Kiss me พิชิตใจ นายรุ่นพี่สายเปย์

ตอนที่ 2 : Kiss me 01 l ณิชผู้มาเหนือ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 484
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 ต.ค. 60


1

ณิชผู้มาเหนือ

‘Just want to flirt’

(แค่อยากจะจีบ)

[Nich’s Part]

[ฮัลโหล?]

          ประโยคนี้มันก็ยังคงวนเวียนอยู่ในโสดประสาทของฉันไม่เลิก นี่คือฉันสงสัยจริงๆนะ ว่านั่นเสียงใคร ทำไมเป็นเสียงผู้ชาย? หรือว่า


          ไม่หรอกๆ ยัยณิช! แกคิดอะไรของแกเนี่ย เลยเถิดไปไกลแล้วนะ!! คิดในแง่ดีสิ ว่าอาจจะเป็นพี่ชายของแฟนพี่ณัทก็ได้นิ แกจะคิดเรื่องอุบาทว์ๆทำไมกัน พี่ณัทไม่ใช่คนแบบนั้นซักหน่อย ฉันจับผ้าห่มแล้วดิ้นไปมาเพราะนอนไม่หลับบวกกับเรื่องพวกนั้น


          ฮู่ววววว หายใจเข้า หายใจออก แล้วหลับตาลงนอนเดี๋ยวนี้ ฉันหายใจเข้าออกตามความคิดก่อนจะค่อยๆหลับตาลง พรุ่งนี้ฉันจะตื่นไปเรียนทันไหมเนี่ย?! เพราะว่าตอนนี้มันปาไปตีสองกว่าแล้วนะ

 

6:25  A.M.

          “ฮ้าวววววว” ฉันปิดปากตัวเองแล้วหาวออกมาก่อนจะเดินไปยังพี่ณัทที่กวักมือเรียกหาฉันเมื่อกี้ ด้วยความที่ฉันยังตื่นไม่สุดนักทำให้เดินโซเซ เหมือนกับคนเมา


          “มากินข้าว เนี่ยเสร็จละ” ฉันพยักหน้าแล้วนั่งลงตามคำสั่งของพี่ณัท กลิ่นข้าวผัดหมูหอมๆเตะจมูกของฉันอย่างแรงจนลืมความง่วงไปในทันที จัดการหยิบช้อนแล้วตักข้าวคำใหญ่ขึ้นมา


          “เอ้อณิช เห็นมือถือพี่ปะ?”


          “อยู่นี่ๆ พอดีเมื่อวานหนูเผลอเอาใส่กระเป๋าไปด้วย” ฉันเคี้ยวข้าวที่อยู่ในปากพลางเอามือล้วงไปยังกระเป๋านักเรียนเพื่อเอามือถือออกมาให้พี่ณัท หวังว่าเบอร์นั่นน่ะ ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดเนอะ


          “นึกว่าลืมไว้ที่ไหนซะอีก” รับมือถือของตัวเองไปก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ตัวตรงข้าม เพื่อที่จะไดอ่อยพี่ซันได้ถูกเวลาต้องถามซักหน่อย


          “แล้ววันนี้พี่จะเล่นบาสไหมอ่ะ?”


          “เล่นสิ แต่ไม่ต้องห่วง พี่ไม่เล่นนานเหมือนเมื่อวานหรอก” ฉันพยักหน้าทำความเข้าใจกับประโยคเมื่อกี้ของพี่ณัทก่อนจะอุดปากด้วยข้าวตามระเบียบ ให้มันจริงเถอะค่ะว่าจะเล่นแป๊บเดียว แป๊บเดียวมากกกก ปาไปเกือบสองชั่วโมงเลยนะค้าาาา =_=



ณ โรงเรียนประจำจังหวัด

          “ทำไรอ่ะณิช” เพื่อนตัวดีอย่าง เบลล์ เดินอย่าร่าเริงมาถามฉันก่อนจะหย่อยก้นลงที่เก้าอี้ตัวข้างๆพลางกินขนมขบเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย


          “ส่องผู้”


          “ใครผู้? ไหนๆ?” ฉันเงยหน้าแล้วมองบนใส่ไอ้เบลล์ ถ้าพูดเรื่องเกี่ยวกับผู้ชายมันจะเผือกได้ตลอดเวลา ผู้ชายทั้งหมดอ่ะ ทั้งกระเทยเอย เกย์เอย คิดดูสิ


