Wieder • Junhwan

ตอนที่ 8 : Wieder | 07 | Plan

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 789
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    26 พ.ค. 61


Title : Wieder | 07 | Plan 

Pairing : JunHwan

Rated : PG

Genre : Romantic, Dramatic























                จินฮวานไม่คุ้นชินกับการกลับบ้านมาแล้วไฟทุกดวงปิดสนิท มีเพียงแสงไฟเล็กๆหน้าบ้านที่ถูกเปิดเอาไว้เมื่อในบ้านไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

 

                พ่อกับแม่ตกลงจะไปพักผ่อนด้วยกันที่ฝรั่งเศสทันทีที่หาเวลาว่างแบบยาวๆได้

 

                จะไม่ไปกับแม่จริงๆหรอจินฮวาน

 

                แน่นอนคำตอบของจินฮวานคือไม่ แต่นั่นไม่ใช่เพราะเป็นวัยรุ่นที่ต้องการความเป็นส่วนตัวอะไร

 

                มันเป็นเพราะว่าเขาอยากให้พ่อกับแม่มีเวลาอยู่ด้วยกันอย่างเต็มที่มากกว่า

 

                อีกอย่าง คังซึงยูนกำลังทำอัลบั้มใหม่ ที่สตูดิโอของพี่มินโฮเลยยุ่งน่าดู

 

                นั่นคือเหตุผลว่าทำไมจินฮวานถึงต้องกลับมาอยู่ในบ้านคนเดียวแบบนี้

 

                ไม่มีแม่ที่นั่งดูละครทีวี หรือพ่อที่กำลังนั่งดูถ่ายทอดสดกีฬาต่างๆอย่างทุกที

 

                จินฮวานกลับมาใช้ชีวิตที่เกาหลีได้สองเดือนแล้ว เพราะแบบนั้นเลยไม่ค่อยชินเท่าไหร่เวลาต้องอยู่บ้านคนเดียวแบบนี้

 

                แม้แต่พิกซี่ยังถูกเอาไปฝากไว้ที่อื่นเพราะเขาทำงานจนอาจจะไม่มีเวลาดูแลมัน

 

                ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก แต่เขาก็ไม่ได้ชอบการอยู่คนเดียวในเวลาแบบนี้เท่าไหร่นัก

 

 

HB KIM : จีนานอา ไม่ออกมาจริงดิ

ย่าห์

จีนานนี่

ดื่มนมเข้านอนแล้วสินะ

เค้ วันนี้ฉันเมาคนเดียวก็ได้

 

                คิมจินฮวานหลุดขำออกเสียงเมื่อเห็นคาทกที่เพื่อนสนิทตัวผอมส่งมารัวๆเมื่อ 10 นาทีก่อน ตอนที่เขายังอาบน้ำไม่เสร็จ มือบางจึงพิมพ์ตอบกลับไปในขณะที่มืออีกข้างก็เช็ดหัวที่เปียกหมาดไปด้วย

 

โทษที ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

 

HB KIM : ตกลงจะมามั้ย เพื่อนๆคิดถึงนายนะ แฮงค์เอาท์บ้างสิ

                แต่งตัวแล้วออกมาเลย เร็วเข้า

 

ไม่ล่ะ

ฉันจะนอนดูหนังที่ซื้อมา แล้วก็สั่งพิซซ่ามากิน

ขอให้สนุกกับแอลกอฮอล์

 

 

                อันที่จริงจินฮวานอยากกินโดนัทจากร้านเบนนี่โดนัทมากกว่า

 

                แต่มันอยู่แถวโรงเรียนเก่า แม้ว่ามันจะเปิดถึงสี่ทุ่มและตอนนี้ก็เพิ่งทุ่มกว่า แต่เขาก็ขี้เกียจขับรถออกไปซื้อแล้ว พิซซ่าเดลิเวรี่จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

 


HB KIM : ตามใจ อยู่บ้านคนเดียวก็ล็อคบ้านดีๆล่ะ

 



ค้าบ แม่~

 

 

