


ร่างสูงก้มลงไปจูบที่แก้มและหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นสีหน้าของคนตัวเล็กที่ตอนนี้มันแดงถึงใบหูเขาชอบเวลาที่คนตัวเล็กเขินแกล้งพอหอมปากหอมคอร่างสูงก็ล้างจานด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มพอล้างเสร็จเขาก็ยอมปล่อยให้ร่างบางออกจากการเกาะกุมของเขา


ลัลน์ลลิตรีบเดินหนีไปทางห้องรับแขกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเธอยังคงเขินกับการกระทำเขาแม้จะโดนแบบนี้มาหลายครั้งแต่ก็ยังไม่ชินยังดีที่ไม่ช็อคไปก่อนร่างบางไปนั่งลงบนโซฟาเบดตัวใหญ่ที่สามารถปรับเป็นที่นอนได้ตามด้วยร่างสูงของคนตัวโตธนบดีนั่งลงข้างๆคนตัวเล็กแล้ววางแขนไว้ตรงพนักพิงทั้งสองคนนั่งดูละครในทีวีอย่างเงียบๆ


" สักสี่โมงเราไปเดินเล่นที่หาดกันนะครับ "


ธนบดีพูดขึ้นแต่ไม่ได้รับเสียงตอบรับจากคนตัวเล็กธนบดีหันไปดูสิ่งที่เห็นทำให้เขายิ้มอย่างเอ็นดูเพราะคนตัวเล็กหลับคอพับเรียบร้อยธนบดีจัดท่านอนให้คนตัวเล็กอย่างเอ็นดู

ขนตางอนเป็นแพหนาอย่าธรรมชาติกับจมูกที่ดูรั้นช่างดูน่านักน่าเอ็นดูมองลงไปตั้งแต่ใบหน้าร่างสูงไปสะดุดที่หน้าท้องแบนราบ


" ป่านนี้มาอยู่พ่อหรือยังนะเจ้าตัวเล็ก รออยู่นะครับ "


" อืม "


ร่างบางพลิกตัวอย่างรำคานธนบดีก้มลงจูบหน้าท้องแบนราบอย่างแสนรักเขาหวังว่าอีกไม่นานจะมีสิ่งมีชีวิตเล็กๆมาอยู่กับเขาและเธอ

เขาก็ต้องตัดใจกับร่างบางเดินไปหยิบเลปท็อปขึ้นมาเช็คเมล์ที่คุณวิไลส่งมาตอนนี้ที่บริษัทสาขาใหญ่ไม่มีใครอยู่ทั้งเขาและท่านรองต่างมาทำงานที่ต่างจังหวัดกันหมดเมื่อเปิดเมล์แต่ไม่มีเมล์งานเข้ามาเขาเลยส่งอีเมล์ไปถามคุณวิไลแร่ได้ความว่าเจ้าสัวช่วยเขาไปเคลียงานให้เขาแล้วและจะตามมาที่นี่พรุ้งนี้เช้าพร้อมครอบครัวของว่าที่ภรรยาเขาเมื่อไม่มีงานให้สะสางร่างสูงก็เดินออกไปดูงานที่รีสอร์ทโดยเขียนโน้ตไว้เปะไว้ที่โต๊ะกระจกเขาก้มลงหอมแก้มร่างบางก่อนออกไปแม้จะอยากนอนกกว่าที่ภรรยาไม่อยากไปทำงานแค่ไหนแต่ก็ไม่อาจทำได้เพราะหน้าที่


ณ สวนดอกไม้ที่แสนสวยงามสักที่ที่เธอก็ไม่เคยพบเจอเธอเดินตามแสงสว่างสีขาวไปเดินไปเรื่อยๆยิ่งใกล้เธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กที่หัวเราะเล่นกันอย่างสนุกสนานยิ่งเธอเดินเข้าไปใกล้ก็ยิ่งเห็นเด็กน้อยชัดมากขึ้น


' หนูจ๊ะ ทำไมมาอยู่ที่นี่กันจ๊ะ '


' หนูรอแม่มารับจ๊ะ '


' แม่มารับหนูใช่ไหมจ๊ะ '


' จ๊ะ '


เด็กๆที่น่ารักทั้งคู่ก็วิ่งเข้ามาหาอ้อมกอดของเธอ


เฮือก นี่เราฝันไปหรอเนี้ยลัลน์ลลิตสดุงตื่นจากฝันแต่ในฝันช่างเหมือนจริงเด็กสองคนนั้นช่างน่ารักและแสนคุ้นเคยแต่เธอก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยเจอเด็กน่ารักแบบนี้ด้วยหรอและความรู้สึกอิ่มเอมใจนี่คืออะไรเธอยังคงนั่งอมยิ้มให้กับความฝัน