          “ชีคะ นั่งลงค่ะ มองไม่เห็น” แล้วอยู่ดีๆเพื่อนอีกคนอย่าง มินท์ ที่มาจากไหนก็ไม่รู้จับไหล่ของฉันกับเบลล์แยกกันก่อนเจ้าตัวจะอยู่ตรงกลางสุด


          “แหมทีอย่างงี้เร็วดีจังเลยนะคะชี” ฉันเอ่ยแซวไอ้มินท์มัน


          “เอ๊าก็เห็นเพื่อนมุงอะไรกันก็ไม่รู้ เราก็อยากมาดูไง” พูดแล้วทำหน้าตาใสซื่อ ฉันล่ะเกลียดหน้าตานี้ของชีมากค่ะบอกตรง =_=


          “จริงเหรอคะ ชี~” เบลล์ลากเสียงยาวพลางยกยิ้มแซวก่อนจะกลับไปจ้องในโทรศัพท์ฉันตามเดิม ฉันตัดสินใจเปิดแอพเฟสบุ๊คแล้วไปที่โปรไฟล์ของพี่ณัททันที


ณัทคนหล่อไง จะใครล่ะ


          เกลียดชื่อนี้มากค่ะ อยากจะถามจริงๆว่าไปเอาความคิดที่จะตั้งชื่อนี้มาแต่ใด =_=


          “แกเข้าเฟสพี่แกทำไมวะ?” เบลล์ที่ยืนเอามือเท้าเอวบ่นขึ้นก่อนจะก้มลงมาดูต่อ เข้าใจค่ะเบลล์ว่าแกเบื่อพี่ฉันแล้ว แต่แป๊บหนึ่งได้ปะ


          “ซันวาๆ” ฉันสบถชื่อนี้ออกมาเบาๆก่อนจะค่อยๆเลื่อนหาเฟสของพี่เขา พี่ณัทอาจจะไม่ได้เซฟเบอร์พี่แกไว้ แต่มันก็ต้องมีเฟสกันสิ ไม่งั้นเวลาติดต่อกันนี่ทำไง?


‘Sunwa Suwach’


          หลังจากหามานานฉันก็สะดุดตากับชื่อเฟสอันนี้ มือไวกว่าความคิดอีกค่ะท่านผู้ชม นิ้วชี้ของฉันมันก็กดเข้าเฟสนั้นไปเรียบร้อย คือจะไม่เอะใจอะไรเลยนะ ถ้าไม่เอารูปโปรไฟล์เป็นรูปหมาพันธ์พุดเดิ้ล -..-


          และฉันก็เลื่อนไปดูรูปภาพที่มันกรบไปด้วยรูปหมาแมวทั้งหลาย อยากจะถามว่ารักสัตว์ขนาดนั้นเลย? เนี่ยเลื่อนลงไปจนมือจะเปื่อยแล้ว ไม่เห็นรูปมนุษย์สักคนโผล่มาเลย และแล้วก็


          รูปพี่ซันวาาาา


          “กริ๊ดดดดดดดด!” ตอนนี้สติฉันมันโบยบินออกจากร่างแล้วเรียบร้อย ยืดตัวขึ้นเต็มที่แล้วกรีดร้องเสียงดังพลางยกโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาบูชา ในที่สุดก็หาเจอแล้วเว้ยยยยย รูปที่ซันวาของฉันนน >< ต้องรีบบันทึกไว้ก่อนๆ


          “ไอ้ณิช!” เบลล์และมินท์เรียกชื่อฉันอย่างไม่ได้นัดหมายเพื่อเรียกดึงสติฉันกลับคืนมา และฉันเองก็เพิ่งระลึกได้ว่ามีคนนั่งในห้องอยู่เยอะ ฉันเลยหุบยิ้มแล้วหดตัวนั่งลงตามเดิม


          “อะไรๆไหนๆ” ทันทีที่ฉันวางโทรศัพท์ลงแล้วกลับมากริ๊ด เบลล์ก็ฉกไปดูทันที


          “เหยดดดด หล่ออ่าาา” และมันก็ควรไม่ต่างอะไรจากฉันสักเท่าไร ผิดกับไอ้มินท์ที่นั่งนิ่งผสมกับมองบนกลอกตาเป็นเลขแปดอีกด้วยซ้ำ


          “พวกแก ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ไม่ทันจะได้ตอบอะไรไอ้มินท์ก่อนยกก้นขึ้นแล้วเดินออกไป สงสัยชีจะเบื่อหน่ายกับพวกเราสินะ แต่ก็ความสุขอ่ะค่ะ ทำลายไม่ได้ด้วยคริ U_U


- ต่อ -


          “แล้วแกจะทำอะไรกับพี่คนนี้อ่ะ?”