                สติ๊กเกอร์ตัวการ์ตูนไฟลุกของคิมฮันบินคือข้อความสุดท้ายของเรา หลังจากนั้นจินฮวานจึงกดออกมาดูข้อความของคนอื่นๆ มีกรุ๊ปแชทของเพื่อนเก่าห้องเดียวกับสมัยมัธยม กรุ๊ปแชทเพื่อนที่บอสตัน และก็แชทของพี่อินกุกที่ส่งมาบอกฝันดีล่วงหน้าเพราะวันนี้ต้องประชุมยาวถึงดึกดื่น

 

                สองขาพาตัวเองลงมายังห้องนั่งเล่นชั้นล่างพร้อมกับผ้าห่มหนึ่งผืน ไม่ใช่ว่าเขาต้องการจะปักหลักนอนตรงโซฟาข้างล่างแต่อย่างใด แต่เขาชอบการได้นั่งดูหนังบนโซฟาตัวใหญ่ข้างล่างมากกว่านอนดูบนเตียงเป็นไหนๆ แม้ว่าวันนี้จะไม่ได้นั่งดูกับพ่อและแม่เหมือนเคย เขาก็ยังชินที่จะหอบผ้าห่มมานั่งดูข้างล่างอยู่ดี

 

                คนตัวเล็กจัดการโทรสั่งพิซซ่าก่อนจะเดินไปเปิดเครื่องเล่นดีวีดี เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็เตรียมม้วนตัวเองเข้ากับผ้าห่มแล้วนั่งเป็นก้อนอยู่บนโซฟา หากแต่

 

 

ออดดดดด

 

 

ยังไม่ทันจะหยิบผ้าห่มด้วยซ้ำ เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้นเสียก่อน

 

                อืมเขาเพิ่งโทรสั่งพิซซ่าไปไม่ถึงห้านาทีเองนะ

 

                คงไม่ใช่คนส่งพิซซ่าแหง

 

                และแน่นอน

 

                เป็นอย่างที่คิดนั่นแหละ ไม่ใช่คนส่งพิซซ่าจริงๆ เซอร์ไพรส์กว่านั้นอีก

 

                “พี่จุนฮเว?”

 

                ทันทีที่เปิดประตูบ้านออกไปเห็นคนที่ยืนอยู่นอกรั้ว เรียวคิ้วสวยพลันเลิกขึ้นโดยอัตโนมัติ

 

                จริงๆสามสี่วันมานี่เราก็ติดต่อกันบ้าง คาทกบ้าง โทรคุยกันบ้าง แต่ไม่คิดว่าจู่ๆพี่จุนฮเวจะโผล่มาที่บ้านแบบนี้

 

                หากสงสัยไปก็เท่านั้น คิมจินฮวานจึงไขประตูรั้วแล้วเปิดออกเพื่อยืนคุยกับอีกฝ่าย

 

ก็นะ บางทีพี่จุนฮเวอาจจะแค่เอาของมาให้แม่ก็ได้

 

                “ไงแม่เค้าโทรหาพี่ บอกว่าเราอยู่บ้านคนเดียว”           

 

                อ่าสรุปคุยกับแม่ก่อนแล้วสินะ

 

                มีการโทรไปบอกพี่จุนฮเวอีกต่างหาก แม่นะแม่

 

“อ้อลืมไปว่าสนิทกันนี่นา”

 

                “น้ำเสียงแบบนั้นมันอะไรน่ะ”

 

                คนเป็นพี่พูดเสียงกลั้วหัวเราะเมื่อจินฮวานกอดอกเชิดริมฝีปากหลังจากเอ่ยประโยคนั้นออกมา น่าเอ็นดูจนต้องเอื้อมมือไปยีกลุ่มผมสีคาราเมลอ่อนนุ่มให้ฟูฟ่องจนคนเด็กกว่าแยกเขี้ยวใส่ หากไม่ได้โกรธจริงจังนัก

 

                “จริงๆพี่ไม่ต้องลำบากขับรถมาก็ได้ ผมโตแล้วนะ อยู่บ้านคนเดียวได้ แม่ก็เว่อร์ไปงั้น”

 

                “อันที่จริงพี่ก็อยากมาหา

 

                คิมจินฮวานเลิกคิ้ว มองคนตัวสูงตรงหน้าด้วยความประหลาดใจในสีหน้าและท่าทีเช่นนั้น

 

                “มันมีอย่างนึงที่พี่อยากทำกับเรามาตลอดตั้งแต่เรากลับมา

 

