Wieder • Junhwan

ตอนที่ 7 : Wieder | 06 | Favorite drink

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 559
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    26 พ.ค. 61






Wieder | 06 | Favorite drink

 

 







 

เสียงกดชัตเตอร์ดังขึ้นหนึ่งครั้งตอนที่จุนฮเวเดินอยู่บนริมฟุตบาท เขามองภาพท้องฟ้าที่หยุดนิ่งบนหน้าจอ และมันทำให้นึกถึงจินฮวานอีกครั้ง

 

การมีตัวตนของจินฮวานฝังลึกมากเกินไป

 

ระยะเวลาสี่ปีช่วยอะไรเขาไม่ได้ เพราะไม่ว่าจะมองไปทางไหนเขาจะยังคงเห็นจินฮวานอยู่เสมอ

 

                เป็นแบบนี้มาตลอดแม้ว่าจะมีใครผ่านเข้ามามากมายในช่วงเวลาที่ผ่านมา

 

เขานึกถึงแต่รอยยิ้ม สีหน้า คำพูด เสียงกีตาร์ หรือแม้กระทั่งเสียงของปลายดินสอเสียดสีกับกระดาษในตอนที่น้องชอบนั่งจดเพลงยุกยิกอยู่ใกล้ๆ

 

สำหรับเขากับจินฮวานน่ะต่างกันเยอะ มันไม่แปลกเลยที่จินฮวานจะไม่รู้สึกเหมือนเดิม น้องอยู่ที่นั่น เจออะไรใหม่ๆ ผู้คนกลุ่มใหม่ สถานที่ใหม่...

 

ไม่ใช่จุนฮเวที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ยืนมองท้องฟ้า กดชัตเตอร์ และคิดถึงน้อง

 

และอาจเป็นเพราะไม่ว่าจะมีใครผ่านมาอีกซักกี่สิบคน...ก็ไม่มีใครดีได้แม้แต่เสี้ยวเดียวของจินฮวาน

 

แน่นอนว่าน้องไม่ใช่คนแรกที่ทำให้จุนฮเวรู้สึกสั่นไหว

 

ไม่ใช่ความรักครั้งแรก...

 

หากแต่เป็นความรักที่ดีที่สุด...

 

                การกลับมาของจินฮวานสั่นสะเทือนเขาได้ค่อนข้างมาก มากซะจนเขาทำใจกล้าโทรไปหาแม่ของน้องเพื่อขอเบอร์ติดต่อ

 

                ก็ไม่ได้นึกว่าแจ็คพ็อตจะลงพอดีเมื่อน้องเป็นคนรับโทรศัพท์ณ ขณะนั้นลมหายใจของจุนฮเวเหมือนถูกช่วงชิง เสียงเพลงอินดี้ที่เปิดค้างเอาไว้ในสตูดิโอไม่ได้เข้าโสตประสาท แค่เพราะเสียงเล็กๆนั่นแค่เพียงประโยคเดียวเขาก็เหมือนกลายเป็นคนโง่

 

                มันแปลกสำหรับจุนฮเวกับรูปประโยคติดๆขัดๆแบบนั้นจนแม้แต่ตัวเขาเองยังหงุดหงิด

 

                ยอมรับว่าตื่นเต้นเป็นความรู้สึกที่ห้ามไม่ได้ มันไม่เหมือนตอนที่จุนฮเวจีบน้องใหม่ๆ เขาในตอนนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ อย่างน้อยก็มากกว่านี้  ไม่ได้ลนลานหาปากกาเพื่อจดเบอร์ตอนที่น้องบอกแบบนี้เลยด้วย

 

                นั่นน่าสมเพชสิ้นดี

 

                หมายถึงตัวจุนฮเวเองน่ะนะ

 

                ซึ่งมันไร้เหตุผลสิ้นดีกับการกลับเข้าไปอยู่ในชีวิตของน้องอีกครั้งโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในฐานะอะไร

 

                เขาเป็นประเภทอยากทำอะไรก็ทำเป็นแบบนั้นมาตลอด มีเพียงเรื่องของจินฮวานที่เขาต้องใช้เวลาชั่งใจอยู่พอสมควร

 

                ใช้เวลาเพื่อที่จะถามตัวเองการกลับเข้าไปอยู่ในชีวิตของจินฮวาน กับการเฝ้ามองอยู่ห่างๆแล้วรับฟังเรื่องน้องจากคนอื่นๆ

