Kiss me พิชิตใจ นายรุ่นพี่สายเปย์

ตอนที่ 3 : Kiss me 02 l มาเต๊าะผู้กันเถอะ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    1 มี.ค. 61


2

มาเต๊าะผู้กันเถอะ

‘Just when he smiled’

(เมื่อตอนเขายิ้ม)

          มันหมายความว่าไงเนี่ย?... สมงสมองฉันไปหมดแล้วนะกับประโยคที่พี่ซันวาเพิ่งส่งมาให้ฉันเนี่ย คือจะบอกว่าพี่ณัทหล่อ?


               What it did?!


               Nicha_Nich : ?


          ฉันส่งเครื่องหมายสงสัยไปหาพี่เขา ไม่นานมันก็ขึ้นคำว่า ‘Read’ ซึ่งเป็นอะไรที่เร็วมากๆ เร็วโคตร


               Sunwa Suwach : ช่างเถอะ เอาเป็นว่ากลับบ้านดีๆนะครับน้องณิช J


          ถึงจะงงๆกับประโยคเมื่อกี้แค่ไหนพอมาเจออะไรแบบนี้ ฉันก็พร้อมละลายได้ทุกเมื่อค่ะ พ่อคนนี้ก็นะ เดี๋ยวเถอะ! ถ้าฉันทนไม่ไหวเมื่อไร จะลากเข้าห้องเลยคอยดู น่ารักชะมัด >///<


          “มันคืออะไรอ่ะพี่?” ฉันยื่นมือถือของตัวเองให้พี่ณัทดู เจ้าตัวขมวดคิ้วแล้วตั้งใจอ่านมาก


          “ไม่รู้” ฉันหรือเปล่าที่ควรไม่รู้ไม่รู้ว่าพี่ฉันเป็นอะไร อยู่ดีๆก็ยกมือขึ้นมาถูท้ายทอย หูเริ่มแดงเข้าไปทุกทีพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มไม่หุบ ยิ้มจนแบบจะเห็นไอ้เงิงของพี่อยู่แล้วอ่ะ =_=!

 


6:34 P.M.

          มันก็เป็นเวลาไม่นานที่ฉันกับพี่ณัทจะเดินถึงบ้าน ตอนนี้มันก็เริ่มตกเย็นเรื่อยๆ จนเสาไฟอัตโนมัติเริ่มสว่างขึ้น


          “เอ้อณิช! พี่ว่าพี่ลืมเสื้อแขนยาวที่สนามบาสอ่ะ เดี๋ยวมานะ เข้าบ้านไปก่อนเลย” ไม่ทันจะได้เอออออะไร พี่ณัทก็วิ่งตาเถรออกไปในทันที ปล่อยให้ฉันยืนเกาหัวงงๆอยู่หน้าบ้านคนเดียว เออเข้าก่อนก็ได้วะ!


               ‘Sunwa Suwach’ ส่งข้อความมาให้คุณ


          อยากจะแหมให้เสียงแหบ ได้เฟสฉันมานี่ส่งข้อความมาไม่หยุดเลยนะคะ พี่ซันวาาา >///<


Sunwa Suwach : ณิช อยู่มั้ย?

Nicha_Nich : อยู่ค่ะมีไรคะ?

Sunwa Suwach : ไอ้ซันมันลืมเสื้อแขนยาวอ่ะ ให้พี่เอาไปให้มั้ย?

Nicha_Nich : พี่ณัทกำลังวิ่งไปเอาค่ะ


          บอกไปก็เท่านั้นแหละ แท้จริงยินดีต้อนรับพี่เสมอค่ะ จะมาตอนไหนก็ได้ >///<


Sunwa Suwach : อ่าเค งั้นพี่ไม่เอาไปให้นะ

Nicha_Nich : ค่าาาา


          ทันทีที่ตอบกลับไปฉันก็เอามือถือคู่ใจของตัวเองขึ้นมากอด ทำไมรู้ใจสั่น แค่พี่เขาบอกเฉยๆว่าพี่ณัทลืมเสื้อแขนยาว แต่ยังไงก็เถอะ