                มุมปากของพี่จุนฮเวโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กๆ และในตอนที่จินฮวานกำลังมึนงงกับรูปประโยคแปลกๆนั้น กูจุนฮเวก็ยื่นถุงบางอย่างมาตรงหน้าเขา

 

                “พี่อยากกินโดนัทกับเรา”

 

                ถุงกระดาษจากร้านเบนนี่โดนัทร้านโปรดของจินฮวาน

 

                ให้ตายเหอะ แค่ได้กลิ่นก็เคลิ้มแล้ว

 

                “โอเคพี่จุนฮเว”

 

                คนเด็กกว่าหัวเราะเสียงใสยามมองสีหน้าของคนพี่สลับกับถุงโดนัท ก่อนจะยื่นมือไปคว้ามันมา

               

                “จ่ายค่าผ่านทางแล้ว พี่เข้ามาได้”

 

                เป็นอีกครั้งที่จุนฮเวไม่จำเป็นต้องยับยั้งชั่งใจอีกต่อไปที่จะยื่นมือไปสัมผัสกลุ่มผมของจินฮวาน เมื่อน้ำเสียงใสๆกับสีหน้าทะเล้นนั่นช่างน่าหมั่นเขี้ยว

 

                หากแต่คนอายุน้อยกว่าไม่ได้ทำปากยื่นใส่อย่างเคยเมื่อมีโดนัทของโปรดอันดับสองรองจากพายเชอรี่ของแม่อยู่ในมือ แม้ว่าผมที่เพิ่งสระจะถูกยีจนยุ่งเหยิงไปหมดก็ตามที

 

                ก็ไม่แย่เท่าไหร่นักสำหรับวันแรกที่พ่อแม่และพิกซี่ไม่อยู่บ้าน

 

                อย่างน้อยวันนี้จินฮวานก็มีเพื่อนดูหนังและนั่งกินโดนัทด้วยกัน

 

               

 

 


                “พี่เอาโคล่าหรือเบียร์?”

 

                เสียงเล็กของคนเป็นน้องดังออกมาจากห้องครัว หลังจากที่เข้ามาในบ้านแล้วทิ้งเขาเอาไว้ตรงโซฟา เจ้าตัวก็ตรงดิ่งไปรื้อเครื่องดื่มในตู้เย็นทันที

 

                “โคล่าดีกว่า พี่ต้องขับรถกลับน่ะ”

 

                ถึงเบียร์แค่ไม่กี่กระป๋องจะทำอะไรจุนฮเวไม่ได้ก็เถอะ หรือบางทีถ้าแกล้งดื่มจนเมาแล้วอาจจะขอเนียนๆนอนบ้านน้องก็ยังได้ แต่

 

                ไม่หรอก นั่นไม่ได้อยู่ในแผนไม่ใช่ตอนนี้

 

                เขาโตพอที่จะรู้ว่าการกระทำในแบบไหน เหมาะสมกับเวลาใด

 

                ทุกอย่างกำลังเริ่มต้นได้ด้วยดี แม้มันจะดำเนินอยู่ในฐานะพี่น้องก็ตาม แต่กูจุนฮเวไม่ขอเสี่ยงที่เสียจินฮวานไปอีกครั้งด้วยการกระทำโง่ๆอีกแล้ว

 

                แพลนวันนี้เขาแค่อยากมาอยู่เป็นเพื่อนน้อง ทำอะไรที่พอจะทำได้ในฐานะพี่ชายคนหนึ่ง

 

                ทุกอย่างมันต้องเริ่มอย่างใจเย็นและค่อยเป็นค่อยไปเขายังไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเราพังไปเสียก่อน

 

                จินฮวานเดินยิ้มแป้นออกมาจากครัวพร้อมโคล่าสองกระป๋องในมือ กระป๋องหนึ่งถูกโยนมาให้เขาที่รับมันได้แบบพอดิบพอดี ก่อนที่น้องจะโดดขึ้นมานั่งขัดสมาธิบนโซฟาบ้าง

 

                “ฮ่า~คิดถึงโดนัทร้านนี้จัง พี่รู้ได้ไงว่ากำลังอยากกินอยู่พอดีเลย”

 