 

                แบบไหนมันดีกว่ากัน

 

                อืมแต่กูจุนฮเวเห็นแก่ตัวมากพอที่จะเลือกข้อแรกแม้ว่ามันจะดูน่าสมเพชแค่ไหนก็ตามที

 

                เพราะเขาไม่รู้แม้กระทั่งว่าจินฮวานมีใครอยู่ในใจแล้วรึยังในตอนนี้

 

                ชายหนุ่มถอนหายใจไล่ความรู้สึกยุ่งเหยิงที่ฟุ้งกระจายให้มันจางหายไปเมื่อขายาวก้าวมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านกาแฟแบรนด์ดังซึ่งเป็นจุดหมาย

 

                สองมือผลักประตูร้านเข้าไปก่อนจะตรงเข้าไปที่เคาท์เตอร์เพื่อสั่งเครื่องดื่มอย่างทุกที

 

                หากแต่คราวนี้บางอย่างไม่เหมือนเดิม

 

                “คาราเมลมัคคิอาโต้แก้วนึงครับ / คาราเมลมัคคิอาโต้แก้วนึงครับ”

 

                ความบังเอิญเป็นสิ่งที่น่าพิศวงและหาคำตอบไม่ได้

 

                จุนฮเวก็แค่ไม่นึกว่าผู้ชายที่บังเอิญสั่งเครื่องดื่มออกมาพร้อมๆกับเขาจะกลายเป็นคนที่เขาเพิ่งจะคิดถึงไปหยกๆ

 

                “อ้าว พี่จุนฮเว”

 

                น้องอยู่ในเสื้อฮู้ดดี้สีเหลืองกับกางเกงยีนส์สีซีดเข้ารูป ยังคงสดใสและเอ่ยทักเขาด้วยรอยยิ้มเช่นเคยไม่เปลี่ยนไปแม้แต่นิดเดียวไม่ว่าเราจะคงสถานะแบบไหน

 

                “โทษทีตอนเข้าร้านมาพี่ไม่เห็นว่าเรายืนอยู่” ประโยคนั้นจุนฮเวพูดด้วยความสัตย์จริง  หากดูเหมือนคนตรงหน้าจะคิดไปว่าเขาล้อส่วนสูงอันน้อยนิดของตัวเองอีกแล้วถึงได้ทำปากยื่นใส่

 

                เป็นคนที่ใช้คำว่าน่ารักได้สิ้นเปลืองดีเหมือนกันนะ คิมจินฮวานน่ะ

 

                “แล้วพี่กินคาราเมลมัคคิอาโต้ด้วยหรอ?”

 

                จุนฮเวยักไหล่เขาไม่แน่ใจนักว่าจะตอบคำถามนั้นอย่างไร ด้วยต้นเหตุมันก็มาจากคนข้างๆนี่เอง แต่เขาจะไม่พูดออกไปให้ดูน่าสมเพชยิ่งกว่านี้แน่นอน

 

                “ก็เปลี่ยนไปเรื่อย”

 

                ชายหนุ่มหันกลับไปจ่ายค่ากาแฟให้กับพนักงานสำหรับสองแก้ว แม้ว่าจินฮวานจะเอ่ยขัด แต่จุนฮเวก็มัดมือชกจ่ายไปจนได้อยู่ดี

 

                “กาแฟแก้วเดียวผมจ่ายเองก็ได้อ่ะ”

                จุนฮเวแสร้งหูทวนลมก่อนจะเดินไปนั่งโต๊ะที่ยังพอว่างอยู่บ้าง ในเวลาหลังเลิกงานแบบนี้ โดยมีจินฮวานตามมานั่งตรงข้ามกัน

 

                “พี่อ่ะ เป็นงี้ตลอดเลย ตอนนี้ผมทำงานมีเงินแล้วนะ ไม่ต้องมาเลี้ยงแล้ว”

 

                ไม่ใช่จินฮวานตอนอายุสิบเจ็ดที่ต้องยอมให้จุนฮเวเลี้ยงไอศกรีมหรือจ่ายค่าตั๋วหนังให้อยู่ตลอดอีกต่อไป เพราะงั้นจินฮวานถึงได้คิดว่าจุนฮเวไม่ควรทำตัวแบบเคยๆ

 

                “ทำงานอยู่แถวนี้หรอ?”