          ฉันจะเขิน >///<


- ต่อ -


               ฉันทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวสุดนุ่มนิ่มก่อนจะคว้าหมอนที่วางข้างๆขึ้นมากอดด้วยความกระดี๊กระด๊า วางโทรศัพท์ตัวเองลงที่โต๊ะข้างหน้า


               ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าอารมณ์ตอนนี้คือ ฉันชอบเขา? ฉันรักเขาหรืออะไร? แต่ว่าตอนนี้น่ะ ฉันเทให้พี่ซันวาไปหมดแล้ว อยากตะโกนต่อหน้าเลยว่า


               “พี่คะ หนูเทหัวใจให้พี่ไปหมดแล้ว อย่าลืมดูแลด้วยนะคะ” ตอนนี้ฉันยืนตัวแข็งพร้อมกับพูดออกไปโดยที่คนตรงหน้านั้นคือ พี่ซันวามันเป็นเหตุการณ์ที่ฉันไม่อยากจะคิด ว่าฉันได้มายืนสารภาพรักกับคนที่แอบชอบ


               “แน่นอนอยู่แล้ว” พี่ซันวาทิ้งท้ายคำพูดทำให้ฉันลุ้นจนใจสั่นก่อนพี่เขาจะค่อยๆเดินมาแล้วจับมือฉันเบาๆ “พี่เองก็ชอบณิชเหมือนกันนี่”


               ฉันเงยหน้าขึ้นเพื่อให้สายตาคู่สวยสบตากับคนร่างสูงที่ยืนจับมือกันอยู่ตรงหน้า เขากระตุกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะคว้าเอวฉันให้ไปอยู่ในอ้อมแขน ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อพี่ซันทำแบบนั้น


               “พี่คงรู้สึกเหมือนกับณิชสินะ” พี่ซันค่อยๆเลื่อนหน้าลงมาหาฉัน ด้วยความสูงที่แตกต่างกันมากทำให้ตัวฉันเองเขย่งเท้าขึ้นไป


               “พี่รักณิชนะ ค่อยโน้มหน้าลงมา จนห่างกันเพียงไม่กี่เซน ไม่นานนักฉันก็รับรู้ถึงรสช็อคโกแลตหวานจากอีกคนที่ถูกส่งมา ฉันรับตารับรสนั้นอย่างเต็มที่ ไม่อยากจะให้เวลาเดินไปเลย


               อยากอยู่แบบนี้ตลอด

 

ป้าบ!

               “ณิช! ณิช!” ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีเมื่อโดนลูกกระสุนหมอนจากพี่ณัทปาเข้ามาอย่างเต็มที่ ตื่นมาด้วยสภาพที่ทำปากจู๋เต็มที่ นี่ฝันเหรอเนี่ย?...


               “หือ?”


               “เป็นอะไร? ละเมอเรอะ?” ฉันปัดสารพัดผ้าห่มออกจากร่างของตัวเองแล้วเกาหัวเล็กน้อย มันเป็นฝันจริงๆเหรอ จริงเหรอ? ทำไมมันเหมือนจริงขนาดนั้นล่ะ?


               “ถ้าง่วงก็ไปนอนในห้องไป เดี๋ยวพี่ปิดห้องเอง”


               ฉันพยักหน้าให้พี่ณัทก่อนจะเดินออกมาจากบริเวณออกนั่งเล่นด้วยสภาพโซเซ แล้วตรงดิ่งไปที่ห้องของตัวเอง

 

แอ๊ด!

               ทันทีที่เปิดประตูห้องมาไม่ทันที่จะได้ปิดประตูแต่อย่างใด ร่างของฉันก็ได้โบยบินหล่อตุ๊บลงบนเตียงลูกรักแล้ว ไม่รู้ว่าไปเหนื่อยอะไรมา แต่ยังข้องใจอยู่กับฝันเมื่อกี้อยู่


               พี่รักณิชนะ…’


               “ทำไมไม่เป็นความจริงเนี่ยยยยยยย!!

 

 

วันรุ่งขึ้น

9:45 A.M.

