BLACK ROMANCE บาปรักเทพบุตรซาตาน

ตอนที่ 14 : ✟ มาเป็นของฉันซะเถอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 เม.ย. 61



ถ้าคิดว่าการรีดไถเงินเจ้าพ่อมาเฟียเป็นเรื่องง่ายแล้วละก็...ขอให้รู้ไว้ว่าพวกคุณคิดผิด!


ตลอดเกือบครึ่งเดือนมานี้ อากิกะได้เจอหน้าโทโมยะแทบจะนับครั้งบนนิ้วมือไม่ครบ...


ถ้าไม่สังเกตเห็นว่ามีรอยลากโซฟามาต่อกันทุกคืนในห้องรับแขก คงยากจะเชื่อว่าพวกเราเป็นมนุษย์ร่วมบ้าน ...ไม่ใช่เอเลี่ยนที่มาจากดาวคนละดวงแล้วบังเอิญอยู่ซ้อนทับพื้นที่เดียวกันเท่านั้น!


ความจริงแล้วจะโทษเขาเสียทีเดียวก็ไม่ถูก ผลพวงทั้งหมดที่กินเวลาช่วงนี้ของเขาไปก็เพราะการโดดงานตามไปเฝ้าเธอที่โรงพยาบาล


และอากิกะก็เพิ่งได้รู้สาเหตุทีหลังว่าความจริงเจ็ดวันก่อนหน้าที่เธอจะล้มป่วย โทโมยะไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งเธอไว้ให้อดตายที่บ้าน...


แต่เพราะดันมีเหตุการณ์เฉพาะหน้าบางอย่างที่ทำให้เขากลับบ้านมาไม่ได้ต่างหาก!


ฟังไม่ผิดหรอก...


ความลับระหว่างพ่อสามเสือมาเฟียที่แอบซุ่มประชุมลับกันวันนั้นแตกโพล๊ะออกเรียบร้อยแล้ว ซึ่งความจริงก็พอเดาได้ไม่ยาก...ตั้งแต่เผชิญเหตุการณ์ระทึกขวัญลอบสังหารจาก 'มาดามยูมิ' แม่ของฮิเดกิผู้ซึ่งร่วมแจมจัดฉากละครดราม่าเป็นอุปสรรคชิ้นโตมาเซอร์ไพรส์...ซ้ำยังทำให้ปลาตัวน้อยๆ อย่างอากิกะหลุดเข้าข้องมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ


จนติดร่างแหกลายมาเป็นผู้หญิงของโทโมยะโดยปริยาย...


แต่ที่ไม่มีใครคาดถึงก็คือ...โคตรแม่มาเฟียใจโหดคนนั้นจะถึงขนาดป่าวประกาศไปทั่วว่าลูกชายคนเล็กของตัวเองและสหายต่างสมาพันธ์กำลังสมคบคิดเรื่องไม่ซื่อ!


กุข่าวลือขึ้นมาว่าฮิเดกิหมายปลาชิ้นมันอยากจะเป็นนายใหญ่ในโงคาวะเร็ตซึแทบใจจะขาด ยอมแม้กระทั่งรวมหัวกับคนนอกมาชิงชัยอำนาจกับพี่ชายตัวเอง ผู้ซึ่งมีสิทธิ์สืบทอดอันชอบธรรมตามกฎของตระกูลที่ส่งไม้ต่อให้แก่ลูกชายคนโต...โดยมีมาดามยูมิเป็นแบ็คกราวด์แข็งแกร่งหนุนหลังให้


ไม่รู้ว่าครอบครัวของพวกเขามีนิสัยชิงรักหักสวาทเรื่องอำนาจกันแบบไหนถึงได้ลงเอยจุดจบความสัมพันธ์ลักษณะแบบนี้ได้ แต่ถึงอย่างไรก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าคนทั้งหมดต่างก้าวลงเรือลำเดียวกันชนิดที่เรียกว่าถอนหลังหนีไม่ทันแล้ว


และแน่นอนว่า...


เรื่องฮิเดกิอยากได้อำนาจของโงคาวะเร็ตซึนั้นเป็นความจริง


เรื่องที่เขาชิงดีชิงเด่นคิดโค่นอำนาจพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองก็จริง


เรื่องที่เขาสมคบคิดกับคนนอกอย่างโทโมยะกับคุเบ้ก็ยังจริงอีก


แต่เรื่องที่ไม่จริงคือ...ไม่กี่คืนหลังจากนั้น...พ่อของฮิเดกิเกิดสิ้นใจตายกะทันหันจากการลอบสังหารคาห้องพักในบ้านของตัวเอง หลังจากนอนป่วยเป็นผักมานานจนเกือบถูกเมียกุมอำนาจเหนือตัวเองมาตลอดห้าปีเต็ม...