 

                แต่กูจุนฮเวกลับเบี่ยงประเด็นเสียงอย่างนั้น และจินฮวานก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจ

 

                “อื้อ อยู่ถัดจากนี่ไปสองช่วงตึกเอง ค่ายเพลงของพี่มินโฮไง”

 

                “เด็กเส้นนี่”

 

                “ไม่ใช่ซะหน่อย พี่มินโฮบังคับให้ไปทำด้วยต่างหาก”

 

                น้องทำปากยื่นอีกแล้ว น่าหมั่นเขี้ยวจนอยากจะเอื้อมมือไปบีบซะจริงและจุนฮเวอาจจะทำแบบนั้นไปแล้วถ้าหากพนักงานไม่เรียกให้เขาไปรับเครื่องดื่มเสียก่อน

 

                ไม่งั้นล่ะก็เขาอาจจะเผลอทำอะไรที่ควรเข้าให้แล้วจริงๆ

 

                “เรายังกินเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย”

 

                จินฮวานที่กำลังก้มดูดกาแฟในแก้ว เหลือบตาขึ้นมองคนเป็นพี่ ก่อนจะกลืนกาแฟอึกนั้นลงไปแล้วเอ่ยตอบ

 

                “ก็แค่ชินกับมันไปแล้ว ให้ไปลองกาแฟแบบอื่นคงไม่ชิน”

                 

                พวกเขานิ่งเงียบกันไปหลังจากนั้นเมื่อต่างก็รู้ดีว่าเครื่องดื่มตรงหน้านี่กำลังทำให้นึกถึงอะไร

 

                ผมอยากลองกินกาแฟดูมั่งอ่ะ

 

                จินฮวานวัย17ปี ยืนเกาะเคาท์เตอร์มองมาที่คนตัวสูงกว่าตาใสแป๋วตอนที่จุนฮเวกำลังสั่งเครื่องดื่มของตัวเอง คนเป็นพี่ที่ไม่เคยต้านทานตาใสๆกับรอยยิ้มของน้องได้เลยสักครั้งมีหรือจะไม่ตามใจ

 

                งั้นลองคาราเมลมัคคิอาโต้ละกัน

 

                เขาคิดว่ามันคงเหมาะกับจินฮวานดี และเดาไม่ผิดเมื่อน้องดูจะชอบมันมากพอสมควร

 

                แล้วจินฮวานก็ชอบคาราเมลมัคคิอาโต้มาตั้งแต่ตอนนั้น

 

                และหากจะให้ยอมรับกันตามตรงตั้งแต่น้องไป จุนฮเวก็ไม่ได้กลับไปดื่มไอซ์อเมริกาโนอีกเลย

 

                เขาสั่งแต่เจ้านี่มาตลอด

 

                และเพียงแค่รู้ว่าจินฮวานก็ยังคงให้มันเป็นเครื่องดื่มที่ชอบอยู่เพียงแค่นี้จุนฮเวก็ห้ามรอยยิ้มที่กำลังผุดขึ้นมาไม่ได้จริงๆ

 

                “แล้วงานเราเป็นไงบ้าง”

 

                “ก็แฮปปี้ดี จริงๆคือแฮปปี้สุดๆเลย พี่รู้จักคังซึงยูนใช่ป่ะ ผมได้ร่วมงานกับเขาด้วยแหละ อยากจะบ้าเลย ตอนแรกผมนึกว่าตัวเองต้องฝันไปแน่ๆ”

 

                จินฮวานดูตื่นเต้นตอนพูดเรื่องคังซึงยูน นักร้องที่กำลังมีชื่อเสียงอยู่ในขณะนี้

 

                ตาของน้องดูเป็นประกายขึ้นไปอีกเวลาที่พูดอะไรซักอย่างด้วยความสุข รอยยิ้มก็ดูน่ามองขึ้นอีกเป็นเท่าตัว มันทำให้การนั่งฟังจินฮวานพูดพร่ำเกี่ยวกับคังซึงยูนไม่กลายเป็นเรื่องน่าเบื่อ

 

                อันที่จริงให้จุนฮเวนั่งฟังน้องพูดทั้งวันก็ยังได้เลย

 