ร่างบางลุกขึ้นนั่งและกันไปเห็นกระดาษโน้ตที่แปะอยู่ตรงกระจกเธอจึงหยิบขึ้นมาอ่าน


' ไปตรวจงานนะครับจะเข้ามาพร้อมอาหารเที่ยงอาบน้ำแต่งตัวรอนะพี่จะพาไปเอาชุดสำหรับงานพรุ้งนี้ '


#รัก


เป็นลายมือตวัดที่สวยมากลัลน์ลลิตจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำเพราะตอนนี้เวลาก็เดินไปจนเกือบเที่ยงแล้วกว่าจะอาบน้ำเสร็จเขาคงมาพอดี


ต่อ 


ว่าแล้วร่างบางก็อาบน้ำแต่งตัววันนี้อยู่ในชุดสปอร์ตสีชมพูน่ารักสมวันมันผมแกละสองข้างส่องกระจกดูความเรียบร้อยของตัวเองก็เดินออกมาเก็บของตรงโซฟาให้เข้าที่เข้าทางนั่งดูทีวีให้พอเคลิ้มๆ


" ตื่นแล้วหรอครับ พี่ซื้อกับข้าวมาฝากเยอะเลย "


" หู้ย น่าทานทั้งนั้นเลยค่ะ "


" ป่ะงั้นไปจัดโต๊ะกัน "


ร่างบางลุกขึ้นเดินนำร่างสูงเข้าไปในครัวในจังหวะที่เดินนำหน้าธนบดีเกี่ยวเอวคอดของลัลน์ลลิตให้มาเดินใกล้ตัวและก้มลงหอมแก้มคนตัวเล็กอีกหนึ่งฟอด


" คนกะล่อนชอบฉวยโอกาส "


" กับเมียเป็นข้อยกเว้น "


" ยังไม่ใช่เมียค่ะ คู่หมั้น "


" อ่อ จำไม่ได้แบบนี้ต้องย้ำใช่ไหมครับ "


" ว้ายย ไม่ต้อง ปล่อยเลยค่ะ " 


พูดจบธนบดีก็เกี่ยวเอวร่างบางขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์ครัว

ลัลน์ลลิตรีบเกาะไหล่แกร่งอย่างกลัวตก


" จะรีบไปไหนครับ พี่หิว "  คำสุดท้ายเขาก้มลงไปกระซิบข้างหูบาง


" ไปเอาชุดไงคะ เดี๋ยวไม่เรียบร้อยอีก "


ร่างบางค้อนคนตัวโตไปทีกับความขี้เล่น


" อ่ะ ๆ หอมแก้มหนึ่งทีแล้วพี่จะปล่อย "


" ก็ได้ค่ะแต่ลลินขอขี่หลังด้วยนะ "


" ได้เลยครับเจ้าหญิง "


ร่างบางยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มธนบดีอย่างแสนรักและรีบผละออกมาแต่ไม่ทันคนตัวโตทีเอามาคล้องลำคอแกร่งและกักตัวร่างบางให้อยู่ใกล้ชิดตัวธนบดีค่อยๆจูบและสอดลิ้นเข้าไปในโพล่งปากเก็บเกี่ยวความหอมหวาน ไม่พอ ต่อให้เขาฟัดคนตัวเล็กทั้งวันก็ยังไม่พอกลัวว่าสักวันเขาจะเผลอเอาแต่ใจจนน้องรำคานแต่ก็ทำไงได้ยิ่งเห็นก็ยิ่งหิว เก็บเกี่ยวความหวานจนพอใจธนบดีก็ค่อยๆถอนจูบออกมาร่างบางรีบหายใจอย่างคนขาดอากาศเหนื่อยเหนื่อยมากจริงๆ นี่มันจูบสูบวิญญาณชัดๆ พอคนตัวโตถอยออกไปร่างบางเลยส่งกำปั้นน้อยๆไปซัดต้นแขนแกร่ง


" โอ้ยยย พี่เจ็บนะทูนหัว "


" รังแกลลินก่อนนะ หายใจไม่ออกเกือบตายเลย "


" โอ๋ ๆ พี่แค่หิวมากไปหน่อยลลินก็อย่าปล่อยให้พี่หิวสิครับยอมให้พี่กินนะ "


" ทะลึ่ง คอยดูนะจะไม่ไปไหนด้วยอีกแล้ว "


" ลลินเป็นเลขาพี่สามเดือนจำไม่ได้หรอครับแค่สามเดือนก็เสร็จพี่แล้ว "


" เสียเปรียบทั้งขึ้นทั้งล่อง "


" บ้าหรอพี่ก็เสียตัวให้ลลินเหมือนกันนะ "