                โดนัทในมือเล็กๆนั่นถูกกัดเข้าปากไปคำโต เด็กชายจินฮวานวัยยี่สิบสองหลับตาพริ้มยิ้มแป้น ทำหน้าเหมือนมีความสุขเสียเต็มประตา ทั้งดูน่าขันและน่าเอ็นดูในเวลาเดียวกัน หากรวมๆแล้วมันคือความน่ารักอย่างเป็นธรรมชาติในแบบของคิมจินฮวาน

 

                ความน่ารักในแบบที่บนโลกนี้ก็หาใครมาเปรียบเทียบไม่ได้

 

                เป็นอีกครั้งที่จุนฮเวรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากแค่ไหนที่ได้กลับมาเป็นส่วนหนึ่งในโลกของจินฮวานอีกครั้ง

 

                ชายหนุ่มไม่เคยหยุดรอยยิ้มของตัวเองได้เลยซักครั้งที่มองคนตรงหน้า

 

                เพราะรอยยิ้มของจินฮวานมันปัดเป่าวันแย่ๆให้หายไปในชั่วพริบตาได้อย่างน่าอัศจรรย์

 

                “จริงๆพี่ก็แค่ผ่านไปแถวนั้น พอเห็นร้านเปิดอยู่เลยนึกถึงเรา แล้วก็อย่างที่บอกพี่อยากกินโดนัทกับเราไง”

 

                จำได้ว่าน้องชอบมันขนาดไหนเกือบทุกเย็นหลังเลิกเรียน จินฮวานจะอยู่ที่นั่น ตรงโต๊ะริมกระจกที่ประจำ มีโดนัทกับฮ็อตช็อกโกแลตหนึ่งแก้ว และรอยยิ้มเล็กๆที่แค่นั่งมองจากร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามก็ทำให้มีความสุขไปได้ตลอดทั้งวัน

 

                “ยังอุตส่าห์จำได้อีกนะเนี่ย”

 

                ประโยคนั้นของคนเด็กกว่าเจือไปด้วยเสียงหัวเราะแผ่วเบา กระป๋องโค้กถูกยกขึ้นรดริมฝีปากในตอนที่เจ้าของบ้านเอื้อมมือไปกดรีโมตเพื่อเริ่มเล่นหนัง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงเปลี่ยนใจกดปิดเครื่องไปแทน

                เพราะจินฮวานมีบางอย่างที่อยากถาม

 

                และก็คิดว่ากูจุนฮเวก็มีอะไรอยากจะพูดเหมือนกัน

 

                ทว่านาทีเดียวกันนั้นกูจุนฮเวก็ได้พูดบางอย่างออกมาเสียก่อน

 

                “บางอย่างก็ไม่ใช่ว่าจะลืมกันได้

 

                จุนฮเวโกหก

 

                สำหรับจินฮวานไม่ใช่แค่บางอย่าง

 

                แต่เป็นทุกอย่างทุกอย่างที่เกี่ยวกับจินฮวานเขาไม่เคยลืม

 

                “นั่นสิสี่ปีมันก็ไม่ได้นานขนาดนั้นนี่นา”

 

                “ท่าจะจริงนะ คงไม่นานพอให้เด็กชายจินฮวานสูงขึ้นเลย”

 

                “พี่อ่ะ ถึงสิบปีก็ยังจะล้อกันแต่เรื่องเดิมๆใช่มั้ยเนี่ย อีกอย่างผมก็สูงขึ้นตั้งสองเซ็นด้วยนะ”

 

                “โวว”

 

                สุดท้ายผลจากการกวรประสาทน้องก็จบลงที่กูจุนฮเวโดยกำปั้นเล็กๆนั่นทุบลงบนหัวไหล่ไปหนึ่งที ส่วนคนเป็นน้องก็หน้ามุ่ยไปแล้วเรียบร้อยทั้งๆที่จุนฮเวยังคงหัวเราะร่วนแม้ว่าจะโดนทำร้ายร่างกาย

 

                ก็นะ แรงเท่าอุ้งเท้าแมวสะกิดแบบนั้นใครจะไปรู้สึกอะไร

 

                “พี่นิสัยไม่ดีอ่ะ ยกโดนัทรสช็อกโกแลตของพี่ให้ผมเลยด้วย”

 