                 “แล้วพี่ล่ะ งานเป็นไงมั่ง ผมเห็นพี่ลงนิตยสารด้วย เจ๋งอ่ะ”

 

                “ธรรมดา”

 

                กูจุนฮเวยกแก้วกาแฟขึ้นดูดก่อนจะยักคิ้วให้คนตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ทำเอาคนเป็นน้องอดจะแสร้งเบ้ปากใส่ไม่ได้ หากแต่สุดท้ายเราก็หัวเราะออกมาอยู่ดี

 

                บรรยากาศเหนือความคาดหมายเกินไปมากสำหรับแฟนเก่าที่กลับมาคุยกัน

 

                ดีกว่าที่จุนฮเวคิดว่าเราจะเป็นได้แต่ไม่ได้ประหลาดเกินไปนักเมื่อคิดได้ว่าจินฮวานเป็นเด็กเข้มแข็งและแสนดีขนาดไหน

 

                เขาไม่รู้ว่าน้องเคยโดนถามเรื่องของเราบ้างมั้ย

 

                แล้วน้องจะตอบคำถามนั้นยังไงเมื่อจุนฮเวไม่เคยมีเหตุผลอะไรให้เลย..

               

                ไม่รู้สิเขาก็แค่สงสัยว่าน้องผ่านมันไปได้ยังไง

 

                “จินฮวานตอนนั้นเรารู้สึกยังไง หลังจากวันที่เลิกกัน

 

                คิมจินฮวานชะงักมือที่กำลังจะยกแก้วกาแฟขึ้นมาดูด เขาไม่ได้คิดว่าพี่จุนฮเวจะถามเรื่องนี้ขึ้นมาดื้อๆทั้งยังมองหน้ากันตรงๆแบบนี้

 

                อืมแต่มันก็แค่การพูดคุยถึงเรื่องที่ผ่านไปแล้วนี่นะ

 

               

"ก็ตอนนั้น ที่บอกว่าเข้าใจอันที่จริงผมโกหก” จินฮวานหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะหลุบตาลงแล้วไล้ปลายนิ้มชี้ไปมากับขอบแก้วกาแฟในมือ

 

“ผมไม่เข้าใจจนตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจแต่ต่อให้ผมถามว่าทำไม พี่ก็คงไม่มีคำตอบใช่มั้ย?"

               

                “

 

"นั่นไง เพราะงั้นช่างมันเถอะ...ไม่สำคัญหรอก ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไปแล้ว และ..."

 

                ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน ก่อนที่รอยยิ้มสดใสเช่นทุกครั้งจะปรากฏขึ้นเหนือริมฝีปากบาง

 

"...อย่างน้อยตอนนี้เราก็คุยกันแล้วนี่ไง ใช่มั้ย? เราเป็นพี่น้องที่ดีได้อยู่แล้วล่ะ"

 

                จุนฮเวสบตากับอีกฝ่าย ท่ามกลางเสียงดนตรีอะคูสติกในร้านกาแฟ ก่อนจะยิ้มออกมาบางเบาเช่นกัน

 

พี่น้อง

 

กูจุนฮเวนึกสมเพชตัวเองอยู่ในใจหลังจากเห็นรอยยิ้มนั้นของจินฮวานตอนที่น้องพูดประโยคที่จุนฮเวคิดว่ามันงี่เง่าที่สุดออกมา

 

ไม่...เขาไม่ได้จะบอกว่าน้องงี่เง่า จินฮวานห่างไกลจากคำนั้นมากพอๆกับระยะทางระหว่างโลกถึงดาวเสาร์

 

เป็นความรู้สึกของเขามากกว่า...

 

งี่เง่าและเห็นแก่ตัวจนแม้แต่ตัวเขาเองยังนึกรังเกียจ

 

น่าแปลกที่จินฮวานไม่เคยมองเขาด้วยสายตาที่ให้ความรู้สึกแบบนั้น

 

ก็เพราะว่านั่นแหละ...น้องเป็นคนดีเกินกว่าจะเกลียดใคร

 

"ใช่...เราจะเป็นพี่น้องที่ดี เริ่มจากการให้พี่ไปส่งเราวันนี้ดีมั้ย?"

 

สุดท้ายสิ่งที่จุนฮเวเลือกจะทำคือสิ่งที่เขาคิดว่ามันจะกลายเป็นความผิดพลาดแน่ๆ แต่...