ข่าวร้ายกว่านั้นก็คือ...ผู้ต้องสงสัยดันกลายมาเป็นบุคคลทั้งสามที่ตกเป็นขี้ปากก่อนหน้านี้


แถมข่าวลือระลอกใหญ่เรื่องที่ว่าฮิเดกิยกผู้หญิงคนหนึ่งเป็นสินน้ำใจให้โทโมยะดันกลายเป็นเรื่องจริงเสียด้วยซิ! ...ข่าวคราวโคมลอยมันเลยดูเข้าเค้ากันไปใหญ่


แม้รายละเอียดส่วนย่อยมันออกจะทะแม่งๆ ฟังดูแล้วต่างจากต้นฉบับไปนิดหน่อย...


ว่าด้วยว่าเธอเป็นสาวเลาจน์ในเขตคุ้มครองของคุบุระโอคัง...ที่โทโมยะบังเอิญไปต้องตาเข้าจนอยากได้มาครอบครองใจแทบขาด


มาเฟียรูปหล่อมาดแฮนด์ซั่มอย่างเขา หากคิดจะจีบหญิงสักคนคงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร แถมเป็นสาวเลาจน์ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ แค่จ่ายตังก์พากลับไปสนุกต่อที่บ้านหรือโรงแรมซะก็จบเรื่อง มีหรือที่จะไม่อยากวิ่งตามเขาต้อยๆ เป็นกระซู่ตัวเมียเห็นวัวตัวผู้น่ะ


ติดปัญหาเดียวก็ตรงที่สาวเลาจน์คนนั้นดันเป็นเด็กในสังกัดของคุเบ้อยู่ก่อนแล้วไง มาฉกคนกันไปซึ่งๆ หน้าแบบนี้มันหยามหน้าคู่อริเก่ากันชัดๆ


คุเบ้จึงหักหน้าโทโมยะด้วยการคิดจะส่งเธอไปให้นักธุรกิจหื่นกามรสนิยมวิตถารคนหนึ่ง!


โทโมยะรู้เข้าก็โกรธจัดบุกเดี่ยวไปถล่มถึงที่เพื่อช่วยสาวที่หมายปองเอาไว้ ไม่รู้ว่าหลงหัวปักหัวปำกันขนาดไหน ถึงได้กอดจูบลำคลำกันอย่างโจ่งแจ้งไม่แคร์สายตานับสิบๆ ขณะที่ฮิเดกิรู้ข่าวเข้าก็รีบมาห้ามทัพ ทำหน้าที่พระเอกเป็นกาวใจผสานรอยร้าวในอดีตให้แก่เพื่อนรักเพื่อนแค้นทั้งสอง


ทุ่มเงินไม่อั้นแลกเปลี่ยนตัวสาวเลาจน์จนคุเบ้ตาวาวเกิดความโลภบังตา ยอมเออออปล่อยผ่านไปได้ ส่วนโทโมยะก็ได้สาวงามไปครอบครองฟรีๆ กลายเป็นวินๆ กันไปทั้งสองฝ่าย


มิตรภาพระหว่างพวกเขาจึงบังเกิดขึ้นได้ไม่เลว...


แต่แท้จริงแล้วใครจะรู้... สาวเลาจน์คนนั้นก็คือนางนกต่อที่ฮิเดกิส่งไปทำงานอยู่ในเขตคุ้มครองของคุเบ้เพื่อดักรอยั่วโทโมยะให้เดินมาติดบ่วง ก่อฉนวนขบวนแตกหักของคู่แค้นเก่าก่อนให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อที่ฮิเดกิจะได้สบจังหวะหามน้ำเย็นๆ มาสาดดับร้อน ฉวยโอกาสกอบโกยเอาใจคนพวกนี้เพื่อผลประโยชน์ได้ถูกเวลา!


งานนี้ฮิเดกิจึงได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง...ยืมมือดีของคุเบ้ส่งไปลอบปาดคอหอยพ่อตัวเองตายคาบ้าน แถมยังได้ระเบิดชนิดพิเศษของโทโมยะส่งเป็นกล่องของขวัญโบว์แดงมอบให้แม่กับพี่ชายเพื่อฆ่าปิดปากตายตามกันไปอีก...