                “อะไร อย่ามาหาเรื่องกินของคนอื่น ตัวเท่าลูกเจี๊ยบ กินอะไรเยอะแยะ”

 

                “ไม่รู้ไม่สน”

 

                “เฮ้ย”

 

                ไม่ทันที่จุนฮเวจะคว้าโดนัทส่วนของตัวเองเอาไว้ได้ คิมจินฮวานก็ฉกมันไปซะแล้ว คนเด็กกว่าหัวเราะเสียงใสเมื่อแย่งโดนัทรสโปรดของพี่มาได้ ทว่าจุนฮเวไม่ได้คิดจะยอมง่ายๆเมื่อมันเป็นรสช็อกโกแลตชิ้นเดียวที่เหลืออยู่ในกล่อง ชายหนุ่มพุ่งตัวเข้าไปหมายจะคว้าโดนัทชิ้นนั้นคืนมาพอดีกับที่จินฮวานยืดตัวขึ้นเพื่อพยายามจะหลีกหนี และ


 

                โป๊ก!

 


                “โอ๊ย!

 

                สุดท้ายก็ประสานงาเข้าอย่างจังๆ แต่คิมจินฮวานดูเหมือนจะตั้งหลักได้ก่อนถึงได้ตาลีตาเหลือกเข้าไปหาอีกฝ่ายที่ยังคงนั่งลูบหน้าผากตัวเอง

               

                “เฮ้ยพี่ เจ็บมากมั้ยอ่ะ ผมขอโทษนะ”

 

                จริงๆจุนฮเวอยากจะบอกว่าเขาโอเคดี ไม่ได้เป็นอะไร แต่พอปลายนิ้วนุ่มนิ่มของจินฮวานแตะลงบนหน้าผาก ในระยะที่ใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นครีมอาบน้ำของน้องอย่างชัดเจน

 

                “แดงเลยอ่ะ”

 

                จุนฮเวลอบมองใบหน้าใสที่ฉายแววรู้สึกผิดออกมาอย่างชัดเจน  ริมฝีปากของชายหนุ่มก็ขยับยิ้มอย่างอดไม่ได้ เมื่อความใส่ใจในแบบของคิมจินฮวานนั้นช่างน่ารักน่าเอ็นดู

 

                น่ารักมากเสียจนจุนฮเวต้องตัดใจผละออกจากความนุ่มละมุนและหอมกรุ่มตรงหน้าเพียงเพราะไม่อยากเผลอทำอะไรโง่ๆ

 

                จินฮวานต้องไม่อยากมองหน้าเขาแน่ๆถ้ารู้ว่าตอนนี้จุนฮเวคิดอะไรอยู่บ้าง

 

                ทรมานเป็นบ้าทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่จำเป็นต้องห้ามใจขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ

 

                “ขอโทษจริงๆนะ ผมไม่น่าเล่นอะไรเป็นเด็กๆเลย”

 

                “ไม่เป็นไรจินฮวานพี่ไม่ได้เป็นอะไร”

 

                คิมจินฮวานเหมือนจะรู้ตัวในตอนนั้นว่าท่าทีของเราเริ่มจะล้ำเส้นไปแล้วก็ตอนที่มือของพี่จุนฮเวแตะลงบนข้อมือของเขาก่อนจะเขยิบห่างออกไป

 

                สุดท้ายเราจึงกลับมานั่งขัดสมาธิตรงข้ามกันอีกครั้ง ชั่วขณะนั้นเราทำได้เพียงนั่งมองหน้ากันนิ่งๆท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องนั่งเล่น

 

                เหมือนกำลังสินใจว่าครั้งนี้ใครจะยอมพูดบางอย่างที่ค้างคาในใจออกมาก่อน

 

                เพราะถึงแม้ว่าเราจะพูดคุยหยอกล้อและเล่นกันเหมือนกับว่าไม่มีอะไร แต่ลึกๆแล้วเราต่างก็รู้

 

                โตๆกันแล้วไม่ใช่เด็กวัยแรกรุ่น ทั้งจุนฮเวและจินฮวานเราทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าลึกๆแล้วตะกอนบางอย่างยังคงค้างคาอยู่ในความรู้สึกเสมอมา

 

                “พี่มีอะไรอยากบอกผมรึเปล่านอกจากอยากมากินโดนัทด้วยกันน่ะ”