          “ไม่รู้ดิ” ฉันเว้นระยะแล้วจับคางของตัวเอง “รออ่อยมั้ง”


          บอกทีว่าผู้หญิงที่ชื่อณิชนั้น นิสัยดีม้ากกกกก =_=


          “เฮ้ยยยย ได้อยู่นะ แกก็ลองอ่อยดูดิ เผื่อพี่เขาสน?” ฉันเบะปากแล้วหันไปมองหน้ายัยเบลล์ คือคุณคะ พูดน่ะมันพูดได้ แต่คือทำน่ะยาก และยากมาก โคตรยากเลยบอกตรง แล้วยิ่งแต่เป็นฉันนะ เชื่อได้เลยว่าแค่ขี้เล็บที่เกาะติดอยู่บนปลายเล็บพี่เขาก็คงไม่สน ฉะนั้นเลิกฉันเถอะยะ!


          “โอ้ยเบลล์ พูดง่ายเนอะ”


          “เอ้าณิช ไม่จริงไม่จังก็ลองอ่อยเล่นๆสิ ถ้าคิดว่าเขาไม่สนหรอกก็เลิก” ชีพูดแบบ ชีทำได้อ่ะ แต่ฉันไงไม่ใช่เบลล์ ละแบบอ่อยเล่นๆเผื่อเขารำคาญละวะ?


          “


          “ลองดูน่า ถ้าแกอ่อยแล้วพี่เขาสนใจนะ ฉันเลี้ยงข้าวแก 4 อาทิตย์เลย แต่ถ้าแกอ่อยแล้วเขารำคาญนะ แกต้องพาฉันไปกินบิงซู 2 ถ้วย เคร๊?” ค่ะ! =_= เลี้ยงข้าวกับเลี้ยงบิงซูมันไม่เหมือนกันนะโว้ย ถ้วยละตั้งรอยสองร้อยกับข้าวจานละยี่สิบห้าสามสิบ โคตรคุ้มเลยวะ =_=!


          “เบลล์!


          “ไม่ลองไม่รู้นะโว้ย เดี๋ยวกูเป็นกำลังใจให้” มันพูดก่อนจะกำกำปั้นขึ้นมาทั้งสองมือ เพื่อนเขาสนับสนุนกันเรื่องอ่อยผู้ชายเหรอวะ ถามว่าชอบพี่เขาไหม ชอบค่ะ ชอบมากกกกก แต่ว่าถ้าให้ไปอ่อยแบบนั้นน่ะ โดนเทกลับมาชัวร์


          “อ่าๆ” ฉันตอบมันไปอย่างเอือมๆ ก่อนจะเท้าคางเล่นโทรศัพท์ เข้าเฟสละ ไหนๆก็ส่องของพี่ซันวาเลยละกัน หน้าฟีดมันก็ไม่ได้แตกต่างกับของคนทั่วไปซักเท่าไรนัก


          แต่ทำไมรูปคู่พี่นัทมันมีเยอะจังวะ? เออ


          “โอ้ยยยยย มึงละลายในความหล่อค่ะ” เมื่อฉันเปิดไปเจออีกรูปก็ต้องกลับมากริ๊ด เพราะว่ามันคือรูปพี่ซันวาใส่ชุดดำ (สูท) ช่วงนี้เป็นช่วงถวายความอาลัยพี่แกก็น่าจะใส่ แต่คืออีณิชคนนี้ตะลึงในความหล่อของพี่มากค่ะ ใจน้องมันบ่ดี >///<


          “เออณิช เที่ยงแกลองไปกินข้าวกับพี่แกดูดิ เผื่อพี่ซันวามาด้วย” เออวะ? แหล่มมากลูกเบลล์