               “ณิช แกไปทำอะไรมา ทำไมถึงฝันดีขนาดนี้” ไอ้เบลล์ที่นั่งกดดันจ้องหน้าฉันถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้ม ซึ่งแตกต่างกับไอ้มินท์มันมาก นั่งงงๆปนเกาหัวอยู่ข้างๆ ไม่รู้เรื่องอ่ะดีแล้ว


               “ไม่รู้ดิ เบอร์พี่เขามั้ง


               ฝันก็ช่างฝันเถอเถอะค่ะ ณิชมันเขินได้ทุกสถานการณ์อยู่แล้ว -///-


- ต่อ -


          “โอ้ยยยย ขนาดนี้แล้วไปสารภาพกับพี่เขาเถ๊อะ!” ยัยเบลล์ตบโต๊ะจนเกิดเสียงดังก่อนจะดันตัวลุกขึ้นแล้วจองมายังฉัน คือถ้ามันง่ายปานปอกกล้วยเข้าปาก ป่านนี้เขาคงเป็นของฉันแล้วมั้ง แต่นี่ พี่ซันวาเลยนะ ก็บอกไปไงว่ากลัวโดนเท


          “ไม่เอา ถ้าเกิดพี่เขาเทฉันขึ้นมาทำไงล่ะ?”


          “ช่างเขาสิ หาคนใหม่” ชีพูดประมาณว่าถ้าขาเทก็จีบและเปย์คนใหม่จบ ดูเหมือนง่าย ฉันผ่อนลมหายใจใส่ยัยเบลล์ก่อนจะเท้าคาง หาคนใหม่ได้อยู่หรอก แต่ว่า


          ไม่รู้อ่ะ ไม่อยากเสียพี่ซัน


          “ไม่โว้ยยยยย”


          “เอ๊าแล้วแกก็อึดอัดอยู่แบบนี้? สติค่ะชี”


          “” ฉันเงียบใส่ยัยเบลล์ไป นางกอดอกก่อนจะดีดนิ้วใส่ที่ใกล้ๆตาของฉันก่อนจะพูดขึ้น “งั้นวันนี้แกก็โดดไปหาพี่เขาเลยสิ ครูไม่ว่าอะไรหรอก”


          สนับสนุนฉันแต่เรื่องเลวๆทั้งนั้น


          “เบลล์


          “แกจะได้ไม่ต้องอึดอัดเวลาอยู่กับพี่เขาสองคนไง เดี๋ยวฉันบอกครูเองว่าแกไม่สบาย” มัมดันตัวของฉันไปทางประตูก่อนจะผลักออกจากห้องอย่างเต็มแรง ค่ะ ขอบคุณมาก ที่คอยสนับสนุน =_=!


          ไปก็ไปค่ะ โอกาสที่จะได้อยู่ด้วยกันสองคนมันมีแล้ว

 

 

ณ สวนหลังอาคารเรียน

          “อ้าวณิช มาทำอะไรตรงนี้อ่ะ” นั่นไงเจอตัวพอดีเลย ดูพี่ซันวาจะแปลกใจมากเลยนะ ที่ฉันมานั่งบนกำแพงโรงเรียนข้างๆพี่เขา ไม่คิดใช่ไหมล่ะ ว่าฉันจะทำแบบนี้


          “ไม่รู้สิคะ” ฉันเว้นระยะแล้วค่อยๆเขยิบเข้าไปใกล้ๆพี่เขา “เห็นพี่โดดเรียน หนูก็อยากโดดเป็นเพื่อนนะ”


          “ทำไมไม่ไปเรียนล่ะ เดี๋ยวครูเช็คขาดนะ”


          “พี่ซันเองก็เหมือนกัน ทำไมไม่ไป” ฉันเองก็เป็นฝ่ายถามกลับไปจนอีกคนยิ้มหัวเราะในลำคอ “ไม่รู้สิครับ แค่ขี้เกียจเรียน”


          “ณิชก็เหมือนกันค่ะ!” ฉันรีบตอบทันควัน


          “ห้ามทำตามพี่สิครับ เดี๋ยวจะเรียนไม่จบนะถ้าโดดบ่อยๆน่ะ” นี่เป็นห่วงหรืออะไรเนี่ย แค่ได้ยินใจมันก็สั่นไปหมดแล้วค่ะ คุณผู้ชายคนดี ไม่อยากให้ฉันขาด