 

                และในรอบนี้คนที่มีความกล้ามากกว่าก็ยังคงเป็นคิมจินฮวาน



                เป็นอีกครั้งที่จุนฮเวอยากหนีออกไปสูบบุหรี่เสียดื้อๆ

 

                เพราะจริงๆแล้วมันมีเรื่องหนึ่งที่รบกวนเขามาตลอดหลายวัน เรื่องที่เขาอยากรู้แต่เคยมีความกล้าที่จะถามจินฮวานออกไป

 

                เรื่องของผู้ชายคนนั้นที่เขาเห็นอยู่กับจินฮวาน

 

                และที่มาวันนี้จริงๆก็กะจะเนียนๆถามไปไม่ได้คิดว่าน้องจะพูดจุดประเด็นขึ้นมาแบบนี้

 

                “พี่

 

 

ออดดดดดด

 

               

                “อ่าผมสั่งพิซซ่าไปน่ะ สงสัยจะมาส่งแล้ว”

 

                มาได้ถูกจังหวะพอดีซะด้วย เยี่ยมไปเลย

 

                แต่ก็นั่นแหละ


                ถึงอย่างไรมันก็ต้องถูกพูดถึงในซักวัน

 

                ไม่เสียหายหรอกที่จะถาม

 

                จุนฮเวบอกตัวเองแบบนั้นก็แค่คำถามง่ายๆ มันคงไม่ได้กระทบกับความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้มากนัก

 

                เพราะฉะนั้น

 

                “จริงๆพี่มีเรื่องจะถาม”

 

                กูจุนฮเวเงยหน้าสบตาคนที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมถาดพิซซ่าในมือ

 

                ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยบางสิ่งที่ค้างคาใจมาตลอดหลายวันนับตั้งแต่วันที่ได้เห็นรอยยิ้มและสีหน้าของจินฮวานที่ร้านกาแฟในวันนั้น

 

แม้จะหวั่นใจในคำตอบ

 

 

 

                “ผู้ชายคนนั้นน่ะชอบเขามากรึเปล่า?”

 

               

 

                แต่กูจุนฮเวไม่อยากกลัวที่จะเผชิญหน้าอีกต่อไปแล้ว







T

B

C.


อ่า ขอตัดจบตอนที่ตรงนี้ดีกว่า ; )


อยากบอกว่าเราดีใจทุกครั้งที่ได้อ่านคอมเม้นต์และแท็กเลย

เราพยายามแต่งอย่างเต็มที่ในทุกๆตอน ฟีดแบ็คถึงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเรามาก

ก็ขอบคุณมากๆนะคะสำหรับคนที่ส่งฟีดแบ็คให้กันมาตลอด

น่าเบื่อไปบ้างก็อย่าเพิ่งทิ้งกันนะคะ : )