" ไม่พูดด้วยแล้ว ไปทานข้าวเถอะค่ะหิวแล้ว "


" ได้เลยครับเจ้าหญิง มาจะขี่หลังพี่ใช่ไหมไม่เคยให้ใครขี่เลยนะเนี้ยเอาไว้ให้เมียคนเดียวเลย "


ร่างสูงหันหลังไปทางเคาน์เตอร์และร่างบางก็กระโดดขี่หลังธนบดีทันที่ที่เขาหันมาและใช้มือโอบรอบคอคนตัวสูงก่อนที่คนตัวสูงจะออกเดินไปทางโตอาหารและวางคนตัวเล็กลง


" เมียพี่คนไหนละคะ เมียพี่เยอะจะตายไป "


" พูดแบบนี้อยากฟ้าเหลืองหรอครับ "


" ลากลงไปอีกล่ะ เคยอยู่ข้างบนบ้างไหมคะหรือชีวิตอยู่แต่ข้างล่าง "

" ไม่นะครับพี่ไม่เลยอยู่ข้างล่างเลยปกติจะอยู่ข้างบนตลอด "


" หยุดพูดเลยคนบ้า "


ร่างสูงหัวเราะชอบใจในแก้มแดงๆของสาวเจ้าและส่งยิ้มเอ็นดูไปให้เธอแม้ตอนนี้เธอจะค้อนและแยกเขี้ยวใส่ก็ตามน่ารักวันๆเขาพูดแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมดไม่เคยรู้สึกเบื่อเลยสักครั้งอยากจะกักไว้กับตัวจริงๆแต่เขาคงทำไม่ได้เพราะแค่พามาที่นี้ด้วยไม่กี่วันทั้งพ่อแม่เขาและพ่อแม่ลลินเองก็โทรมาไม่รู้กี่สายแล้วมีแต่คนเป็นห่วงในสวัสดิภาพคนตัวเล็กทั้งๆที่เขานี่แหละที่น่าเป็นห่วงเพราะมีความเคลียดเพราะอยู่ใกล้ภรรยาแต่ไม่ยอมให้เขาทำตามใจอยากปลดปล่อยจนทนจะไม่ไหวแล้วและยิ่งต้องมานั่งมองคนตัวเล็กที่ใส่ชุดนอนที่แสนจะมิดชิดที่โคตรทรมารใจเขาเพราะมันช่างเน้นทรวดทรงองเอวซะเหลือเกิน

ร่างบางยังคงตักอาหารใส่ปากอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวเพราะอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าช่างอร่อยเหลือเกินโดยไม่ได้สังเกตุว่าคนตัวโตกำลังนั่งจ้องหน้าเธออยู่และไม่ยอมตักอะไรเข้าปากสักนิด

เขารู้สึกว่าช่วงนี้ว่าที่ภรรยาของเขาทานเยอะนอนเยอะและอารมณ์สวิงเป็นพิเศษบางทีก็หงุดหงิดง่ายแต่ยังคงน่ารักน่ามอง


" อร่อยไหมครับไม่พูดไม่จาเลย "


" หืม อร่อยมากค่ะรสชาติดีสุดๆ "


" ช่วงนี้อ้วนขึ้นหรือเปล่าดูแน่นๆ "


เคร้ง !!! 


เสียงช้อนกระทบจานคงไม่ต้องบอกว่าใครทำหล่น


" ทำไมต้องว่าลลินด้วย "


ร่างบางเงยหน้าขึ้นจากจานข้าวที่ตอนนี้น้ำตาคลอเบ้าและไหลลงมาเป็นลัลน์ลลิตตัดพ้อคนตัวโตที่ตอนนี้ช็อคไปแล้ว

ธนบดีรีบลุกขึ้นเดินไปหาร่างบางนึกอยากจจะตบปากตัวเองที่

เผลอดพูดอะไรไม่ดีออกไปใครจะชอบให้ทักว่าอ้วนวะไอ้อาร์ตเอ้ย


" ลลินร้องไห้ทำไมพี่ขอโทษ "


ธนบดีเอาทิชชูเช็ดน้ำตาให้น้งน้อยแต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งไหลคนตัวเล็กร้องไห้สะอึกสะอื้น


" ลลิน คะ แค่ หิวข้าว ฮึก ฮึกทำไมต้องว่าด้วยกลัวลลินแย่งกิน ละ หรอ คะ "


" ป่าวพี่ไม่ได้ว่าพี่ขอโทษ อ่ะๆ พี่ตบปากตัวเองแล้ว "


แป๊ะ ธนบดีตบปากตัวเองนึกโกรธตัวเองที่เพิ่งจะดีกับน้องได้ก็ทำน้องร้องไห้อีกแล้วแบบนี้ถ้าน้องโกดนานล่ะ โอ้ยกู ไม่อยากนอนหนาวเว้ย