          “ไหนๆก็โดดแล้ว โดดเลยค่ะ ไม่อยากกลับเข้าไป”


          “ตามใจณิชก็แล้วกันนะ


          บรรยากาศตรงดีค่อนข้างดี มีลมพัดมาเบาผสมกับแดดที่ไม่แรงมากเราเพราะที่ที่พวกเรานั่งมีต้นไม้ต้นใหญ่บังให้อยู่ ฉันอุตส่าห์มาโดดเพราะคิดว่าพี่เขาจะคุยด้วยเลยนะ แต่ไม่อ่ะ เงียบทั้งฉันและพี่ซัน ไม่ได้ทำอะไรก็แกะเล็บรอพี่เขาขึ้นก็แล้วกันค่ะ


          “ณิช!” อยู่ดีๆพี่ซันวาที่เงียบมานานเรียกชื่อฉันจนสะดุ้งเล็กน้อย


          “คะ?”


          “พี่ว่าจะเดินไปซื้อน้ำสักหน่อย ไปด้วยกันไหมครับ?” พี่ซันกระโดดลงจากกำแพงก่อนจะหันหลังแล้งเงยหน้ามาถามฉัน


          ไปด้วยกันไหม?...


          “ไปค่ะ!” พิธีรีตองหรือตัดริบบิ้นรอฟังคำตอบไม่ต้องค่ะ ตอบแบบทันควันทันที ยิ้มให้พี่ซันเล็กน้อยก่อนจะขยับไปมา เออลืมไปว่าปืนขึ้นมาเพราะบันได แต่ภารโรงเอาไปเก็บแล้วนี่หว่าจะลงยังไง?


          “ลงได้ไหมครับ?” พี่ซันที่สงสัยสังเกตเห็นฉันลุกลี้ลุกลนไปมาจึงถามขึ้น คำตอบที่ฉันส่งไปคือส่ายหน้า


          “งั้นยื่นมือมานี่ครับ” พี่ซันวาที่ครุ่นคิดสักพักยื่นมือมาที่ฉันก่อนจะบอกประโยคนี้มา ทำฉันเขินม้วนจนไม่กล้าลงไปเลย ปากเล็กขมุบขมิบไปมาด้วยความเขินจนคนตัวสูงเลิกคิ้วเชิงสงสัย “มีอะไรหรือเปล่าครับ?”


          “เอ่อเปล่าค่ะ ณิชลงเองได้ค่ะ ไม่เป็นไร” ฉันยิ้มให้พี่ซันเล็กน้อยเชิงเป็นการบอกว่าฉันลงเองได้ จัดการใช้มือทั้งสองข้างยันกำแพงก่อนจะกระโดดลงมาอย่างกล้าหาร


          “งั้นก็ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวพี่เลี้ยงน้ำเราดีกว่านะ ค่าโดดเป็นเพื่อน J” ทำแบบนี้อีกแล้วนะพี่ซันวา ชอบยิ้มแบบนี้น่ะ ยิ้มทีเหมือนโลกทั้งใบเป็นสีชมพูสดใส วิ้งค์ๆไปหมดเลย~


          สงสัยฉันคงจะยิ้มโลกสดใสมองหน้าพี่เขามากเกินไป จนพี่ซันโบกมือไปมาที่บริเวณใบหน้าของฉันก่อนจะเอ่ยถาม


          “มีอะไรติดหน้าพี่หรือเปล่าครับ ทำไมจ้องพี่จังเลย?”


          ความหล่อมันติดหน้าพี่ค่ะ ล้างยังไงก็ไม่มีวันออกหรอก ฮิ


          “เอ่อไม่มีค่ะ สงสัยคงจะเหม่อไปหน่อยน่ะค่ะ” ฉันส่งยิ้มแหงไปให้ คนตัวสูงพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินนำไปยังโรงอาหาร ปล่อยให้ฉันผู้หญิงที่กำลังกระดิ๊กกระดี๊กับความหล่อของพี่ซันเดินตามหลัง


               แค่เดินไปซื้อน้ำ ทำไมต้องทำตัวดอกไม้บานด้วยวะณิช?