          “เอาจริงดิ?” ฉันถามมันอีกครั้งเพื่อความชัวร์


          “ก็เอออออ แกลองไปสักวันสองวันดิ เดี๋ยวฉันบอกไอ้มินท์มันเอง เป็นไงก็อย่าลืมบอกกันนะเพื่อน” มันยกยิ้มอย่างภาคภูมิใจก่อนจะนางจะสะบัดตูดแล้วเดินออกจากบริเวณ เป็นไงเป็นกันค่ะชี ฉัน-จะ-อ่อย-พี่ซันวา-แล้วนะ

 

 


พักเที่ยง

          “ไปดีมานะเพื่อน” ไอ้เบลล์บอกฉันพลางกับโบกมือลา พร้อมกับไอ้มินท์ที่โบกมือลาฉันอย่างงงๆ ไอ้คำว่าไปดีไปมาเนี่ย เหมือนฉันกำลังจะไปรบที่ไหนสักที่เนาะ ไม่ได้ไปรบโว้ยยยยยย หลังจากที่พวกชีเดินไปกันหมดแล้วฉันก็เขย่งเท้ายืดหน้าไปมอง ไม่มีวี่แววของพี่ณัทกับพี่ซันวาเลยซักนิด


          โทรหาเลยละกัน


[ว่าไงณิช?]


          “ห้องพี่เลิกยังอ่ะ หนูว่าหนูจะกินข้าวด้วย” ถามคนในสายไปพลางกำสายเป้แน่น


[เลิกแล้วๆ กำลังเดินไป แล้วตอนนี้ณิชอยู่ไหนล่ะ]


          “อยู่หน้าอาคาร 4 ให้หนูไปรอตรงไหนดี?”


[รอตรงร้านก๋วยเตี๋ยวละกัน เออพี่ว่าจะลากไอ้ซันมาด้วย ได้ไหมล่ะ?] ทำดีมากค่ะ พี่ชายใครเนี่ยยยยยย เดี๋ยวให้รางวัล หลังไมค์ (?)


          “ได้ๆ งั้นหนูไปรอนะ” ฉันกดตัดสายก่อนจะรีบสาวเท้าเดินเข้าไปในโรงเรียนที่เต็มไปด้วยเหล่านักเรียนทั้งหลาย ร้านก๋วยเตี๋ยว? เออร้านไหนวะ? ไม่รู้ล่ะ เดาๆไป

 


11:50 A.M.

          “ณิช!” ฉันหันไปตามเสียงเรียกของพี่ณัท ส่วนข้างล่างนั่นน่ะ ไม่ใช่ใครหรอกค่ะ


               พี่ซันวาของน้องเอง U///U


          “โต๊ะนี้นะ หนูวางกระเป๋าไว้แล้ว” ฉันชี้ไปที่โต๊ะที่เพิ่งวางกระเป๋านักเรียนไป พี่ณัทพยักหน้าแล้วเดินไปวางตามด้วยพี่ซันวา ฉันจดจ้องการกระทำของพี่เขาทุกอย่างกระทั่งล้วงมือไผปหยิบเงินในกระเป๋ากางเกง


          “ณิชจะกินอะไรอ่ะ?” สะดุ้งแบบสะดุ้งเฮือกทั้งตัว ตกใจหมด! นี่ฉันเลยเถิดไปไกลเลยเหรอเนี่ย?


          “เอ่อก๋วยเตี๋ยวร้านข้างหน้ามั้ง ร้านนี้ๆ” ฉันว่าแล้วชี้ไปทางร้านขายก๋วยเตี๋ยวหอมๆ ที่อยู่ด้านหน้า พี่ณัทพยักหน้าก่อนจะหันไปซุบซิบกับพี่ซันวา


          “งั้นพี่ไปซื้อข้าวนะ ไปกับกูป่ะ?”


          “ไม่ๆ เดี๋ยวกูกินนี่เป็นเพื่อนน้องละกัน” และพี่ณัทก็พยักหน้าอีกครั้งและก็หายไปในทันที โอ้ยยย ใจดีจังเลยนะคะพ่อหนุ่ม ใครคลอดพี่แกมาเนี่ย ทำไมหล่อแล้วยังนิสัยดีอีกนะ


          “แล้วน้องชื่ออะไรครับ? พี่จะได้เรียกเราถูก” ว้ายยยยย พระเจ้าเหา (?) คะ เขาถามชื่อหนู ><