น่าเสียดายที่สองคนหลังเกิดดวงแข็งรอดมาได้ ซ้ำยังประกาศกร้าวแก้แค้นให้กับอดีตประมุของโงคาวะเร็ตซึที่ถูกลูกเนรคุณสังหาร!


เอาเข้าไป...อะไรมันจะลงล็อคง่ายดายขนาดนั้น มาดามยูมิต้องดูละครระหว่างวางแผนการแน่ๆ


เพราะฟังดูก็รู้ว่าเป็นเรื่องน้ำเน่า!!


ผู้ชายห่ามๆ สายพันธุ์ไดโนเสาร์อย่างโทโมยะน่ะเหรอจะเห็นผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งสำคัญจนต้องลงทุนลงแรงเอาชีวิตใครเพื่อก่อให้เกิดเรื่องผิดใจระหว่างสมาพันธ์


ก็แม่ฮิเดกินั่นแหละที่ส่งระเบิดมาบึ้มรถเขาก่อน...คนงกพรรค์นั้นถึงได้ส่งกลับไปลูกหนึ่งเป็นของขวัญตอบแทนเบาๆ แค่ให้รถสปอร์ตสุดหรูราคาแพงลิบลิ่วป้ายแดงของมาดามยูมิเหลือแค่ซากพอเอาไปทำเป็นซาเล้งนั่งได้อย่างเดียว


ชนิดที่คิดเป็นเงินหักกลบมูลค่าแล้วเกือบห้าเท่ากว่ารถคนเดิมของเขาที่เสียไปเท่านั้นเอง...


ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าโทโมยะเคยเรียนหมอ เธอคงคิดว่าหมอนี่เป็นนักศึกษาคณะบัญชีเก่า เพราะคิดทบต้นทบดอกได้ไม่มีขาดทุนจริงๆ


แต่เรื่องพวกนี้ก็ยังถือโอกาสจับโยงมาทำให้สองแม่ลูกนั่นกลายเป็นแพะที่น่าสงสารจนได้ แต่มองอย่างไรมันก็เหมือนถูกจับวางเป็นพล็อตละครหลังข่าวอยู่ดีนั่นแหละ


อากิกะคิดว่าคนที่เชื่อลงคงโง่บรม แต่แม่งก็ดันมีคนเชื่อจริงๆ เสียด้วย...


บางครั้งความสมเหตุสมผลก็ไม่ใช่ประเด็น ถ้าเราคิดจะหาเรื่องกำจัดใครสักคนให้พ้นทาง


ช่วงเวลาเจ็ดวันที่เธอถูกขังอยู่ในบ้านปิดตายนั้น...ทั้งฮิเดกิ คุเบ้ และโทโมยะต่างถูกตามล่าโดยสมัครพรรคพวกส่วนหนึ่งของโงคาวะเร็ตซึที่จัดอยู่ในกลุ่มพวกคนโง่อินจัดกับละครหลังข่าวของมาดามยูมิ


เธอไม่รู้หรอกว่าชะตากรรมของสองคนแรกเป็นอย่างไรบ้าง แต่ส่วนของผู้ชายร่วมบ้านของเธอนั้น...ดูเหมือนว่าเขาจะมีดวงสมพงศ์กับไฟพอสมควร


คงเพราะมาดามยูมิเจ็บแค้นเขาเป็นพิเศษ ถึงลอบวางเพลิงเผาเรือทั้งลำกลางทะเลทีเดียว!


เอาให้แบบไม่ถูกปิ้งจนสุกก็กลายเป็นเป้าล่อในดงฉลาม...ไม่ก็จมน้ำตายเป็นผีเฝ้าก้นทะเล


ถึงจะเขียนบทละครไม่สนุก แต่ความสามารถด้านการคาดเดาของมาดามยูมิคงค่อนข้างดี เพราะกว่าโทโมยะจะรอดมาได้ก็แทบอยู่ในสภาพปางตายทีเดียว หลังจากต้องลอยคอถือดาบไว้รับมือกับศัตรูใต้น้ำตลอดห้าวันห้าคืนเต็มๆ


ที่เขากลับมาได้ในสภาพเหมือนไปฟัดกับตัวอะไรมาตอนนั้น...ก็คือเจ้าฉลามกระหายเลือดนั่นเอง


โถพ่อคุณ...อยากขอบคุณเหลือเกินที่ยังไม่ตายนะ เพราะไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กลับมาเปิดประตูเข้าบ้านทันตอนที่เธอกำลังร่อแร่ใกล้สิ้นลมหายใจอยู่พอดี