- ต่อ -


          “เอาน้ำอะไรดีครับ?” มาคงมาครับอะไรกันนนนนนน บอกแล้วว่าแพ้ผู้ชายทุกคนบนโลกที่พูดแบบนี้~ “เอาอะไรก็ได้ค่ะ”


          “งั้นตามใจพี่ละกันนะ เอาโคล่าสองกระป๋องครับ” สายตามองตามแผ่นหลังของคนตัวสูงที่กำลังสั่งซื้อน้ำให้ฉัน มันยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างบอกไม่ถูกอ่ะ คือแบบ เฮ้ยยยยย! นี่มันครั้งแรกในชีวิตตั้งแต่เกิดมาเลยนะ ที่มีคนมาซื้อน้ำให้ฉัน แถมยังเป็นผู้ชายน่ะ หรือว่าท่านแม่ประธานเทวดาคนนี้ให้เรา


          โอเครค่ะท่านแม่ ณิชจะรักษาผู้ชายคนนี้ให้ดีที่สุดเลยค่ะ


          “อ่ะนี่ครับ แล้วไม่ต้องพยายามยัดเยียดเงินมาให้พี่เลยนะ พี่เลี้ยงเองครับ” ฉันเปิดกระป๋องโคล่า ปักหลอดเข้าไปก่อนะจะดูดมันขึ้นมาพร้อมกับพยักหน้าให้พี่ซันหงึกๆ


          “แล้วนี่น้องจะไปไหนต่อรึเปล่าครับ?” ระหว่างที่เดินไป พี่ซันเองก็หันข้างมาถามฉัน “ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ยังไม่หมดคาบแรกเลย”


          “งั้นนั่งเล่นเป็นเพื่อนพี่ก่อนละกันนะครับ J” อยากจะทุบต้นแขนของใครบางคนและซุกหย้าเข้าไป แงงงงงง้ พี่เขายิ้มทีและหล่อมากเลยยยยยยย “ได้ค่ะๆ”


          พวกเราสองคนเดินไปเรื่อยๆจนเจอเข้ากับม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ ใกล้ๆกับหนองน้ำของโรงเรียน นับได้ว่าบรรยากาศดีไม่แพ้กับตรงกำแพงเมื่อกี้เหมือนกันนะ จัดการวางกระป๋องโคล่าบนโต๊ะก่อนจะรวบกระโปรงและนั่งลง


          “แล้วเพื่อนน้องล่ะครับ ทำไมไม่โดดด้วยกัน?”


          “พวกมันตั้งใจเรียนค่ะ ไม่เหมือนณิช แต่ณิชก็ไม่ได้โดดบ่อยนะ ครั้งนี้ครั้งแรกด้วย” เอ่อมันไม่ควรอวดไหมลูกการโดดเรียนน่ะ แต่ช่างปะไร โดดกับผู้ชายหล่อๆแบบพี่ซันวา จะกี่วันกี่ปี ณิชก็จะโดดหมดแหละค่ะ


          “แล้วพี่ซันสนิทกับพี่ณัทมากเลยเหรอคะ? พี่ณัทไม่เห็นเล่าอะไรเกี่ยวกับพี่ให้หนูฟังบ้างเลย”


          “ก็สนิทกันมากเลยครับ ตั้งแต่ประถมนู่นน่ะ” ฉันพยักหน้าให้พี่เขาก่อนจะทยอยดูดโคล่าไปเรื่อยๆจนตอนนี้มันเหลือค่อนกระป๋องผสมกับดูดเยอะจนแก้มของฉันค่อยๆป่องพองขึ้น ต้นตอของน้ำหนักฉันส่วนใหญ่ก็มาจากนี่ล่ะ ฮิฮิ


          “ไอ้ณัทมันก็ดีเนาะ” พี่ซันเล่นหลอดดูน้ำไปเรื่อยๆก่อนจะพูดพล่ามลอยๆไปงั้น “มันน่ะเกิดมาหล่อดีนะ ณิชว่าไหม?”


พรวด!