          “ชื่อณิชค่ะ ชื่อจริงก็ณิชาธรรณ์” พี่เขาพยักหน้าพร้อมกับทวนชื่อฉัน ฉันเอามือประสาทกันที่หน้าขาก่อนจะบิดตัวไปมาเพราะความเขิน นี่คนแรกเลยนะที่ผู้ชายถามชื่อฉันน่ะ เพราะปกติฉันหน้าด้านเป็นถามชื่อเองไง


          “พี่ชื่อซันวานะ เรียกซันก็ได้ ว่าแต่น้องจะกินอะไรครับ พี่จะไปซื้อให้” ใจดี ใจดี ใจดีอีกแล้วนะ ผู้ชายแบบนี้แหละ สเป็คฉันเลย ยิ่งแต่เป็นรุ่นพี่ด้วยสิ


          “เอ่อพี่ซันกินอะไร ณิชกินอันนั้นล่ะค่ะ” ตอบพี่เขาไปแบบดื้อๆ เพราะความเขินเข้าครอบงำ แถมฉันยังยื่นแบ็งค์ห้าสิบให้พี่เขาไปด้วย พี่ซันจนเห็นรอยใต้ตาแล้วพูดออกมา


          “โอเค งั้นนั่งรอพี่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้” ฉันพนักหน้าตามคำของพี่ซันแต่โดยดีก่อนจะหันหลังกลับไปนั่งในโต๊ะ คือดีย์ค่ะ พี่ณัท พี่ควรอายพี่ซันบ้างนะ เขาไม่ใช่พี่ชายฉันจริงๆ ยังดูแลดีขนาดนี้เลย แล้วประสาอะไรกับว่าที่สามีของอีณิชคนนี้ล่ะ วร้ายยยยยย ><

 


10 นาทีผ่านไป

          หลังจากที่นั่งรอสักพัก พี่ณัทกับพี่ซันก็กับมาพร้อมกับข้าวเที่ยง พี่ซันยิ้มก่อนจะเลื่อนชามก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำไสมาให้ฉัน แต่ก็ไม่เข้าใจอีกว่าทำไมสองคนต้องนั่งข้างกัน?


          “อ่ะ” จู่ๆ พี่ซันก็ยื่นแบ็งค์ห้าสิบคืนให้ฉัน ฉันมองแบ็งค์พลางเก็บมาอย่างงงๆ อ้าวไม่ได้จ่ายเงินฉันแล้วได้ชามนี้มายังไงล่ะ?


          “อ้าว?”


          “พี่เลี้ยงล่ะกันนะ ถือซะว่ามื้อแรกของเรา” อร้ายยยย ขุ่นแม่ ชอบประโยคนี้ของพี่เขาจังเลยค่ะ มื้อแรกของเรา ให้อารมณ์แบบ มาเดทกันเลยเนาะ >< #เขินขั้นสุด


          “ขอบคุณค่ะ” ฉันขอบคุณพี่เขาเสียงเบาก่อนจะเริ่มกินก๋วยเตี๋ยว สำรวมสำเริมคืออะไร ขอเว้นสักพักก่อนนะ ความหิวกับอาหารมันฆ่าไอ้ณิชคนนี้ได้จริงๆ


          “เออณัท แล้ววันนี้มึงจะเล่นบาสปะ?”


          “ไม่รู้ดิ กลัวณิชมันรอนาน” ต่อหน้าพี่เขานี่เอาใจใส่น้องจังเลยนะคะ แต่พอเล่นจริงๆนี่ แหมมมมมมมม =_=! #มองบน


          “เออว่ะ”


          “ไม่เป็นไรๆ วันนี้เวรหนูพอดี พี่เล่นเถอะๆ” ดูเหมือนพี่ซันวาจะซึมๆ เมื่อพี่ณัทบอกแบบนั้นไป ฉันเลยพูดออกไปบ้าง ทำให้พี่ซันยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง เอ๊า?


          “งั้นโอเค วันนี้พี่จะเล่นไม่นานนะ ทำเสร็จเมื่อไรก็โทรมาบอกละกัน”


          “รับทราบค่าาาาา”


- ต่อ -


          “น้องๆ”


          “คะ?” ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างงงๆ ตามคำเรียกของพี่ซันวา พี่เขายืนขึ้นก่อนจะเอนตัวมาทางฉันเพื่อเช็ดปากให้ ฮอกกกก! ฟินนนนน ><


          “มันเลอะปากอ่ะ พี่เช็ดให้ละ” ขออึ้งแป๊บนึงได้ไหมคะ?