อากิกะนับไปแล้วว่ามาดามยูมิคือสาเหตุของความเลวร้ายอย่างแท้จริง เธอขอรวมผู้หญิงคนนี้เป็นศัตรูด้วย....แน่นอนว่าได้ทำการจดบัญชีแค้นไว้แล้วในใจ ค่อยหาทางรวมหัวกับพ่อมาเฟียสยบฉลามเอาคืนอีกร้อยเท่าพันเท่าทีหลังเมื่อมีโอกาส


เริ่มจากช่วยให้ฮิเดกิเขี่ยแม่ตัวเองออกจากบ้านก่อนเป็นไง?


ซึ่งนั่นค่อยเป็นเรื่องที่ว่ากันทีหลัง ...ตอนนี้ยังมีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่า


แน่นอนว่าย่อมเป็นข่าวลือครึกโครมในวงการมาเฟียถึงความสัมพันธ์ซับซ้อนของเธอกับโทโมยะที่หลุดกระจายไปไกลแล้ว...ไกลมากจนถึงหูฝั่งโนบุนยะริวจิ


หนึ่งในสมาพันธ์มืดผู้ทรงอิทธิพลหนึ่งในสามของเกาะญี่ปุ่น


เพราะถูกผลักลงเรือจนหาทางขึ้นไม่เจอแล้ว โทโมยะจึงปล่อยเลยตามเลยให้เธอรู้เรื่องของเขาเพิ่มขึ้นมาอีกหน่อย...


ว่าแท้จริงๆ แล้วหมอนั่น มีตำแหน่งอย่างเป็นทางการคือ...ผู้คุมกฎฝ่ายขวาแห่งโนบุนยะริวจิ


แต่อย่าได้ถามว่าเป็นตำแหน่งอะไรสำคัญแค่ไหนเพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน...


รู้แค่ว่า...นอกจากนี้แล้ว เขายังเป็นลูกบุญธรรมของท่านซาซาริ...บุตรชายหัวปีของท่านฉะโก ประมุขคนปัจจุบันของโนบุนยะริวจิ


สรุปว่าเขาเป็นหลานนอกไส้ของท่านประมุขนี่เอง


คงจะงงเต็กอย่างเธอล่ะสิ เป็นลูกหมอหลานหมอดีๆ ทำไมเขาถึงไม่ชอบนะ...เกิดอุตริอะไรขึ้นมาไปเป็นลูกของมาเฟียเจ้าพ่อเอาซะได้ ไอ้ผู้ชายชอบคิดกลับหัวคนนี้นิ! อยากตีให้ตายเสียจริงๆ


ทว่า กาลครั้งหนึ่งในวันที่อากาศยามเช้าเต็มไปด้วยแสงแดดอบอุ่นและแก้วโกโก้ร้อนหอมกรุ่นๆ จากฝีมือแม่บ้าน...ผู้ซึ่งถูกส่งตัวมาดูแลเธอในช่วงพักฟื้นร่างกาย หรือจะเรียกอีกหน้าที่หนึ่งว่าหูตาควบคุมความพฤติกรรมระหว่างที่โทโมยะไม่อยู่บ้าน...ได้นำจดหมายสีน้ำเงินฉบับหนึ่งมายื่นให้ด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ


อากิกะเห็นเข้าก็นึกสงสัย หยิบมาเปิดดูพบเพียงแค่ข้อความธรรมดาไม่กี่ประโยค


เรียบเรียงเป็นเนื้อหาสั้นๆ ว่า...'เรียนเชิญรับประทานอาหารเย็นหนึ่งมื้อ'


มันก็คงฟังดูไม่มีอะไรหรอกนะ หากชื่อลงประทับข้างล่างไม่ใช่ว่า...


ซาซาริ

โนบุนยะริวจิรุ่นที่สิบเอ็ด!


เออ เอาเข้าไปเผลอแป๊บเดียวเธอก็จะได้ใกล้ชิดคนใหญ่คนโตอีกแล้ว พูดแล้วก็นึกอยากจะร้องไห้


เพราะความหมายแฝงที่ไม่ต้องบอกก็รู้ผ่านการ์ดใบนั้นก็คือ...เธอใช่ไหมตัวปัญหาที่ก่อคดีฉาวระหว่างสามสมาพันธ์น่ะ ไหนช่วยไสหัวมาให้ฉันดูหน้าหน่อยสิ!