 

ดูรอยยิ้มนั่นสิ...เขาไม่กล้าขโมยมันมาจากจินฮวานด้วยความดึงดันของตัวเองหรอก

 

อาจจะดีกว่า...

 

อย่างน้อยจินฮวานจะยังอยู่ตรงนี้

 

เขาจะยังทำอย่างที่อยากทำได้

 

อย่างน้อยในสถานะพี่ชายจุนฮเวก็มีเหตุผลมากพอที่จะส่งข้อความ โทรหา เป็นห่วง หรือแม้แต่เอื้อมมือไปสัมผัสกลุ่มผมนุ่มนิ่มตรงหน้าได้อย่างที่ใจอยาก แม้ว่านั่นจะไม่ได้เสี้ยวนึงของทั้งหมดที่เขาอยากจะทำกับน้องก็ตาม

 

และความคิดที่อยากจะไปส่งน้องที่บ้านในตอนนี้ก็ดูจะเข้าท่ากว่ามากในฐานะ พี่ชาย

 

แต่จุนฮเวอาจลืมไป

 

ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

 

“คือวันนี้ผมมีนัดแล้วนี่สิแต่ถ้ายังไง

 

                Rrrrr

 

                เสียงสั่นครืดของโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงเรียกให้จินฮวานหยุดประโยคนั้นก่อนที่มือบางจะหยิบมันขึ้นมากดดูข้อความที่ถูกส่งเข้ามา

                “อาพี่เขานี่ตายยากจริงๆ”

 

                เสียงเล็กพึมพำกลั้วหัวเราะและนั่นทำกูจุนฮเวใจกระตุกทีเดียว

 

                ไม่ใช่เพราะเสียงหัวเราะของจินฮวานแต่เป็นเพราะสีหน้าตอนที่จินฮวานอ่านข้อความนั่นต่างหาก

 

                “ผมต้องไปแล้วล่ะ เอ้อพี่ต้องให้ผมเลี้ยงกาแฟคืนด้วยล่ะ มีเบอร์ผมนี่ จะคาทกมาก็ได้ นัดมาเลย โอเคนะ ห้ามปฏิเสธ”

 

                จินฮวานพูดรัวเร็วแล้วกูจุนฮเวจะไปแย้งอะไรได้

 

                สุดท้ายน้องก็ยิ้มกว้างออกมาเมื่อเขาพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะมองน้องเดินออกนอกร้านไป

 

                ถึงอย่างไรจุนฮเวก็เห็นอยู่ดีเมื่อที่นั่งของเขาอยู่ติดกระจกร้าน

 

                เห็นว่าจินฮวานเดินข้ามถนนอีกฝั่งไปหาผู้ชายตัวสูงอีกคนที่ยืนพิงรถมาเซอราติสีดำสนิทอยู่

 

                และจุนฮเวรู้ได้ทันทีจากรอยยิ้มของจินฮวานตอนที่น้องอ่านข้อความนั่น

 

                ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

 

.

.

.

 

                “เมื่อกี้นี้ใครหรอที่ร้านกาแฟนั่นน่ะ”

 

                ซออินกุกเอ่ยถาม เมื่อตอนที่เขามาถึงแล้วมองเข้าไปเห็นจินฮวานนั่งคุยกับผู้ชายตัวสูงคนหนึ่งอยู่ แถมหน้าตายังดูคุ้นๆอย่างบอกไม่ถูก

 

                “อ๋อพี่จุนฮเวน่ะหรอ”

 

                คิมจินฮวานเอ่ยพร้อมรอยยิ้มสดใสที่มักจะประดับบนใบหน้าเสมอ ก่อนที่ดวงตาเรียวรีจะมองผ่านกระจกรถไปยังร้านกาแฟ ตรงตำแหน่งที่ใครบางคนยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น

 

                “พี่ชายน่ะ”

 

                “เรามีพี่น้องด้วยหรอ พี่ไม่เห็นรู้”

 

                คราวนี้จินฮวานหันกลับมาหาคนที่นั่งข้างๆก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

 

                “ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นพี่ชายแท้ๆซะหน่อย”

 

                “อ้าว”

 

                “ก็พี่ชายไง แบบพี่กับผมอ่ะ”

 

                “ไม่จินฮวานพี่ไม่เคยบอกว่าจะเป็นพี่น้องกับเราเลยไม่เคย”

 

                คนตัวสูงกว่าโน้มหน้าไปหาอีกฝ่ายก่อนจะเอื้อมมือไปบีบปลายจมูกโด่งรั้นๆเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว หากแต่จินฮวานก็ยังหัวเราะออกมาอยู่ดี

 

                “เมื่อไหร่เด็กแถวนี้จะยอมใจอ่อนซักทีล่ะ หืม?”