#ficwieder

ด้วยรักและท้องฟ้า

M I s s c o z y



STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

162 ความคิดเห็น

  1. #112 Junno June (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 21:53
    พี่จุนฮเวมีความรอบคอบไม่รุกแรงจนเกินไป ฮรืออออ ละมุนมากค่ะ อยากให้รีเทิร์นกันเหลือเกิน ยังไงก็ต่างคนต่างรุ้ใจกันที่สุดขนาดนี้แล้ว
    #112
    0
  2. #111 iaaooa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 12:54
    เป็นพี่น้องที่น่ารักที่สุดในโลกเลย แต่จะดีกว่านี้ถ้าเค้าไม่ใช่พี่น้องกันอะ แงงงงงง แต่ยอมรับเลยว่าพี่จุนฮเวนี่รอบคอบดีมีการวางแผนมาแล้วด้วยเนี่ย แต่อันดับแรกพี่ต้องกำจัดศัตรูหัวจัยก่อนนะ เราทีมพี่!
    #111
    0
  3. #109 hwwmn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 11:32
    รู้สึกได้ถึงความละมุนของคู่นี้จริงๆนะT T
    #109
    0
  4. #108 kwnfah (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 22:59
    แงคำถามจึกมากกกก ฮือจุนเน่สู้ๆ รออยู่นะคะไรท์อิๆ
    #108
    0
  5. #107 Windowjayy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 18:16
    สงสารเน่ฮือออ แต่ก็เป็นเน่เองที่ทิ้งน้องวันนั้น พอวันนี้ก็นั่นแหละจุกอยู่นิดๆแต่ก็ชอบนะ5555555555 สู้ๆนะคะไรท์
    #107
    0
  6. #106 Noey No Ey (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 16:52
    จะรักกันใช่ไหม อย่าให้เราเก้อนะ
    #106
    0
  7. #105 Fueled me (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 15:03
    ขอให้พี่จุนฮเวกลับมาทำให้น้องรักได้นะ แต่อยากรู้ว่าจินฮวานยังมีความรู้สึกเหลืออยู่มั้ยอ่ะ
    #105
    0
  8. #104 kkkkkb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 13:45
    อยากรู้ว่าทำไมถึงเลิกกับน้อง,-, จริงๆอ่านตอนนี้แล้วอึดอัดแทนจุนฮเวเลย แบบเราจะทำได้แค่ไหนนะกับแฟนเก่าอ่ะ ฮือ
    #104
    0
  9. #103 beegee40 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 10:25
    อยากรู้สาเหตุที่เลิกกันจังเลยคะ
    #103
    0
  10. #102 Valentine9792 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 09:12
    อ่าาาา เหมือนจุนฮเวจะมาเถียงเราว่าฉันจำได้เองย่ะว่าน้องจินฮวานชอบกินโดนัทร้านนี้ ไม่ใช่เพราะมีใครบอกสักหน่อย 5555555 แล้วที่จุนฮเวมาหาน้องนี่คือคิดถึงก็ส่วนนึง จินฮวานอยู่บ้านคนเดียวก็ส่วนนึง แต่อีกส่วนใหญ่ๆคืออยากรู้เรื่องน้องกับผู้ชายคนนั้นใช่มั้ย อยู่ไม่สุขเลยล่ะสิ หึหึ ต้องรีบรุกเลยนะจ้ะ จะมาทำเล่นๆไม่ได้นะ อดเลยน้าา
    อ่านแล้วก็อยากรู้เหตุผลที่บอกเลิกน้องอะ อะไรนะ จินฮวานเขายังไม่อยากรู้เลยแล้วเราจะไปเผือกอะไรงั้นเหรอ เอ๋าา ก็อยากรู้นี่นา! เล่าให้ฟังบ้างนะ ไม่เอาไปบอกจินฮวานหรอก จริ๊งๆ !
    ค้างมากเลยค่ะเตง อยากอ่านต่อแย้ว
    #102
    0
  11. #101 anisagolf (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 08:12
    พี่จุนฮเวมีความใส่ใจ อยากเปลี่ยนตัวเอง แต่ก้อยังแอบแคลงใจ ขอให้คำตอบของน้องไม่ทำให้พี่จุนฮเวยอมแพ้แล้วเลิกตื้อน้องนะ !
    #101
    0
  12. #100 Mheejin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 03:49