          “แค่กๆๆ” แทบจะยกมือขึ้นมาปิดปากไม่ทัน ฉันไอออกมาเหมือนคนจะขาดอากาศหายใจ มือเล็กควานหาทิชชู่ในกระเป๋าเสื้อนักเรียนก่อนจะซับรอบๆจมูกกับปาก “ณิชเป็นอะไรไหมครับ พี่พูดผิดตรงไหนหรือเปล่า?”


          “ไม่ค่ะไม่ แค่กๆ” ฉันทำมือประมาณว่าไม่เป็นไรให้พี่เขาก่อนจะแยกตัวออกมาไอ โอ้ยยยย โคล่าจะเข้าหลอดลมฉันไหมเนี่ย? ตอนนั้นก็สูดไปเต็มแรงเลย


          “เอ้อแล้วนี่กี่โมงแล้วครับ ณิชมีนาฬิกาหรือเปล่า?”


          “มีค่ะๆ” ฉันพูดกระทั่งมือยังปิดปากตัวเองอยู่ ยกแขนซ้ายขึ้นมาก่อนจะมองไปยังนาฬิกาข้อมือที่บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะสิบโมงครึ่งแล้ว หวังว่าการโดดครั้งแรกของฉันครั้งแรก คงไม่ส่งถึงคะแนนพฤติกรรมหรอกนะ “เกือบจะสิบโมงครึ่งแล้วค่ะ”


          “งั้นณิชก็กลับไปเรียนซะ พี่ก็ว่าจะกลับไปเรียนแล้วเหมือนกัน โดดบ่อยๆไม่มี” พี่ซันเลิกคิ้วเอ่ยผสมกับเล็งกระป๋องโคล่าไปที่ถังขยะใกล้ๆ ซึ่งมันก็ลงอย่างพอดิบพอดี


          “ง่าาาาา ไปก็ได้ค่ะ” ฉันทำปากยู่ใส่ก่อนจะคว้ากระเป๋าที่อยู่ข้างๆขึ้นมาสะพายแล้วลุกขึ้นยืนเต็มตัวทันที


          “ณิช!!!


          นั่นไงมารผจญทั้งสองมาแล้ว


          “สวัสดีค่ะ” ทันทีที่เดินมาถึง คนที่กล่าวทักทายพี่ซันวาคือเบลล์ นางยกมือไหว้อย่างกุลสตรีไทยตามด้วยมินท์ที่ยกมือขึ้นมาไหว้ตามเงียบๆ หน้าตาพวกมันโคตรไม่เข้ากันมากอ่ะ อีกคนดูกระตือรือร้น กับอีกคนที่หน้านิ่งสู้โลกเช่นเคย


          “เอ่อสวัสดีครับ นี่เพื่อนณิชเหรอ?”


          “ค่ะ นี่เบลล์ส่วนที่มินท์ค่ะ” ฉันแนะนำชื่อพวกมันให้พี่ซันวาได้รับรู้ผสมกับไอ้เบลล์ที่ตอนนี้มันยิ้มแบบดอกไม้บานมาก ปกติเบลล์มันไม่ยิ้มให้ผู้ชายคนไหนง่ายๆนะ จะยิ้มให้ก็ต่อเมื่อผู้ชายคนนั้นหล่อมากๆ


          ไงล่ะเบลล์ ฉันบอกแล้วว่างานดีมาก~


          “เพื่อนณิชมาแล้ว งั้นพี่ไปนะ บายครับ” วิ้งค์ให้หนึ่งครั้งพร้อมกับยกมือขึ้นมาโบกไปมา ก่อนแผนหนังหนาจะค่อยๆเดินออกไปจากบริเวณนี้ ฉันอยากกริ๊ดให้มันรู้แล้วรู้รอดตรงนี้เลย ใครมันจะไปรู้ว่าการที่โดนผู้ชายโบกมือกับบอกลาใส่มันฟินขนาดนี้


          “เล่ามาให้หมดนะคะชี ว่าทำอะไรกันบ้างกับพี่เขา” เบลล์จับไหล่ของฉันให้นั่งลงบนเก้าอี้หินอ่อนก่อนจะกดเป็นเสียงโทรต่ำเอ่ยถาม “ว่าไง?”


