Kiss me พิชิตใจ นายรุ่นพี่สายเปย์

ตอนที่ 1 : Prologue + Character

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    2 ก.ค. 61

0

If you love him You will love him so much’

(ถ้าคุณหลงรักเขาแล้ว คุณจะหลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลยล่ะ)

 

[Nich’s Part]

               ตอนนี้มันก็มันเวลาห้าโมงเย็นกว่าแล้ว ฉันเพิ่งจะโบกมือลาคุณเพื่อนสนิทไปเมื่อกี้ที่หน้าประตูโรงเรียน ฉันเดินกลับเข้าในโรงเรียนอีกครั้งแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ


               “ไหนบอกจะมาตอนหกโมงเนี่ย!” ฉันพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย แล้วล้วงมือไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในประเป๋ากระโปรงนักเรียนสีกรมท่าขึ้นมา กดไปที่ไอค่อนรูปโทรศัพท์ก่อนจะโทรออก


[บริการฝากหมายเลขโทรกลับ…]


               จะปิดเครื่องทำพระแสงอะไรคะเนี่ย!! มันติดต่อยากนะรู้ไหม แล้วนี่ฉันเองก็ยิ่งมึนๆไม่รู้อีกว่าพี่มันนัดฉันไปตรงไหน สนามบาสโรงเรียนมันก็มีตั้งสองที่ แล้วทีนี้ฉันจะไปถูกเหรอ?


ผลัก! ตุบ!

               “โทษครับๆ”


               “ค่ะ!...” ฉันรับคำแล้วพยักหน้าลงอย่างตกใจเมื่อมีใครก็ไม่รู้ชนไหล่ฉันเข้าจนโทรศัพท์ที่ฉันถืออยู่มันร่วงลงมาแล้วกระทบพื้นจนเกิดเสียงดัง


               โอ้ยยยย ตายแล้วๆ ถลอกเลย TT  แล้วพี่จะด่าไหมเนี่ย ยิ่งแต่ฉันยืนไม่ดูตาม้าตาเรือด้วย โทรศัพท์จ๋าาาา ช่วยด้วยยยยย TT


               ทันทีที่ฉันเงยหน้าขึ้นไป ฉันสบตาเข้ากับผู้ชายตัวสูงคนหนึ่งที่สวมใส่ชุดเล่นบาสสีขาวและเปอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและคราบเหงื่อ เขาดูไม่เหมือนผู้ชายทั่วไปมากๆ ทั้งผมสีดำนิลสนิดเปือกแฉะไปด้วยเหงื่อ สันจมูกโด่งตามรูปแบบธรรมชาติ แก้มขาวนวลอมชมพู ปากรูบสวยสีแดงระเรื่อ ดูรวมๆแล้วมันแซ็กซี่มากๆเลย ><


               “น้องครับน้องๆ”


               “คะๆ?” พี่เขาทำหน้างงๆพลางยกมือขึ้นโบกไปมาอยู่ที่หน้าแล้วเรียกชื่อฉันก่อนฉันขานรับเมื่อตัวเองหลุดออกจากภวังค์ เมื่อกี้จินตนาการไปไกลเกี่ยวกับพี่เขา คือพี่เขางานดีมากจริงๆ เหงื่อท่วมตัวขนาดนี้


               อย่างหล่อออออออ ><


               “โทรศัพท์น้องเป็นอะไรปะครับ? พี่ขอโทษนะ”


               “ไม่เป็นไรคะๆ” พี่เขาพยักหน้าก่อนจะก้มลงเก็บลูกบาสที่ร่วงลงพื้นแล้วเดินออกไป หน้าเขาเป็นได้อย่างเดียวแล้วตอนนี้ เป็นพ่อของลูกฉันนี้แหละ! ร้สึกอยากจะ


               เฮ้ยยยย! เดี๋ยวแกบ้าไปแล้วหรือไง เจอกันแป๊บเดียวแกจะชอบได้ไง ฉันตบหน้าดึงสติตัวเองแล้วหันหลังเดินไปยังสนามบาส

 


               ฉันชื่อ ณิชอายุ 15 ปี ไม่รู้ว่าอะไรดลใจพ่อแม่ที่ตั้งชื่อนี้ให้ฉัน แต่มันก็ไม่แปลกเท่าไรหรอก เพราะฉันเองก็ชอบชื่อนี้เหมือนกัน แล้วฉันเองก็มีพี่ชายอีกคน รายนั้นน่ะแทบจะตีกันทุกวันก็ว่าได้ พี่เขาชื่อ ณัทสูง หล่อ ขาว ดีไปหมดทุกอย่าง แล้วก้มลงมาดูน้องสาวมันซิ! สามารถเรียกว่าเป็นผู้หญิงได้หรือเปล่าก็ไม่รู้

 


#สนามบาสโรงเรียน

               ฉันยืดขาชะเง้อมองดูพี่ชายที่เล่นบาสอย่างสนุกสนานหลังตาข่าย ฉันก้มลงมองดูนาฬิกาแล้วพบว่านี่มันก็ปาไป 6 โมงเย็นกว่าแล้ว ขี้เกียจที่ต้องมารอพี่ชายอ่ะ ถึงฉันจะหน้าฉาบไปด้วยปูนแค่ไหน แต่ก็ตะโกนเรียกพี่ชายตัวเองที่กำลังเล่นอยู่ท่ามกลางรุ่นพี่ผู้ชายพวกนั้นไม่ได้หรอกนะ


               นินทาได้แป๊บตัวเอง เดินมาละ ตายยากจริงๆ =_=


               “อ้าวณิช รอนานไหม” พี่ณัทเดินกึ่งวิ่งมาถามฉัน ที่ตอนนี้ฉันกำลังนั่งทำหน้าตาโคตรไม่พอใจโลก