 

                “อืมขอถามฮันบินดูก่อนละกันนะ”

 

                “ให้ตายเหอะ ฮันบินอีกแล้ว”

 

                ซออินกุกโอดครวญ ก็เพื่อนฮันบินคนนั้นดุอย่างกับเสือ ถึงดูแล้วยังไงก็คงเป็นได้แค่ลูกแมวก็เถอะ แต่หวงจินฮวานยิ่งกว่าแม่ๆแท้ๆของจินฮวานเองเสียอีก

 

                “ผมก็แค่อยากแน่ใจว่ามันจะโอเคถ้าเราจะคบกันจริงๆแต่ถ้าพี่รอไม่ไหวแล้วอยากไปผมก็ไม่ได้อะไรนะ”

 

                “ไม่มีทาง”

 

                ถึงจินฮวานจะไม่เคยบอกว่าชอบเขาแม้แต่ครั้งเดียวก็ตามแต่เรื่องนั้นไม่เกินกำลังคนอย่างซออินกุกแน่นอน

               

“นานแค่ไหนพี่ก็รอได้”

 

เขาน่ะหรอจะปล่อยจินฮวานไป

 

คนที่ทำแบบนั้นได้น่ะมีแต่คนโง่เท่านั้นแหละ

 

.

.

.

Talk

ได้ยินเสียงอะไรร้องดังจิ๊บๆมั้ยคะพลี่ๆ 55555555555

ใครสติลทีมพี่ฮเวต้องหนักแน่นเข้าไว้นะคะ พี่อินกุกฮีรุกแรงเว่อ คุงพี่ชายยังทำตัวloserอยู่เลย

แต่ แอบกระซิบให้หน่อยว่าเห็นพี่ฮเวทำตัวพาโบแบบนี้ จริงๆอาจจะเป็นตัวร้ายในคราบพระเอกก็เป็นได้ สิทธิ์ความเป็นพี่ชาย พี่ฮเวจะใช้ให้คุ้ม55555 เลือกทีมกันดีๆนะคะ  เราเคยเตือนไปแล้วตอนแรกว่าเขาไม่ได้ละมุนแบบเรื่องก่อน //_\\

ตอนนี้เรายังไม่ได้หนีไปแต่งเรื่องอื่น เพราะงั้นเราอาจจะเจอเรื่องนี้กันได้บ่อยๆเนาะ (ถ้าเรามีฟีลมาแต่งอ่ะนะ 5555 /โดนตี><)

เอาเป็นว่า ถ้าชอบก็อย่าลืมมากระซิบบอกเราได้ที่  #ficwieder  นะคะ : )