          “ก็ได้โดดกับพี่เขา แล้วก็พี่เขาซื้อโคล่าเลี้ยงฉัน”


          “แค่นี้?”


          มีอีกค่ะเบลล์ แต่แค่ยังไม่อยากเล่า ฮิ J


          “อะ อืม”


          “โห~นึกว่าจะมีเยอะกว่านี้ซะอีก” เบลล์กอดยกทำปากยู่อย่างน่าเสียดายก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงข้างๆผิดกับฉันที่นั่งยิ้มกรุ่มกริ้มอยู่คนเดียว ได้โดดกับคนหล่อ ได้คนหล่อเลี้ยงน้ำ ได้คนหล่อเป็นเพื่อนพี่ชาย เกิดเป็นตัวเองมันดีแบบนี้นี่เอง J


          “แล้วนี่ณิช วันนี้ตอนเย็นแกจะไปหาพี่ณัทที่สนามบาสไหม?” มินท์ที่นั่งเงียบมานานถามขึ้นพร้อมกับลดระดับโทรศัพท์ลงจนสามารถสื่อสารกันทางสายได้ ฉันเม้มปากพยักหน้าตอบรับมัน ซึ่งมัน (คาดว่า) เข้าใจดีก่อนจะกลับไปสนใจในโทรศัพท์ต่อ


          ไหนๆวันนี้ก็ได้โดดกับพี่ซันแล้ว มันต้องมีฉากฟินฉันกับพี่เขาซักฉากหน่อยละ


          “ไปใช่ไหม? เดี๋ยวฉันไปดักรอดู” นางเลิกคิ้วอย่างมั่นใจพร้อมกับเอามือเท้าคาง


          “เออออออ”

 


16:50 P.M.

          ตอนนี้มันก็น่าจะเป็นกิจวัตประจำวันไปแล้วที่ฉันมายืนรอพี่ณัทที่สนามบาส ถ้าอยากได้จุดประสงค์จริงๆล่ะก็ ต้องการมาส่องพี่คนหล่อของฉันไง ครั้งนี้สนามบาสว่างมากเลย ว่างจนฉันสามารถเดินเข้าไปได้โดยที่ไม่โดนลูกหลงอะไร


          ฉันจับสายเป้ก่อนจะเดินเข้า เสียงลูกบาสกระทบพื้นเป็นระยะๆของผู้ชายแถวๆนี้ ทำให้ฉันรีบหันผสมกับโฟกัสสายตาไปหา พี่ซันจับลูกบาสขึ้นก่อนจะโยนไปให้พี่ผู้ชายอีกคน


          “ไอ้ณัทมันกำลังเปลี่ยนเสื้อน่ะ เดี๋ยวก็ออกมาแล้ว”


          “อ๋อค่ะ เดี๋ยวณิชรอแป๊บเดียว”


          “กระเป๋าหนักไหมครับ ให้พี่ถือให้ไหม?” อย่ามาใจดีกับทุกคนบนโลกนะ! พี่ซันไม่รอฟังคำตอบรีบคว้ากระเป๋าเป้ออกจากหลังของฉันมาถือ นี่ฉันใส่หนังสือไปหลายเล่มเลยนะ ไม่หนักเลยเหรอเนี่ย?


          “ณิชเอาหนังสือมาหลายเล่มเลยนะคะ พี่ซันไม่หนักเหรอคะ?”


          “ก็หนักอยู่หรอกครับ แต่ไม่เป็นไร ถ้าให้ณิชแบกคนเดียว เดี๋ยวส่วนสูงจะลดนะ” พี่ซันพูดแซวกึ่งหัวเราะ


          เป็นคำแซวที่น่ารักมากค่ะ ฮืออออ~


          “ไอ้ซัน! รับบาส!” เสียงของผู้ชายอีกคนที่คุ้นหูของฉันมากมายอย่าง พี่แทนไทพี่รหัสเก่าของฉันทำให้คอหันไปโดยอัตโนมัติ โยนบาสมาทางพี่ซัน ซึ่งพี่ซันก็รับได้อย่างพอดิบพอดี ชายหนุ่มตัวสูงโค้งงอตัวผสมกับยื่นมือออกไปรับบาส นี่ขนาดไม่ได้มองก็รู้เลยว่าต้องดูดีมากแค่ไหน