ซวยจริงๆ เลยอากิกะ...แค่มาเฟียตัวลูก เธอก็รับมือแทบไม่ไหวอยู่แล้ว


นี่มันมาเฟียระดับตัวพ่อเลยนะเฟ้ย!


หวังว่าครั้งนี้คงไม่มีขวด ระเบิด หรือปืนมาถล่มงานเลี้ยงเหมือนคราวก่อนอีกใช่ไหม?


เธอจะได้เตรียมกำลังขากำลังแขนไว้รอวิ่งหนี....


แต่ไม่รู้ว่าทำไม ตอนที่โทโมยะเปิดประตูเข้ามา ขณะที่เธอกำลังถือค้างจดหมายฉบับนั้นอยู่อย่างมึนตึ้บคิดอะไรไม่ออก สีหน้ายุ่งเหยิงของเขาชวนให้รู้สึกถึงลางหายนะที่มาคลืบคลานเข้าในชีวิตอีกครั้ง...โดยเฉพาะตอนที่หมอนั่นกระชากมือเธอเข้ามาในห้องนอนแล้วปิดประตูดังโครม


ปิดกั้นสายตารับรู้ของแม่บ้านข้างนอกให้จินตนาการเรื่องราวความลับที่จะเกิดขึ้นด้านในเอาเอง...


ชายหนุ่มเริ่มต้นด้วยการถอดสูททิ้งปลดเน็คไทอย่างรีบร้อน ใบหน้าคมสันชื้นไปด้วยเหงื่อแสดงว่าเขาต้องวิ่งมาถึงที่นี่แน่ๆ แถมขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่ที่เข้มข้นจัดกว่าทุกครั้ง...อากิกะถึงกับผงะถอยหลังไปในวินาทีนั้นทีเดียว


พออยู่ด้วยกันนานไป...เธอก็เริ่มจับสังเกตได้ว่าเขาจะสูบจัดๆ อยู่ไม่กี่เหตุผล ส่วนมากจะเฉพาะเวลาอารมณ์เครียดหรืออัดอั้นกดดันอะไรบางอย่าง มันไม่แทบไม่มีเวลาให้เธอได้คิดอะไรอย่างอื่นต่อ เมื่อเขาตรงเข้ารุกประชิดด้วยการจับบ่ายึดตัวเธอเอาไว้แน่น พร้อมทั้งก้มลงมาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นเดียวกับดวงตาสีดำมืดที่เปล่งประกายความแน่วแน่อย่างตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่า...


"อากิกะ ดูเหมือนว่าฉันคงใจเย็นรอไม่ไหวอีกแล้วล่ะ มาเป็นผู้หญิงของฉันจริงๆ ซะเถอะ..."


"หะ..อะไรนะนี่นายจะทำอะไรฉันน่ะ!" เธอทั้งงุนงงและสับสนไม่รู้ว่าเขามาอารมณ์ไหน แล้วก็ต้องตกใจจนต้องโวยวายเมื่อถูกเขากดลงไปที่บนเตียงนุ่มที่ถูกเธอยึดครองมานานจนพอทิ้งกลิ่นอายความนุ่มนวลเย้ายวนอย่างผู้หญิงไว้ทุกอณูบนเตียงนอนขาวดำหลังใหญ่ที่ใช้รองรับร่างคนสองคนได้สบาย


บ้าจัง... แล้วหมอนั่นก็เริ่มถอดเสื้อผ้าเธอเหมือนวันนั้นอีกแล้ว..แถมยังอดทนไม่ไหวก้มลงใช้ปากกัดกระดุมเสื้อด้านหน้าเธอขาดกระจุยไปคนละทาง


"อยู่เฉยๆ สิ เธอทนเจ็บแค่แป๊บเดียว...แล้วฉันจะรับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้นหลังจากนี้เอง...ฉันสัญญา"


"ไม่เอานะโทโมยะ ฉันไม่ต้องการคำสาบานอะไรจากนาย ลุกออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้ อ๊าย..นี่นายอย่ากัดโดนหน้าอกฉันสิ ไอ้บ้าเอ๊ย!"



.........................................................................

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #10 thenow.1995 (@0101xiahtic) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 01:53
    รออ่านต่อค่ะ โทโมยะกร๊าวใจมากเลย แง
    #10
    0
  2. #9 husmalik (@imhusna) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 04:49
    นิสัยของโทโมยะของตอนที่ผ่านๆมานี่ ทำไมค่อนข้างเเตกต่างจากตอนเเรก นางเอกเหมือนกันน
    ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นักเขียนค่า สู้ๆ
    #9
    0