          พี่-ซันวา-เช็ด-ปาก-ให้-ฉัน!!!


          ใครไม่ฟิน อีณิชจะฟินเองค่ะ ฮ้อกกกกกก U///U


          “ขะ ขอบคุณค่ะ” ฉันขอบคุณพี่ซันด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักพร้อมกับทำตัวไม่อยู่สุข ก็แหงสิ เจอแบบนั้นเข้าไปเต็มที ชะนีตัวไหนมันจะทนได้กันฮะ?! เล่นแบบไม่ทันตั้งตัวขนาดนี้


          ชะนีหน้าด้านๆอย่างฉันก็เขินเป็นนะ U///U


          “เป็นไรอ่ะณิช? หูแดงเชียว เป็นหวัดเหรอ?” พี่ณัทถามฉันพร้อมกับเอามือมาอังที่หน้าผาก พร้อมชักสีหน้าด้วยความเป็นห่วง


          “ฮะ?! มะ ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย มันร้อนเฉยๆเอง” ฉันปัดมือของพี่ณัทออกแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าว


          ไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ แค่ร้อน ร้อนเพราะความหล่อของพี่ซันค่ะ แผดเผาจนฉันจะละลายแล้วววว

 

 


4:08 P.M.

          มันก็เป็นอีกครั้งที่ฉันเดินมายังสนามบาสเพื่อรอพี่ณัท พอดีวันนี้ห้องเรียนฉัน ครูคาบสุดท้ายแกไม่มาก็เลยออกมาก่อนห้องอื่น ก็ปกติเช่นเคยที่ฉันจะยืนพิงรั้วเหล็กถักพร้อมกับเสียบหูฟัง ฟังเพลงในโทรศัพท์


          “อ้าวณิช!” ฉันหันไปตามเจ้าของเสียงทุ้มที่ดูเหนื่อยๆ


               พี่ซันวาอีกแล้วววว T///T


          “มารอไอ้ณัทเหรอ?”


          “ค่ะ เพิ่งมารอ แล้วพี่เล่นเสร็จแล้วเหรอคะ? ดูท่าจะเหนื่อยแย่” ฉันพูดถามพร้อมพร้อมกับชี้ไปยังลูกบาสที่อยู่ในมือ พี่เขาน่ารักมากอ่ะ พี่ยิ้มเชิงหัวเราะแล้วตอบฉัน


          “เล่นเสร็จแล้วครับ ให้พี่ไปเรียกให้ไหม?”


          มาคงมาครับอะไรก๊านนนนน ฉันแพ้ผู้ชายที่พูดแบบเนนนนน้ U///U


          “อาค่ะ” ฉันพยักหน้าตอบพี่เขาไป


          “เอ้อ พี่ว่าจะให้อันนี้กับณิชอ่ะ” พี่เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋านักเรียนแล้วตรงมาที่ฉัน “พี่จะให้เบอร์พี่กับณิชนะ เผื่อณิชติดต่อณัทไม่ได้ จะได้โทรหาพี่แทน”


          อยากกริ๊ดมากค่ะ จะกริ๊ดให้ลูกคอมันออกมาให้หมดเลย พี่ซันเขาทำฉันเขินอีกแล้วอ่ะ เดี๋ยวเก็บใส่กระเป๋ากลับบ้านเลยคอยดู U^U


          ฉันพยักหน้าอีกครั้งพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าบ้าง แล้วยื่นให้พี่ซัน นี่สารภาพเลยนะ ฉันไม่เคยโดนผู้ชายให้เบอร์เป็นฝ่ายแรกแบบนี้ง่ะ พี่ซันวานี่คนแรกเลยนะ


          “อ่ะ พี่ไปก่อนนะ”


          “ค่ะ กลับบ้านดีๆนะคะ” หันมายิ้มให้ (อย่างหล่อ -///-) แล้วสะพายเป้เดินออกไป ปล่อยให้ฉันยืนบิดเบี้ยวเพราะความเขินอยู่คนเดียว


          “เฮ้ย! เป็นไร ยืนบิดอยู่นั่นแหละ” เสียงเข้มๆนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนค่ะ


          ไอ้พี่ณัทเอง =_=!