               นานยิ่งกว่านานอีก นานจนหนูจะมีลูกกับเขาแล้วค่ะ =_=


               “นานมากกกกก แล้วนี่พี่เล่นเสร็จยัง? ณิชอยากกลับบ้านแล้วนะ” ฉันเดินเข้าไปเกาะแขนพี่นัทก่อนจะพูดขึ้นมาอย่างงอแง


               “อาๆ กลับก็กลับ” ฉันยิ้มทันทีเมื่อพี่ณัทพล่ามขึ้น “เฮ้ย! เดี๋ยวกูไปก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยมาเล่นกันใหม่” ฉันหันไปตามทิศทางของคนตรงข้ามที่พี่ณัทพูดด้วย


               โอ๊ะ! นั่นมัน พี่คนหล่อคนนั้นนี่!


               แล้วเป็นเพื่อนกับพี่ณัทเหรอ? หรือไร?

 


               “พี่ๆ” ฉันเข้าไปวอแวพี่ณัทอีกครั้ง จนเจ้าตัวถอนหายใจแล้วขานรับ


               “ว่าไง?”


               เป็นการขานรับที่เบสิกมากบอกตรง =_=


               “พี่ผู้ชายคนนั้นที่พี่คุยด้วยอ่ะเขาชื่ออะไรเหรอ?” ไม่รู้ว่าพี่เขามองว่าเราแรดหรือเปล่า แต่ต้องอยากรู้ไว้ก่อนสิ เนอะ!


               “จะอยากรู้ไปทำไมห๊ะ?!” และฉันก็ต้องมองบนอีกครั้งเมื่อพี่ณัทตอบกลับมาแค่นี้ คือถ้าตอบแบบนี้ก็ไม่ได้จะว่าอะไรอีกนะ แต่คือทำไมต้องทำเสียงสูง?


               “อ้าวก็เขาเป็นเพื่อนพี่ไง เผื่อหนูไม่เห็นพี่ หนูจะได้ถามเขาไง”


               “อะบอกก็ได้ๆ มันชื่อ ซันวา ทำไมเหรอ?” ฉันพยักหน้าพลางทวนชื่อชื่อนั้นอีกรอบ ขนาดชื่อยังหล่อเลย ประสาอะไรกับหน้าตา ขนาดนั้นคงระดับเทวดาละจ้า


               “เปล่าๆ”

 


24:00 น.

               เวลานี้มันคงเป็นเวลาที่เด็กดีหรือเด็กเรียนส่วนใหญ่เขานอนกันแล้วสินะ แต่สำหรับฉันน่ะเหรอ นอนดึกถือเป็นเรื่องปกติ อยากจะบอกตัวเองว่าทำไมเลวถึงขนาดนี้ เลวขนาดที่แอบจิ๊กมือถือของพี่ณัทมา เป็นเพื่อนกันก็ต้องมีเบอร์กันสิ ถูกมะ?


               ฉันค่อยเลื่อนเบอร์ไปทีละนิดในมือถือของพี่นัท แล้วสายตาของฉันมันไปสะดุดกับชื่อชื่อหนึ่งที่ถูกเมมไว้


               ที่รัก ใครวะ? ฉันจับคางพลางครุ่นคิดอย่างหนัก พี่ฉันก็ไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงเมมไว้แบบนี้แหละ


               ด้วยความที่ฉันเป็นน้องสาวขี้เสือก เรื่องแบบนี้ฉันยิ่งแต่พลาดไม่ได้ด้วยสิ


               ฉันใช้ความหน้าด้านผสมกับความกล้าๆกลัวๆกดโทรไป และไม่กี่นาทีคนในสายก็รับพร้อมกับเสียงหายใจอ่อนๆ ถึงจะขี้เสือกแค่ไหนก็ไม่กล้าทักโว้ยยยยย


[ฮัลโหล?]


               …” ฉันหยุดนิ่งแล้วตั้งใจฟังเสียงอีกครั้ง


[ฮัลโหล?]


               เฮ้ยยยยย!!! เสียงผู้ชายยยยยย!!!


Character


"สนใจหน่อยสิครับ อ่อยเต็มที่แล้วนะ"


"อย่ามายุ่งกับหนู!!"


"ยากหน่อยนะเพื่อน ทำใจซะ..."


"ชอบหนูเหรอ? หนูสวยใช่ไหมล่ะ? :)"


"กูไม่ได้ชอบน้องเขา กูแค่..."


"พี่ทำตัวเองนะ หนูไม่เกี่ยว"


"แก่กว่าไม่เป็นไรครับ ผมชอบอะไรที่ดูอายุเยอะ"


"ทำหน้าแบบนั้นอีกแล้วนะ :)"

- - - - - 100% - - - - -

TBC

อัพอย่างเร็วไว 5555

วั้ยยยยย ทำไมเครื่องคุณพี่ณัทมีเบอร์ที่รักล่ะคะ? แล้วทำไมเป็นเสียงผู้ชาย?

อ่ะเอาเป็นว่า รอลุ้นเด้อค่ะเด้ออออ

เม้นให้เก๊าด้วยยย อยากอ่านนนนนน

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ inseong sf9 gifรูปภาพที่เกี่ยวข้อง

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #4 Nanareutai (@Nanareutai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 12:22
    วั้ยยยยย เสียงผู้ชาย เสียงพี่ซันใช่ปะๆ
    #4
    0
  2. วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 22:24
    พี่ณัทมีผัว!? ผัวงานดีมากเลยพี่ณัท ///o///
    #3
    0