" ลลินคงทำให้พี่อึดอัด งั้นคืนนี้พี่ไปนอนอีกห้องนะคะเตียงมันคงจะแน่นนอนสองคนไม่ได้ "


นั่นปะไรล่ะปากพาซวยแท้ๆ 


" แต่ฝนอาจจะตกไฟอาจจะดับนะลลินไม่กลัวหรอ "


" เมื่อถึงเวลาก็ต้องอยู่ให้ได้ค่ะ "


พูดจบร่างบางหยิบกระดาษทิชชูเช็ดน้ำตาและถือจานข้าวที่ยังไม่พร่องเดินเข้าครัวไปเก็บผิดกับอีกคนที่ยังงงเป็นไก่ตาแตก

และเฝ้าตบปากตัวเองเท่าอายุ นี่สินะปากพาซวยของแท้


' อาย ฮื่ออ '


' ลลินแกเป็นอะไร เงียบก่อนแล้วเล่ามา '


' เขาบอกว่าฉันอ้วน ฮือ '


' แกเนี้ยนะอ้วน ลลินพี่อาร์ตพูดเล่นหรือเปล่า '


' เขาพูดจริงแกเขายังขำฉันอีก ฉันอยากกลับบ้าน '


' ใจเย็นๆสิ ลลิน ตั้งสติหน่อย '


' แกก็ว่าฉันไม่มีสติใช่ไหมทำไมมีแต่คนว่าฉัน '


' ไปกันใหญ่แล้วแก ฉันไม่ได้ว่าแกแค่ตอนนี้แกกำลังรวนฉัน '


' แกรีบมาได้ไหมวันนี้ฉันต้องนอนคนเดียว '


' พรุ้งนี้ไง เลิกร้องไห้ได้แล้วใจเย็นๆ '


' ถ้าแกเจอฉันแกจะทักว่าฉันอ้วนไหม '


' ฉันจะทักว่าแกสวยขึ้นนะ โอเคไหมฉันต้องออกไปซื้อของแล้วแกก็เลิกร้องไห้ได้แล้ว '


' แล้วเจอกันนะ '


' จ้าแล้วเจอกัน '


ร่างบางกดวางสายจากเพื่อนสาวอย่างน้อยๆเพื่อนก็ไม่บอกว่าเธออ้วนอย่างที่เขาว่าร่างบางล้างหน้าล้างตาก่อนจะออกไปจากครัว

ร่างสูงที่ยืนแอบฟังคนตัวเล็กคุยโทรศัพท์พลางคิดว่าเขาจะง้อคนตัวเล็กได้ยังไงแต่คิดไปก็คิดไม่ตกคิดได้ไม่นานเขาเห็นคนตัวเล็กกำลังหันและเดินออกจากครัวร่างสูงเลยหลบหลังประตู






#พี่อาร์ตนอนนอกห้องไปนะคะ หึหึ สะใจจริงๆ 


#มาส่งก่อนนะเดี๋ยวเย็นๆมาอีก

#ปูลู ย้อนไปอ่านตอนเก่าที่อัพเพิ่มด้วยน้า รัก❤



























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #62 NPpheung (@NPpheung) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 23:27

    น้องมาแย้ว


    #62
    0
  2. #61 manejanb (@manejanb) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 22:06

    อาการคนท้องแน่เลย
    #61
    0
  3. #60 Venitah (@PhoRR) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 21:42
    อ้าวววว หาเรื่องเหรออิพี่ 55555 น้องอารมณ์หวั่นไหวไง
    #60
    0
  4. #59 TaiyNarlove (@TaiyNarlove) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 21:03
    ຮ້ອງໄຫ້ນັກມາກ
    #59
    0
  5. #58 sawutdipab (@sawutdipab) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 19:59

    อารมณ์แปรปรวน
    #58
    0
  6. #57 Venitah (@PhoRR) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 10:02
    น้องมาสมใจพ่อแน่ๆ
    #57
    0
  7. #55 sawutdipab (@sawutdipab) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 09:53

    มาแย้ว แฝดด้วยอะ
    #55
    0
  8. #54 manejanb (@manejanb) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 08:12

    น้องแฝดแน่เลย​
    #54
    0
  9. #53 june29062533 (@june29062533) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 08:01
    ว้าวสมใจคุนพ่อเลยนิครั้งเดียว ได้2ชายและหญิง
    โอ๊ยฟิน
    #53
    0
  10. #52 Cheeryblue (@Cheeryblue) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 07:59
    เปิดปุ๊บ ติดปั๊บ ยิ่งกว่าฮิตาชิ แถมมา twin อีกด้วย สมใจคุณพี่เค้าล่ะ
    #52
    0