          ถามฉันก่อนจะวางผ้าขนหนูที่พาดบ่าลงก่อนจะเปิดน้ำในขวดมาดื่ม ไม่ว่าพี่ณัทจะเหงื่อเยอะแค่ไหน จะล่ำแค่ไหน ฉันเชื่อว่าพี่ซันล่ำกว่าพี่ณัทอีก #ผิดผีแล้วลูก =_=!


          “ไม่มี เปล่าาาา” ปฏิเสธได้อย่างหน้าตายมากลูก


          “งั้นก็กลับบ้าน” ฉันพยักหน้าให้พี่ณัทแล้วรีบเดินตาม และระหว่างที่ฉันเดินอยู่ก็มีข้อความเข้าจากโทรศัพท์ ฉันจึงกดเข้าไปดู


‘Sunwa Suwach’ ส่งข้อความมาให้คุณ


          พอเห็นชื่อเฟสพี่ซันเท่านั้นแหละ แทบยกมือขึ้นมาปิดปากแทบไม่ทัน นี่ถ้าไม่ปิดปากแล้วฉันเผลอกริ๊ดออกไปจะทำไงเนี่ย?


Sunwa Suwach : กลับบ้านแล้วเหรอครับ น้องณิช?

Nicha_Nich : กำลังกลับค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?


          ปกตินี่ถ้าฉันคุยกับเพื่อนสนิท ฉันใช้ภาษาวิบัติกว่านี้นะ แต่มันพี่ซันวาคุยด้วยเลยนะ ต้องสุภาพๆไว้ก่อน เดี๋ยวเสียฟรอม ฮิๆ -..-!


Sunwa Suwach : ไม่มีไรหรอก ฝากบอกไอ้ณัทมันด้วยนะ

Nicha_Nich : อะไรคะ?

Sunwa Suwach : พี่ชายของน้องมันหล่อดีนะครับ


          ฮะ?!

- - - - - 100% - - - - -
TBC
อัพครบสักที เฮ้ออออ //ปาดเหงื่อ
แต่งเองยังงงเอง ที่ตั้งชื่อตอนเนี่ย ณิชมันมาเหนือตรงไหนวะ เห็นแต่ซันมันมาเหนืออยู่คนเดียว ถถถ
ไม่รู้จะพิมพ์อะไร ก็เม้นให้กำลังใจกันด้วยน้าาาาา
อยากอ่านให้ชื่นใจจังเรยยยยย บายยยยยยยย
อย่าลืมไลค์เพจของเรานะคะ เผื่อมันไม่แจ้งเตือน
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #13 Nicha_Kookrinnie (@Nicha_Kookrinnie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:35
    ประโยชน์เกือบสุดท้ายนี่ 555555
    #13
    0
  2. #12 Nanareutai (@Nanareutai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:07
    อู้วววววว พี่ซันคะ น้องอุตส่าห์เขินมาตลอดตอน 555555
    #12
    0
  3. #11 Mayjin Love (@Waneenart) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 21:41
    ซันแอบชอบนัทแน่ๆเลยอ่ะ ฮือออ จิ้นแล้วเนี้ย
    #11
    0
  4. #10 Nicha_Kookrinnie (@Nicha_Kookrinnie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 20:51
    โอ้ยยยย เขินแทนนางเอกง่าาาา 555
    #10
    0
  5. #9 Nanareutai (@Nanareutai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 17:36
    โอ้ยยยย สรุปยัยณิชมาเหนือ หรือว่าพี่ซันวามาเหนือกันเนี่ย 5555
    #9
    0
  6. #8 Nanareutai (@Nanareutai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 06:24
    มาเหนือจริงๆ 555555
    #8
    0
  7. #7 Fun_Fun_BANGTAN (@0628589884) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 22:03
    ต่อค่าาาาาาาา~เวลาเห็นนางเอกแล้วเหมือนส่องกระจกสันดาน คือแบบอารายมานจาปายเหมือนกานปานน้านนนนนน555
    #7
    1
    • #7-1 misshyong (@misshyong) (จากตอนที่ 2)
      20 ตุลาคม 2560 / 19:45
      นี่ก็แต่งตามความจริง เพราะเราก็ไม่ต่างอะไร 5555555
      #7-1
  8. วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 22:00
    ณิชจะมาเหนือยังไง พี่ณัทก็ดูจะเหนือกว่า---
    #5
    0