    เป็นความรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำเวลาอ่านตอนนี้จบ คือกลั้นใจตามพี่ฮเวอะ คือพี่จะทำเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว เลิกกันแล้ว แต่ทุกความรู้สึกที่วันนั้นพี่เลือกทิ้งน้องไป มันกำลังกลับมาทำร้ายพี่เองอะ ยัยน้องก็ฉลาดและยังใส่ซื่อเหมือนเดิม ทำตัวปกติคุยเล่นไป แต่ลึกๆก็รู้อะ ว่ามันไม่เหมือนเดิม อย่างที่ไรท์บอก ตะกอนที่ตกค้างในใจทั้งคู่มันยังกรุ่นอยู่ตรงนั้น .. ฮือออ แล้วที่สำคัญ ชอคกับประโยคของพี่ฮเวอะ "ผู้ชายคนนั้นหน่ะ ชอบเค้ามากรึเปล่า" คิอแบบบบบ ไม่คิดเลยว่าจะถามคำนึ้ .. แต่มันแปลว่า พี่ฮเวอ่านสายตาที่น้องมองอิลกุกออก เค้ารู้เพราะเค้าเคยได้รับสายตานั้นมาก่อน และเค้าก็รู้อยู่เต็มอกว่าอะไรหลายอย่างก็เปลี่ยนไปแล้ว แงงงงงงงง สงสารรร ละจะไปทิ้งน้องทำไมเล่าตาทึ่มมมมม ฮืออออ สมน้ำหน่าาาาาา ควรสมน้ำหน่าดีมั้ยเนี่ยยยยย ;-; เธอทิ้งเค้าเองอะจุนฮเวววววว โอ้ยยกุมใจแปป เป็นตอนที่แบบ กระตุ้นอารมณ์หลายอย่างในใจเรามากเลยค่ะไรททททท์ เราชอบ ชอบเรื่องนี้พอๆกับที่จินฮวานชอบกินโดนัทเจ้าโปรด ชอบพอๆกับที่จุนฮเวชอบรอยยิ้มของจินฮวาน .. งื้อออ เราขอนะ มาต่อไวไวนะ มาบ่อยๆนะ ไม่เคยขออะไรขนาดนี้เลย ฮืออออ เลิฟฟ <3
    #100
    0
  13. #98 Fueled me (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 21:16
    ชอบเรื่องนี้มากเลยอ่ะ อยากให้สองคนนี้กลับมาคบกันนนน
    #98
    0
  14. #97 Pantakarn-auau (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 20:06
    ซู่วๆนะคะ รออ่านพี่ฮเวตัวร้าย55555 รอเรื่องนี้ตลอดเลยยยยค่า
    #97
    0
  15. #96 kkkkkb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 17:17
    แบคดีมันเป็นอย่างนี้นี่เอง555555
    อยากรู้ว่าพี่ฮเวจะร้ายยังไง/)-(\
    #96
    0
  16. #95 IntiraBochon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 14:49
    ร้ายยังไง อยากรู้จัง 5555555
    #95
    0
  17. #94 Noey No Ey (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 14:14
    พี่จุนมีเเม่หนุนหลังเเล้วรุกเรวเข้าาาาา
    #94
    0
  18. #93 peezchy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 12:19
    มีแม่น้องจินคอยดันนี่ไม่ธรรมดานะคะ? ขอบคุณคุณแม่มาก? ขอให้จุนฮเวเดินหน้าต่อไปค่ะ?
    #93
    0
  19. #92 anisagolf (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 09:36
    พี่จุนฮเวเริ่มรุกแล้วสินะ มีแม่เป็นแบ็คอัพให้ขนาดนี้ ต้องเอาใจน้องจินกลับคืนมาให้ได้นะ !
    #92
    0
  20. #91 FAMMILY (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 06:26
    พี่จุนฮเวนี้เข้าทางแม่นะคะ5555 แบ็คดีมีชัยไปกว่าครึ่งรึเปล่า น้องจินฮวานน่ารักเหลือเกิน ขอน้องจินฮวานเองได้ไหมเขาจะได้ไปต้องแย่งน้องจินฮวาน5555 เอ้าไม่ใช่. จุนฮเวสู้เขา!!!
    #91
    0
  21. #90 Valentine9792 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 06:03
    จริงๆก็คิดถึงเรื่องนี่นะ แต่หัวหน้าพาเกเรไปที่อื่นบ่อยๆอะ เราก็เลยตาม -.- สำหรับจุนฮเวก็ถือว่าทำได้ดีในระดับนึงค่ะ แต่ก็อยากให้รุกแรงรุกไวขึ้น กลัวจะไม่ทันพี่อินกุกเขาอะค่ะ น้องจินฮวานน่ารักมากเลย เห็นของนี่รีบเปิดประตูบ้านเลยนะคะ ดีค่ะลูก 555555555 มาอัพบ่อยๆน้า คิดถึงน้องจินฮวานกับพี่จุนฮเวน้าา คิดถึงหัวหน้าโคซี่ด้วยแหล่ะ ฮี่ๆๆๆ
    #90
    0
  22. #89 Mheejin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 02:50
    เอาอีกกกก แงงงง กลับมาทั้งทีต้องมาให้หายคิดถึงกว่านี้สิ นี่จะงอแงกว่าจินฮวาน คิดถึงอ่าาาา >< พี่ฮเวมาหาขนาดนี้ พูดให้คิดขนาดนี้ น้องท้องฟ้าจะไม่ฉุกคิดอะไรหน่อยเหรอคะ แงงงงงงง
    #89
    0