          “ณิช!!” เสียงของยัยเบลล์ที่ยืนเกาะรั้วหลักถักโบกมือไปมาทำให้ฉันรีบหันคอไป


          แต่ทว่าพี่ซันยังไม่ทันได้ยืดตัวกลับผสมกับหน้าของฉันที่รีบหันไปหาพวกนั้น ทำให้ริมฝีปากแดงระเรื่อของฉันไปประทับอยู่กับแก้มละมุนของอีกคน ฉันเบิกตากว้างอย่างกับฝัน


          อะไร! นี่ฉันจุ๊ปแก้มพี่ซันวาเหรอ?!


          Oh my god!!!

- - - - - 100% - - - - -

TBC

มาในวันแรกของเดือนเลย 55555555

มันให้ความรู้สึกแบบไม่ได้ ชั้นต้องอัพ SF9 คัมแล้วนะค้าาาาา พี่อินซองหล่ออีกแล้ววว

เมื่อณิชบอกว่าอยากได้ฉากฟินๆกับซันวา...จัดให้ค่ะ 55555

ถ้าไม่สนิทกับซันนี่ก็เข้าใจว่าเป็นผู้ชายแท้ไปนานละ ถถถ

ไม่มีอะไรจะโม้แล้วค่ะ ไปละนะ บายยยยยยยยยย

ฝากไปเจิมอีพีหน้าด้วยนะครับบบบบบ

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ mina gugudan gif

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ inseong sf9 gif

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #28 Nicha_Kookrinnie (@Nicha_Kookrinnie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 15:20
    งื้อน่ารักอ่ะ แอบรอให้ณิชจุ๊ปใช่มั้ยล่ะซัน กริ๊ดดดดด
    #28
    0
  2. #26 EunRinKook (@EunRinKook) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 09:42
    ฟิน กร้ากกกกกกก
    #26
    0
  3. #24 Nanareutai (@Nanareutai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 06:39
    โอ้ยยยย ตะมุตะมิ นะหนูวววว~
    #24
    0
  4. #23 Nanareutai (@Nanareutai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:21
    เป็นนิยายที่...นางเอกเรานั้น 55555 ชั้ลขำความหล่อติดหน้าาาา
    #23
    0
  5. #22 Nicha_Kookrinnie (@Nicha_Kookrinnie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:12
    เราเป็นณิช (ก็ชื่อเรานี่หว่า) ก็ดูไม่ออกอ่ะว่าซันเป็นเกย์ อิพรี่คนละมุนนนนน
    #22
    0
  6. #21 EunRinKook (@EunRinKook) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:20
    ความหล่อติดหน้า 55555 #เมนพี่อินซองเลยยย ต่อเร็วๆนะคะ
    #21
    1
    • #21-1 misshyong (@misshyong) (จากตอนที่ 3)
      25 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:45
      เมนคนเดียวกันเลย ฮาาาาา
      #21-1
  7. #20 Nicha_Kookrinnie (@Nicha_Kookrinnie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 12:10
    เขินยันฝัน ถถถ
    #20
    0
  8. #19 Nanareutai (@Nanareutai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 09:10
    ณิช เธอฝันได้สุดยอดมากอ่ะ ขำ555555
    #19
    0
  9. #18 Nanareutai (@Nanareutai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 08:41
    ขำณิชอ่ะ 55555
    #18
    0
  10. #17 Nicha_Kookrinnie (@Nicha_Kookrinnie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 14:01
    โอ้ยยยย จะเขินง่ายแบบนี้ไม่ได้นะณิช 555555
    #17
    0
  11. #16 Nicha_Kookrinnie (@Nicha_Kookrinnie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 14:01
    โอ้ยยยย จะเขินง่ายแบบนี้ไม่ได้นะณิช 555555
    #16
    0
  12. #15 Nanareutai (@Nanareutai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:54
    เจิมจร้าาาา
    #15
    0
  13. #14 Nicha_Kookrinnie (@Nicha_Kookrinnie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:53
    เจิม โดดด้วยกะนด้วย ><
    #14
    0