ด้วยรักและท้องฟ้า

Misscozy




STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

162 ความคิดเห็น

  1. #157 fnuanuxx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 05:07
    ทำไมรู้สึกจี้ดๆที่หัวใจแทนอิจุนอ่ะ5555 บราเธอร์โซนมั้ยละ
    #157
    0
  2. #87 iaaooa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 17:11
    เอ้ เหมือนจินฮวานจะให้จุนฮเวอยู่ในสถานะเดียวกันกับอินกุกเลย แสดงว่าจุนฮเวก็จีบน้องได้อะดิ
    #87
    0
  3. #85 peezchy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 10:36
    ตายแล้วน้องน่ารักขนาดนี้ไม่มีหนุ่มมาจีบก็แปลกแล้ว? จุนฮเวคะจะกลับมาคบกันแบบพี่น้องเหรอคะ? โอ๊ยตายแล้ว? อ้ำอึ้งอะไรอยู่คะ? รับไม่ด๊ายยย? ควรทวงคืนค่ะ? อย่ายอม? ไม่งั้นนกแน่นอนค่ะ5555
    #85
    0
  4. #84 Valentine9792 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 23:31
    โอ้ยยย อยากอ่านต่อแล้ว จิดมากเลย บอกตรงๆว่าอ่านตอนแรกๆก็ไม่คิดว่ามีมันจะมีอะไร เรื่องคงจะหน่วงๆหน่อยๆ แต่พอใาถึงตรงนี้รู้สึกว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านี้รออยู่ นั่นก็คือตัวตนของจุนฮเวนั่นแหล่ะ เป็นคนยังไงกันแน่นะ กากแค่กับจินฮวานใช่มั้ย ยังไง อยากอ่านต่อแย้ววว
    #84
    0
  5. #76 Noey No Ey (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 18:41
    เราต้องไม่นกนะฮเวส๔เขาเอาน้องคืนมาาา5555เเต่ดูท่าจะยากสู้ๆๆฮเว
    #76
    0
  6. #75 P0NYPILL (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 04:35
    อ่านมุมพี่ฮเวแล้วเศร้าอ่ะ สงสาร เป็นคนบอกเลิกเองแต่ก็ลืมเขาไม่ได้ต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมเดิมๆที่มีภาพน้อง สำหรับจินฮวานเราเข้าใจล่ะว่าทำไมถึงชิวๆดูไม่รู้สึกอะไรแล้วแต่นี่ก็แอบหวังว่าในใจคนน้องจะแอบมีความรักที่เคยให้พี่ฮเวนั้นตกตะกอนอยู่??

    ทีมพี่ฮเวมาแต่ต้นก็ยังสติลทีมพี่เขาต่อไป พี่เขาจะต้องทวงน้องกลับคืนมาให้ได้~~


    ปอลิง.หวังว่าความหวงของฮันบินจะมีแรงอนุภาพมากขึ้นมากกว่าความเหมี้ยวหง่าว
    #75
    0
  7. #74 Panyztj2545 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 23:00
    ฮเววววแกต้องรุกน้องมากกว่านี้เสสสส้!
    #74
    0
  8. #73 Fueled me (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 22:48
    สงสารพี่จุนฮเวเลยอ่ะ ทิ้งจินฮวานเพราะอยากให้น้องไปเจอคนดีๆงี้หรอ ให้เจอกับสิ่งที่ดีกว่างั้นดิ เหมือนคนที่พี่อินกุกว่าเลยอ่ะ ทีนี้จะกลับสถานะเดิมได้หรอ5555555555 จินฮวานก็ดีเนอะมองโลกในแง่ดีมาก เปิดใจให้แฟนเก่าบ้างก็ได้นะ
    #73
    0
  9. #72 kwnfah (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 15:24
    ฮือสัญญาว่าจะทีมพี่ฮเว จู้ๆ อ่านtalkละแบบวั้ยในหัวคิดไปต่างๆนานา รอนะคะะ รีบมาน้าพลีส
    #72
    0
  10. #71 bobjun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 11:22
    ชอบจัง ดูหน่วงๆนิดๆพอกระชุ่มกระชวย โอ้ยยยยยย สงสารพี่ฮเววว
    #71
    0
  11. #70 suchada2533 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 10:15
    ชอบๆๆอ่ะ ^^
    #70
    0
  12. #69 Windowjayy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 08:42
    อ้าวเป็นคนหล่ออยู่ดีๆกลายเป็นนกซะงั้น555555555555 อยากรู้จังเลยจุนฮเวจะทำอะไร
    #69
    0
  13. วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 08:34
    จุนฮเวมีความนกค่ะท่านผู้ช้มมมมมม อยากรู้ความรู้สึกจินฮวานมากกว่านี้อ่ะะ
    #68
    0
  14. #67 kkkkkb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 07:42
    อูว อ่านทอคละหวาดเสียวมาก พี่ฮเวจะทำไรนะ.-. ตอนนี้คือดูloserมากสุดๆ นี่ขอเลือกทีมน้องจินได้มั้ย น่ารักจนงงว่าตอนนั้นพี่ฮเวทิ้งน้องไปได้ยังไงอ่ะ ฮืออออออ
    #67
    0
  15. #66 FAMMILY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 07:39
    I'm a loser~~~~ นกป่ะจ๊ะ 5555
    #66
    0
  16. #65 TcNmus (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 07:23
    เห็นtalkแล้วเริ่มกลัว55555
    #65
    0